Sunday, 24 May 2015

ο σεβασμός δεν κερδίζεται, επιβάλλεται

δώρο να σου πετύχει!....

για φιλαδωνικό σκοπό

σοϊμπλικότεροι του σόϊμπλε

 

υποταχθείτε ρε...τι σας ζητάνε?......

μου το παίζετε και δύσκολοι....παλιοευρώδουλοι...ε παλιοευρώδουλοι!

που πάτε και ψηφίζετε ό,τι να'ναι....και μετά μου μιλάτε για "δημοκρατίες" 
 
σιχάματα του Νότου....ντροπές της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης......
 
που ούτε ένα τραγούδι της προκοπής δεν μπορείτε να στείλετε στη Γιουροβίζιον.....και μου θέλετε και θέση μέσα στη δεκάδα..βλαχοτάγαρα

άντε....σγούψτε να τελειώνουμε

Saturday, 23 May 2015

χυμός από φαντασιώσεις

..όνειρα και μικροαστικά κόμπλεξ 

η Ζωή και τα zombies


Κάψτε την μάγισσα του Σάλεμ

Tιμώ και σέβομαι τον συγκεκριμένο αστυνομικό,
γιατί δεν κρύβει τίποτα,
γιατί και στολή φοράει,
γιατί και τον ασύρματο τον κρατά διαρκώς σε θέση επίκαιρη,
γιατί το λέει ευθέως και συνέχεια,
πως αυτός εντολές εκτελεί. 

Ας φορούσαν στολές και όλα αυτά τα ανθρωπάκια
που εμφανίζονται στις τηλεοράσεις,
που βγαίνουν στα ραδιόφωνα,
που γράφουν σε έντυπα και σάιτ
και ας παραδεχθούν πως κι αυτοί
με τον ασύρματο προέκταση του χεριού τους λειτουργούν
και ας παραδεχθούν πως κι αυτοί
έτσι και μόνο έτσι έμαθαν να δουλεύουν,
εκτελώντας εντολές
άλλοτε πιο ήπιες,
άλλοτε εντελώς χυδαίες όπως τώρα,
σε αυτό τον αδιανόητο κανιβαλισμό,
τον οποίο αν κάποιοι από τον ΣΥΡΙΖΑ ανέχονται 
(αν δεν του κάνουν και πλάτες),
είναι επειδή δεν αντιλαμβάνονται
πως αν σε αυτή τη φάση τους βολεύει
αύριο θα τον βρουν μπροστά τους,
όταν έρθει η δική τους σειρά. 

 Αυτή η μιντιακή λύσσα
κατά της Ζωής Κωνσταντοπούλου
αποτελεί ντροπή για όλους μας.

Το σύμπλεγμα Κανάλια - Μνημονιακά Κόμματα 
ήταν όμως ούτως ή άλλως καταδικασμένο
στη συνείδησή μας.
Ανεξάρτητα από το τι θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ,
από τι θα κληθεί να υπογράψει και τι όχι
από το πώς θα το ονοματίσει και πώς όχι,
από το αν θα γίνει κι αυτός μνημονιακό κόμμα ή όχι,
ας προσέξει πάρα πολύ καλά,
μην γίνει συνεργός σε αυτού του είδους τη χυδαιότητα.

Ας λύσει τις εσωκομματικές του διαφορές
με όποιο τρόπο θέλει,
αλλά αν δεν είναι απέναντι σε όλο αυτό το σύμπλεγμα,
όπου οι καναλάρχες δίνουν εντολές από τον ασύρματο
 στον Θεοδωράκη να πει για γκεστάπο
και στον κάθε άνκορμαν και στην κάθε ανκορέσσα
να χάνουν κάθε είδους πρόσχημα
στο τί ξερνάνε και πώς το ξερνάνε,
τότε είτε καταφέρουν είτε δεν καταφέρουν
να κάψουν τη συγκεκριμένη μάγισσα στο Σάλεμ,
η αξιακή ήττα του ΣΥΡΙΖΑ θα είναι μεγαλύτερη 
και από τον πιο ανέντιμο τυχόν συμβιβασμό με τους δανειστές.

πηγή: old-boy

Friday, 22 May 2015

ένας παπάς, ένας ραββίνος κι ένας δημοσιογράφος πάνε σ'ένα μπαρ..


1916 στο παρίσι
ένα καφέ, ένας παπάς, μ'ένα ραββίνο και μερικούς δημοσιογράφους
στήνουν ένα θαυμάσιο σκηνικό για ανέκδοτο :)

πηγή: allday

Thursday, 21 May 2015

"μια αστραπή η ζωή μας...μα προλαβαίνουμε"..

Χαλάει την πιάτσα η Ζωή

21 Μαΐου 2015

Του Niko Ago

Ό,τι και να πει, γίνεται πρωτοσέλιδο. Ό,τι και να κάνει, έχει δώσει το κεντρικό θέμα στα δελτία ειδήσεων. Τα λόγια της δίνουν μεροκάματο σε πολλούς του σιναφιού μας και γεμίζουν τις κενές ώρες των χρηστών του διαδικτύου. Ακόμα κι όταν λέει ή πράττει τα αυτονόητα. Την έχουν κατηγορήσει για τα πάντα. Την έχουν συγκρίνει ακόμα και με τους πιο στυγερούς δικτάτορες της ιστορίας, επειδή δεν λειτουργεί και τόσο συμβατικά με τον ρόλο της Μήπως, όμως, ο ίδιος ο ρόλος έχει φτιαχτεί για ανθρώπους που διαβάζουν άρθρα, ανοίγουν συνεδριάσεις, κλείνουν συνεδριάσεις, λένε «ναι» σε οτιδήποτε φέρνει η κυβέρνηση (της οποίας είναι εφεδρεία) και για αυτό η παρουσία της «ξενίζει»; Ας το αφήσουμε ανοικτό προς συζήτηση για μια άλλη φορά.

Αυτή τη φορά, την κατέκριναν επειδή πήγε στον επικεφαλής αστυνομικό μπροστά στη Βουλή και τον ρώτησε για ποιο λόγο δεν αφήνει την πορεία των εργαζομένων στα νοσοκομεία της χώρας να περάσει και να αφήσει ψήφισμα. Διαμαρτυρήθηκε όχι γιατί τους άφησαν, ούτε γιατί δεν επέβαλαν «τον νόμο»- που όπως επί χρόνια έχουμε δει στην Αθήνα, μεταφράζεται σε τόνους καρκινογόνων χημικών, κρότου λάμψης, κλομπ, κλοτσιές, μαλλιοτραβήγματα, σπασίματα χεριών και ποδιών, ξύλο σε δημοσιογράφους και φωτορεπόρτερ, «τυφλές» προσαγωγές στο πλήθος κ.λπ.- αλλά γιατί δεν αφήνουν τους πολίτες να περάσουν. Ναι. Να περάσουν ελεύθερα και να αφήσουν ψήφισμα στη Βουλή. Το δικαίωμα στη διαμαρτυρία το παρέχει το Σύνταγμα της Ελλάδας. Το παρέχουν οι νόμοι που η ίδια η Βουλή έχει ψηφίσει. Και δεν μπορεί παρά να είναι σημάδι Δημοκρατίας, όταν αυτό το δικαίωμα το υπερασπίζεται η Πρόεδρος της Βουλής.

Μας φαίνεται, όμως, τόσο περίεργο και ξαφνικό. Σχεδόν σοκαριστικό. Ξεχάσαμε τα αυτονόητα. Συμφιλιωθήκαμε με τη βία. Με οποιαδήποτε βία. Και τη στιγμή που κάποιος με εξουσία, ζητάει από εκείνους που δρουν στο όνομα της εξουσίας με ασπίδες και κλομπ, να κάνουν στην άκρη για να περάσουν οι πολίτες, που το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν διαμαρτύρονται άδικα και ούτε πήγαν να δουν τα περιστέρια και τον τσολιά, παθαίνουμε σοκ. Σοκ. Και λογικό. Είδαμε να οχυρώνεται η εξουσία πίσω από τα αδιαπέραστα τείχη που η ίδια, με τις «ευλογίες» μας, έφτιαξε για τον εαυτό της. Και να κοιτά τον «λαουτζίκο». Να μετατρέπεται σε Μαρία Αντουανέτα και να δυσφορεί επειδή τη διακόπτουν την ώρα που λιμάρει τα νύχια της. Εντός αλλά και εκτός εισαγωγικών. Νύχια που, πότε τα χρησιμοποιεί να ξύνεται και πότε να ξεΜΑΤιάζει. Με κλομπ, ασπίδες, χημικά.

Κι όμως, η Ζωή Κωνσταντοπούλου χαλάει την πιάτσα. Ο «λαουτζίκος», ο κατά Αντώνη Σαμαρά «απλός λαός», ο θιασώτης του «νόμου και της τάξης», αυτός που αν δει αστυνομικό να μη δέρνει, θρηνεί γοερά για την «χαμένη αίγλη της ηρεμίας», θα την κατακρίνει. Αλλιώς μας μάθαμε. Αλλιώς μας ξέρουμε.  Μα, είναι δυνατό, να ζητάει τον λόγο από αστυνομικό που κάνει τη δουλειά του; Είναι αρμόδια; Όταν στη Δημοκρατία, μετατρέπεις τον αστυνομικό σε εκφραστή των δικαιωμάτων και της ύπαρξής σου, ετοιμάσου να δεχθείς το κλομπ από την ανάποδη. Και δεν είναι απαραίτητα ο αστυνομικός ο κακός της ιστορίας. Κάτι έκανες κι εσύ για αυτό. Η Ζωή, λοιπόν, βγήκε από το γραφείο, πέταξε το «βαλσαμωμένο κοστούμι» της εξουσίας -για πολλοστή φορά- και ζήτησε να ανοίξει ο δρόμος. Τόσο απλό αλλά τόσο ακατανόητο συνάμα. Μας μάθαμε αλλιώς.
 

εκτός του Brussels Group, υπάρχει και το Athens Group

H "τρόικα εσωτερικού" ξαναχτυπά

21.05.2015

Η κυβέρνηση τον Φεβρουάριο επέλεξε να μην αγοράσει "γουρούνι στο σακί" όταν επιχειρήθηκε η παγίδευσή της, αφού, όπως ομολόγησε ο κ. Σταϊκούρας στη Βουλή, η προηγούμενη κυβέρνηση φρόντισε να μην υπάρχουν χρήματα για μισθούς και συντάξεις. Έκτοτε, μέσα σε καθεστώς πιστωτικής ασφυξίας και εκβιασμών από το εξωτερικό και επικοινωνιακή καταιγίδα απο τις μνημονιακές δυνάμεις και τα ΜΜΕ της διαπλοκής στο εσωτερικό, η κυβέρνηση προχώρησε σε σκληρή διαπραγμάτευση.

Η διαδικασία αυτή δείχνει να ολοκληρώνεται με κέρδη και ζημίες, με τον ΣΥΡΙΖΑ να κατορθώνει να υπερασπιστεί τις κόκκινες γραμμές παρ' ότι το διαφαινόμενο αποτέλεσμα θα απέχει από τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης καθώς θα περιέχει τη μετάθεση πολιτικών δράσεων για τα τέλη του 2015 και για την επόμενη χρονιά. Η διαπραγμάτευση για το πρωτογενές πλεόνασμα είναι εξαιρετικά κρίσιμη για τον ρυθμό με τον οποίο θα προχωρήσουν θέματα όπως η 13η σύνταξη, αλλά και για τη μείωση του φόρου στα ακίνητα με αφορολόγητο και νέες χαμηλότερες αντικειμενικές αξίες.

Σε κάθε περίπτωση, η κυβέρνηση σε αυτή τη φάση επιτυγχάνει να μην υπάρξει καμία νέα μείωση σε μισθούς και συντάξεις, κάτι που αποτελούσε και την κορωνίδα των δεσμεύσεών της.

Σε αυτή λοιπόν την τελική φάση, λίγο πριν από τη σύνοδο κορυφής της Ρίγας, επανενεργοποιείται η τρόικα εσωτερικού, αυτή τη φορά με την προβιά των ανησυχούντων για την Παιδεία. Και μάθαμε ξαφνικά ότι οι δανειστές, λέει, βάζουν και τον νόμο Μπαλτά στη διαπραγμάτευση.

Δεν είναι η πρώτη φορά που κάποιοι στην Ελλάδα επιχειρούν να προωθήσουν την ατζέντα τους μέσω των δανειστών. Είναι όμως η πρώτη φορά που το κάνουν φόρα παρτίδα, χωρίς κουκούλα, πράγμα ενδεικτικό της ανησυχίας τους ότι θα επιτευχθεί η συμφωνία και οι ίδιοι θα μείνουν άνευ αντικειμένου.

πηγή: η αυγή

Wednesday, 20 May 2015

χείρα


για την ιστορία:

κενός νους


Ρατσιστικό μίσος ζέχνει από τις σελίδες του σχολικού βοηθήματος «Κοινός Νους»

Καλά που δεν έπεσε στις Πανελλαδικές το θέμα ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ. Τα περισσότερα γραπτά θα ήταν προσβολή στους νεκρούς και ζωντανούς πρόσφυγες όπου γης.



Από το «Κοινός Νους» (!) ,σχολικό βοήθημα για το μάθημα Έκθεση – Έκφραση Γ” Λυκείου. Αρνητικές συνέπειες της εγκατάστασης μεταν./προσφύγων. Γ” τόμος, σελ.279

Συνειδητοποιούμε το βαθμό ρατσιστικού μίσους που ζέχνει από τις σελίδες; Ποιά ψεύδη, ποιό βιασμό της αλήθειας να σχολιάσεις πρώτα; Τελικά μένει η εντύπωση των επικίνδυνων, βίαιων, εγκληματιών (φορέων επιδημιών) ξένων που απειλούν τους φιλειρηνικούς νοικοκυραίους.

Α, ναι μωρέ, και μας κάνουν οι αλλοδαποί, να αυτοδικούμε και να ψηφίζουμε τη ΧΑ που είναι ένας μικρούλης λεκές στη αγία δημοκρατία μας, γιατί περιορίζουν λιγάκι την ελευθερία του ατόμου τα χρυσαύγουλα.

Πηγή: fb Κωνσταντίνος Λαγιόκαπας @ κίνηση απελάστε το ρατσισμό

Monday, 18 May 2015

"ο εργαζόμενος για να γίνει ανταγωνιστικός, πρέπει να απαλλαγεί από δικαιώματα, που λειτουργούν σαν βαρίδια"

Έρευνα της Manowner: Οι εργοδότες δεν βρίσκουν εργαζόμενους που να μην θέλουν αμοιβή

Σύμφωνα με τα ευρήματα της ετήσιας διεθνούς έρευνας έλλειψης ταλέντου της Manowner Group για το 2015, έξι στους 10 εργοδότες στην Ελλάδα δυσκολεύονται να καλύψουν θέσεις εργασίας. Το ποσοστό αυτό είναι το υψηλότερο που καταγράφεται στην Ελλάδα τα τελευταία οκτώ χρόνια διεξαγωγής της έρευνας στη χώρα μας, σημειώνοντας σημαντική αύξηση 17 ποσοστιαίων μονάδων σε σχέση με το 2014, ενώ βρίσκεται 21 μονάδες πάνω από τον παγκόσμιο μέσο όρο (38%).

Η απαίτηση του εργαζόμενου για αμοιβή σε χρήματα (40%) και η έλλειψη διάθεσης για 20ωρη απασχόληση (31%), καταγράφονται ως οι κύριοι λόγοι δυσκολίας κάλυψης θέσεων εργασίας.

η αληθινή είδηση εδώ

τελεσίγραφο εξόδου

γκρικ σάμερ



Η ελπίδα έρχεται τον Ιούνιο

16 Μάι, ’15

Ενθουσιασμό έχει σκορπίσει σε όλη τη χώρα η είδηση πως το ΔΝΤ προειδοποιεί για χρεοκοπία της Ελλάδας τον Ιούνιο, αν δεν έχει επιτευχθεί συμφωνία τις επόμενες 15 μέρες.

Σύμφωνα με το έγγραφο του ΔΝΤ που παρουσίασε το Channel 4, αν δεν γίνει συμφωνία με τους δανειστές, η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει επειδή δεν θα μπορέσει να πληρώσει 1,5 δισ. στους δανειστές, αλλά, αν γίνει συμφωνία με τους δανειστές, θα χρεοκοπήσουν και εκείνοι οι Έλληνες που δεν έχουν χρεοκοπήσει ακόμα.

Εν τω μεταξύ, το χρεοκοπημένο ΔΝΤ δεν έχει αντιληφθεί ακόμα πως η Ελλάδα χρεοκόπησε τον Απρίλιο του 2010, και μας ενημερώνει πως θα χρεοκοπήσει τον Ιούνιο του 2015.

Δηλαδή, η Ελλάδα δεν προσέφυγε τον Απρίλιο του 2010 στο ΔΝΤ επειδή είχε χρεοκοπήσει αλλά επειδή η οικονομία της πετούσε, τα ταμεία της ήταν γεμάτα και δεν είχε καθόλου δημόσιο χρέος.

Η Ελλάδα δανείζεται τα τελευταία πέντε χρόνια από το ΔΝΤ όχι επειδή δεν μπορεί να δανειστεί από τις αγορές αλλά επειδή είναι εκκεντρική και της αρέσουν οι παλαβομάρες και εξαλλοσύνες.

Οι Έλληνες ετοιμάζονται να γιορτάσουν την εκ νέου χρεοκοπία της χώρας με πανηγύρια στις παραλίες, ενώ θα κερνάνε και τους τουρίστες που δεν έχουν χρεοκοπήσει επειδή είναι τσιφούτηδες.

Βέβαια, αν η Ελλάδα χρεοκοπήσει για εκατοστή φορά τον Ιούνιο -και οι αγορές μυρίσουν αίμα-, θα γιορτάσουμε ακόμα περισσότερο αυτό που θα συμβεί αμέσως μετά στις άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα περάσουν ένα αξέχαστο καλοκαίρι.

(Όπως καταλαβαίνετε, το έγγραφο του ΔΝΤ που «διέρρευσε» δεν είναι τίποτα άλλο από ένα ακόμα «στοιχείο», για να πειστούν οι Έλληνες πως η κυβέρνηση πρέπει να αποδεχτεί τη συμφωνία των μαφιόζων δανειστών.)

πηγή: pitsirikos

Saturday, 16 May 2015

eye friendly

Το Reely and Truly υποτίθεται ότι είναι ένα ντοκιμαντέρ του Tyrone Lebon, για την τέχνη της φωτογραφίας και την οπτική κάποιων σύγχρονων φωτογράφων.
Αλλά στην ουσία είναι ένα ποίημα, ένας ποταμός ωραίων εικόνων.
                                     

ούτε η ρητορική να μην ξεφεύγει..

Η έντιμη καταστροφή

Περικλής Κοροβέσης - Εφημερίδα των Συντακτών

16.05.2015

Μια μικρή λεπτομέρεια που διέφυγε από τα δυτικά ΜΜΕ. Ξέρουμε για τον αιμοσταγή δικτάτορα του Ιράκ, Σαντάμ, που προξένησε τους «ανθρωπιστικούς» πολέμους, δηλαδή την κατάκτηση ενός κυρίαρχου κράτους από τους ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ. Αλλά δεν ξέρουμε τίποτα για τον πολιτισμό αυτής της χώρας. Είχε το υψηλότερο επίπεδο εκπαίδευσης σε όλες τις βαθμίδες στη Μέση Ανατολή. Το Πανεπιστήμιο της Βαγδάτης το 1980 είχε περισσότερες γυναίκες καθηγήτριες από ό,τι το Πανεπιστήμιο του Πρίνστον το 2009. Υπήρχαν παντού παιδικοί σταθμοί για να μπορούν οι γυναίκες να εργάζονται.

Οι βιβλιοθήκες της Βαγδάτης και της Μοσούλης λειτουργούσαν από τον 8ο αιώνα και είχαν σπάνια χειρόγραφα, ανάμεσά τους και την αρχαιοελληνική γραμματεία. Και οι δύο βιβλιοθήκες λεηλατήθηκαν. Το ίδιο που έγινε με τα αριστουργήματα της αρχαίας Μεσοποταμίας, εκεί όπου βρίσκεται το Ιράκ σήμερα. Είδατε πουθενά καμιά αντίδραση; Μήπως τα δυτικά πανεπιστήμια και μουσεία έχουν αγοράσει από τους αρχαιοκάπηλους-ληστές αυτούς τους θησαυρούς που είναι πολιτιστική κληρονομιά της ανθρωπότητας; Κάτι μάς λένε τα Μάρμαρα της Ακρόπολης.

Οι άμαχοι νεκροί στο Ιράκ υπολογίζονται στο ένα εκατομμύριο. Και επισήμως η κυβέρνηση των ανδρεικέλων έχει παραδεχτεί πως υπάρχουν πέντε εκατομμύρια ορφανά. Σύμφωνα με τον Ταρίκ Αλί*, η κατάκτηση του Ιράκ ήταν μια από τις πιο καταστροφικές πράξεις της σύγχρονης Ιστορίας μας. Και παραθέτει μερικές συγκλονιστικές συγκρίσεις. Στην Ιαπωνία, παρά τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, η πολιτική και κοινωνική δομή της χώρας δεν καταστράφηκε. Στη Γερμανία και την Ιταλία, όπου άνθησαν ο ναζισμός και ο φασισμός, αν και ηττημένες στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η κρατική τους μηχανή έμεινε σχεδόν ανέπαφη. Η Δύση είχε βρει έναν νέο εχθρό: το ανατολικό μπλοκ υπό την κηδεμονία της ΕΣΣΔ.

Για τις ανάγκες του Ψυχρού Πολέμου, ξεπλένονται με συνοπτικές διαδικασίες και ο ναζισμός και ο φασισμός για να προχωρήσουν μετά για την Ενωμένη Ευρώπη. Όχι βέβαια πάνω στα οράματα της Ευρώπης των Λαών, όπως τα είχαν επεξεργαστεί κάποιοι πρωτοπόροι της (Σπινέλι κ.ά.), αλλά πάνω στην οικονομική ένωση, που ήταν το όραμα του Χίτλερ.

Στο Ιράκ, κατέστρεψαν ολοκληρωτικά τη χώρα. Ούτε σχολειά λειτουργούν ούτε νοσοκομεία ούτε η κρατική μηχανή που είναι βουτηγμένη στη διαφθορά. Είναι τυχαίο πως το «Ισλαμικό κράτος» έχει κατακτήσει τη Μοσούλη, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Ιράκ, και ελέγχει μια έκταση ίση μ’ αυτήν της Μεγάλης Βρετανίας; Θα υπήρχε «Ισλαμικό κράτος» χωρίς την παρέμβαση ΗΠΑ και Ε.Ε.; Και εδώ φαίνεται πια καθαρά τι σήμαινε αυτός ο «ανθρωπιστικός» πόλεμος για τις ΗΠΑ και τους πρόθυμους συμμάχους τους, που επιπλέον είναι και «εταίροι» μας.

Πετρέλαιο και ας εξαφανιστεί ένας ολόκληρος λαός. Αν δούμε τώρα Αφγανιστάν, Λιβύη και Συρία, άνθρωποι και χώρες δεν έχουν καμία αξία μπροστά στο κέρδος. Καμία σημασία δεν έχει αν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι αγωνίζονται να σωθούν παίρνοντας τον δρόμο της προσφυγιάς προς την Ευρώπη (αν και το πρόβλημα είναι παγκόσμιο) και πνίγονται κατά χιλιάδες στη Μεσόγειο, με την Ε.Ε. να σφυρίζει αδιάφορα.

Κάποιοι δεν πρέπει να φταίνε γι’ αυτό; Καλά, οι ΗΠΑ έχουν αποδεχτεί για τον εαυτό τους πως είναι η κυρίαρχη ιμπεριαλιστική δύναμη και ως εκ τούτου δεν λογοδοτούν σε κανέναν. Το δόγμα πως ο 21ος αιώνας είναι αμερικανικός είναι συστατικό στοιχείο της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Αλλά μήπως και οι πρόθυμοι σύμμαχοί τους, Γαλλία, Μεγάλη Βρετανία, Γερμανία και εν γένει η Ε.Ε., έχουν κάποια άλλη πολιτική λογική, εκτός από αυτήν του κέρδους, ανεξαρτήτως κόστους για τους λαούς που έχουν μπλεχτεί στα δίχτυα του χρέους; Γιατί όσο και αν φαίνεται παράξενο, είναι από τις φτωχές καταχρεωμένες χώρες ο πακτωλός χρημάτων που ρέει προς τις πλούσιες χώρες με τίμημα την καταστροφή τους, σε βάθος χρόνου.

Έχουμε μπουχτίσει να διαβάζουμε, να βλέπουμε και να ακούμε για διαπραγματεύσεις και «κόκκινες γραμμές». Πότε είμαστε αισιόδοξοι για την πρόοδο, πότε απογοητευόμαστε για τη μη πρόοδο που είναι βέβαια σφάλμα των εταίρων-τοκογλύφων μας. Κανείς από τους εξαίρετους διαπραγματευτές μας δεν έχει καταλάβει πως οι πρώην μεγάλοι ιμπεριαλιστές της Ε.Ε. δεν θέλουν κανένα συμβιβασμό; Απλά ζητούν τη συντριβή μας. Αυτό που ήθελε πάντα ο μεγάλος από τον μικρό. Αυτό που συμπεραίνω εγώ, παίρνοντας υπόψη κάποια μαθήματα από την Ιστορία, είναι: «Ή ακολουθείτε κατά γράμμα αυτό που σας λέμε ή θα σας συντρίψουμε». Και αυτό το ξέρουμε από την εποχή του Θουκυδίδη με τις διαπραγματεύσεις Αθηνών και Μήλου.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, με αυστηρά κοινωνιολογικά κριτήρια, είναι ένα αρχηγικό δεξιό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, με μια ισχυρή αριστερή πτέρυγα. Αλλά ούτε αυτό είναι αποδεκτό από την Ε.Ε. Αυτό που θέλουν οι «εταίροι» μας είναι έναν Τσίπρα να παίζει τον ρόλο του Σαμαρά και έναν Καμμένο στον ρόλο του Βενιζέλου. Και όλα θα είναι μέλι-γάλα, με την Ελλάδα να θριαμβεύει για μία ακόμα φορά. Είναι θέμα ρητορικής.

* Aπό άρθρο του Ταρίκ Αλί στη London review of books (9.4.15)

η ζωή, ως ένα αλισβερίσι χρόνου

"έξυπνες λύσεις" για βλάκες χρήστες

Οι έξυπνες λύσεις έξυπνα καίγονται. Του Χρήστου Λάσκου

16 May 2015

Νομίζω, δεν είμαι ο μόνος που μου προκύπτει έντονη αναφυλαξία κάθε φορά που, απέναντι στα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα, ακούω να προτείνονται «έξυπνες» και «μοντέρνες» λύσεις. Δεδομένου πως η εξυπνάδα και ο μοντερνισμός σε κάθε περίοδο κρίνονται βάσει του γνωστού καταραμένου συσχετισμού δυνάμεων, προτιμώ, λοιπόν, τις σαφείς, έστω και «ξύλινες», διατυπώσεις.

Στην τωρινή φάση, μάλιστα, με παραδεκτό από όλους πως «ο χρόνος που κερδίσαμε» αναζητείται ως χαμένος, όπως και η ρευστότητα, ως προς την οποία «οι εταίροι δεν έδειξαν μπέσα», δεν υπάρχει το παραμικρό περιθώριο για ασάφειες. Και επειδή υπήρξαν πολλές ασάφειες προηγουμένως, το θέμα είναι η κίνηση προς την άμεση αποσαφήνιση ζητημάτων.

Θα χρησιμοποιήσω ως παράδειγμα, καθόλου τυχαία, το εργασιακό, που αποτελεί, έτσι κι αλλιώς, την καρδιά του κοινωνικού ζητήματος, πάντοτε.

Όπως είναι γνωστό, η προγραμματική εξαγγελία του ΣΥΡΙΖΑ, ανελαστικά έθετε ως αμεσότατη, της πρώτης μέρας, δέσμευση την επαναφορά των εργασιακών δεδομένων στην προ μνημονίου κατάσταση.

Όπως είναι επίσης γνωστό, ο εκβιασμός του Φεβρουαρίου σήμανε μια μεταβολή αυτής της δέσμευσης, η οποία μεταβολή, κατά τη γνώμη μου, ήταν κάτι περισσότερο από υποχώρηση. Θυμίζω τη διατύπωση της συμφωνίας του Φεβρουαρίου, κατά την οποία, αποδεχόμαστε, με τη «συνεισφορά του ΟΟΣΑ» να υιοθετήσουμε «μια «έξυπνη» (smart) νέα προσέγγιση στις συλλογικές συμβάσεις εργασίας με ισορροπία μεταξύ ευελιξίας και δικαιοσύνης. Αυτό περιλαμβάνει την φιλοδοξία για εξορθολογισμό και σε βάθος χρόνου την αύξηση του κατώτατου μισθού με ένα τρόπο που θα διαφυλάξει την ανταγωνιστικότητα και τις προοπτικές της απασχόλησης. Η έκταση και ο χρόνος των αλλαγών στον κατώτατο μισθό θα γίνουν με διαβούλευση με τους κοινωνικούς εταίρους και τους Ευρωπαϊκούς και διεθνούς θεσμούς, συμπεριλαμβανομένου και του ILO, ενώ θα ληφθούν υπόψη οι συμβουλές ενός νέου ανεξάρτητου σώματος (independent body) για το αν οι αλλαγές στους μισθούς είναι σε συνάρτηση με τις εξελίξεις στην παραγωγή και την ανταγωνιστικότητα»[1].

Ισχυρίζομαι πως πρόκειται περισσότερο από υποχώρηση στο μέτρο που η διατύπωση κάνει αποδεκτούς προς επίτευξη όρους, οι οποίοι αποτελούν κατεξοχήν τα αγκωνάρια της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας στα σχετικά ζητήματα. Τα σημεία, δηλαδή, στα οποία παίζεται το πιο χοντρό παιχνίδι. Η «ισορροπία μεταξύ ευελιξίας και δικαιοσύνης» μαζί με τη «σε βάθος χρόνου αύξηση του κατώτατου μισθού με τρόπο που θα διαφυλάξει την ανταγωνιστικότητα» είναι, από αυτήν την άποψη, εμβληματικές φράσεις.

Η ευελιξία ξέρουμε καλά πως δεν είναι καθόλου ασαφής έννοια, όπως και η ανταγωνιστικότητα, άλλωστε. Η πρώτη σημαίνει σαφέστατα πως το «έξυπνο» μοντέλο εργαζόμενου  είναι πλέον ο ενοικιαζόμενος που περιμένει στο τηλέφωνο, να τον καλέσει ο κινέζος, ενώ η δεύτερη ότι αυξήσεις απαγορεύονται μέχρις ότου η κερδοφορία ανακάμψει επαρκώς.

Όπως έγραψε ο Μαρξ πριν από πολλά χρόνια, «[η] άσκηση της εργασιακής δύναμης, δηλαδή η εργασία, είναι η δραστηριότητα ζωής του εργάτη, η εκδήλωση της ζωής του. Και πουλά αυτήν τη δραστηριότητα ζωής σε κάποιον άλλο, προκειμένου να εξασφαλίσει τα αναγκαία για την επιβίωσή του. Έτσι, για τον ίδιο, η δραστηριότητα της ζωής του είναι, απλώς, ένα μέσο που του επιτρέπει να επιβιώνει. Δουλεύει προκειμένου να ζει. Δεν θεωρεί καν την εργασία του μέρος της ζωής του∙ είναι η θυσία της ζωής του. Είναι ένα εμπόρευμα που το δίνει σε κάποιον άλλο… και η ζωή ξεκινά γι’ αυτόν όταν διακόπτεται αυτή η διαδικασία στο τραπέζι, στο σπίτι, στο κρεβάτι».

Και, πάνω σε αυτό, σχολιάζει ο David McNally: «Αν, όμως, η ζωή αρχίζει μετά τη δουλειά, τότε αυτό σημαίνει ότι η δουλειά  -το χρονικό διάστημα, όπου πουλάμε την ενέργειά μας σε κάποιον άλλο- είναι ένα είδος θανάτου, μια απουσία της ζωής. Κατά  τη διάρκεια της δουλειάς βιώνουμε τον «νεκρό χρόνο», ένα διάστημα που δεν υπάρχει ζωή, βιώνουμε τη ζωή του νεκροζώντανου»[2].

Έδωσε μεγάλες μάχες ο κόσμος της εργασίας ενάντια στην καπιταλιστική θέσμιση της ζωής. Ήδη από τις απαρχές, αντιστάθηκε στην κυριαρχία του χρόνου της κεφαλαιοκρατίας. Κι ακόμη κι όταν αυτή επικράτησε οι θεμελιώδεις αγώνες αφορούσαν το ίδιο ζήτημα. Οι σημαντικότερες μεταρρυθμίσεις αυτό ρύθμιζαν.

Γι’ αυτό και οι καπιταλιστές ενδιαφέρονται τόσο πολύ για «τα εργασιακά», ακόμη κι όταν «δεν έχουν δημοσιονομικό κόστος». Ο στόχος είναι ο έλεγχος της ζωής, όλο και περισσότερης ζωής. Ειδικά οι «έξυπνες» λύσεις έχουν ως στόχο τον έλεγχο ολόκληρης της ζωής. Πράγμα που πετυχαίνεται αποτελεσματικά με την κατάργηση κάθε προστασίας και την απόλυτη εξατομίκευση της εργασιακής σχέσης. Όταν και οι 24 ώρες ανήκουν στο αφεντικό: στη δουλειά, στην αναμονή, στη μετάβαση, παντού.

Το καλύτερο «Πανοπτικόν», εσωτερικευμένο, χωρίς την ανάγκη κανενός μπάτσου ή επιστάτη.

Ενάντια, λοιπόν, στις «έξυπνες» λύσεις, να κατατεθεί αμέσως το νομοσχέδιο, που έχει έτοιμο το υπουργείο Εργασίας και που θα έπρεπε πρώτο απ’ όλα να είχε ψηφιστεί. Και να βελτιωθεί κιόλας σε ό,τι αφορά την επαναφορά του κατώτατου.

Να νιώσουν προστατευμένοι οι εργαζόμενοι, να αισθανθούν την ταξική μεροληψία της κυβέρνησης, να το πάρουν πάνω τους το παιχνίδι.


[1] Ο Χ. Γεωργούλας, την περασμένη Κυριακή, σχολιάζει με παρόμοιο τρόπο, την «ασάφεια» της περίφημης κοινής δήλωσης Τσίπρα-Γιούνγκερ. Βλ. Τα επίθετα των συμβιβασμών, Εποχή, 10 Μαΐου 2015

[2] Η γη των νεκροζώντανων, από τον τόμο: Καταστροφολογία: Η εσχατολογική πολιτική της κατάρρευσης και της αναγέννησης, εκδόσεις Φάλαινα, 2015
 
πηγή: alterthess

Friday, 15 May 2015

ταξιδιωτικό tip

η μισέλ η καημένη

έλα ρε μισέλ τώρα.....



ρε την Όλγα!!....και δεν της το'χα :))

η κληρονομιά της κουκουβάγιας



Ζαν-Λικ Γκοντάρ: «Οι Γερμανοί είναι καθάρματα»

15 Μαΐου 2015

Μιλώντας για τα πάντα στο γαλλικό περιοδικό Sofilm, ένας από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες του παγκόσμιου κινηματογράφου σχολιάζει τη σύγκρουση ανάμεσα στην Ελλάδα και τους πιστωτές της, μιλώντας με τα πιο θερμά λόγια για τη χώρα μας.

«Οι Γερμανοί είναι καθάρματα», λέει γελώντας ο Ζαν-Λικ Γκοντάρ και εξηγεί: «διαγράψαμε όλα τους τα χρέη, ξαναχτίσαμε τα σπίτια τους, και τους επιτρέπεται να εισβάλλουν στην Ελλάδα ως τουρίστες».

Πριν από πέντε χρόνια, ο μεγάλος Γάλλος σκηνοθέτης είχε δηλώσει ότι η Ελλάδα δεν χρωστάει τίποτα, σε αντίθεση με τους Ευρωπαίους και τον υπόλοιπο κόσμο, οι οποίοι θα έπρεπε να δίνουν δέκα δολάρια στην Ελλάδα κάθε φορά που χρησιμοποιούν τη λέξη «επομένως», καθώς πάνω σε αυτήν τη λέξη-καταλύτη της αριστοτελικής σκέψης έχει οικοδομηθεί ολόκληρος ο σύγχρονος πολιτισμός.

Το ίδιο επαναλαμβάνει και στην τωρινή του συνέντευξη στο «SoFilm» απαντώντας στον δημοσιογράφο Τιερί Λούνας σχετικά με το αν οι Έλληνες έχουν δίκιο να ζητούν πολεμικές αποζημιώσεις από την Γερμανία.

«Φυσικά κι έχουν δίκιο! Και σας προτείνω να δείτε την ταινία «Η Κληρονομιά της Κουκουβάγιας» του Κρις Μαρκέρ στην οποία αντιλαμβανόμαστε ότι όλα τα χρωστάμε στην ελληνική σκέψη, η οποία διήρκησε για χιλιάδες χρόνια».

Ο Γκοντάρ αναφέρεται στο διάσημο εξαιρετικό ντοκιμαντέρ του Κρις Μαρκέρ, «Η Κληρονομιά της Κουκουβάγιας», το οποίο αποτελείται από 13 είκοσι-πεντάλεπτα επεισόδια και προβλήθηκε πρώτη φορά στη γαλλική τηλεόραση το καλοκαίρι του 1989.

«Η ταινία μας δείχνει πώς η ελληνική σκέψη επηρέασε ακόμη και την Ιαπωνία. Αφιερώστε ένα βράδυ στο να δείτε την ταινία «Η Κληρονομιά της Κουκουβάγιας» και το πρόβλημα ανάμεσα στην Γερμανία, την Ευρώπη και την Ελλάδα θα έχει διευθετηθεί για εσάς. Η Ευρώπη και η Γερμανία πρέπει να γονατίσουν μπροστά στην Ελλάδα και να της πουν: "ευχαριστώ"».


για όποιον ενδιαφέρεται, ακολουθεί η Η κληρονομιά της Κουκουβάγιας (απ'τον σχολιαστή )

ψαριανέ....εσύ μη δίνεις σημασία ταγόριμου...ξέρω,ξέρω.."οι γερμανοί είναι φίλοι μας"