pliatsiko express

Ξεφορτωθήκαμε και την ΤΡΑΙΝΟΣΕ

14 Ιούλ, ’16

Μεγάλη επιτυχία σημείωσε η χώρα μας, αφού η ΤΡΑΙΝΟΣΕ πέρασε από το ελληνικό Δημόσιο στο ιταλικό Δημόσιο.

Δημόσιο να ‘ναι κι ας είναι και της Τουρκίας.

Σημασία έχει να μην πέσει η περιουσία των Ελλήνων στα χέρια ιδιωτικών εταιρειών.

Βέβαια, και οι ιταλικοί σιδηρόδομοι θα αποκρατικοποιηθούν αλλά μπορεί να τους πάρει το δημόσιο της Γαλλίας, οπότε θα είμαστε πάλι νικητές.

Η ΤΡΑΙΝΟΣΕ πουλήθηκε έναντι 45 εκατομμυρίων ευρώ στο ιταλικό Δημόσιο, αν και η Γιουβέντους έδινε τα ίδια χρήματα και τρεις ποδοσφαιριστές.

Η τιμή πώλησης της ΤΡΑΙΝΟΣΕ θεωρείται χαμηλή γιατί ξεκίνησαν οι θερινές εκπτώσεις και το αφεντικό τρελάθηκε.

Για την επίτευξη της συμφωνίας δεν υπήρξαν δυσκολίες, αφού οι Ιταλοί τα βρήκαν με τους Κινέζους της COSCO και με τους Ρώσους, ενώ οι Γερμανοί δεν έφεραν αντιρρήσεις γιατί η SIEMENS δεν φτιάχνει τρένα.

Μόλις οι Ιταλοί συμφώνησαν με τους Κινέζους και τους Ρώσους, βάρεσαν παλαμάκια, για να έρθουν οι Έλληνες σερβιτόροι του ΤΑΙΠΕΔ με τα συμβόλαια και τις σαμπάνιες.

Το θετικό με την πώληση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ είναι πως οι Ιταλοί δεν θα πάρουν τα τρένα και τους σιδηρόδρομους από την Ελλάδα. Θα τα αφήσουν εδώ, για να παίζουμε κι εμείς.

Οι Ιταλοί τα τρένα, οι Γερμανοί τα αεροδρόμια, οι Κινέζοι τα λιμάνια, οπότε άντε να αγοράσει κάποιος τώρα και τους Έλληνες να τους πάει σε καμιά έρημο, ώστε να έρθει επιτέλους η ανάπτυξη στην Ελλάδα.

Μένουμε Ευρώπη.

(Έχω μια απορία για τους Έλληνες του ΤΑΙΠΕΔ και όσους Έλληνες εμπλέκονται στο ξεπούλημα και τη λεηλασία της δημόσιας περιουσίας: δεν ντρέπονται; Και καλά που δεν ντρέπονται, αλλά δεν φοβούνται. Μάλλον θα το θεωρούν τιμητικό και πατριωτικό αυτό που κάνουν. Ο μισθός να πέφτει.)

πηγή: pitsirikos

το νερό στα Γαλλικά είναι "eau"

..ακούστηκαν διάφορες μεγαλόστομες ανοησίες, όπως το «Ελλάς-Γαλλία-Συμμαχία», ενώ η γαλλική κρατική τηλεόραση -που έχει κανονικούς δημοσιογράφους και όχι κρατικοδίαιτους κάφρους- παρουσίασε, όπως βλέπετε και στην φωτογραφία, την επίσκεψη Ολάντ στην Αθήνα με τον τίτλο «Η Γαλλία κάνει τις αγορές της».

@pitsirikos

Ολαντρέου

Νίκος Μπογιόπουλος

Σήμερα η στήλη είναι κάτι παραπάνω από ενθουσιασμένη!

Πρώτον διότι εκείνα τα σύννεφα στις σχέσεις Ολαντ – Τσίπρα διαλύθηκαν. Οριστικά. Τι κι αν ο κ.Τσίπρας αποκαλούσε τον Γάλλο πρόεδρο «Ολαντρέου», καταγγέλλοντάς τον πριν από δυο χρόνια ότι όπως ο Γιώργος Παπανδρέου είχε αθετήσει τις «σοσιαλιστικές» του υποσχέσεις στην Ελλάδα, έτσι κι εκείνος, ο Ολάντ είχε αποδειχτεί αφερέγγυος απέναντι σε Γάλλους και Ευρωπαίους.

Δεύτερον διότι η Γαλλία είναι μια μεγάλη χώρα που αγαπά την ειρήνη. Οι πρόσφατες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις της από τη Συρία μέχρι το Μάλι το αποδεικνύουν. Οι ηγέτες της, επίσης, αγαπούν το λαό τους. Πράγμα που μπορεί να είναι ωφέλιμο και για τον δικό μας λαό. Απόδειξη, τόσο τα 10 εκατομμύρια των φτωχοποιημένων και κοινωνικά αποκλεισμένων στη Γαλλία – μια Ελλάδα δηλαδή – όσο και τα γκέτο του Παρισιού.

Τρίτον διότι με την πολιτική που εφαρμόζεται (και) στην Γαλλία το αστικό σύστημα οδηγεί τους ανθρώπους να λατρεύουν τη δημοκρατία. Οι εκλογικές επιδόσεις της Λεπέν είναι αδιάψευστος μάρτυς.

Τέταρτον διότι η Γαλλία είναι σίγουρο ότι θα μας βοηθήσει ώστε το θέμα του χρέους να διευθετηθεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο για τον ελληνικό λαό. Βέβαια εκείνο το χρέος της γαλλικής «Πεσινέ» προς το ελληνικό κράτος, όταν η καλή εταιρεία – σύμφωνα με την τότε αποικιοκρατική σύμβαση - κατανάλωνε το 10% όλης της ηλεκτρικής ενέργειας της χώρας (!) πληρώνοντας ένα τίμημα συμβολικό, δεν γνωρίζουμε να καταβλήθηκε ποτέ. Φυσικά δεν υπάρχει λόγος να χαλάμε τις καρδιές μας μπλέκοντας μεταξύ τους άσχετα θέματα…

Πέμπτον – και σημαντικότερο - διότι δυο πράγματα είναι αυτά που παρηγορούν τη ψυχή, που βελτιώνουν την διάθεση και που τα έχουν κατά νου οι Έλληνες για να πορεύονται στα δύσκολα. Το ένα είναι η ύπαρξη του Αϊ-Βασίλη και το άλλο είναι εκείνο το «Ελλάς – Γαλλία – συμμαχία»…

«Ελλάς – Γαλλία – συμμαχία»… λοιπόν. Και τώρα ερχόμαστε ξανά στη διαπίστωση ότι η ιστορία αυτής της αέναης τραγωδίας που βιώνει ο ελληνικός λαός και ο τόπος, ακόμα και στην περίπτωση που θα επαναλαμβανόταν ως φάρσα, θα ήταν μια κάποια «πρόοδος».

Όμως εδώ δεν έχουμε καν κάτι τέτοιο. Δεν έχουμε καν την επανάληψη της Ιστορίας ως φάρσα. Εδώ έχουμε την ίδια Ιστορία να συνεχίζεται ως αέναο δράμα, με το ένα τραγικό της κεφάλαιο να διαδέχεται το άλλο.

Για να δώσουμε ένα παράδειγμα, ας πάμε το ρολόι του χρόνου δυο αιώνες πίσω. Από τον 21ο αιώνα στα τέλη του 19ου. Στα 1887.

Τότε, παραμονές του «δυστυχώς επτωχεύσαμεν», ο Χαρίλαος Τρικούπης διαπραγματευόταν για λογαριασμό της εγχώριας πλουτοκρατίας ένα νέο δάνειο με τους (ίδιους πάντα) «συμμάχους» και «φίλους».

Τελικά, το δάνειο ορίστηκε στο ονομαστικό ποσό των 135 εκατομμυρίων γαλλικών φράγκων, από το οποίο, όμως, το πραγματικό ποσό που συμφωνήθηκε να εκταμιευτεί από τους πιστωτές μας - μετά τις κρατήσεις, τις εγγυήσεις και τις προπληρωμές τόκων - δεν ξεπερνούσε τα… 90 εκατομμύρια φράγκα.

Τί έγινε, όμως, με τα υπόλοιπα; Πού πήγαν τα λεφτά του δανείου;

Η μερίδα του λέοντος (κατά τον Ανδρεάδη τα 32 εκατομμύρια, κατά άλλους τα 52 εκατομμύρια του δανείου) καταβλήθηκε στους τραπεζίτες για την εξόφληση παλιότερων δανείων (σσ: είναι αυτό που σήμερα το έχουν βαφτίσει «ανακεφαλαιοποίηση»)...

Επίσης, ένα επιπλέον ποσό ύψους 13 εκατομμυρίων «πέταξε» για την ικανοποίηση παλιότερων οφειλών σε ξένους τοκογλύφους...

Από το δάνειο, επομένως, των 135 εκατομμυρίων δεν είχαν πια απομείνει παρά μόνο 25 εκατομμύρια…

Και εδώ έρχεται το «καλύτερο»: Επειδή ουδείς δανείζει ή «στηρίζει» (και τότε και τώρα και πάντα) χωρίς «ανταλλάγματα», για την εκχώρηση του δανείου που «πέτυχε» τότε ο Τρικούπης,  για τα 25 εκατομμύρια που είχαν δηλαδή απομείνει από το  δάνειο των 135 εκατομμυρίων, ο ελληνικός λαός υποχρεώθηκε να επωμιστεί νέα βάρη ύψους… 26 εκατομμυρίων!

Τόσο κόστιζαν - 26 εκατομμύρια φράγκα – τα τρία θωρηκτά και τα κανόνια που παρήγγειλε η κυβέρνηση Τρικούπη (σε γαλλικές, φυσικά, εταιρείες) και που δεσμεύτηκε να αγοράσει από τους δανειστές για να της δώσουν τη «στήριξή τους»!

Αυτή ήταν η «βοήθεια» πριν από εκατόν τριάντα χρόνια των «συμμάχων» και «φίλων» μας προς την Ελλάδα. Έτσι τις έκανε τις «δουλειές» της η εγχώρια ολιγαρχία με τις ξένες φίλες της.

Αυτά τότε…

Σήμερα, άλλωστε, οι Γάλλοι δεν μας ζητούν να αγοράσουμε θωρηκτά. Αντίθετα για κάτι φρεγάτες (έξι τον αριθμό) γίνεται λόγος τα τελευταία χρόνια. Και φυσικά η εταιρεία τους η «Souez», δεν κάνει μπίσνες με όπλα. Με το νεράκι (και με τις μετοχές τις ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΑΘ) κάνει μπίσνες…

email: mpog@enikos.gr

πηγή: enikos

ΕΝΤΟ ΜΕ ΤΑΞΙ στη Γαλλία..

Απολύσεις 2.900 χιλιάδων εργαζομένων ανακοίνωσε η Ερ Φράνς.

Για άγνωστο λόγο οι εργαζόμενοι δεν το πήραν και πολύ καλά το νέο και υπήρξαν κάποιες μικρές αντιδράσεις...

Και μετά λένε για τους Έλληνες, οι βάρβαροι Ευρωπαίοι..

Εμείς βρε χαρίσαμε ουσιαστικά τον κρατικό αερομεταφορέα στον ιδιώτη ανταγωνιστή του, και δεν άνοιξε ρουθούνι!

Είναι να έχεις πολιτισμό βρε παιδί μου...

https://www.efsyn.gr/arthro/orgi-ergazomenon-gia-tis-2900-apolyseis-stin-air-france

SXY

πηγή: jungle-report

"αααχχχχ...τι καλός αυτός ο Φερχόφσταντ!!"

πολλοί εγχώριοι νεοφιλελέδες λάτρεψαν από χθες τον Βέλγο Γκάϊ Φερχόφσταντ, που στην πατρίδα του τον αποκαλούν "μικρό Θάτσερ"

όπως π.χ. ο Δημήτρης Οικονόμου από τους #skai_xeftiles 

και ο ευρωφιλελές όμως μας αγαπάει πολύ

αν όχι εμάς, σίγουρα το νερό μας..

EUROPOLY: "κέρδισες ένα μεταλλείο χρυσού - στείλε τους αντιπάλους στη φυλακή"

Eldorado Shit

7 Απριλίου 2015

Από τούτη την γωνιά, έχουμε αναφερθεί αρκετές φορές στην υπόθεση των ορυχείων χρυσού της Χαλκιδικής, με αρκετές λεπτομέρειες άγνωστες στο ευρύ κοινό ("Χρυσάφι και σκουριές (1)" και "Χρυσάφι και σκουριές (2)", "Ελληνικό εξορυκτικό σκάνδαλο" κλπ). Επειδή, όμως, το θέμα παραμένει στην επικαιρότητα, ας κάνουμε μια μικρή ανασκόπηση προσθέτοντας μερικά καινούργια στοιχεία.

Πέρυσι, η βερολινέζικη εφημερίδα Tagesspiegel ετοίμασε μια θαυμάσια δουλειά με τίτλο "Europoly" (από το γνωστό παιχνίδι οικονομικής επικυριαρχίας Monopoly, δηλαδή Μονοπώλιο), την οποία αξίζει να δει κανείς. Στην εισαγωγή αυτής της δουλειάς διαβάζουμε:

ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΥΠΟ ΤΗΝ ΤΡΟΙΚΑ - Από την αρχή της κρίσης της Ευρωζώνης, οι χώρες πρέπει να υλοποιήσουν εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις ως αντάλλαγμα για τα δάνεια διάσωσης της τρόικας. Στην Πορτογαλία και την Ελλάδα ειδικώτερα, οι ολιγάρχες, οι μεγάλες εταιρείες και οι επενδυτές κάνουν φθηνές αγορές, προσδοκώντας τεράστια κέρδη. Έτσι αρχίζει ένα γιγαντιαίο παιχνίδι Monopoly. Αλλά υπάρχει μία σημαντική διαφορά με το γνωστό οικογενειακό παιχνίδι: οι κανόνες του EUROPOLY καθορίζουν ήδη ποιος θα κερδίσει και ποιος θα χάσει.

Στην Ελλάδα, "οι ολιγάρχες, οι μεγάλες εταιρείες και οι επενδυτές" είχαν αρχίσει να βάζουν χέρι στον δημόσιο πλούτο πολύ πριν ξεσπάσει η κρίση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η ιστορία με την καναδική Eldorado Gold, η οποία δραστηριοποιείται (μέσω της Ελληνικός Χρυσός Α.Ε.) στα χρυσωρυχεία της Χαλκιδικής (Σκουριές, Στρατώνι, Ολυμπιάδα). Το 95% της Ελληνικός Χρυσός Α.Ε. ανήκει πλέον στην Eldorado Gold και το υπόλοιπο 5% στην γνωστή ελληνική κατασκευαστική εταιρία ΑΚΤΩΡ, μέλος του ομίλου ΕΛΛΑΚΤΩΡ, συμφερόντων Μπόμπολα.

Η Ελληνικός Χρυσός Α.Ε. ιδρύεται τον Δεκέμβριο του 2003 με μετοχικό κεφάλαιο μόλις 60.000 ευρώ (το ελάχιστο κεφάλαιο που απαιτείται από τον νόμο για ίδρυση ανώνυμης εταιρείας). Τρεις ημέρες αργότερα, το ελληνικό Δημόσιο συμμετέχει σε δύο διαδοχικές συναλλαγές, πρώτα ως αγοραστής και μετά ως πωλητής: αγοράζει τα ορυχεία της Κασσάνδρας από τον προηγούμενο επενδυτή (την ήδη χρεωκοπημένη TVX Hellas) και την ίδια μέρα τα πουλάει χωρίς διαγωνισμό στην Ελληνικός Χρυσός Α.Ε. αντί 11 εκατ. ευρώ. Η τιμή περιλαμβάνει (πάρτε ανάσα): 2.500 στρέµµατα γης, 40.000 τ.µ. βιοµηχανικών κτηρίων και γραφείων, μεταλλεία έκτασης 317.000 στρεµµάτων (όπου, σύµφωνα µε ειδικούς, υπάρχουν βεβαιωµένα µεταλλεύµατα αξίας 22 δισ. ευρώ), 11.000 τ.µ. αστικά οικόπεδα, 310 κατοικίες στο Στρατώνι, 2 πλήρη συγκροτήµατα λιοτρίβισης και εµπλουτισµού, μηχανολογικό εξοπλισµό, ειδικό εξοπλισµό εξορύξεων, απόθεμα 270.000 τόννων συµπυκνώµατος αρσενοπυρίτη (περίπου 250.000 ουγκιές χρυσού) και, φυσικά, τα σχετικά μεταλλευτικά δικαιώματα.

όχι σκουπίδια στις παραλίες μας

μια μικρή παρέμβαση στον γλάρο που θυμήθηκε ο σύριζα και τον επιστράτευσε για να καταγγείλει το ξεπούλημα των ακτών

τζίμι μπάτερφλαϊ εντ πάρτνερς ινβέστμεντ γκρουπ

Από την εισβολή του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο είχε να πάρει τέτοια ώθηση η επιχειρηματικότητα

Τσέκερης Άγγελος

Κυρίτσης Γιώργος

20.07.2014

Διεθνής κατακραυγή για την κατάρριψη του αεροπλάνου στην Ουκρανία, τουμπεκί ψιλοκομμένο καλύπτει τις χερσαίες επιχειρήσεις του Ισραήλ στη Γάζα.

Από την άλλη, βέβαια, οι επιβάτες του Μπόινγκ είναι εντελώς αθώοι, ενώ στη Γάζα είναι μόνο κάτι μαυριδερά αλητάκια με σαγιονάρες.

Από αυτά που πετάνε πέτρες σε ανυποψίαστα ισραηλινά τεθωρακισμένα.

Οι ρωσόφωνοι πρέπει να το καταρρίψανε το Μπόινγκ. Με το βλέμμα και τις φάτσες που έχουνε, και μόνο να το αγριοκοιτάξανε, αρκεί.

Άλλωστε οι οπαδοί της ελεύθερης αγοράς είναι πολιτισμένοι, δεν θα έκαναν ποτέ τέτοιο έγκλημα.

Τζάμπα τουλάχιστον.

Και αν έκαναν, θα το περνάγαμε στο ντούκου.

Διότι το παν είναι να αντιμετωπίσουμε τον πρώην κομμουνισμό και να μην καταλήξουμε Σοβιετία όπως η Ελλάδα.

οι δουλίτσες του ιδιώτη και το δούλεμα του κόσμου

5 ψέματα για την ΔΕΗ

Ψέμα Νο1: Η ΔΕΗ είναι υπερχρεωμένη
Κατ' αρχάς, αυτό το "υπερ-" είναι ψευδές και το "-χρεωμένη" προβοκατόρικο. Κάποιος που χρωστάει 500 ευρώ στην πιστωτική του κάρτα δεν θεωρείται χρεωμένος (πόσο μάλλον υπερχρεωμένος) αν έχει εισοδήματα 3.000 τον μήνα. Αν, όμως, είναι άνεργος σκυλομπατίρης, τότε αυτό το πεντακοσάρικο γίνεται θηλειά στον λαιμό του. Η αλήθεια είναι ότι η ΔΕΗ έκανε πέρυσι τζίρο κοντά στα 6 δισ. κι έβγαλε κέρδη κάπου 1 δισ. Αν κέρδη 16-17% επί τζίρου δεν φτάνουν για να μη βγει μια επιχείρηση στο σφυρί, τότε χάνουν την σημασία τους και η λογική και η οικονομική επιστήμη.

Ψέμα Νο 2: Η πώληση θα λειτουργήσει υπέρ του ανταγωνισμού κι αυτός με την σειρά του υπέρ του καταναλωτή διότι θα μειωθούν οι τιμές.
Ένα κάρο ψέμματα σε συσκευασία τού ενός. (α) Η ΔΕΗ είναι (συγγνώμη: ήταν) Δημόσια Επιχείρηση Κοινής Ωφελείας, δηλαδή λειτουργούσε με γνώμονα την κοινωνική προσφορά και όχι την αύξηση των κερδών της. Βάσει ποιάς λογικής, λοιπόν, θα μειωθούν οι τιμές με την είσοδο κερδοσκοπικών κεφαλαίων σ' αυτήν; (β) Από τότε, στις αρχές τής περασμένης δεκαετίας, που ο Σημίτης άρχισε να τεμαχίζει την ΔΕΗ και να παραχωρεί κομμάτια της σε ιδιώτες, η αύξηση των οικιακών τιμολογίων έχει αγγίξει το 100%. Πώς εξηγείται, λοιπόν, η αισιοδοξία ότι τώρα που αυξάνεται η επιρροή των ιδιωτικών κεφαλαίων στην ΔΕΗ, θα μειωθούν οι τιμές; (γ) Αυτό που γίνεται τώρα στον τόπο μας με την ΔΕΗ, έχει ήδη γίνει σε πολλές χώρες τού εξωτερικού, εντός ή εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πουθενά (κι όταν λέμε πουθενά, εννοούμε πουθενά!) δεν σημειώθηκε μείωση των τιμών ενέργειας για λαϊκή κατανάλωση. Παραδείγματα υπάρχουν δεκάδες, με χαρακτηριστικώτερα αυτά της ιταλικής Enel και της περιβόητης πολιτειακής Enron. Όσο για τα θεωρητικά ευεργετικά αποτελέσματα του ανταγωνισμού, ας μη ξεχνάμε ότι εξαφανίζονται όταν αυτός ο ανταγωνισμός καταργείται στην πράξη με την δημιουργία καρτέλ.

Ψέμα Νο 3: Με την αύξηση των επενδύσεων δίνεται ώθηση στην ανάπτυξη.
Θεωρητικώς, ναι. Μόνο που εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με παραγωγική επένδυση αλλά με καθαρή κερδοσκοπία. Κανείς από τους υποψήφιους αγοραστές δεν προγραμματίζει κατασκευή καινούργιων μονάδων. Όλοι διεκδικούν την εκμετάλλευση των ήδη υφισταμένων μονάδων τής ΔΕΗ. Εξ άλλου, αυτό το ψέμα αναδεικνύει και μια αντίφαση: ενώ από την μια -υποτίθεται πως- η ΔΕΗ πουλιέται επειδή το κόστος αναβάθμισης των υποδομών της είναι δυσβάσταχτο, από την άλλη ισχυριζόμαστε ότι ο ανταγωνισμός θα αναγκάσει τους "επενδυτές" να ρίξουν χρήμα στην αναβάθμιση αυτών των υποδομών. Δηλαδή, ο ιδιώτης θα ξοδέψει τα κεφάλαιά του εκεί όπου το κράτος εκτιμά πως είναι ασύμφορο να το κάνει, ενώ παράλληλα θα μειώνει και την τιμή τού προϊόντος του. Πόσο κάφρος πρέπει να είσαι για να καταπιείς αμάσητη τέτοια μπούρδα;

Ψέμα Νο 4: Σε καμμιά προοδευμένη χώρα δεν υπάρχουν κρατικά μονοπώλια.
Πρόκειται για φτηνή σοφιστεία, όπου το αποτέλεσμα προβάλλεται ως αίτιο. Σε όλες τις χώρες η ενέργεια αποτελούσε κρατικό μονοπώλιο για όσο χρονικό διάστημα γίνονταν παραγωγικές επενδύσεις και στήνονταν οι υποδομές. Παντού το ξεπούλημα άρχισε μετά. Για παράδειγμα, όσα χρόνια η ΔΕΗ πόντιζε καλώδια κι έφτιαχνε μονάδες για να στείλει ρεύμα και στο πιο απομακρυσμένο ξερονήσι ή στον πιο αποκομμένο ορεινό συνοικισμό, κανείς ιδιώτης δεν ενδιαφέρθηκε και καμμιά Ευρωπαϊκή Ένωση δεν βρέθηκε να μας τραβήξει το αφτί. Και για να το πάω ανάποδα: αν απόψε το βράδυ βάζαμε μπουρλότο και τινάζαμε στον αέρα όλες τις εγκαταστάσεις τής ΔΕΗ (από ορυχεία κι εργοστάσια μέχρι υποβρύχια καλώδια), πόσοι ιδιώτες επενδυτές θα έρχονταν αύριο το πρωί για να εκμεταλλευτούν το κενό; Η ιστορία δίνει την απάντηση:  κ α ν έ ν α ς !!!

Ψέμα Νο 5: Όχι μόνο δεν έχουν να φοβηθούν τίποτε οι εργαζόμενοι στην ΔΕΗ αλλά θα δημιουργηθούν και νέες θέσεις εργασίας.
Τρίχες. Προκαλώ όσους ξεστομίζουν αυτό το ψέμα να μου δώσουν ένα και μόνο ένα παράδειγμα όπου κάτι τέτοιο έγινε στην πράξη. Όπου, δηλαδή, οι ιδιωτικοποιήσεις δημιούργησαν σταθερές και μόνιμες θέσεις εργασίας. Φοβάμαι ότι δεν θα βρουν παρά παραδείγματα που συνηγορούν υπέρ του αντιθέτου. Για παράδειγμα, η ιδιωτικοποίηση του ΟΤΕ έχει προκαλέσει κατά την τελευταία τριετία συρρίκνωση των θέσεων εργασίας κατά 40% και μείωση του κόστους εργασίας πάνω από 60% (εννοείται ότι από αυτή την "εξοικονόμηση" δεν πέρασε στην κατανάλωση ούτε μια δεκάρα). Κι ας μη μιλήσουμε για τα ναυπηγεία τού Σκαραμαγκά, όπου -υποτίθεται πως- οι δουλειές είχαν την κάλυψη του ελληνικού δημοσίου.

Ψέμα Νο 6: Η πώληση της ΔΕΗ επιβάλλεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση (παραλλαγή: επιβάλλεται από την τρόικα).
Καραμπινάτο ψέμα. Το μόνο που επιβάλλουν οι ευρωπαϊκοί κανονισμοί είναι η άρση τού κρατικού μονοπωλίου. Ας παραβλέψουμε όσα είπαμε πιο πάνω (Ψέμα Νο 4) κι ας δεχτούμε ότι πρέπει να συμμορφωθούμε με τις αποφάσεις τής Κομμισσιόν. Από πού κι ως πού, όμως, αυτή η συμμόρφωση επιβάλλει το σπάσιμο της ΔΕΗ και την πώλησή της; Εκείνο που είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε ως κράτος είναι να επιτρέπουμε σε όποιον ιδιώτη θέλει να ασχοληθεί με την ενέργεια, να το κάνει χωρίς να του βάζουμε εμπόδια. Καμμιά αντίρρηση. Ας αφήσουμε, λοιπόν, όποιον γουστάρει, να πάει στην Πτολεμαΐδα, να αγοράσει μια έκταση, να χτίσει ένα εργοστάσιο, να βγάλει ρεύμα και να βάλει όσες διαφημίσεις θέλει προκειμένου να βρει πελάτες να το πουλήσει. Αλλά ξέχασα: η ελευθερία των αγορών ξεκινάει εκεί όπου ξεπουλιέται μια δημόσια περιουσία.

πηγή: cogito ergo sum