είναι ο Καπιτωλισμός ηλίθιε

Στο Καπιτώλιο δε μπήκαν "αγανακτισμένοι" ή "διαδηλωτές" ή "όχλος", όπως βολικά αρέσκονται να ψελλίζουν τα ελληνικά μίντια.

Εισέβαλαν με την ανοχή ή ακόμα και τη διευκόλυνση της αστυνομίας, ένοπλα ακροδεξιά καθάρματα, στην πλειονότητά τους λευκοί μεσοαστοί άνδρες, ορισμένοι εκ των οποίων με ισχυρές διασυνδέσεις στον κρατικό μηχανισμό.

Αυτοί που μετατρέπουν την alt right σε κυβερνητικό λόγο, που δίνουν κυβερνητικά αξιώματα σε ορκισμένα ακροδεξιά στελέχη, που κανονικοποιούν το ρατσιστικό λόγο, που εκθρέφουν μακεδονομάχους και τουρκοφάγους, που υποκινούν τη δράση ένοπλων πολιτοφυλακών στον Έβρο και τραμπούκικων συμμοριών στην Λέσβο, που κανακεύουν την αστυνομική αυθαιρεσία και τον εναγκαλισμό της με κάθε είδους φασιστικά αποβράσματα, που ντοπάρουν την κοινωνία με εθνικοφροσύνη και θρησκοληψία, ας έχουν υπόψη τους ότι τα γεγονότα στο Καπιτώλιο είναι δικός τους καθρέπτης.

Έλενα Ακρίτα @facebook

για τη δολοφονία Λαμπράκη

"Δεν θα με απαλλάξει κανείς απ' αυτόν τον άνθρωπο;" 

(Φρειδερίκη "Φρίκη" Γλύξμπουργκ)

Σαν σήμερα, 22 Μαίου 1963, ο Γρηγόρης Λαμπράκης, βουλευτής της ΕΔΑ και αγωνιστής του παγκόσμιου φιλειρηνικού κινήματος, δέχεται δολοφονική επίθεση στη Θεσσαλονίκη. Λίγες μέρες αργότερα θα υποκύψει στα τραύματά του.

Όταν, 22 Μαΐου του 1963, ο Λαμπράκης έφτασε σε εκδήλωση της "Επιτροπής δια την διεθνή ύφεσιν και ειρήνην", στην οποία ήταν ομιλητής, δεκάδες ακροδεξιοί παρακρατικοί και άτομα του υποκόσμου είχαν συγκεντρωθεί και, ως δήθεν "αγανακτισμένοι πολίτες", αποδοκίμαζαν τον Λαμπράκη. Είχαν προηγηθεί διαβήματα της ΕΔΑ στις αρχές αλλά οι 180 χωροφύλακες, που βρέθηκαν στον τόπο της συγκέντρωσης, μαζί με ανώτερους αξιωματικούς, δεν έκαναν τίποτα για να διαλύσουν την αντισυγκέντρωση των ακροδεξιών τραμπούκων η να προστατεύσουν την ζωή του Λαμπράκη. Στην πραγματικότητα, η ίδια η Επιθεώρηση της Χωροφυλακής και το Ε΄ Αστυνομικό Τμήμα είχαν οργανώσει σχέδιο για την παρεμπόδιση και ματαίωση της συγκέντρωσης, χρησιμοποιώντας "συνεργάτες" τους (ακροδεξιούς, ποινικούς κ.α) ως "αγανακτισμένους".

Οι "εθνικόφρονες", με την προστασία (καθοδήγηση) της αστυνομίας αρχίζουν αποδοκιμασίες, ύβρεις, απειλές και σωματικές επιθέσεις σε βάρος των συγκεντρωμένων. Όσο πλησιάζει η ώρα της εκδήλωσης οι παρακρατικοί εντείνουν τις αποδοκιμασίες. Ακούγεται το σύνθημα "Λαμπράκη θα πεθάνεις". Ο Λαμπράκης εκφωνεί τον λόγο του για την Ειρήνη, κάτω από τις έξαλλες κραυγές, ενώ έπεφταν βροχή οι πέτρες εναντίον του. Τα επεισόδια πληροφορείται ο Γ. Τσαρουχάς, βουλευτής της ΕΔΑ στο Ν. Καβάλας, και μεταβαίνει στη συγκέντρωση των φίλων της ειρήνης, όπου και τραυματίζεται από τους παρακρατικούς που τον κτυπούν στο κεφάλι. Μόλις τον βάζουν στο ασσθενοφόρο οι "αγανακτισμένοι εθνικοφρόνες" σπάνε τα τζάμια, παραβιάζουν την πόρτα, ρίχνονται πάνω στον τραυματισμένο βουλευτή, τον χτυπούν,τον τραβούν έξω, τον ρίχνουν στην άσφαλτο και τον κλωτσοπατούν. Αναίσθητος πια ο Γ. Τσαρουχάς μεταφέρεται στο σταθμό Α΄ βοηθειών. Ο Λαμπράκης, ολοκληρώνοντας όπως-όπως την ομιλία του φωνάζει απο το μικρόφωνο "Προσοχή. Εδώ βουλευτής Λαμπράκης. Καταγγέλλω ότι υπάρχει σχέδιο δολοφονίας μου και καλώ τον υπουργό Β. Ελλάδος, τον νομάρχη, τον εισαγγελέα, τον στρατηγό Χωροφυλακής Μήτσου, τον διευθυντή της Αστυνομίας και τον διοικητή Ασφαλείας να προστατέψουν τη συγκέντρωση και τη ζωή μου".

Η χωροφυλακή διαβεβαιώνει τον Λαμπράκη ότι η περιοχή είναι ασφαλής και περνάει τον δρόμο προς το ξενοδοχείο. Τότε δέχεται σφοδρή επίθεση διερχόμενου τρικύκλου που ρίχνεται πάνω του, σε αντικανονική πορεία, διασχίζοντας την οδό Βενιζέλου με μεγάλη ταχύτητα, ενώ κάποιος που ήταν ανεβασμένος στην καρότσα, χτυπάει με ένα λοστό τον Λαμπράκη στο κεφάλι. Ο βουλευτής σωριάστηκε αιμόφυρτος στο έδαφος. Οδηγός του τρίκυκλου ήταν ο Σπύρος Γκοτζαμάνης, μεταφορέας, γνωστός στον υπόκοσμο της Θεσσαλονίκης. Ο αγωνιστής Μανώλης Χατζηαποστόλου πήδηξε στην καρότσα του τρίκυκλου με σκοπό να σταματήσει το όχημα, που αναπτύσσοντας ταχύτητα έφυγε αμέσως. Αργότερα έγινε γνωστό ότι πάνω στο τρίκυκλο επέβαινε και ο Μανώλης Εμμανουηλίδης, καταδικασμένος για βιασμό, παιδεραστία, κλοπή κ.α. Παρά το ποινικό παρελθόν (παιδεραστία κ.α), ο Εμμανουηλίδης είχε διοριστεί στις.... παιδικές κατασκηνώσεις Ωραιοκάστρου επειδή ήταν συνεργάτης της Αστυνομίας. Ακολούθησε άγρια πάλη μεταξύ Χατζηαποστόλου και Εμμανουηλίδη. Το τρίκυκλο σταμάτησε, ο Γκοτζαμάνης κατέβηκε και με ένα γκλομπ χτύπησε τον Χατζηαποστόλου, έως ότου εμφανίστηκε ένας τροχονόμος, ο οποίος, μη γνωρίζοντας όσα είχαν προηγηθεί, συνέλαβε τον Γκοτζαμάνη. Ο Λαμπράκης μεταφέρθηκε στο ΑΧΕΠΑ, σε κωματώδη κατάσταση. Κατέληξε λίγο μετά, 26 Μαίου 1963. Ήταν 51 χρονών.

Η δολοφονική επίθεση στον Λαμπράκη και στους φίλους της ειρήνης οργανώθηκε απο όλο το σύστημα του μετεμφυλιακού ακροδεξιού κράτους και παρακράτους. Οι "εθνικόφρονες" οργανώσεις που συνεργάζονταν με την αστυνομία και στρατολογούσαν εγκληματίες, βιαστές, παιδεραστές, και τους παρουσίαζαν ως ¨αγανακτισμένους πατριώτες", ενάντια σε συγκεντρώσεις της αριστεράς, ήταν συμπλήρωμα του αντικομμουνιστικού αστικού κρατικού μηχανισμού. Τα "εθνικόφρονα" αποβράσματα οπλίζονταν (κυριολεκτικά και μεταφορικά) απο την αστυνομία, με πολιτική ευθύνη του Παλατιού και των κυβερνήσεων. Η "Φρίκη" Γλύξμπουργκ είχε ουσιαστικά ζητήσει την επίθεση στον Λαμπράκη, λίγες μέρες πριν γίνει. Μαζί με το Παλάτι, η πολιτική ευθύνη της δολοφονίας ανήκει και στην κυβέρνηση της ΕΡΕ-και προσωπικά στον δήθεν "εθνάρχη" Κωνσταντίνο Καραμανλή, ο οποίος έθρεψε, ανέχτηκε και αξιοποιήσε το παρακράτος και για δικά του πολιτικά οφέλη (εκλογές "βίας και νοθείας' κ.α). Όταν ακόμα και οι σοσιαλδημοκράτες βουλευτές του Εργατικού Κόμματος Βρετανίας του έστειλαν επιστολή χαρακτηρίζοντας την δολοφονία "πολιτικό έγκλημα", ο "εθνάρχης" απάντησε ότι "Ο διεθνής κομμουνισμός εκινητοποιήθει τελευταίως και πάλιν εναντίον της Ελλάδος."(!). Όσο για την έκφραση "Ποιός κυβερνά αυτον τον τόπο" που υποτίθεται ότι είπε ο Καραμανλής στον τότε ΚΥΠαρχη Νάτσινα είναι ανύπαρκτη, προπαγανδιστικό επιχείρημα για το ξέπλυμα του "εθνάρχη", που έχει διαψευστεί απο τον τότε υφυπουργό τύπου Γεροκωστόπουλο και άλλους. Η δολοφονία Λαμπράκη ξεσήκωσε κινητοποιήσεις που οδήγησαν στο μαζικό κίνημα της νεολαίας της δεκαετία του 60.

Η θυσία του Λαμπράκη παραμένει ζωντανή, στις σημερινές μάχες ενάντια στον ιμπεριαλισμό, για την ειρήνη, τα δικαιώματα των λαών και των εργαζομένων. Ο Πρωθυπουργός Κ.Μητσοτάκης είχε πει το 2018: "Το παιδί 17 ετών που τον ενδιαφέρει πώς θα είναι η Ελλάδα το 2030, τι τον ενδιαφέρει τι έγινε το 1963". Όμως, όποιος ξεχνάει την ιστορία του, είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει.

Πηγές: "Δολοφονία Λαμπράκη. Ανέκδοτα ντοκουμέντα (1963-1966)", Προσκήνιο, "Πολιτική Δολοφονία: Υπόθεση Λαμπράκη" , Κ.Παπαϊωάννου, Ποντίκι, "Από τον εμφύλιο στη χούντα", Σπ.Λιναρδάτος, Παπαζήσης, "Το Παρακράτος και η 21η Απριλίου, Α.Λεντάκης, Προσκήνιο, "Αναμνησεις και εκμυστηρευσεις ενος δικαστη. Από τη δίκη Λαμπράκη, τη δίκη του Ειδικού Δικαστηρίου, τη θητεία του στον ΑΣΕΠ και το ΕΣΡ". Β.Λαμπρίδης, Ιανός, "Ιστορία της Νεώτερης και Σύγχρονης Ελλάδας, Τ.Βουρνάς, Πατάκης.

πηγή: Praxis Review

κάτω από τα σώβρακα, υπάρχει πευκοβελόνι..

[εδώ ταιριάζει το σύνθημα, που όλους μας ενώνει]

Όταν ακούς «τάξη», ανθρώπινο κρέας μυρίζει.

Οδυσσέας Ελύτης

 Πολλοί νοικοκυραίοι ερεθίζονται με την εικόνα συμπλεγματικών μπάτσων να ξυλοκοπούν και να ξεφτιλίζουν πολίτες. Σιχαμένοι μικροαστοί που είναι μια ζωή στη φάπα, νιώθουν να παίρνουν το αίμα τους πίσω με την "κανονικότητα" της πατροπαράδοτης δεξιάς.

το πρόγραμμα της Νέας Μακρονήσου

06:00 Εγερτήριο 

06:05 Έπαρση Σημαίας ενώ όλοι άδουν υποχρεωτικώς το "Μην παραχαράσσετε την Ιστορία" 

06:30 Εκκλησιασμός και δημόσια καύση ομοφυλόφιλου από τον Αμβρόσιο 

07:00 Πρωινό: σκατά με φράουλες 

07:10 έως 8:00 Πότισμα τηλεγραφόξυλου

8:00 - 12:00 Φόρτωμα αλευριού στα πλοία NOOR1, 2, 3, υπό τους ήχους του σάουντρακ του Narcos

12:05 - 12:30 Διάλειμμα με τον Νίκο Μαστοράκη και τον Αντώνη Κανάκη στην εκπομπή: Βινύλιο, η γνώμη σας για την Μακρόνησο

12:30 - 13:00 Μεσημεριανό: Σκατά χωρίς σκατά, συνταγή Πετρετζίκη

13:00 - 14:00 Όρθιοι στο ένα πόδι σε κύκλο 

14:05 - 18:00 Αναμορφωτήριο Ελληνική Αγωγή: διδάσκουν Άδωνις Γεωργιάδης, Κωνσταντίνος Μπογδάνος και σοβιετικά άβαταρ 

18:05 - 21:00 Survivor: κρατούμενοι με χειροπέδες vs φύλακες με γκλομπ. Απευθείας από τον SKAI με τον Σάκη Τανιμανίδη

21:05 - 24:00 Διάλεξη με θέμα την Αριστεία με βίντεο ομιλίες του ηγέτη Κυριάκου. Προλογίζει ο Αρκάς.

00:05 Κατάκλιση με υποχρεωτική ανάγνωση των χειρόγραφων επιστολών του Ιησού

πηγή: DrCaligari@twitter 

η διέξοδος είναι στον δρόμο

Στη Δημοκρατία υπάρχουν αδιέξοδα

Ας δούμε λίγο την κοινοβουλευτική δημοκρατία σαν να μην είναι κάτι ιερό κι απαραβίαστο. Ας τη δούμε ως το χειρότερο πολίτευμα (αν εξαιρέσει κανείς όλα τα άλλα).

Το θεμελιώδες και μοιραίο πρόβλημα της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας είναι ότι στην πράξη αδυνατεί να διασφαλίσει κοινωνική δικαιοσύνη.

Επί της αρχής φαντάζει πολίτευμα ιδανικό για αυτόν τον σκοπό: οι προνομιούχοι είναι λίγοι, οι λιγότερο προνομιούχοι πλειονότητα, άρα οι λιγότερο προνομιούχοι θα φροντίσουν ως πλειοψηφία τον εαυτό τους. Βεβαίως η μισή πολιτική επιστήμη ασχολείται με το γιατί δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο, ενώ σίγουρα έχουμε όλοι ακούσει αφενός για την ιδεολογία ως ψευδή αναπαράσταση του κόσμου αφετέρου για τις κοινωνικές τάξεις κτλ.

Υπάρχει ωστόσο και ένας επιπλέον λόγος που η δημοκρατία αδυνατεί να διασφαλίσει την κοινωνική δικαιοσύνη, περισσότερο ύπουλος και από την ύπαρξη τάξεων και ιδεολογίας: οι θεσμοί. Βεβαίως οι θεσμοί υπάρχουν και πρέπει να υπάρχουν και θα υπάρχουν ακόμα και στις αυτοοργανωμένες ομοσπονδίες και στα οριζοντίως διαρθρωμένα τοπικά σοβιέτ: τα περίφημα checks and balances εγγυώνται ότι ο κάθε Αλκιβιάδης δεν θα πείσει λ.χ. μια συνέλευση να αυτοκαταργηθεί (αν και με τον αυθεντικό Αλκιβιάδη τα δαιδαλώδη checks and balances της Αθηναίων Πολιτείας δεν λειτούργησαν). Επίσης οι θεσμοί κατοχυρώνουν δικαιώματα κι ελευθερίες που κανονικά δεν πρέπει να βρίσκονται υπό αίρεση. Το πρόβλημα είναι ότι οι προνομιούχοι ξανά και ξανά είτε χρησιμοποιούν αυτούς τους θεσμούς ώστε να θωρακιστούν απέναντι σε οποιαδήποτε κίνηση για κοινωνική δικαιοσύνη είτε απλώς τους παρακάμπτουν.

Αυτά πάνω κάτω όσον αφορά τα γενικά. Η αδυναμία της δημοκρατίας να επιφέρει κοινωνική δικαιοσύνη απαξιώνει τη δημοκρατία στα μάτια των μη προνομιούχων, και δικαιολογημένα.

Και έτσι λοιπόν αρχίζουν τα δύσκολα καθέκαστα:

Στη δημοκρατία η καλλιέργεια στην πράξη της κοινωνικής δικαιοσύνης επιχειρείται με τον έλεγχο των δημόσιων αγαθών από το κράτος και με την ενίσχυση του κράτους προνοίας. Αυτές οι υποθέσεις χρειάζονται λεφτά. Λεφτά βρίσκονται ως εξής:

• βρίσκεις πρώτα πετρέλαιο και με τα λεφτά φτιάχνεις ένα υπερταμείο αντί να βολέψεις τα λαμόγια του Σίτυ α λα Θάτσερ ή το σκυλόσογό σου α λα Σαουδική (Νορβηγία) ή
• φορολογείς το κεφάλαιο και το κεφάλαιο δεν πάει αλλού γιατί δεν το αφήνεις (προστατευτισμός), ή γιατί δεν μπορεί (...) ή
• δανείζεσαι.

Στο μεταξύ έχεις κάτι σαν σοσιαλδημοκρατία, η οποία όμως είναι επιμολυσμένη από ιδεολογία, και μάλιστα από ανεδαφική ιδεολογία: ότι το κεφάλαιο για κάποιον λόγο χαίρει και αγαλλιάται όταν υπάρχει κοινωνική δικαιοσύνη ή ότι διαπνέεται από πατριωτικές αρχές ή και τα δύο. Συνεπώς, αν δεν υπάρχει σωστά εκμεταλλευόμενο πετρέλαιο, η σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση βλέπει σιγά σιγά να τη σκαπουλάρει το κεφάλαιο (είτε διά του αρραβώνος είτε φοροδιαφεύγοντας) οπότε αυξάνεται η ανεργία, μειώνεται η ανάπτυξη, αυξάνεται ο δανεισμός και όλα πάνε για βρούβες γιατί οι δανειστές θέλουν εγγυήσεις ή τα ορυχεία σου ή τα λιμάνια σου ή (αν είσαι σοβαρός πελάτης) να σου λένε πώς να ξηλώσεις το κράτος πρόνοιας.

Οι σοσιαλδημοκράτες φεύγουν λοιπόν ταπεινωμένοι (Κάλλαχαν ή και Κάρτερ, για τα αμερικανικά δεδομένα) ή μεταλλάσσονται σε κάτι καθόλου σοσιαλδημοκρατικό, οπότε φεύγουν ταπεινωμένοι (Σραίντερ). Κι αναλαμβάνουν οι δεξιοί.

Οι δεξιοί κάνουν αυτά που κάνουν οι δεξιοί, δηλαδή κουνάν την ιδεολογία σαν λέιζερ μπροστά σε γάτα: εργαλειοποιημένο πολιτισμό και τέχνες ή δικαιωματισμό χωρίς ταξικές προεκτάσεις αν είναι αλάνια, εθνικισμό αν τα πράγματα είναι ζόρικα. Βεβαίως στην τελική να εξυπηρετούν το κεφάλαιο θέλουν. Βεβαίως όμως το κεφάλαιο δεν εξυπηρετείται χωρίς να εξαθλιώσεις πολλούς, γιατί το κεφάλαιο είναι εξορισμού αδηφάγο και δεν χρειάζεται να είσαι μαρξιστής για να το καταλάβεις αυτό. Όμως ενόσω οι εξαθλιωμένοι και οι θεράποντες του κεφαλαίου παρακολουθούν το ιδεολογικό λέιζερ στον τοίχο, όλα καλά.

Επειδή όμως η κοινωνική αδικία και, πολύ χειρότερα, η πείνα ζαλίζει, κάποτε άλλοι παύουν να κοιτούν το λέιζερ στον τοίχο και άλλοι -- χειρότερα -- εκμαυλίζονται από αυτό το λέιζερ και γίνονται φασίστες: γιατί να έχουμε εθνικισμό και αυταρχισμό με δημοκρατία όταν μπορούμε να έχουμε σκέτους εθνικισμό και αυταρχισμό, ίσως και με ωραίες στολές; Κι εκεί αρχίζει το πατιρντί, στο οποίο κερδάνε πάντα οι φασίστες είτε καθαρά και ξάστερα (...) είτε τραβώντας προς το μέρος τους τη Δεξιά. Η αστυνομία στρατικοποιείται, οι θεσμοί προσαρμόζονται στις νέες συνθήκες, ο αυταρχισμός χορηγείται σε μικρές αλλά αποτελεσματικές δόσεις.

Μετά φωτιά ανάβει και φονικό, από μικρό μέχρι απάνθρωπα μεγάλο. Κατόπιν αναλαμβάνουν κάποιοι που νομίζουν πως είναι σοσιαλδημοκράτες και ούτω καθεξής. Μόνο που δεν είναι πια σοσιαλδημοκράτες και επίσης ξέρουν καλά ότι δεν θα βρούνε λεφτά γιατί στο μεταξύ το κεφάλαιο έχει φροντίσει να αφαιρεθεί κάθε φραγμός και κάθε περιορισμός στις επιδιώξεις του. Επίσης το κεφάλαιο είναι πλέον παγκοσμιοποιημένο και μπορεί να πηγαίνει σε μέρη μαγικά (Κέιμαν) ή καθόλου μαγικά (Τσονγκτσίν), πάντως δεν πρόκειται να κάτσει να χρηματοδοτεί γερόντια που δεν λένε να πεθάνουν ή φτωχές που γεννοβολάνε. Το κεφάλαιο πάει όπου θέλει, ο εργαζόμενος δεν πάει πουθενά γιατί τα σύνορα είναι κλειστά. Κακά τα ψέματα, για να μπορέσει να λειτουργήσει η σοσιαλδημοκρατία έστω και λίγο χρειάζεται είτε νορβηγικά ταμεία πετρελαίου είτε να φοβάται λίγο το κεφάλαιο, να φοβάται το οργισμένο πόπολο είτε το αυστηρό κράτος. Όμως τον 21ο αιώνα το κεφάλαιο πια είναι έτοιμο να σηκωθεί να πάει στον Άρη υπό τον αρχιπαπάρα τον Μασκ προκειμένου να μη φοβάται ούτε καν τους νόμους της φύσης.

Βρισκόμαστε λοιπόν σε αδιέξοδο: έχουμε ψωνίσει μια δημοκρατία που δεν μπορεί ή δεν θέλει να εγγυηθεί κοινωνική δικαιοσύνη. Τι να την κάνουμε την δημοκρατία εν τοιαύτη περιπτώσει;

Αν είστε μαρξιστής-λενινιστής ίσως έχετε χαρεί σφόδρα μέχρι στιγμής γιατί η λογική συνέπεια όλων αυτών (τη λέτε και ιστορική αναγκαιότητα στους ναούς σας) είναι η Επανάσταση που δεν μπορείτε ακόμα να κάνετε. Υπάρχει όμως κι εδώ ένα πρόβλημα: η ιδεολογία. Οι επαναστάσεις είτε προσπάθησαν με προπαγάνδα και γενοκτονική βία να "επανεκπαιδεύσουν" τον λαό (Κόκκινοι Χμερ, λαμπρά αστέρια) για να πολεμήσουν την ιδεολογία, είτε τράβηξαν πατριωτικούς δρόμους προς τον σοσιαλισμό για να την εξουδετερώσουν και κατάντησαν αγνώριστες (ανατολική Ευρώπη, κινέζικο χάλι). Συνεπώς αν είστε μαρξιστής-λενινιστής νομίζετε ότι μπορείτε να φέρετε την αταξική κοινωνία παρά τις θρησκείες και τις θεωρίες συνωμοσίας, παρά την πατριαρχία ή την ετεροκανονικότητα. Χαίρομαι που πιστεύετε σε κάτι και βρίσκω τα κομμουνιστικά εμβατήρια ακαταμάχητα, ιδίως τα αντιφασιστικά. Αλλά έχετε χάσει το τραίνο.

Άρα τι να κάνουμε; Όπως πάντα, ό,τι μπορούμε. Οι πρακτικοί Αμερικάνοι, οι Ρωμαίοι του σύγχρονου κόσμου (μείον την καύλα και το μπονβιβεριλίκι, δυστυχώς) λένε Think globally, act locally. Act, όμως, ε; Στον δρόμο κτλ. Όχι χιψτεριές και νιουεϊτζιλίκια...

πηγή: sraosha