για τη δολοφονία Λαμπράκη

"Δεν θα με απαλλάξει κανείς απ' αυτόν τον άνθρωπο;" 

(Φρειδερίκη "Φρίκη" Γλύξμπουργκ)

Σαν σήμερα, 22 Μαίου 1963, ο Γρηγόρης Λαμπράκης, βουλευτής της ΕΔΑ και αγωνιστής του παγκόσμιου φιλειρηνικού κινήματος, δέχεται δολοφονική επίθεση στη Θεσσαλονίκη. Λίγες μέρες αργότερα θα υποκύψει στα τραύματά του.

Όταν, 22 Μαΐου του 1963, ο Λαμπράκης έφτασε σε εκδήλωση της "Επιτροπής δια την διεθνή ύφεσιν και ειρήνην", στην οποία ήταν ομιλητής, δεκάδες ακροδεξιοί παρακρατικοί και άτομα του υποκόσμου είχαν συγκεντρωθεί και, ως δήθεν "αγανακτισμένοι πολίτες", αποδοκίμαζαν τον Λαμπράκη. Είχαν προηγηθεί διαβήματα της ΕΔΑ στις αρχές αλλά οι 180 χωροφύλακες, που βρέθηκαν στον τόπο της συγκέντρωσης, μαζί με ανώτερους αξιωματικούς, δεν έκαναν τίποτα για να διαλύσουν την αντισυγκέντρωση των ακροδεξιών τραμπούκων η να προστατεύσουν την ζωή του Λαμπράκη. Στην πραγματικότητα, η ίδια η Επιθεώρηση της Χωροφυλακής και το Ε΄ Αστυνομικό Τμήμα είχαν οργανώσει σχέδιο για την παρεμπόδιση και ματαίωση της συγκέντρωσης, χρησιμοποιώντας "συνεργάτες" τους (ακροδεξιούς, ποινικούς κ.α) ως "αγανακτισμένους".

Οι "εθνικόφρονες", με την προστασία (καθοδήγηση) της αστυνομίας αρχίζουν αποδοκιμασίες, ύβρεις, απειλές και σωματικές επιθέσεις σε βάρος των συγκεντρωμένων. Όσο πλησιάζει η ώρα της εκδήλωσης οι παρακρατικοί εντείνουν τις αποδοκιμασίες. Ακούγεται το σύνθημα "Λαμπράκη θα πεθάνεις". Ο Λαμπράκης εκφωνεί τον λόγο του για την Ειρήνη, κάτω από τις έξαλλες κραυγές, ενώ έπεφταν βροχή οι πέτρες εναντίον του. Τα επεισόδια πληροφορείται ο Γ. Τσαρουχάς, βουλευτής της ΕΔΑ στο Ν. Καβάλας, και μεταβαίνει στη συγκέντρωση των φίλων της ειρήνης, όπου και τραυματίζεται από τους παρακρατικούς που τον κτυπούν στο κεφάλι. Μόλις τον βάζουν στο ασσθενοφόρο οι "αγανακτισμένοι εθνικοφρόνες" σπάνε τα τζάμια, παραβιάζουν την πόρτα, ρίχνονται πάνω στον τραυματισμένο βουλευτή, τον χτυπούν,τον τραβούν έξω, τον ρίχνουν στην άσφαλτο και τον κλωτσοπατούν. Αναίσθητος πια ο Γ. Τσαρουχάς μεταφέρεται στο σταθμό Α΄ βοηθειών. Ο Λαμπράκης, ολοκληρώνοντας όπως-όπως την ομιλία του φωνάζει απο το μικρόφωνο "Προσοχή. Εδώ βουλευτής Λαμπράκης. Καταγγέλλω ότι υπάρχει σχέδιο δολοφονίας μου και καλώ τον υπουργό Β. Ελλάδος, τον νομάρχη, τον εισαγγελέα, τον στρατηγό Χωροφυλακής Μήτσου, τον διευθυντή της Αστυνομίας και τον διοικητή Ασφαλείας να προστατέψουν τη συγκέντρωση και τη ζωή μου".

Η χωροφυλακή διαβεβαιώνει τον Λαμπράκη ότι η περιοχή είναι ασφαλής και περνάει τον δρόμο προς το ξενοδοχείο. Τότε δέχεται σφοδρή επίθεση διερχόμενου τρικύκλου που ρίχνεται πάνω του, σε αντικανονική πορεία, διασχίζοντας την οδό Βενιζέλου με μεγάλη ταχύτητα, ενώ κάποιος που ήταν ανεβασμένος στην καρότσα, χτυπάει με ένα λοστό τον Λαμπράκη στο κεφάλι. Ο βουλευτής σωριάστηκε αιμόφυρτος στο έδαφος. Οδηγός του τρίκυκλου ήταν ο Σπύρος Γκοτζαμάνης, μεταφορέας, γνωστός στον υπόκοσμο της Θεσσαλονίκης. Ο αγωνιστής Μανώλης Χατζηαποστόλου πήδηξε στην καρότσα του τρίκυκλου με σκοπό να σταματήσει το όχημα, που αναπτύσσοντας ταχύτητα έφυγε αμέσως. Αργότερα έγινε γνωστό ότι πάνω στο τρίκυκλο επέβαινε και ο Μανώλης Εμμανουηλίδης, καταδικασμένος για βιασμό, παιδεραστία, κλοπή κ.α. Παρά το ποινικό παρελθόν (παιδεραστία κ.α), ο Εμμανουηλίδης είχε διοριστεί στις.... παιδικές κατασκηνώσεις Ωραιοκάστρου επειδή ήταν συνεργάτης της Αστυνομίας. Ακολούθησε άγρια πάλη μεταξύ Χατζηαποστόλου και Εμμανουηλίδη. Το τρίκυκλο σταμάτησε, ο Γκοτζαμάνης κατέβηκε και με ένα γκλομπ χτύπησε τον Χατζηαποστόλου, έως ότου εμφανίστηκε ένας τροχονόμος, ο οποίος, μη γνωρίζοντας όσα είχαν προηγηθεί, συνέλαβε τον Γκοτζαμάνη. Ο Λαμπράκης μεταφέρθηκε στο ΑΧΕΠΑ, σε κωματώδη κατάσταση. Κατέληξε λίγο μετά, 26 Μαίου 1963. Ήταν 51 χρονών.

Η δολοφονική επίθεση στον Λαμπράκη και στους φίλους της ειρήνης οργανώθηκε απο όλο το σύστημα του μετεμφυλιακού ακροδεξιού κράτους και παρακράτους. Οι "εθνικόφρονες" οργανώσεις που συνεργάζονταν με την αστυνομία και στρατολογούσαν εγκληματίες, βιαστές, παιδεραστές, και τους παρουσίαζαν ως ¨αγανακτισμένους πατριώτες", ενάντια σε συγκεντρώσεις της αριστεράς, ήταν συμπλήρωμα του αντικομμουνιστικού αστικού κρατικού μηχανισμού. Τα "εθνικόφρονα" αποβράσματα οπλίζονταν (κυριολεκτικά και μεταφορικά) απο την αστυνομία, με πολιτική ευθύνη του Παλατιού και των κυβερνήσεων. Η "Φρίκη" Γλύξμπουργκ είχε ουσιαστικά ζητήσει την επίθεση στον Λαμπράκη, λίγες μέρες πριν γίνει. Μαζί με το Παλάτι, η πολιτική ευθύνη της δολοφονίας ανήκει και στην κυβέρνηση της ΕΡΕ-και προσωπικά στον δήθεν "εθνάρχη" Κωνσταντίνο Καραμανλή, ο οποίος έθρεψε, ανέχτηκε και αξιοποιήσε το παρακράτος και για δικά του πολιτικά οφέλη (εκλογές "βίας και νοθείας' κ.α). Όταν ακόμα και οι σοσιαλδημοκράτες βουλευτές του Εργατικού Κόμματος Βρετανίας του έστειλαν επιστολή χαρακτηρίζοντας την δολοφονία "πολιτικό έγκλημα", ο "εθνάρχης" απάντησε ότι "Ο διεθνής κομμουνισμός εκινητοποιήθει τελευταίως και πάλιν εναντίον της Ελλάδος."(!). Όσο για την έκφραση "Ποιός κυβερνά αυτον τον τόπο" που υποτίθεται ότι είπε ο Καραμανλής στον τότε ΚΥΠαρχη Νάτσινα είναι ανύπαρκτη, προπαγανδιστικό επιχείρημα για το ξέπλυμα του "εθνάρχη", που έχει διαψευστεί απο τον τότε υφυπουργό τύπου Γεροκωστόπουλο και άλλους. Η δολοφονία Λαμπράκη ξεσήκωσε κινητοποιήσεις που οδήγησαν στο μαζικό κίνημα της νεολαίας της δεκαετία του 60.

Η θυσία του Λαμπράκη παραμένει ζωντανή, στις σημερινές μάχες ενάντια στον ιμπεριαλισμό, για την ειρήνη, τα δικαιώματα των λαών και των εργαζομένων. Ο Πρωθυπουργός Κ.Μητσοτάκης είχε πει το 2018: "Το παιδί 17 ετών που τον ενδιαφέρει πώς θα είναι η Ελλάδα το 2030, τι τον ενδιαφέρει τι έγινε το 1963". Όμως, όποιος ξεχνάει την ιστορία του, είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει.

Πηγές: "Δολοφονία Λαμπράκη. Ανέκδοτα ντοκουμέντα (1963-1966)", Προσκήνιο, "Πολιτική Δολοφονία: Υπόθεση Λαμπράκη" , Κ.Παπαϊωάννου, Ποντίκι, "Από τον εμφύλιο στη χούντα", Σπ.Λιναρδάτος, Παπαζήσης, "Το Παρακράτος και η 21η Απριλίου, Α.Λεντάκης, Προσκήνιο, "Αναμνησεις και εκμυστηρευσεις ενος δικαστη. Από τη δίκη Λαμπράκη, τη δίκη του Ειδικού Δικαστηρίου, τη θητεία του στον ΑΣΕΠ και το ΕΣΡ". Β.Λαμπρίδης, Ιανός, "Ιστορία της Νεώτερης και Σύγχρονης Ελλάδας, Τ.Βουρνάς, Πατάκης.

πηγή: Praxis Review

οι άριστοι και ο αόρατος

πσήφος #3

σύγχρονο ευρωπαϊκό κόμμααααααχαχαχαχαααχαα

{σχόλιο-παρέμβαση αλέφα}: 

Που πάτε ρε με φορτσάκη?!!!!....

Κεσκεσέ φορτσάκης ρεεεε?...

"Σύγχρονο ευρωπαϊκό κόμμα" σου λέει μετά ο άλλος και ταρκίδια μου κουνιούνται.

Που να τους βγάλεις παραέξω ρε τους φορτσάκηδες, τους φαήλους και τους ντινόπουλους?..
 Θα γελάσει και ο τελευταίος κρυόκωλος φιλαδός ρε, μ'αυτούς τους περίεργους που κατεβάζεις..

 Μου πήρες και με μεταγραφή και τον άλλο τον μυστήριο, τον μούσι...Που τους βρήκες αυτούς ρε?!..Με δυο αριστερά παπούτσια μου κυκλοφοράνε και τους μάζεψες, λες και κάνεις θίασο για παιδικά πάρτι.
Μια σου βγαίνει αυτήνα που ασχολείται με τα μαλλιά της, μια η άλληνα από το μέγκα, που φυλάει τα μυστικά στα μαξιλάρια της....τι'ναυτά ρε?!!
Που πααα ρε μ'αυτά τα λιμά?
 Άκου "φορτσάκης"!!

από παλιά φαινότανε..

Δεν μπορούν οι Γάλλοι να βρίζουν τον πρωθυπουργό μας, τον Αντώνη τον Σαμαρά

10 Ιαν, ’15

Η εκπρόσωπος Τύπου της Νέας Δημοκρατίας, Μαρία Σπυράκη, ζήτησε την απόλυση του Κώστα Αρβανίτη από τον ραδιοσταθμό «Στο Κόκκινο» επειδή ο Κώστας Αρβανίτης παραπονέθηκε για το δημοσίευμα του γαλλικού περιοδικού L’Express, το οποίο χαρακτήρισε τον Αντώνη Σαμαρά «μαλάκα», εξαιτίας της προσπάθειάς του να χρησιμοποιήσει την τραγωδία του Charlie Hebdo στον προεκλογικό του αγώνα.

Ο Κώστας Αρβανίτης είπε ότι «είναι πάρα πολύ ζόρικο για μένα να λένε (οι Γάλλοι) τον πρωθυπουργό της χώρας μου μαλάκα», δείχνοντας την αγάπη του για τον πρωθυπουργό μας, Αντώνη Σαμαρά.

Βέβαια, αμέσως μετά, ο Κώστας Αρβανίτης είπε πως το πρόβλημα δεν είναι ότι τον λένε μαλάκα τον Σαμαρά αλλά ότι είναι μαλάκας», αν και αυτό δεν είναι κατηγορία, αφού ο Αντώνης Σαμαράς έχει παραδεχτεί σε εθνικό τηλεοπτικό δίκτυο ότι είναι μαλάκας.

Προσωπικά, δεν ανέχομαι να αποκαλεί κανένας ξένος τον Αντώνη Σαμαρά «μαλάκα».

Τον Σαμαρά έχουμε δικαίωμα να τον αποκαλούμε «μαλάκα» μόνο εμείς οι Έλληνες που τον αγαπάμε. 

Είναι αυτό που λέμε «τον αγαπάω τον μαλάκα, γι” αυτό του τα λέω».

Επειδή νιώθω την οργή όλων των Ελλήνων για την χυδαιότητα των Γάλλων να χαρακτηρίσουν τον πρωθυπουργό μας, τον Αντώνη τον Σαμαρά, «μαλάκα», θέλω να κάνω μια πρόταση:

Πρέπει να κατέβουμε όλοι στους δρόμους και στις πλατείες, και να κρατάμε πλακάτ με τα συνθήματα «Είμαστε όλοι μαλάκες» και «Είμαι κι εγώ μαλάκας».

Για να στείλουμε ένα ξεκάθαρο μήνυμα στους Γάλλους πως δεν μπορούν να βρίζουν τον Αντώνη Σαμαρά, κάποιοι να κρατούν πλακάτ που να γράφουν «Je suis con».

Πρέπει να δείξουμε όλοι την συμπαράστασή μας στον πρωθυπουργό μας, τον Αντώνη τον Σαμαρά.

Κάτω τα χέρια από τον Αντώνη Σαμαρά.

Είμαστε όλοι μαλάκες!

(Μετά τα όσα είπε για την τραγωδία του Charlie Hebdo, ο Αντώνης Σαμαράς θα πάει στο Παρίσι για να συμμετάσχει στη σιωπηλή διαμαρτυρία των ηγετών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτό αποδεικνύει αφενός πως είναι μαλάκας και αφετέρου πως θεωρεί και τους Έλληνες μαλάκες. Για να δούμε, οι Γάλλοι μπορεί να μην είναι τόσο μαλάκες όσο οι Έλληνες.)

 πηγή: pitsirikos

με το βλέμμα στο μέλλον

40 χρόνια νουδού

και ένα ιστορικό στέλεχος της δεξιάς παράταξης καταθέτει στεφάνι στο ίδρυμα Καραμανλή

YOLO*

* You Only Live Once

πάντα μάχιμος

τα γενέθλια στη Χαλκιδική

ήταν μια μικρή και αναγκαία χαραμάδα ηρεμίας..

τον λιμπίζεστε?

                

η δεξιά φάρσα διαρκείας

Χούντα και Χρεοκοπία

28 Ιουλ, ’14

Pitsirikos

Τα τελευταία χρόνια, μετά την χρεοκοπία της χώρας, δεν είναι λίγοι οι Έλληνες που χαρακτηρίζουν «χούντα» το καθεστώς της χώρας μας. Πριν, που η χώρα και οι ίδιοι έπαιρναν τα δάνεια και πλήρωναν με πιστωτικές, δεν ήταν χούντα. Μόλις κόπηκαν τα δάνεια, ανακάλυψαν την χούντα.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, το θέμα δεν είναι αν έχουμε χούντα αλλά αν έχουμε δημοκρατία.

Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, όταν αναφέρομαι στην δημοκρατία, εννοώ την αστική δημοκρατία. Για παράδειγμα, αυτήν που έχουν οι ΗΠΑ, που είναι η καλύτερη αστική δημοκρατία του κόσμου.

Όχι, δεν έχουμε δημοκρατία.

Όπως δεν είχαν δημοκρατία οι Έλληνες, όταν έγινε η χούντα του Παπαδόπουλου. Ούτε πριν ούτε μετά την χούντα, η Ελλάδα είχε δημοκρατία. Είχε χουντίτσες.

Η χούντα του Παπαδόπουλου έγινε επειδή η Δεξιά είχε ηττηθεί από την Ένωση Κέντρου του εμμονικού και λίγου Γεωργίου Παπανδρέου. Υπήρχε κίνδυνος να χαθεί η μάσα.

Η χούντα του Παπαδόπουλου ήρθε, για να φέρει ξανά την Δεξιά -με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή- στην εξουσία. Και την έφερε με 54%.

συνεχίζεται η παράδοση

παραλαβή

βασιλευομένη γελοιοκρατία

Υπόθεση Λιάπη: Ο πρίγκιπας είναι γυμνός, αλλά χρήσιμος

του Σ. Κούλογλου

20 Δεκ 2013

Αν ο Μιχάλης Λιάπης δεν ήταν ανιψιός του Κωνσταντίνου Καραμανλή, πιθανότατα δεν θα τον ήξερε ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας του. Αν ήταν ανιψιός και το επώνυμο του ήταν Καραμανλής, μπορεί να είχε γίνει και πρωθυπουργός.

Σε μια σχεδόν βασιλευόμενη δημοκρατία από οικογενειακές δυναστείες, όπου οι μισοί υπουργοί είναι γόνοι πολιτικών οικογενειών, η σύλληψη του εύπορου κ. Λιάπη με πλαστές πινακίδες και ανασφάλιστο αυτοκίνητο δεν θα έπρεπε να εκπλήξει κανένα: αφού ο βασιλιάς- το πολιτικό σύστημα- είναι γυμνός, γιατί να μην είναι γυμνός και ο πρίγκιπας;

Αν και δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι ο έλεγχος που οδήγησε στη σύλληψη του ήταν προσχεδιασμένος, ο πρώην υπουργός αποδεικνύεται και χρήσιμος. Η οργανωμένη διαπόμπευση του από το Μέγαρο Μαξίμου αποτελεί ένα σαφέστατο μήνυμα προς τους καραμανλικούς βουλευτές να κάτσουν στο αυγά τους και να ξεχάσουν κάθε ιδέα αλλαγής πρωθυπουργού, διαφορετικά μπορεί να έχουν την ίδια τύχη.

Εν τω μεταξύ, στα τηλεοπτικά παράθυρα χθες βράδυ, οι σχολιαστές πυροβολούσαν ξανά το πτώμα του Λιάπη, με αποτέλεσμα να μην τους μείνει χρόνος να ασχοληθούν με το πραγματικό όργιο του Ενιαίου Φόρου Ιδιοκτησίας Ακινήτων που συζητούσαν την ίδια ώρα στη Βουλή : την προσεχή  δήμευση εκατοντάδων χιλιάδων ακινήτων περιουσιών που φορολογούνται ανεξάρτητα αν παράγουν πρόσοδο, την ποινικοποίηση της αδυναμίας καταβολής οφειλών που θα πλήξει τις ασθενέστερες οικονομικά ομάδες και τους φτωχούς, μελλοντικούς “εγκληματίες” σύμφωνα με το νομοσχέδιο.

Πρόκειται για έναν από τους πιο ταξικούς νόμους που θα έχουν υιοθετηθεί τα τελευταία χρόνια, για να μην αναφέρει κανείς την άσχετη διάταξη στο ίδιο νομοθέτημα, που απαλλάσσει τον διαχειριστή της ΕΡΤ από κάθε αστική και ποινική ευθύνη για όσα έκανε αλλά και για όσα θα κάνει στο μέλλον. Η πεθερά του θα πρέπει να το πάρει σοβαρά υπ΄όψη της.

Μπορεί όμως η διψασμένη για αίμα ¨κοινή γνώμη” να αποπροσανατολίζεται ικανοποιημένη από τον διασυρμό ενός άλλοτε ισχυρού, αλλά με τον υπερβολικό του ζήλο να καταγγείλει και να διαγράψει τον Λιάπη το Μέγαρο Μαξίμου ροκανίζει το κλαδί πάνω στο οποίο κάθεται.  Γιατί η “κουλτούρα” Λιάπη είναι η κυρίαρχη κουλτούρα στη Νέα Δημοκρατία: η νοοτροπία των κουμπάρων, της μικροκομπίνας, της αρπαχτής και της αλαζονείας.

Οι πολίτες ξαναθυμούνται ότι οι σχέσεις του Λιάπη με τον Χριστοφοράκο της Siemens, παραδείγματος χάριν, αποτελούσαν έναν πολύ σοβαρότερο λόγο για την πειθαρχική του δίωξη και την διαγραφή του, αλλά κανένα νεοδημοκρατικό αυτί δεν ίδρωσε ούτε στιγμή. Αν ο πρίγκιπας  αποδεικνύεται γυμνός, ξεγυμνώνεται και ολόκληρο το βασίλειο.

πηγή: tvxs

karamanlis revealed

"μας ψεκάζουνε, για να μην ξυπνήσουμε και πάρουμε την Πόλη"

Κλασσική περίπτωση fnord: το φημολογούμενο "σχέδιο δολοφονίας" του Κώστα Καραμανλή, ο Σουλεϊμάν και οι υπήκοοι

 

Τετάρτη, 12 Ιουνίου 2013 by @νοητος

 

Το φημολογούμενο σχέδιο δολοφονίας του λατρεμένου μας πρώην πρωθυπουργού, αποτελεί ένα κλασσικό παράδειγμα fnord, μιας είδησης που ο εκπαιδευμένος εγκέφαλος ενός δεισιδαίμονα ταλμπάν της επίσημης πραγματικότητας όσο και ενός τελειωμένου δεισιδαίμονα συνομωσιολόγου, έχει μάθει να αντιμετωπίζει με πλήρη αποκλεισμό κάθε είδους κριτικής σκέψης. Όλοι αυτοί που τις προηγούμενες δεκαετίες χρησιμοποιούσαν καθημερινά δεκάδες διαφορετικές διατυπώσεις του επιχειρήματος "ναί, αλλά οι δικοί μας είναι λίγο λιγότερο κλέφτες", τώρα είναι σε θέση να αποφανθούν ακαριάια για ένα ζήτημα για το οποίο είναι αντικειμενικά αδύνατο να γνωρίζουμε με βεβαιότητα έστω και την παραμικρή λεπτομέρεια.

   Αγνοώντας την παράνοια της "κοινής" λογικής, δεν θα ασχοληθώ καθόλου με την αλήθεια ή την πλάνη της είδησης, πράγμα ούτως ή άλλως μάταιο, αλλά θα αναρωτηθώ για ποιό λόγο θα έπρεπε αυτή η είδηση να μας απασχολεί, και δεν θα βρώ κανέναν. Σύμφωνα με την φήμη, η Ρώσικη μυστική υπηρεσία FSB μετά από "εμπλοκή" διάρκειας 30 δευτερολέπτων, απέτρεψε ομάδα 19 πρακτόρων από την υλοποίηση της δολοφονίας του τότε πρωθυπουργού. Η δολοφονία αυτή θα είχε σαν στόχο την ανακοπή της ενεργειακής πολιτικής της χώρας, έτσι ώστε οι οργανωτές της να προχωρήσουν στην οικονομική ισοπέδωση της χώρας και την λεηλασία του κράτους που ακολούθησε. Για να δούμε αν η είδηση είναι άξια λόγου, θα υποθέσουμε οτι είναι αληθινή, πράγμα που όπως έχουμε αναφέρει έιναι εντελώς αδύνατο να διευκρινίσουμε.

   Σύμφωνα με τον μύθο που γοήτευσε τους οπαδούς της ΝΔ, μετά την ματαίωση της δολοφονίας, ο γενναίος αλτρουϊστής ηγέτης, προχώρησε στην  ενέργεια που κάθε υπήκοος θα επιθυμούσε: δεν ανακοίνωσε τίποτα και άφησε τη χώρα να καταστραφεί για να σώσει το τομάρι του. Χωρίς να πεί τίποτα στους ραγιάδες, προκήρυξε εκλογές στις οποίες όπως ίσως θυμάστε το κόμμα του πρακτικά ΔΕΝ συμμετείχε, ενώ ο ίδιος εξαφανίστηκε κυριολεκτικά από την επικαιρότητα, χωρίς ποτέ να εμφανιστεί ξανά. Με αυτή την διακριτική αντιμετώπιση, ο λατρεμένος ηγέτης κατάφερε να περισώσει το πολυτιμότερο αγαθό της χώρας, τον εαυτό του, με μικρό τίμημα τον εξευτελισμό του έθνους και την οικονομική εξόντωση του λαού.

   Τους τελευταίους μήνες, όταν κάποιος από τους καψερούς εναπομείναντες οπαδούς της ΝΔ μου εξιστορεί με μεγάλη υπερηφάνεια  και αίσθημα δικαίωσης τον παραπάνω μύθο , μου προκαλεί συνήθως ένα μειδίαμα, επειδή λανθασμένα και σχεδόν ασυνείδητα υποθέτω ότι ο τρόπος που ερμηνεύει τα γεγονότα είναι αποτέλεσμα της πολύ χαμηλής νοημοσύνης του. Τελευταία συνειδητοποίησα οτι τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά.

  Σαν άνθρωπος που έμαθε να διαβάζει από τα Marvell Comics, θεωρούσα τον ηρωισμό και την αυτοθυσία ενός πρωθυπουργού σαν κάτι αυτονόητο. Αντίθετα ο Ελληνάρας που πιστεύει ότι το τομάρι του είναι το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο, θεωρεί ότι είναι απολύτως φυσιολογικό να καταστρέψει κάποιος την πατρίδα του για να εξασφαλίσει τη ζωούλα του. Ο Ελληνάρας γνωρίζει ότι αν ποτέ του δωθεί κάποια εξουσία θα φερθεί στους συναθρώπους του σαν ζώα, οπότε επικροτεί την ίδια συμπεριφορά στους ηγέτες του. 

   Όπως είπε και ο Κθούλου, οι λαοί έχουν τους ηγέτες που τους μοιάζουν.

πηγή: fnordtrail

ο γνωστός, ο "άλλος", το ξηλωμένο τραμ και ο τσιμενταρισμένος ορίζοντας

«Ξεχωριστός» Καραμανλής...

Σάββατο, 9 Μαρτίου 2013

Του Νίκου Μπογιόπουλου - "Ριζοσπάστης"

Συγγνώμη που δεν θα συμμετάσχουμε σε αυτό το «μεθύσι της γενικής συναδέλφωσης» και στο φεστιβάλ του «πολιτικού καθωσπρεπισμού».
Που δεν θα ανέβουμε στην πασαρέλα του χαμαιλεοντισμού.
Μας συγχωρείτε, επίσης, που δεν θα πιούμε από το «νερό της πολιτικής και ιστορικής λήθης» που σερβίρεται στα Μέγαρα Μουσικής και από τα Μέγαρα της «ενημέρωσης».
***
Ως εκ τούτου:
*
Ο «ξεχωριστός» Καραμανλής, ο «συντηρητικός ριζοσπάστης», ο «εθνάρχης», είναι ο Καραμανλής της «βίας και νοθείας». Του ανελέητου αντικομμουνισμού. Των εξοριών. Των πιστοποιητικών «κοινωνικών φρονημάτων». Του «φακελώματος». Του αδυσώπητου κυνηγητού των αριστερών, των δημοκρατών. Της υποκρισίας του «ποιος κυβερνάει αυτόν τον τόπο;» όταν στη χώρα που ο ίδιος κυβερνούσε αλώνιζαν τα «τρίκυκλα» και οι «Γκοτζαμάνηδες» που δολοφονούσαν τον Γρηγόρη Λαμπράκη, οι πρωταγωνιστές της «Καρφίτσας» και οι επιφορτισμένοι να ψηφίζουν δυο και τρεις φορές στις εκλογές του '61.
*
Ο «ξεχωριστός» Καραμανλής εμφανίζεται το 1935 ως βουλευτής του Λαϊκού Κόμματος. Σε ένα χρόνο στην Ελλάδα εγκαταστάθηκε η δικτατορία του Μεταξά. Όταν ο λαός στέναζε στις φυλακές και τις εξορίες, όταν με το ρετσινόλαδο, την καυτερή πιπεριά, τα βασανιστήρια, τις δολοφονίες, προσπαθούσαν να τσακίσουν τη λαϊκή αντίσταση, όταν ο Μεταξάς υμνούσε τον Χίτλερ και τη νέα τάξη του φασισμού, ο «νεαρός βουλευτής Σερρών», ο «ιδρυτής και αποκαταστάτης της Δημοκρατίας» προτίμησε το δρόμο της σιωπής.
*
Ο «ξεχωριστός» Καραμανλής ήταν ένας εκ των απόντων από τις μεγάλες δοκιμασίες αυτής της χώρας, όπως την περίοδο της Κατοχής
(σ.σ.: «ο Καραμανλής δεν παρασύρθηκε στα βουνά», λέει η Ελένη Βλάχου στα απομνημονεύματά της, απευθύνοντας... έπαινο στον τεθνεώτα).
*
Ο «ξεχωριστός» Καραμανλής ήταν αυτός που όταν αργότερα έγινε πρωθυπουργός, τίμησε στους υπουργικούς θώκους άτομα σαν τον Θεμελή, που την Κατοχή, ως διορισμένος νομάρχης από τους χιτλερικούς, διακήρυττε:
«Πας λαμβάνει τα όπλα κατά των Γερμανών δεν είναι Ελλην»...
*
Ο «ξεχωριστός» Καραμανλής ήταν πρωθυπουργός της χώρας που εξασφάλισε «ετεροδικία» και ατιμωρησία στον Αμερικανό λοχία, που σκότωσε τον αρχηγό του ΕΛΑΣ και κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο της τότε ΕΔΑ, τον στρατηγό Στέφανο Σαράφη, στις 31 Μάη 1957.
*
Ο «ξεχωριστός» Καραμανλής είναι ο Καραμανλής της εποχής δυσωδών υποθέσεων, όπως του τραμ και της πλατείας Ομονοίας. Των «περίφημων» συμφωνιών της Ζυρίχης και του Λονδίνου για το Κυπριακό και των δηλώσεων: «Η Κύπρος είναι μακριά»! Της «τσιμεντοποίησης» μιας ολόκληρης χώρας που η πλειοψηφία του λαού της θάφτηκε στα κοινωνικά γκέτο της «αντιπαροχής». Της αιμορραγίας της μετανάστευσης. Των μηχανορραφιών του Παλατιού. Της βαθύτατης πρόσδεσης της Ελλάδας στο «ευρωατλαντικό άρμα».
*
Ο «ξεχωριστός» Καραμανλής ήταν που έφυγε σαν «Τριανταφυλλίδης», αλλά από το Παρίσι, όταν πια είχε ξαναγίνει «Καραμανλής», να τι έγραφε, υμνολογώντας τη χούντα δύο μήνες μετά το αμερικανόπνευστο πραξικόπημα των συνταγματαρχών, απευθυνόμενος στον χουντικό «πρωθυπουργό», Κ. Κόλλια:
«Με ικανοποίησιν έλαβον γνώσιν των τελευταίων δηλώσεών σας προς την Επιτροπήν Αναθεωρήσεως του Συντάγματος. Επιβεβαιώνουν την θέλησιν της Κυβερνήσεως όπως αποκαταστήση την ομαλότητα και μάλιστα επί υγιεστέρων βάσεων, διά του εκσυγχρονισμού του πολιτεύματος της χώρας (...) Δεν αμφιβάλλω ότι οι πρωτοστατήσαντες εις την εκτροπήν εκινήθησαν με αγαθάς προθέσεις (το αν, καλώς ή κακώς, εξετίμησαν τους κινδύνους οι οποίοι κατά τη γνώμη τους ηπείλουν το Εθνος, θα κριθεί από την Ιστορίαν)... Δεν γνωρίζω ούτε τας προθέσεις ούτε τας δυνατότητας της επαναστατικής Κυβερνήσεως. Εύχομαι να έχει συλλάβει ορθώς την αποστολήν της και να έχει την ικανότητα να την φέρη εις πέρας. Εάν όμως, δι' οιονδήποτε λόγον, υστερή είτε εις το πρώτον είτε εις το δεύτερον, τότε οφείλει να αφήσει την πρωτοβουλίαν εις τον Ρυθμιστήν του Πολιτεύματος, προσφέρουσα εις Αυτόν και την συμπαράστασίν της».
*
Στο σημείο αυτό, τα σχόλια για τον «ξεχωριστό» Καραμανλή περιττεύουν...
***
Οσο για τον «άλλον», για τον μετά το 1974 Καραμανλή, λίγη σοβαρότητα δε βλάπτει. Με ποια λογική, δηλαδή, μετά από τόσα χρόνια και - κυρίως - μετά από τόσες εξελίξεις και σε μια φάση που η άρχουσα τάξη είχε να λύσει σχεδόν εντελώς καινούρια προβλήματα, ο Καραμανλής θα έπρεπε να είναι ο ίδιος με τις δεκαετίες του '50 και του '60;
Σε τελευταία ανάλυση, αν είχε παραμείνει ίδιος, αν δεν είχε την «ικανότητα να αλλάζει», εκείνοι που τον καθιέρωσαν στην πολιτική ηγεσία, που τον διόρισαν πρωθυπουργό το '55, θα τον είχαν αποστρατεύσει από εκείνη κιόλας την περίοδο.
Πάντως, για όσους (βυθισμένοι στον οπορτουνισμό τους κάνουν ότι) δεν έχουν καταλάβει πως:
«"Ο Καραμανλής είναι ένας. Αν δεν το καταλάβατε εσείς οι αριστεροί, το φταίξιμο είναι δικό σας". Αυτά είπε ο Κ. Καραμανλής στον Λ. Κύρκο, όταν ο τελευταίος του μίλησε κάποτε "για τον Καραμανλή των δύο φάσεων"» («Ρ», 25/4/1998),
έχουμε να επισημάνουμε:
*
Επί του «άλλου» Καραμανλή (σ.σ.: του πιο... «ξεχωριστού») ήταν που ο Κουμής και η Κανελλοπούλου δολοφονήθηκαν από το ίδιο κράτος που υποτίθεται ότι 6 χρόνια μετά την έλευση Καραμανλή από το Παρίσι είχε... εκδημοκρατιστεί.
*
Επί του «άλλου» Καραμανλή, στη θέση της ξεπερασμένης για τις ανάγκες του αστικού πολιτικού συστήματος βασιλείας, ήρθε να εδραιωθεί ο «εκσυγχρονισμός» του δικομματισμού.
*
Επί του «άλλου» Καραμανλή ο αρχικός αναγκαίος ελιγμός της αποχώρησης από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ λόγω της προδοσίας της Κύπρου επελέγη για να μετατραπεί σε πλήρη επαναπροσχώρηση στο ΝΑΤΟ, σε ενταφιασμό του φακέλου της Κύπρου και για να βαθύνει, τελικά, εκείνο το στεντορείως δηλωθέν: «Ανήκομεν εις την Δύσιν».
*
Επί του «άλλου» Καραμανλή συντελέστηκε η... «κατάργηση της πάλης των τάξεων» και ψηφίστηκε ένα από τα πιο αντεργατικά νομοθετήματα που γνώρισε ποτέ ο τόπος, ο περιβόητος «Νόμος 330 περί εργατικών οργανώσεων και συνδικαλιστικών ελευθεριών», που (εδώ και 35 χρόνια, πριν όλα αυτά τα ξανασκεφτούν ο Σαμαράς, ο Βρούτσης και η τρόικα) περιόριζε δραστικά το δικαίωμα της απεργίας, κατοχύρωνε την ανταπεργία των εργοδοτών (λοκ άουτ), νομιμοποιούσε τη συγκρότηση απεργοσπαστικών μηχανισμών και, κυρίως, απαγόρευε την «πολιτική απεργία».
*
Επί του «άλλου» Καραμανλή επεκτάθηκε επί το κοινοβουλευτικότερον όλο το χουντικό νομοθέτημα για τη φοροασυλία των εφοπλιστών.
*
Επί του «άλλου» Καραμανλή, με την αναθεώρηση του Συντάγματος το 1975, επανήλθε το μετεμφυλιακό Σύνταγμα του '52, με τις πρόνοιες του οποίου, μεταξύ άλλων, οι κομμουνιστές στέλνονταν στις εξορίες και στις φυλακές...
*
Επί του «άλλου» Καραμανλή, στήθηκαν τα πανηγύρια για τον «παράδεισο της ΕΟΚ» που εξ αρχής μετατράπηκε σε χωματερές, αργότερα σε «θυσίες» για το ευρώ και την ΟΝΕ και σήμερα έγινε «τρόικα». Μια ένταξη που, όπως ο ίδιος είχε ομολογήσει (σ.σ.: «πολιτικοί λόγοι επιβάλλουν την ένταξη», είχε πει), στόχευε στη θωράκιση της εξουσίας των πλουτοκρατών, στην απόκτηση στηριγμάτων της αστικής πολιτικής εξουσίας για την ενίσχυση του καθεστώτος της.
*
Επί του «άλλου» Καραμανλή είχαμε τη «σοσιαλμανία» (!) του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού που κρατικοποιούσε ιδιωτικές επιχειρήσεις, οι ιδιοκτήτες των οποίων αποχωρούσαν με το αζημίωτο, οι ίδιοι ξελάσπωναν και τα χρέη τους φορτώνονταν στις πλάτες των εργαζομένων, όπως συνέβη, π.χ., με την «Ολυμπιακή Αεροπορία», η κρατικοποίηση της οποίας έγινε με τις ευλογίες του Αριστοτέλη Ωνάση και τα χρέη της ανέλαβε ο κρατικός προϋπολογισμός.
*
Επί του «άλλου» Καραμανλή ένα ολόκληρο έθνος, το έθνος των εργαζομένων, έμαθε να ξυπνά και να κοιμάται με την προσταγή: «Λιτότης»!
***
Εν κατακλείδι:

Το δικαίωμα συμμετοχής στην πολιτική και στην ιστορική μνήμη δεν το έχουν μόνο οι τελετάρχες και οι κάθε λογής υμνολόγοι των «εθναρχών».
«Εθνάρχης», μεν, ο - για κάποιους «ξεχωριστός» - Καραμανλής, αλλά:

«Ποιου έθνους εθνάρχης;».

Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό μιας και ο διαχωρισμός των «εθνών» εντός του ίδιου έθνους είναι τόσο παλιός και τόσο υπαρκτός, όσο ο διαχωρισμός των κοινωνιών σε τάξεις. Θα προσθέταμε, μάλιστα, ότι είναι τόσο παλιός όσο ο διαχωρισμός «Αριστερά - Δεξιά», αν δυστυχώς με τις έννοιες αυτές δεν φρόντιζαν κάποιοι να χάνει πλέον η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα.

Σε κάθε περίπτωση, όμως, και για να το κάνουμε όσο γίνεται πιο ευδιάκριτο, πρόκειται για διαχωρισμό τόσο παλιό, όσο και ο διαχωρισμός ανάμεσα στους φτωχούς και στους πλούσιους. Στους καταπιεζόμενους και στους εκμεταλλευτές. Στους «έχοντες» και στους «μη έχοντες». Στα αφεντικά και στους υπαλλήλους τους. Στους αστούς και στους προλετάριους.

«Εθνάρχης», επομένως, και «ξεχωριστός», ο Καραμανλής δεν υπήρξε ποτέ και για τα δύο αυτά (ξε)χωριστά «έθνη». Παρά μόνο για το ένα.

Δημοσιεύθηκε στον Ριζοσπάστη το Σάββατο 9 Μαρτίου 2013

πηγή: iskra

Καλώς τα φρύδια μας τα δυο!

Πού χάθηκες εσύ;

1 Ιουν, ’12 2:39 ΜΜ

Έγραψε: Pitsirikos

 

Ο Κώστας Καραμανλής, με νέα παρέμβασή του, ζητάει από τους πολίτες να στηρίξουν τη Νέα Δημοκρατία στις εκλογές της 17ης Ιουνίου. Μεγάλη αγωνία έχει το τελευταίο διάστημα ο Κώστας Καραμανλής – και δεν είναι ο μόνος. Υποθέτω πως θα έχει τους λόγους του.

Στη δήλωσή του, ο Κώστας Καραμανλής αναφέρει μεταξύ άλλων: «Είναι μπροστά μας η σοβαρή πιθανότητα μιας πολύ πιο οδυνηρής περιπέτειας για όλους. Η άποψη ότι δεν μπορούμε να πάθουμε τίποτα χειρότερο είναι εσφαλμένη. Ειδικά όταν η ιστορία του τόπου μας διδάσκει πως κατά κανόνα μεγάλες κοινωνικοπολιτικές κρίσεις συνεπέφεραν και εθνικές συμφορές».

 

Δεν είναι κάπως περίεργο ο Κώστας Καραμανλής -δυο φορές εκλεγμένος πρωθυπουργός – να έχει βγάλει τον σκασμό επί δυόμισι χρόνια, να μην έχει κάνει καμία δήλωση για τη χρεοκοπία, για το Μνημόνιο, για τη διάλυση της ελληνικής κοινωνίας και να έρχεται τώρα να προειδοποιεί για «πιο οδυνηρή περιπέτεια» και για επερχόμενες «εθνικές συμφορές»;

Ο Κώστας Καραμανλής φοβάται επειδή ξέρει καλά πως την έχει γλιτώσει πολύ φτηνά μέχρι τώρα. Η «οδυνηρή περιπέτεια» που θα ακολουθήσει αφορά τον ίδιο. Και με τη δήλωσή του προσπαθεί να εκβιάσει για μια ακόμα φορά τους πολίτες, ώστε να σωθεί ο ίδιος.

Η χώρα χρεοκόπησε και οι πρωθυπουργοί που την οδήγησαν στη χρεοκοπία έχουν ονόματα: Σημίτης, Καραμανλής, Παπανδρέου. Από κοντά και όσοι συνυπέγραψαν το Μνημόνιο.

Μέχρι τώρα, πληρώνουμε εμείς. Πλησιάζει η ώρα που θα πληρώσουν και οι κύριοι υπεύθυνοι.

Η Ελλάδα δεν μπορεί να είναι η μόνη χώρα στον κόσμο που χρεοκόπησε και η χρεοκοπία αντιμετωπίστηκε σαν φυσικό φαινόμενο.

Η χρεοκοπία δεν είναι σεισμός.

 

πηγή: pitsirikos

antonis ο Απεσταλμένος

 Ο antonis κάνει και τους μουγγούς να μιλήσουν!!

Αληθινή μαρτυρία:

Κ.Κ.: "Χάρη στον antonis σηκώθηκα απ'τον καναπέ μου!"