Οι 50 αποχρώσεις ενός graffiti
12 Μαρ. 2015
Δημήτρης Θεοδόσης
Φωτογραφίζω πάνω από 25 χρόνια τα graffiti στους
τοίχους των πόλεων της Ελλάδας, αλλά και άλλων χωρών. Το
αρχείο μου με το θέμα αυτό περιλαμβάνει χιλιάδες φωτογραφίες, ψηφιακής μορφής,
slides και αρνητικά.. Από το υλικό αυτό έχουν εκδοθεί 3 φωτογραφικά λευκώματα
επικεντρωμένα στο street art της Αθήνας.
Η εμπειρία μου από αυτά τα αστικά
οδοιπορικά, πέρα από την αισθητική απόλαυση, είναι η αποδοχή μου εκ μέρους τους
και η φιλική σχέση, με μερικούς από τους καλλιτέχνες της πρώτης γενιάς,
πράγμα καθόλου εύκολο για ανθρώπους μαθημένους στην αποφυγή της δημοσιότητας
και στην ριψοκίνδυνη δράση.
Στις συζητήσεις μας πάντα έβαζα τρία βασικά κριτήρια, που για εμένα πρέπει να τηρεί κάποιος όταν βγαίνει να "χτυπήσει" ένα τοίχο. ΤΙ βάφει, ΠΟΥ το βάφει και ΓΙΑΤΙ το βάφει. Πάντα πίστευα και πιστεύω, ότι το θέμα της τέχνης είναι βασικά ιδεολογικό. Η καρδιά το μάτι τα χέρια και ότι άλλο ακολουθούν.
Πολύς θόρυβος σηκώθηκε το τελευταίο διάστημα για το graffiti στο Πολυτεχνείο.
Ξεκίνησε από το διαδίκτυο, τον δυνάμωσαν οι εφημερίδες και τα κανάλια και σε λίγο θα μπούν στο παιχνίδι οι ΠΑΕ, η εκκλησία και οι κυνηγετικοί σύλλογοι.
ΤΙ: Ασπρόμαυρες λουρίδες ατάκτως πεταμένες, χαοτικές δίνες, ατμόσφαιρα εγκλωβισμού και απελπισίας. Η αλήθεια είναι ότι η συγκεκριμένη απεικόνιση δεν άρεσε σε πολύ κόσμο. Οι πιο πολλοί βλέπουν το κτίριο και αισθάνονται αμήχανα. Ολοι αυτοί πού τα τελευταία χρόνια βλέπουν τις ζωές τους να μαυρίζουν και δεν έκαναν τίποτα γι’ αυτό, νοιώθουν δυο φορές αμήχανα. Και οι πιο ‘’ψαγμένοι’’, αυτοί πού έβγαζαν selfie με τον Λουκάνικο στο graffiti του Ψυρρή, νοιώθουν πιο αμήχανοι από όλους. Μα εδώ δεν έχει χαϊλίκι, να βγάλουμε έστω μια φωτο να δείχνουμε το βράδυ στο bar!
Στις συζητήσεις μας πάντα έβαζα τρία βασικά κριτήρια, που για εμένα πρέπει να τηρεί κάποιος όταν βγαίνει να "χτυπήσει" ένα τοίχο. ΤΙ βάφει, ΠΟΥ το βάφει και ΓΙΑΤΙ το βάφει. Πάντα πίστευα και πιστεύω, ότι το θέμα της τέχνης είναι βασικά ιδεολογικό. Η καρδιά το μάτι τα χέρια και ότι άλλο ακολουθούν.
Πολύς θόρυβος σηκώθηκε το τελευταίο διάστημα για το graffiti στο Πολυτεχνείο.
Ξεκίνησε από το διαδίκτυο, τον δυνάμωσαν οι εφημερίδες και τα κανάλια και σε λίγο θα μπούν στο παιχνίδι οι ΠΑΕ, η εκκλησία και οι κυνηγετικοί σύλλογοι.
ΤΙ: Ασπρόμαυρες λουρίδες ατάκτως πεταμένες, χαοτικές δίνες, ατμόσφαιρα εγκλωβισμού και απελπισίας. Η αλήθεια είναι ότι η συγκεκριμένη απεικόνιση δεν άρεσε σε πολύ κόσμο. Οι πιο πολλοί βλέπουν το κτίριο και αισθάνονται αμήχανα. Ολοι αυτοί πού τα τελευταία χρόνια βλέπουν τις ζωές τους να μαυρίζουν και δεν έκαναν τίποτα γι’ αυτό, νοιώθουν δυο φορές αμήχανα. Και οι πιο ‘’ψαγμένοι’’, αυτοί πού έβγαζαν selfie με τον Λουκάνικο στο graffiti του Ψυρρή, νοιώθουν πιο αμήχανοι από όλους. Μα εδώ δεν έχει χαϊλίκι, να βγάλουμε έστω μια φωτο να δείχνουμε το βράδυ στο bar!
Σας έχω νέα. Πήγα στο απέναντι
πεζοδρόμιο και κοίταγα κάμποση ώρα με ένταση το θέμα. Στην αρχή τίποτα.
Σιγά σιγά όμως, μέσα από τα μαυρόασπρα πλέγματα τα μάτια μου άρχισαν να βλέπουν
πράγματα. Ανθρώπους να πέφτουν από κτίρια, άστεγους να αιωρούνται μέσα στους
υπνοσάκους τους, χέρια, πολλά χέρια απλωμένα, Αμυγδαλέζες να ίπτανται
πάνω από το Ψυχικό και άλλα πολλά πού δεν λέγονται. Και κάπου στην άκρη
σε μια γωνιά είδα τον εαυτό μου σκεφτικό και δύσθυμο.
Ναι, άμα δεν θέλεις να δείς, χίλιες ώρες θα κοιτάζεις.
