αντίο Περικλή

 

απόσπασμα από τους "Ανθρωποφύλακες"

του Περικλή Κοροβέση

Περικλής Κοροβέσης: Να ακολουθείς την κάβλα, τη φουσκοδεντριά, τη λίμπιντό σου

11/04/2020

Αναδημοσιεύουμε τρία μικρά κομμάτια από τη συνέντευξη του Περικλή Κοροβέση στον Θοδωρή Αντωνόπουλο για τη Lifo.

Για τον Περικλή Κοροβέση, που γνωρίσαμε όταν ήρθε μια φορά στην πρεμιέρα ενός ντοκιμαντέρ μας στο Floral, και άλλαξε τον κόσμο μας.

Μπουκάρουν, που λες, οι ασφαλίτες νύχτα στο σπίτι καθώς τρώγαμε, βουτάνε εμένα και τον Στυλιάρη, αφήνουν πίσω τη Νένα Μεντή και τη γυναίκα μου. Ανακατεύουν με τα βρομόχερά τους μέχρι και τα εσώρουχά της, που είχε πάντα θαυμάσια τακτοποιημένα, ένας κανονικός βιασμός. Ε, μετά, ακολούθησαν τα γνωστά, Μπουμπουλίνας, Αβέρωφ, Αίγινα, εξευτελισμός, ξύλο, βασανιστήρια… Είχα, όμως, αποφασίσει ότι δεν θα τους περνούσε, ότι η δική μου πίστη ήταν ισχυρότερη. Έκανα, ταυτόχρονα, και την προσωπική μου σύνδεση με την ιστορία, που πλέον βίωνα ως ζωντανή εμπειρία. Το ΕΑΜ, ας πούμε, δεν ήταν πια ανάγνωσμα, γνώρισα προσωπικά αγωνιστές που σάπιζαν στη φυλακή από το ’47. Δεν θα ξεχάσω το παιδικό πρόσωπο που παρά τις κακουχίες διατηρούσαν, λες και ο χρόνος είχε σταματήσει τη στιγμή της σύλληψης… Ήταν η κρυμμένη, φυλακισμένη, βασανισμένη πλευρά της ανέμελης Αθήνας των φοιτητικών μου χρόνων που προσπαθούσε να αμυνθεί τραγουδώντας, κυρίως Θεοδωράκη, επειδή ξέραμε πόσο εκνεύριζε τους δεσμώτες μας.

************ 

Το να ακολουθεί κάποιος την κάβλα, τη φουσκοδεντριά , τη λίμπιντό του, να αναζητά να γονιμοποιήσει το φως στον πλησίον του, ανεξάρτητα από σεξουαλικότητες, φύλα και κοινωνικά πρότυπα, είναι μια διαδικασία εξανθρωπισμού, μια επιθυμία ζωής χωρίς κριτήριο. Τα κριτήρια είναι φυλακή! Και δεν το εννοώ μόνο σαρκικά, όπως συμβαίνει στη Δύση, όπου ο ελεύθερος έρωτας εξελίχθηκε σε καταναγκασμό. Ετεροφυλόφιλοι κι ομοφυλόφιλοι μάθαμε να κατακτάμε τον άλλο, όχι να τον συναντάμε πραγματικά. Όμως η πεμπτουσία της σεξουαλικότητας είναι καταρχάς πνευματική, σε κάνει ένθεο, τρόπον τινά.

************

 

Είμαι φτωχός σε υλικά αγαθά,πλούσιος όμως πολύ σε εμπειρίες. Έζησα ανοιχτά, ελεύθερα, σύμφωνα με τις επιθυμίες μου, δίχως εξαναγκασμούς και συμβιβασμούς. Ήμουν πάντα με την Εύα, που δεν δέχτηκε τον μισό Παράδεισο που της δόθηκε αλλά τον διεκδίκησε ολόκληρο, γι’ αυτό και δάγκωσε το Απαγορευμένο Μήλο – το θέμα του επόμενου βιβλίου μου. Χάρηκα το διάβασμα, τη γραφή, τον έρωτα, τη δράση, τη δημιουργία. Ταξίδεψα, ξενιτεύτηκα, έκανα δύο γάμους κι έναν γιο, ζω είκοσι χρόνια τώρα αγαπημένα με την τελευταία σύντροφό μου, τη Μαρία, με την οποία δεν παντρευτήκαμε για να μη χρειαστεί να χωρίσουμε! Τελώ σε έναν διαρκή ενθουσιασμό. Μπορώ να πω, λοιπόν, ότι ναι, την ευχαριστήθηκα τη ζωή μου. Και ότι, τουλάχιστον, δεν θα πεθάνω ηλίθιος.

πηγή: info-war

έφυγε και ο Μανώλαρος

πλήρης ημερών και αγώνων για το δίκιο και τον άνθρωπο.

Σ'αυτό τον ζόφο που ζούμε, δείχνει ακόμα πιο αναντικατάστατος.

"Εμείς εκεί στ’ Απειράθου είμαστε όλοι επαναστάτες. Ξέρουμε να λέμε μόνο “όχι”. Να αντιστεκόμαστε σε ο,τιδήποτε προσπαθεί να μας υποτάξει" 

Μανώλης Γλέζος

 Γεννήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 1922 στην Απείρανθο της Νάξου

αντίο Τζιμάκο

 Μου λες μ' αγαπάς,

θες να παντρευτούμε

μου λες μ' αγαπάς,

και μου δίνεις συμβουλές.

Πρώτα να τελειώσω

το πανεπιστήμιό μου

μετά να κάνω

τη θητεία στο στρατό

να πιάσω δουλειά

σε κανένα γραφείο

να παντρευτούμε

να κάνουμε παιδιά.

Κι εγώ σ' αγαπώ,

γαμώ το Χριστό μου

Κι εγώ σ' αγαπώ

γαμώ το Χριστό.

Μου λες μ' αγαπάς,

θες να παντρευτούμε

μου λες μ' αγαπάς,

και μου δίνεις συμβουλές

Πρώτα να πάω

σε κανένα κουρείο

να κόψω τα γένια

 να κοντύνω τα μαλλιά

να έρθω στο σπίτι

να γνωρίσω το μπαμπά σου

να σταματήσω και τα ναρκωτικά

Κι εγώ σ' αγαπώ,

γαμώ το Χριστό μου

Κι εγώ σ' αγαπώ

γαμώ το Χριστό.

Οικογενειακή Συνομωσία, 1980 

Τι να πρωτογράψω για τον Τζιμάκο? Μέχρι και το όνομα του μπλογκ, είναι τιμής ένεκεν, από μια ατάκα του ("δουλειές του κεφαλιού, του κάτω"). Είναι ο ήρωας της εφηβείας μου. Θυμάμαι, ήμουνα πιτσιρικάς στο "χωριό", όταν ο μεγαλύτερος συνονόματος (και συνεπώνυμος) ξάδερφός μου με μύησε στις Μουσικές Ταξιαρχίες. Είχε πειρατικό ραδιοφωνικό σταθμό μ'ένα φίλο του και όλη τη μέρα βαρούσαν Τζιμάκο, Σιδηρόπουλο και πάσης φύσεως ροκιές και πανκιές. 

'Εκτοτε τον Πανούση τον είδα (και ποτέ δεν τον χόρτασα) σε πάρα πολλά live, άκουσα και ανέλυσα όλα τα τραγούδια του, απόλαυσα τις ραδιοφωνικές εκπομπές του (που για ένα διάστημα, μου τις έγραφε σε κασέτες ο φίλος μου ο Δημήτρης που είχε περάσει Αθήνα), γέλασα με τις ανεπανάληπτες φάρσες του, διάβασα και μελέτησα όλα τα βιβλία του, θαύμασα την οξύνειά του και τα απίστευτα λογοπαίγνειά του, λάτρεψα την φάτσα του σκανταλιάρη που συχνά έπαιρνε.

              

[Το πιο πάνω τραγούδι το έγραψε πριν περίπου 40 χρόνια. Θα περάσουν άλλα τόσα και τα ελληνικά ΜΜΕ δεν θα έχουν τολμήσει ακόμα να το παίξουν.]

Προβοκάτορας, δημιουργικός, ταλαντούχος, αεικίνητος και παιχνιδιάρης είχε εξελίξει εδώ και πολλά χρόνια το oneman show του σε μια μοναδική εμπειρία, ειδικά για τους αμύητους.

Βαθειά μορφωμένος και πολιτικοποιημένος, με ολοφάνερη αγάπη για το αυθεντικό, το παραδοσιακό και το γνήσιο λαϊκό και μ'έναν μοναδικό και πολύ προσωπικό τρόπο γραφής και άψογα ελληνικά, έκανε για πολλά χρόνια τον ραδιοφωνικό και θρυλικό "Δούρειο ήχο", που ήταν ένα κράμα από Πανούσειο λόγο, μουσικάρες και τηλεφωνικές φάρσες.

Ο Τζιμάκος με την ανατρεπτική σάτιρά του κρέμασε στα μανταλάκια όλους τους μύθους και όλα τα κόμπλεξ μιας βαθειά συντηρητικής κοινωνίας όπως η Ελληνική. Γλέντησε την "κανονικότητα" και την υποκρισία του λούμπεν μικροαστού, την πλαστική "ευδαιμονία" του καπιταλισμού, την μπόχα των τηλεσκουπιδιών, αλλά και τον δήθεν προοδευτισμό του Τίποτα. Συνεπής Αναρχικός, αιρετικός και υπερήφανο "φρικιό", τα έβαλε με τις πάσης φύσεως εξουσίες και εξουσιάζοντες και με όπλο το χιούμορ του, τις τραγουδάρες του, αλλά και τα αμέτρητα κείμενά του, αμφισβήτισε, "βλασφήμισε" και ξεκόλλησε αρκετά τυχερά μυαλά.

Χωρίς τον Πανούση, η ζωή στον γιδότοπο θα είναι σίγουρα πιο συντηρητική και πιο βαρετή.

Αντίο ρε Τζιμάκο.

Σ'ευχαριστούμε για όλα!

[...]

Καταναλώνομαι τις νύχτες

με την δικιά τους συνταγή

εγώ πουλάω τα όνειρά μου στους ξενύχτες

κι αυτοί γαμάνε μια πληγή.

[....]

Έχω έναν πόνο στην κοιλιά μου

τη νιώθω να εγκυμονεί

θα απλώσω στην ταράτσα τ'άντερά μου

με μανταλάκια χιαστί

και θα κρεμάσω τα ερμαφρόδιτα μωρά μου

η πρώτη μάνα τραβεστί.

Ένα τραγούδι για τον χειμώνα.

ένα τραγούδι αποχαιρετισμού στον Θάνο Ανεστόπουλο

Έφυγε σήμερα από τη ζωή, έπειτα από μια πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο, ο συνιδρυτής και τραγουδιστής του συγκροτήματος Διάφανα Κρίνα, Θάνος Ανεστόπουλος.

Ο Ανεστόπουλος ήταν ένας από τους "ποιητές" της ελληνικής ροκ. Με την ιδιαίτερη φωνή του και την ακόμα πιο ιδιαίτερη οπτική του, μας άφησε πολλά ωραία τραγούδια να πορευόμαστε.

Εδώ σε μια μελοποίηση του υπέροχου "Γράμμα Ενός Αρρώστου". Το ποίημα δεν είναι δικό του αλλά του Νίκου Καββαδία. Ίσως όμως είναι ένας αντάξιος αποχαιρετισμός στον Θάνο.