Wednesday, 12 September 2018

αφού συνηθίσαμε το πρόσωπο του τέρατος, ήρθε και η ώρα του κώλου του


TΟ ΤΕΡΑΣ ΠΟΥ ΕΚΘΡΕΨΑΜΕ.

Από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας στην Ελλάδα εδραιώνεται σε ένα τμήμα του πολιτικού ακροατηρίου ένας δημόσιος λόγος που έχει χαρακτηριστικά φασιστικού τύπου.

Είναι αυταρχικός: δεν νοεί ότι μπορεί να υπάρχει αντίρρηση στα λεγόμενά του.

Είναι εθνικιστικός: το ελληνικό έθνος έχει πάντα δίκιο διότι είναι το ελληνικό έθνος, ανεξαρτήτως τι πρεσβεύει.

Είναι ρατσιστικός: οι Έλληνες είναι εξέχων λαός διότι είναι Έλληνες.

Είναι σεξιστικός: οι ομοφυλόφιλοι (και άλλοι) είναι άρρωστα μιάσματα.

Είναι βίαιος: αφού δεν πείθει δεν έχει πρόβλημα να δείρει.

Ένα κομμάτι των συμπολιτών μας θα αποδώσει αυτόν το λόγο στην υπανάπτυξη, την αμορφωσιά και τον χοντροκομμένα και λούμπεν“απολίτιστο” χαρακτήρα αυτών που τον πρεσβεύουν. Αλήθεια είναι ότι κοιτώντας φωτογραφίες από το χθεσινό συλλαλητήριο στη Θεσσαλονίκη δεν είναι δύσκολο να ολισθήσει κανείς σε μια τέτοια ανάγνωση.

Ωστόσο, αυτή η ανάγνωση είναι λάθος για μια σειρά λόγων:

- ο κόσμος αυτός εκπαιδεύτηκε με αυτόν τον τρόπο από θεσμούς “υψηλής” κουλτούρας και ευρείας νομιμοποίησης: ο ρόλος της Εκκλησίας κυρίως από τα χρόνια του Χριστόδουλου ήταν κομβικός στην εδραίωση αυτής της ιδεολογίας.

- Η χρονική απόσταση που μας χωρίζει από την δικτατορία ολοένα και μεγαλώνει και φυσικά ο χρόνος δαμάζει τις ενοχές και τις τύψεις. Εξάλλου, είναι αφελές ως και κουτοπόνηρο να νομίζει κανείς ότι επειδή η Ελλάδα πέρασε χούντα και άλλες εκτροπές θα είναι εσαεί στο απυρόβλητο του φασισμού. Αν κάποιος νοσταλγός της χούντας αυτολογοκρίνονταν πριν από 20 και 30 χρόνια, πλέον το κάνει ολοένα και λιγότερο.

- Τέλος, ο λόγος αυτός δεν έχει μόνο λούμπεν χαρακτηριστικά: στις αρχές της δεκαετίας του ‘90, οι βαρωνίες της συντηρητικής παράταξης κυρίως στη Βόρεια Ελλάδα αγκάλιασαν με ζέση τον αναδυόμενο εθνικισμό περί του Μακεδονικού διότι στην υπερφίαλη επίδειξη ισχύος και "διείσδυσης" στα Βαλκάνια, το αίσθημα της ανωτερότητας απέναντι στους ξυπόλητους Βαλκανίους ήταν χρήσιμο. Το αίσθημα αυτό κατεξοχήν βόλεψε και το εκσυχρονιστικό αφήγημα της “ισχυρής Ελλάδας”.

Όμως, έχει ο καιρός γυρίσματα. Η "κρίση" τα ανέδειξε πανηγυρικά. Αυτό που θρέψαμε ως κοινωνία και ως πολιτική ηγεσία πλέον δεν είναι πολιτικά διαχειρίσιμο. Το τέρας, ως νέος Φρανκεστάιν, στρέφεται ενάντια στο δημιουργό του. Του δείχνει τον κώλο του. Πλέον, δεν μπορεί καν να επικοινωνήσει με στοιχειώδεις όρους δημοσίου ή έστω εθνικού συμφέροντος. Αξία έχει μόνο η μυθική δύναμη των δοξασιών του. Το μίσος του και η απέχθειά του για ο,τιδήποτε δεν νιώθει δικό του. Και πάρα ταύτα, κάποιοι άνοες ακόμη το κανακεύουν.

Στη χώρα μας δεν έχει εκφραστεί κεντρικά ο νέος αντιευρωπαϊκός πόλος που θα κάνει “την Ελλάδα πάλι μεγάλη” βυθισμένος στην αρχαιοπληξία του. Αυτό που βλέπουμε στα συλλαλητήρια είναι η μαγιά του. Όπου να’ναι έρχεται κι ο μάγειρας.

Αν ενδιαφερόμαστε για κρίσιμα πολιτικά επίδικα της Ελλάδας για το μεσοπρόθεσμο μέλλον, νομίζω ότι αυτό είναι το μείζον.
 

Thursday, 6 September 2018

τα φιλελέδικα χάπατα και η αποανάπτυξη

Η εκδίκηση της υπερεργασίας

26 Αυγ, ’18

Αγαπητέ μου blogger

Κάμποσα χρόνια πριν, όταν οι οπαδοί της νεοφιλελεύθερης ανοησίας ήταν λίγοι και μαζεμένοι στο καβούκι τους, υπήρχε ένα σχόλιο που κάναμε για τη συστηματική υπερεργασία. Λέγαμε πως, αν σε μια θέση εργασίας υπάρχει διαρκής υπεραπασχόληση, τότε, είτε η δουλειά είναι κακώς ή καθόλου οργανωμένη, είτε χρειάζεται περισσότερα (ή καλύτερα) άτομα.

Υπήρχε, βέβαια, και η ελληνική ιδιαιτερότητα, όπου, εκτός από τα προηγούμενα που συνέβαιναν ταυτόχρονα, είχες και κάποιον ηλίθιο προϊστάμενο ή αφεντικό που το μοναδικό του ταλέντο ήταν να περιπλέκει τα πράγματα και να διογκώνει την εργασία, για να κάνει τη φιγούρα του στον ιδιοκτήτη ή επειδή πίστευε πως έτσι δείχνει το κύρος του.

Μετά μπήκαμε στον αστερισμό της εντατικοποίησης κι έτσι βρήκαν ευκαιρία πάμπολλα λαμόγια να βγάλουν φράγκα και αρκετοί δήθεν μανατζαραίοι να ξεδιπλώσουν τη μ@λακία που τους έδερνε τρέχοντας σε διάφορα χαζο-σεμινάρια διαχείρισης χρόνου.

‘’Time management’’ σου λέει, και σε καθίζει σε ταχύρυθμη εκπαίδευση για να σου μάθει πως θα χωρέσεις όσο το δυνατόν περισσότερες δραστηριότητες στο 14ωρο που έχεις βάλει για στόχο.

Επειδή οι 12 ώρες που καθημερινά καταθέτεις στον εργοδότη δεν αρκούν, αφού ο διπλανός σου πιάνει τις 14 και μοστράρεται για πιο σημαντικό πρόσωπο στη γαλέρα.

Tuesday, 4 September 2018

Federico The Story



Αυτός είναι ο φίλος μου ο Federico και σ' αυτό το thread θα διαβάσεις την πιο "τρελή", ρομαντική, αληθινή ιστορία που ίσως αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζεις οτιδήποτε θεωρείς δεδομένο στην καθημερινότητά σου...

#FedericoTheStory

Ο Federico είναι ένας μορφωμένος 31χρονος Ιταλός από την Τεργέστη. Παιδί εύπορης οικογένειας, είχε μια καλή ζωή και σπούδασε πολιτικός μηχανικός. Μια μέρα, εντελώς ξαφνικά, ο διακόπτης στο μυαλό του γύρισε 180 μοίρες. Μια εργασία για την "ιδανική πόλη" ήταν το δικό του reset.

Ο Federico παράτησε τα πάντα και χωρίς έστω ένα ευρώ στις τσέπες του, ξεκίνησε να ταξιδεύει από την Κροατία για να φτάσει στη Συρία. Με τα πόδια. Πήρε μαζί του έναν γάιδαρο, δύο πρόβατα και τον σκύλο του, πράγματα για να επιβιώσει και άρχισε για τον μεγάλο του στόχο.

Αφού διέσχισε Κροατία, Βοσνία, Μαυροβούνιο, Αλβανία, ο Federico έφτασε στην Ελλάδα. Χρειάστηκε ενάμιση χρόνο για να τα καταφέρει. Περπατούσε παραθαλάσσια για να μένει μακριά από τον άγριο χειμώνα των βουνών, όμως το καλοκαίρι προτιμούσε το υψόμετρο για να έχουν δροσιά τα ζώα του.

Κροάτες, Βόσνιοι, Μαυροβούνιοι τον βοήθησαν. Δεν ζήτησε ποτέ χρήματα. "Θα δουλέψω για ένα πιάτο φαγητό. Πείτε μου απλά τι πρέπει να κάνω" έλεγε και συνεχίζει να λέει σε όποιον συναντά. Στην Αλβανία, η εικόνα του ήταν συνηθισμένη, τυπική, οπότε εκεί δυσκολεύθηκε λίγο περισσότερο.

Δεν αντιμετώπισε ποτέ προβλήματα με την Αστυνομία, άλλωστε ταξιδεύει με το διαβατήριό του, δεν είναι λαθρομετανάστης. Στην Ελλάδα όμως "κόλλησε" στις Πρέσπες. Οι αρχές του είπαν ότι δεν μπορεί να διασχίσει τη χώρα με τα ζώα του διότι δεν διαθέτει τα απαραίτητα έγγραφα για εκείνα.

Έτσι, ο Federico αναγκάστηκε να μείνει στο δάσος της Πύλης, σε ένα μικρό χωριό απέναντι από τη Μικρή Πρέσπα, δίπλα στα ελληνοαλβανικά σύνορα. Θα μείνει εκεί για μερικές ακόμη μέρες, μέχρι να γίνει την Τετάρτη (5/9) το δικαστήριο στη Φλώρινα για τα ζώα του.

Παρένθεση: Ο Federico πήρε μαζί του δύο πρόβατα για το γάλα τους, ένα γαϊδούρι που κουβαλάει 60 κιλά (εκείνος κουβαλάει άλλα 20) και τον 14χρονο σκύλο του, ένα pitbull που έχει από μικρό παιδί και εκείνο συνεχίζει να τον ακολουθεί ακόμη και στο πιο "τρελό" ταξίδι της ζωής του.

Sunday, 2 September 2018

Τὰς γὰρ ἡδονὰς


Πάντως κι αυτοί οι αρχαίοι, όλα τα έχουν πει, ε παιδιά?! Σου 'ρχεται ο νεαρός Σοφοκλής και σου γράφει την Αντιγόνη, που από πολλούς ειδικούς θεωρείται η κορυφαία Τραγωδία τόσο από πλευράς αρχιτεκτονικής δομής όσο και διαλόγου, η οποία συνοδεύεται από σπάνια δραματική τέχνη και ανθρώπινη συγκίνηση.

Και σου πετάει λοιπόν ο Σοφοκλής προς το τέλος τον Άγγελο (που εκφράζει την κοινή γνώμη) να απευθύνεται στον χαροκαμένο Κρέοντα που μόλις έχει μάθει για τις αυτοκτονίες του γιου του, της γυναίκας του και της Αντιγόνης και να ρίχνει την ατακάρα:

Μάζεψε όσα πλούτη θέλεις, απέκτησε όση εξουσία φιλοδοξείς. Χαρά, έχεις χαρά? Αυτό μετράει. Όλα τα άλλα δεν είναι ούτε καπνού σκιά μπροστά στη γλύκα της χαράς!

Για την ακρίβεια:

[.....]
Τὰς γὰρ ἡδονὰς
ὅταν προδῶσιν ἄνδρες, οὐ τίθημ’ ἐγὼ
ζῆν τοῦτον, ἀλλ’ ἔμψυχον ἡγοῦμαι νεκρόν.
Πλούτει τε γὰρ κατ’ οἶκον, εἰ βούλει, μέγα,
καὶ ζῆ τύραννον σχῆμ’ ἔχων, ἐὰν δ’ ἀπῇ
(1170) τούτων τὸ χαίρειν, τἆλλ’ ἐγὼ καπνοῦ σκιᾶς
οὐκ ἂν πριαίμην ἀνδρὶ πρὸς τὴν ἡδονήν.
[...]

Και τώρα όλα έσβησαν· γιατί, όταν θα χάσει
πια τη χαρά ο άνθρωπος, τότε πως ζει δε λέω,
μονάχα ζωντανό νεκρό εγώ τον λογαριάζω.
Σώριαζε μες στο σπίτι σου τα πλούτη, αν σ' αρέσει,
και ζήσε και βασιλικά· όμως όταν σου λείπει
απ' όλα ετούτα η χαρά, τ' άλλα δεν τ' αγοράζω
ούτε και με καπνού σκιά μπρος στης χαράς τη γλύκα.

Μτφρ. Στ. Μπαζάκου–Μαραγκουδάκη. 1996. Αρχαία Ελληνική Τραγωδία. Σοφοκλής. Αντιγόνη. Αθήνα: Dian Books.


πηγή κειμένου: greek-language

Sunday, 26 August 2018

και Α και ΟΥ, κι ο ΤΣΙΠΡΑΣ στο ΜΑΞΙΜΟΥ

Να εδώ ο πιτσιρίκος, μας λέει για την "προσαρμοστικότητα" του Τσίπρα (ρεβιζιονισμό το λέγαμε παλιά Αλέξη, θυμάσαι?) και για το καθαρό κι εκσυγχρονιστικό πασόκ του, αλλά και για την τύχη του να έχει το διεφθαρμένο και ακροδεξιό τσίρκο της νουδού του Κούλη, να τον βοηθούν να ξανακερδίσει τις εκλογές.

Όλοι δουλεύουν για τον Αλέξη Τσίπρα

24 Αυγ, ’18

Τον Αύγουστο του 2018, οι Ευρωπαίοι εταίροι αποφάσισαν πως οκτώ χρόνια Μνημόνια είναι αρκετά για την Ελλάδα -αφού η αποστολή τους πέτυχε και η Ελλάδα είναι δεμένη πια δεκαετίες-, οπότε έβαλαν αυτοί τέλος στα Μνημόνια, αφενός γιατί κατάλαβαν πως οι Έλληνες έχουν παραδοθεί εδώ και χρόνια και δεν θα τους πείραζε να έχουν Μνημόνια για πάντα και αφετέρου επειδή δεν θα ήταν πολύ καλό για την προβληματική Ευρωπαϊκή Ένωση να έχει μια χώρα-μέλος δέκα χρόνια σε Μνημόνια.

Οι Έλληνες δεν έχουν παρά να υποκριθούν πως η Ελλάδα τελείωσε με τα Μνημόνια και πως είναι μια ανεξάρτητη χώρα με δική της πολιτική.

Τόσα και τόσα προσποιούνται οι Έλληνες -από το ότι είναι ο σπουδαιότερος λαός του πλανήτη μέχρι ότι ξέρουν τα πάντα-, στο ότι τελείωσαν τα Μνημόνια θα κολλήσουν;

Μπορούν μάλιστα όχι μόνο να το προσποιηθούν αλλά και να το πιστέψουν πραγματικά.

Εδώ πιστεύουν σε Παναγιές, θαύματα, ματιάσματα και άλλα τέτοια, πόσο δύσκολο λοιπόν να είναι να πιστέψουν πως τα Μνημόνια τελείωσαν και πως η Ελλάδα είναι μια κανονική χώρα;

Για κάποιους Έλληνες ήταν υπέροχα των χρόνια των Μνημονίων.

Το καλύτερο παράδειγμα είναι ο Αλέξης Τσίπρας.

Ο Τσίπρας δεν επέλεξε την Ιθάκη για την Ελλάδα και τα Μνημόνια αλλά για το δικό του ταξίδι προς την Ιθάκη-εξουσία που ήταν υπέροχο.

Το παιδί με το κόκκινο πουκάμισο που ξεκίνησε από την ΚΝΕ και έλεγε αρλούμπες για ελπίδες, για όνειρα που θα πάρουν εκδίκηση και για έφοδο στον ουρανό, έγινε πρωθυπουργός της Ελλάδας.

Για την ακρίβεια, τον έκαναν πρωθυπουργό η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ που έβλαψαν εξίσου τη χώρα, την οδήγησαν στην χρεοκοπία και αποδείχτηκαν εντελώς ακατάλληλα κόμματα για κυβέρνηση. Ακόμα και στο προτεκτοράτο.

Έτσι, ο Αλέξης Τσίπρας, από κει που βαριόταν τη ζωή του με το να πίνει καφέδες με τους Δραγασάκηδες και τους Παπαδημούληδες, βρέθηκε πρωθυπουργός της Ελλάδας και να συναντιέται με την Μέρκελ, τον Ομπάμα, τον Κλίντον και την παγκόσμια πολιτική αφρόκρεμα.

Και να τα ταξίδια, οι σύνοδοι κορυφής, τα επίσημα γεύματα και οι συνεντεύξεις στα μεγαλύτερα ΜΜΕ του πλανήτη.

Και να τα φλας των φωτογράφων, όταν οι δούλοι του ανοίγουν την πόρτα της λιμουζίνας.

Καθόλου άσχημα για έναν νεαρό πολιτικό που δεν υπήρχε περίπτωση να γίνει ποτέ πρωθυπουργός, αν η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ δεν οδηγούσαν την Ελλάδα στην χρεοκοπία και στα Μνημόνια.

Αν δεν ήταν τα Μνημόνια, ο Τσίπρας δεν θα γινόταν πρωθυπουργός και δεν θα μάθαινε αγγλικά.

Αρχίζω να πιστεύω πως η Ελλάδα μπήκε στα Μνημόνια, για να μάθει αγγλικά ο Τσίπρας.

Σε κάθε περίπτωση, όλοι δούλεψαν για τον Τσίπρα.

Και συνεχίζουν να δουλεύουν για τον Τσίπρα.

Μπορεί ο Τσίπρας να είναι πολιτικός απατεώνας αλλά ο Μητσοτάκης είναι ηλίθιος.

Thursday, 23 August 2018

η Ιθάκη κι ο Λεβέντης


Η αναγγελία του τέλους των μνημονίων στην Ιθάκη, είναι η μεγαλύτερη παρτούζα σημαινόντων και σημαινομένων έβερ. Γνώμη μου πάντα.

Και εξηγούμαι. Οκ και η Ομηρική Οδύσσεια, βρίθει συμβολισμών και σπουδαίων νοημάτων, αλλά όλα αυτά είναι νοήματα ζωής και συνδεδεμένα με πανανθρώπινες αξίες, χωρίς ιδιαίτερα "ενδημικό" χαρακτήρα. Τούτο εδώ το έπος είναι καθαρά νεοελληναράδικο.

Η σύγχρονη πολιτική σκηνή είναι τίγκα στις Σειρήνες, στους Μνηστήρες, στις Πηνελόπες, στους Λωτοφάγους, στους Κύκλωπες και στους περιπλανώμενους Οδυσσέες.

Η αναζήτηση της Ιθάκης (και της Ομηρικής και της Καβαφικής) είναι εσωτερική υπόθεση, όλοι το ξέρουν αυτό. Όπως είναι και καθαρά προσωπική. Ο καθένας δηλαδή με την Ιθάκη του και μάλιστα χωρίς να είναι υποχρεωμένος και να την ψάξει.

Η κρίση ήταν μια ευκαιρία για αυτοκάθαρση και για μια επαναπροσέγγιση του τρόπου που υπάρχουμε ως άτομα αλλά και ως μέλη ενός συνόλου, μιας κοινωνίας, ενός κράτους, μιας κοινότητας.

 Όλοι ξέρουμε καλά ότι δεν καταφέραμε και πολλά πάνω σ'αυτό. Ποτέ δεν είναι αργά βέβαια, γιατί μπορεί τα μνημόνια να τελείωσαν στο τυπικό τους μέρος, αλλά τα εφαρμοστικά τους μέτρα και οι δεσμεύσεις πλεονάσματος είναι εδώ, για να συνεχίσουν την κρίση. Όπως και ο φασισμός ξύπνησε και είναι εδώ. Και ως νοοτροπία και ως πολιτική κατεύθυνση (σιγά μην είναι ιδεολογία).

Τουλάχιστον ας είμαστε ειλικρινείς. Αμφιβάλλει κανείς ότι η Ιθάκη, δεν είναι παρά μια στάση, στην ΤΙΝΑ την ανθρωποφάγα καπιταλισμόγρια? Κάτι σαν τον Λεβέντη της εθνικής.

Ξέρει κανείς προς τα που πέφτει το νησί των Λωτοφάγων? Εκεί έπρεπε να πάει ο Τσίπρας για τον πανηγυρικό.

Tuesday, 14 August 2018

το νου σας

θολοκουλτουριάρηδες 
άθεοι
άπλυτοι
 αριστεράντζες
αλλόθρησκοι
λαθροεισβολείς
άπιστοι
κατσαπλιάδες
μπαχαλάκηδες
ντιγκιντάγκες
ισλαμοφασίστες