αντίο Περικλή

 

απόσπασμα από τους "Ανθρωποφύλακες"

του Περικλή Κοροβέση

Περικλής Κοροβέσης: Να ακολουθείς την κάβλα, τη φουσκοδεντριά, τη λίμπιντό σου

11/04/2020

Αναδημοσιεύουμε τρία μικρά κομμάτια από τη συνέντευξη του Περικλή Κοροβέση στον Θοδωρή Αντωνόπουλο για τη Lifo.

Για τον Περικλή Κοροβέση, που γνωρίσαμε όταν ήρθε μια φορά στην πρεμιέρα ενός ντοκιμαντέρ μας στο Floral, και άλλαξε τον κόσμο μας.

Μπουκάρουν, που λες, οι ασφαλίτες νύχτα στο σπίτι καθώς τρώγαμε, βουτάνε εμένα και τον Στυλιάρη, αφήνουν πίσω τη Νένα Μεντή και τη γυναίκα μου. Ανακατεύουν με τα βρομόχερά τους μέχρι και τα εσώρουχά της, που είχε πάντα θαυμάσια τακτοποιημένα, ένας κανονικός βιασμός. Ε, μετά, ακολούθησαν τα γνωστά, Μπουμπουλίνας, Αβέρωφ, Αίγινα, εξευτελισμός, ξύλο, βασανιστήρια… Είχα, όμως, αποφασίσει ότι δεν θα τους περνούσε, ότι η δική μου πίστη ήταν ισχυρότερη. Έκανα, ταυτόχρονα, και την προσωπική μου σύνδεση με την ιστορία, που πλέον βίωνα ως ζωντανή εμπειρία. Το ΕΑΜ, ας πούμε, δεν ήταν πια ανάγνωσμα, γνώρισα προσωπικά αγωνιστές που σάπιζαν στη φυλακή από το ’47. Δεν θα ξεχάσω το παιδικό πρόσωπο που παρά τις κακουχίες διατηρούσαν, λες και ο χρόνος είχε σταματήσει τη στιγμή της σύλληψης… Ήταν η κρυμμένη, φυλακισμένη, βασανισμένη πλευρά της ανέμελης Αθήνας των φοιτητικών μου χρόνων που προσπαθούσε να αμυνθεί τραγουδώντας, κυρίως Θεοδωράκη, επειδή ξέραμε πόσο εκνεύριζε τους δεσμώτες μας.

************ 

Το να ακολουθεί κάποιος την κάβλα, τη φουσκοδεντριά , τη λίμπιντό του, να αναζητά να γονιμοποιήσει το φως στον πλησίον του, ανεξάρτητα από σεξουαλικότητες, φύλα και κοινωνικά πρότυπα, είναι μια διαδικασία εξανθρωπισμού, μια επιθυμία ζωής χωρίς κριτήριο. Τα κριτήρια είναι φυλακή! Και δεν το εννοώ μόνο σαρκικά, όπως συμβαίνει στη Δύση, όπου ο ελεύθερος έρωτας εξελίχθηκε σε καταναγκασμό. Ετεροφυλόφιλοι κι ομοφυλόφιλοι μάθαμε να κατακτάμε τον άλλο, όχι να τον συναντάμε πραγματικά. Όμως η πεμπτουσία της σεξουαλικότητας είναι καταρχάς πνευματική, σε κάνει ένθεο, τρόπον τινά.

************

 

Είμαι φτωχός σε υλικά αγαθά,πλούσιος όμως πολύ σε εμπειρίες. Έζησα ανοιχτά, ελεύθερα, σύμφωνα με τις επιθυμίες μου, δίχως εξαναγκασμούς και συμβιβασμούς. Ήμουν πάντα με την Εύα, που δεν δέχτηκε τον μισό Παράδεισο που της δόθηκε αλλά τον διεκδίκησε ολόκληρο, γι’ αυτό και δάγκωσε το Απαγορευμένο Μήλο – το θέμα του επόμενου βιβλίου μου. Χάρηκα το διάβασμα, τη γραφή, τον έρωτα, τη δράση, τη δημιουργία. Ταξίδεψα, ξενιτεύτηκα, έκανα δύο γάμους κι έναν γιο, ζω είκοσι χρόνια τώρα αγαπημένα με την τελευταία σύντροφό μου, τη Μαρία, με την οποία δεν παντρευτήκαμε για να μη χρειαστεί να χωρίσουμε! Τελώ σε έναν διαρκή ενθουσιασμό. Μπορώ να πω, λοιπόν, ότι ναι, την ευχαριστήθηκα τη ζωή μου. Και ότι, τουλάχιστον, δεν θα πεθάνω ηλίθιος.

πηγή: info-war

φωτεινές νύχτες

9 χρόνια πίσω: ένα κείμενο από τον Δεκέμβρη του 2008

από A/A

06/12/2017

Ιός Αταξίας – Αγρίνιο 20/12/08

9 χρόνια πίσω: ένα κείμενο από τον Δεκέμβρη του 2008

Δεν είναι μονό η εν ψυχρώ εκτέλεση του Αλέξη.

Είναι και οι εκατοντάδες εκτελέσεις ανώνυμων πάντα μεταναστών.

Οι δεκάδες εκκαθαρίσεις συντρόφων και αγωνιστών με ποικίλους τρόπους.

Είναι οι «αυτοκτονίες» στο στρατό και στις φυλακές.

Είναι τα ψυχιατρεία και τα φάρμακα τους.

Είναι τα σχολεία και τα πανεπιστήμια που διαδίδουν με βία την γλώσσα των κυρίαρχων ψεμάτων.

Είναι οι ρόλοι, τα πρότυπα, τα στερεότυπα που οδηγούν σε μια αβίωτη ζωή.

Είναι ο ατέρμονος εγκλεισμός σε χρόνια καταπίεση και εκμετάλλευση.

Έχουμε γεμίσει μπαρούτι μέχρι τα αυτιά και ο Αλέξης άναψε το φυτίλι.

Το Αγρίνιο, η μικρή μας πόλη, διαταράχτηκε.

Πάνε οι τράπεζες, πάει η εφορία, ο ΟΤΕ, το Δημαρχείο, το Α.Τ.

Καλοκαιρινά και τα γραφεία του ΛΑΟΣ.

Ας αφήσουμε λοιπόν τους δημοσιογράφους και τους οικονομολόγους να κλαίνε τα εκατομμύρια ευρώ που χάθηκαν σε όλη τη Ελλάδα πάνω στις στάχτες των καμένων τραπεζών και πολυκαταστημάτων.

Ας αφήσουμε τους κοινωνιολόγους, τους αναλυτές και τους ψυχολόγους να τραβάνε τα μαλλιά τους για τα παιδιά που έχουν χάσει την πίστη τους στην πολιτική και στο σύστημα.

Όλοι αυτοί που συγκρούονται ξέρουν καλύτερα. Ζούνε στο παρόν και έχουν καταλάβει το μέλλον που τους επιφυλάσσουν.

Όσο για τα αριστερά δεκανίκια της εξουσίας, όλων των τάσεων και αποχρώσεων, που καταδικάζουν τη βία από όπου κι αν προέρχεται, που τόσο κόσμια και υπεύθυνα ξέρουν να διαδηλώνουν την υποταγή τους και να συνθηκολογούν, εξισώνοντας τη βία ενός συστήματος που λεηλατεί ζωές και σκοτώνει 15χρονα με τις σπασμένες βιτρίνες και τις μολότοφ στους μπάτσους, η πολιτική τους χρεοκοπία δεν έχει όρια. Μας θέλουν εκτεθειμένους στα χτυπήματα του εχθρού χωρίς ποτέ να απαντάμε «για να αποδείξουμε ότι εμείς δεν είμαστε σαν και αυτούς», τη στιγμή που η βία του συστήματος είναι παρούσα σε κάθε εντολή όπως και ο καταναγκασμός να είμαστε υποχρεωμένοι να υπομένουμε στωικά κάθε μέρα, από το πρωινό ξύπνημα για το σχολείο και τη δουλεία μέχρι το αυταρχικό βλέμμα κάθε αφεντικού και μπάτσου.

Οι ειρηνικές διαδηλώσεις νομιμοφροσύνης δεν μας αφορούν. Έχουμε εδώ και καιρό ξεμπερδέψει με την λεγόμενη παθητική αντίσταση. Δεν μας φτάνει να πέσει η κυβέρνηση, γιατί θα ήταν άστοχο -αν όχι ύποπτο- να πιστεύουμε πως αυτή η δολοφονία ήταν απλά μια παρέκκλιση της δημοκρατίας, ένας λάθος χειρισμός που θα διορθωθεί μόλις τον καταδείξουμε.

Το μόνο που επιζητούμε είναι η καθολική ανατροπή του κράτους και του κεφαλαίου.

Όλα τ’ άλλα είναι φλυαρίες.

Αλληλεγγύη στους συλληφθέντες για τα γεγονότα οργής και αντίστασης με αφορμή την δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου.

ΑΝΟΙΧΤΑ ΜΕΤΩΠΑ ΠΟΛΕΜΟΥ ΠΑΝΤΟΥ

Αγρίνιο, 20/12/08
Ιός Αταξίας

πηγή: indymedia

οι "γνωστοί άγνωστοι" και οι πάνχαζοι αστοδεξιοί

Εξαιρετική ανάλυση, χωρίς λεκτικές φιοριτούρες, χωρίς ιδεολογικοπολιτικές φλυαρίες. Με χρήση απλής λογικής όπως προκύπτει από τη στοιχειώδη επαφή με την πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα από την οποία απέχει έτη φωτός ο κάθε πάνχαζος αστοδεξιός νοικοκυραίος και ο κάθε εκλεκτός πελάτης της Siemens που φαντασιώνεται την επανάληψη της συμφοράς του προσφάτως εκλιπόντος παππού του.
{SFY}

Achilles M. Peklaris

28 Ιουλίου στις 6:20 π.μ. ·

Ξεκίνησε πάλι, με αφορμή ποστ του φίλου μου του Χρήστου Χωμενίδη, αυτή η γνωστή και επαναλαμβανόμενη συζήτηση για τα Εξάρχεια, που πρέπει να τα "καθαρίσουν", τους "γνωστούς αγνωστους" που πρέπει επιτέλους (sic) να συλληφθούν και τα λοιπά.

Επειδή έχω γεννηθεί και μεγαλώσει στο κέντρο της Αθήνας, ζω στα Εξάρχεια και από έφηβος ήμουν πάντα μέσα σε κάθε λογής μπάχαλα, θα σας πω πέντε πράγματα από την 30χρονη εμπειρία μου - κι όποιος θέλει ας μ' ακούσει.

1. Κυριαρχεί η αντίληψη ότι "αυτοί που κάνουν τα επεισόδια είναι 200-300 νεαρά άτομα και το μόνο που χρειάζεται είναι απλά να αποφασίσει το κράτος επιτέλους να τους συλλάβει". Αυτό είναι και σωστό και λάθος. Είναι όντως κάπου τόσοι, μόνο που δεν είναι πάντα οι... ίδιοι 200-300. Ο κόσμος εναλάσσεται, οι νεαροι μεγαλώνουν, βρίσκουν δουλειά (ή ερωτεύονται κυριλέ γκόμενα), απομακρύνονται και μετα έρχεται η επόμενη γενιά για να πάρει τη θέση τους. Αυτό γίνεται από τα 70s μέχρι σήμερα. Συνεπώς, αν συλλαβεις φέτος 300 μπάχαλους, του χρόνου θα έχουν αντικατασταθεί από τους νέους 300. Θυμηθείτε την εισβολή στο Πολυτεχνείο στα 90s: Πιάστηκαν 300 καταληψίες, σχεδόν όλοι οι μάχιμοι των Εξαρχείων. Την επόμενη χρονιά νέοι είχαν πάρει τη θέση τους και έγιναν ακριβώς τα ίδια.

2. Ας πούμε ότι η κυβέρνηση αποφασίζει αύριο να εισβάλλει στα Εξάρχεια με τη βία και να εγκαταστήσει 1000 Ματατζήδες σε όλα τα σημεία. Τί θα συμβεί τότε; Θα σας πω εγώ: Πρώτον, η επίθεση στα Εξάρχεια θα συσπειρώσει αμέσως όλο τον σχετικό κόσμο και οι 300 θα γίνουν χιλιάδες, ως αντίδραση στη βία (όπως με τον Γρηγορόπουλο). Έτσι γίνεται πάντα, όταν η ΕΛΑΣ χτυπάει τα Εξάρχεια, την επόμενη μέρα μαζεύεται ο διπλάσιος ή τριπλάσιος κόσμος για συμπαράσταση. Δεύτερον, τα μπάχαλα θα αποκεντρωθούν και οι νεαροί θα αρχίσουν να χτυπάνε αντάρτικα (βλ. Ερμού) εδω κι εκεί. Τότε είναι που θα χαθεί τελείως η μπάλα, γιατί προφανώς τα ΜΑΤ δεν μπορουν να είναι συνεχώς και στην Ερμού, και στη Σκουφά, και στην Κηφισια, και στη Γλυφάδα κλπ., ενώ οι μπάχαλοι μπορούν εύκολα να μαζευτούν μια μέρα 50 άτομα και να πάνε να τα σπάσουν μέσα σε 10' και να εξαφανιστούν. Πις οφ κέικ.

3. Μπάφοι και "σκληρά" στα Εξάρχεια: Ναρκωτικά και συμμορίες υπάρχουν σ' όλες τις γειτονιές εφ' όσον η μαστούρα είναι διαταξική και πάρα πολύς κόσμος στην Ελλάδα (και σ' όλο τον κόσμο) χρησιμοποιεί διάφορες ουσίες. Η διαφορά είναι ότι στα Εξάρχεια (επειδή δεν μπαίνει η Αστυνομία) ολα αυτά φαίνονται στο δρόμο, στα στενάκια, στα πάρκα. Επίσης, το χόρτο στα Εξάρχεια μυρίζει έντονα, ενώ η κόκα στο Κολωνάκι και στη Γλυφάδα είναι άοσμη. Καταλάβετέ το, λοιπόν: Τα πιώματα υπάρχουν παντού. Απλά στα Εξάρχεια τα βλέπεις και τα μυρίζεις, δεν είναι κρυμμένα.

4. Το γκραφίτι είναι τέχνη, η γειτονιά μας είναι ένα ζωντανό ανοικτό μουσείο που φιλοξενεί απίθανα έργα και διεθνείς διάσημους καλλιτέχνες, τους καλυπτερους του είδους - και στους περισσότερους Εξαρχειώτες αρέσει και είναι περήφανοι γι' αυτό. Ως προς τις περίφημες "μουτζούρες" (tagging), αυτές τις έχω συναντήσει από το Κρόιτσμπεργκ του Βερολίνου και τη Λάνγκστράσσε της Ζυρίχης μέχρι τη Φλορεντίν του Τελ Αβιβ, το Καντικόι της Κωνσταντινούπολης και το Φορτ Γκριν του Μπρούκλιν. Δεν είναι μόνο στα Εξάρχεια, λοιπόν, αλλά σε όλες τις μεγάλες πόλεις, είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο που ΔΕΝ συνδέεται με το μπάχαλο.

5. Στην Ελλάδα, η βία που προέρχεται από τη νεολαία βρίσκει έκφραση με διάφορους τρόπους: Χουλιγκάνοι στα γήπεδα, συμμορίες από γειτονιές που δέρνονται, σπασίματα σε συναυλίες, ξύλο στα μπαρ κλπ. Οι μπάχαλοι είναι μια ακόμα επιλογή για όσους νέους σκέφτονται πολιτικά και είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο 4-5 δεκαετιών. Αν θέλεις να αντιμετωπίσεις το φαινόμενο αυτό (και θέλεις να μιλησουμε σοβαρά), ο τρόπος δεν είναι η βία (η βία δεν είναι ποτέ απάντηση στη βία, γιατι την πολλαπλασιάζει) - και ειδικά όταν μιλάμε για αγριεμένους εφήβους (και όχι για γκάνγκστερς). Η βία θα τους πεισμώσει / θυμώσει περισσότερο και η κατάσταση θα ξεφύγει τελείως. Ειδικά σε μια ιστορική συγκυρία όπου υπάρχει μεγάλη οργή, φτώχια, ανεργία στους νέους κλπ.. Ρωτήστε κι εκείνον τον επτάχαζο, τον Χρυσοχοΐδη, που το επιχείρησε και φυσικά τον έφαγε η μαρμάγκα.

 

Είπα και ελάλησα και αμαρτίαν ουκ έχω.
 

Ο έχων ώτα ακούειν, ακουέτω.

πηγή: jungle-report