η Αλίκη στο μέγαρο των θαυμάτων

το μπουρδέλο καίγεται και δεν έχει και έξοδο κινδύνου

Το "Υπομονή" είναι ένα παλιό τραγούδι του Μπιθικώτσαρου σε σύνθεση Ξαρχάκου και στίχους του Σακελλάριου. Οι κάπως μεγαλύτεροι ασφαλώς και θα το ξέρετε, αλλά για τους πολύ νέους φίλους του Κ-Κ οι στίχοι πάνε κάπως έτσι: 

Γειτονιά, ο δρόμος σου στενός
παγωνιά και γκρίζος ουρανός
μαύρη ζωή, βράδυ πρωί
για συντροφιά μια συννεφιά
υπομονή, υπομονή, υπομονή
Κάντε υπομονή
κι ο ουρανός θα γίνει πιο γαλανός
Κάντε υπομονή
μια λεμονιά ανθίζει στη γειτονιά
Υπομονή, υπομονή, υπομονή
Κάντε υπομονή...
Κάντε υπομονή...

Υπομονή δηλαδή και άγιος ο θεός. Όταν δεν έχεις να φας, δεν μπορείς να κάνεις και πολλά πέρα από υπομονή. Κι επειδή η απελπισία είναι συνήθως πολύ δύσκολος αντίπαλος για την ελπίδα, σου πετάει και το άνθισμα της λεμονιάς, να σε βοηθήσει σ'αυτή την εσωτερική μάχη.

Στους σημερινούς άγριους καιρούς, πολλοί είναι αυτοί που - είτε από το πολύ σκύψιμο, είτε απ'την απελπισία που τα'χει βάψει όλα γκρίζα - αδυνατούν να δουν το γαλανό του ουρανού. Για όσους συμμετέχουν στην σημερινή τηλεοπτική πραγματικότητα (η οποία είναι μια πτυχή του όλου και συχνά όλοι μας το ξεχνάμε αυτό), τον ρόλο του συμβολικού ανθίσματος της λεμονιάς τον έπαιζε μέχρι τώρα η επιτυχία των Κυπρίων, των Ισπανών και των Πορτογάλων, να ολοκληρώσουν τα μνημόνια και να μπορούν επιτέλους να δανείζονται ξανά απ'τις υπέροχες Αγορές (...). Η προτροπή-καραμέλα είναι σε όλους μας γνωστή: "Ορίστε, οι Κύπριοι εφάρμοσαν κατά γράμμα τις επιταγές του μνημονίου τους και ξεμπέρδεψαν. Το ίδιο και οι Πορτογάλοι. Μόνο εσείς ρε κακομαθημένοι, δεν θέλετε να προκόψετε και χρειάζεστε ξανά και ξανά σωτηρία". 

Ας δούμε λοιπόν πως "ξεμπέρδεψαν".

Καταρχήν στην Κύπρο, ας παρακάμψουμε την λανθάνουσα γλώσσα (περί "δουλείας") του προέδρου Αναστασιάδη στο τουί του

και να πάμε στην ουσία. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε η ανακοίνωση του Eurogroup της 7ης Μαρτίου:

«Σε αυτό το πλαίσιο, το Eurogroup καλωσορίζει την ανανεωμένη δέσμευση των κυπριακών Αρχών να διατηρήσουν την εξυγίανση των δημοσίων οικονομικών και τη μεταρρυθμιστική δυναμική στο μεσοπρόθεσμο επίπεδο, ώστε να χτυπήσουν τις υπομένουσες αδυναμίες».

 

«Το Εurogroup θα συνεχίσει να υποστηρίζει την μεταρρυθμιστική προσπάθεια στην Κύπρο μεταξύ άλλων στο πλαίσιο της εποπτείας μετά το πρόγραμμα  (post-programme surveillance) και του τακτικού πλαισίου επιτήρησης στην Ευρωζώνη και την ΕΕ», καταλήγει η ανακοίνωση.

- See more at: http://www.philenews.com/el-gr/top-stories/885/302796/anastasiadis-teleftaio-mnimoniako-eurogroup-gia-tin-kypro#sthash.QR6rNm1E.dpuf

 

"Σε αυτό το πλαίσιο, το Eurogroup καλωσορίζει την ανανεωμένη δέσμευση των κυπριακών Αρχών να διατηρήσουν την εξυγίανση των δημοσίων οικονομικών και τη μεταρρυθμιστική δυναμική στο μεσοπρόθεσμο επίπεδο, ώστε να χτυπήσουν τις υπομένουσες αδυναμίες.

Το Εurogroup θα συνεχίσει να υποστηρίζει την μεταρρυθμιστική προσπάθεια στην Κύπρο μεταξύ άλλων στο πλαίσιο της εποπτείας μετά το πρόγραμμα  (post-programme surveillance) και του τακτικού πλαισίου επιτήρησης στην Ευρωζώνη και την ΕΕ".

 Είναι δεσμεύσεις που εννοείται ότι βρίσκουν σύμφωνη και την Κυπριακή ηγεσία, αφού θυμάμαι τον πρόεδρο Αναστασιάδη να εξαγγέλλει στον πανηγυρικό λόγο του για το τέλος του μνημονίου, τη συνέχιση της λιτότητας.

Με άλλα λόγια, σαν βγεις στον δρόμο της ΤΙΝΑ, να ξέρεις ότι θα είναι μακρύς.

Κρατήστε αυτό το ποστ-πρόγκραμ σαρβάϊλανς, γιατί δεν είναι τόσο γλυκούλι όσο φαίνεται.

Η προτεσταντική επιτήρηση που περιγράφει ο παραπάνω Γερμανογενής όρος, συνοψίζεται στον κεντρικό μπούσουλα που θέλει τα ελλείμματα των κρατών να μην υπερβαίνουν το μαγικό 3%, όπως προβλέπεται στο δημοσιονομικό σύμφωνο της Ε.Ε.. Και επειδή είναι ο καπιταλισμός ηλίθιε, όπως εδώ στον γιδότοπο, απέναντι στους νόμους κάποιοι είναι πιο ίσοι από τους άλλους, έτσι και η Κομισιόν την ώρα που κάνει τα στραβά μάτια στην Γαλλία για τη συνεχόμενη και σημαντική παραβίαση αυτού του κανόνα, απειλεί την Ισπανία και την Πορτογαλία με οικονομικές κυρώσεις για τον ίδιο λόγο. Ο γλυκός μας Γιούνκερ παραδέχτηκε δημοσίως αυτή τη διάκριση, αιτιολογώντας την με τη φράση "το κάνουμε επειδή πρόκειται για τη Γαλλία". (υπονοώντας το μεγάλο της μέγεθος)

Να υπενθυμίσω στον αφηρημένο αναγνώστη ότι η Ισπανία και η Πορτογαλία έχουν ολοκληρώσει τα προγράμματα διάσωσης και έχουν τελειώσει με τα μνημόνια. Δεν θέλω να γίνω πρόστυχος μεσημεριάτικα και να πω ποιος ολοκλήρωσε πάνω σε ποιον.

Αν δεν είσαι κάνας καμμένος φιλελές, να πιστεύεις ακόμα ότι θα έρθουν οι φορτωμένοι επενδυτές καβάλα σε άσπρες καγιέν πολλών αλόγων για να μας σώσουν, θα αντιλαμβάνεσαι εύκολα ότι τα μνημόνια όπου πήγαν, πήγαν για να μείνουν (μπαίνοντας απ'το παράθυρο της "επιτήρησης" που λέγαμε προηγουμένως).

Επίσης θα αντιλαμβάνεσαι ότι τα προγράμματα δημοσιονομικής προσαρμογής, δεν είναι τίποτα άλλο πέρα από μηχανισμοί πολλαπλασιασμού του πλούτου των ολίγων ισχυρών.

Μπίζνες δηλαδή, που αποφέρουν κερδούλια στους λίγους και πόνο στους πολλούς. Το πρόσχημα γι'αυτή την τεράστια αναδιανομή του πλούτου, είναι η περίφημη "ανταγωνιστικότητα" και σ'ένα μπουρδέλο που καταρρέει όπως είναι ο παγκόσμιος καπιταλισμός οι αφορμές (ελλείμματα) πολλές. Αυτή η αναδιανομή έχει πολλές πτυχές, άλλες περισσότερο προφανείς και άλλες λιγότερο και πιο μεσομακροπρόθεσμες. Στις τελευταίες για παράδειγμα ανήκει και η σταδιακή, αλλά και απροσχημάτιστη διάλυση του περίφημου Κοινωνικού Κράτους που αποτελούσε θεμελιώδες χαρακτηριστικό της Ευρώπης.

Και κάποια στιγμή, θα έρθει και η ώρα της Γαλλίας. Όπως φαίνεται ότι ήρθε για την (καθόλου μικρή) Ιταλία. Στο κατατοπιστικό άρθρο της η Νικόλ Λειβαδάρη περιγράφει έξοχα την ολοκλήρωση του Ιταλικού Δράματος. Το οποίο αναμένεται να είναι η νέα μεγάλη πανευρωπαϊκή επιτυχία των νεοφιλελέδων. 

Απ'ό,τι φαίνεται οι Ιταλοί θα είναι πολύ τυχεροί αν τη γλιτώσουν μόνο με το χάσιμο της αρχαιότερης (από το 1400τόσο) τράπεζάς τους Monte dei Paschi και κάποιες μικρές ή μεγάλες πολιτικές αναταράξεις και ανακατατάξεις. Ο υπερπρωθυπουργός Σόϊμπλε έδωσε το σύνθημα μιλώντας εξ ονόματι όλων των Ιταλών:

"Η Ιταλία δεν επιθυμεί καμία εξαίρεση, καμία παρέκκλιση, από τους ισχύοντες κανόνες για την εκκαθάριση τραπεζών". :)

Με άλλα λόγια και για να μην το κουράζουμε, όσο πιο γρήγορα συνειδητοποιήσουμε ότι η περίφημη ΤΙΝΑ, δεν είναι η λεωφόρος προς τον αστικό μύθο της Ανάπτυξης, αλλά ένας μεταμοντέρνος λάκκος με κωλοδάχτυλα για τους λαούς, τόσο πιο γρήγορα θα καταφέρουμε να δούμε όχι μόνο τα άνθη της λεμονιάς, αλλά και τους καρπούς της.

Επαναφορά Λαϊκών Ρυθμίσεων (People Defaults)

Μαρινόπουλος Α.Ε.: Εδώ και τώρα, κρατικοποίηση

30/06/2016

Β.Σ.

Πηγή: Kommon

Η αίτηση πτώχευσης εν λειτουργία του εμπορικού κολοσσού «Μαρινόπουλος Α.Ε.» κινδυνεύει να εξελιχθεί σε μια ελληνική Lehman Brothers με βαρύτατες συνέπειες για το σύνολο της οικονομίας.

Πάνω από 12.000 εργαζόμενοι του Ομίλου και οι οικογένειές τους μπορεί από στιγμή σε στιγμή να πεταχτούν στο δρόμο της ανεργίας, πάνω από 2.500 είναι οι μεγάλες, μεσαίες και μικρές επιχειρήσεις που θα πληγούν καίρια από ένα πιθανό κλείσιμό του, ενώ δεν θα μείνουν άθιχτες και οι «συστημικές τράπεζες».

Το σύνολο των χρεών του ομίλου ανέρχονται στα 1,32 δισεκατομμύρια ευρώ, δηλαδή, κοντά στο 1% του ελληνικού ΑΕΠ! Πάνω από μισό δισ. ευρώ είναι οι μεταχρονολογημένες πληρωτέες επιταγές, πάνω από 400 εκ. τα χρέη σε προμηθευτές, 200 εκ. στις τέσσερις «συστημικές τράπεζες», 280 εκ. σε τράπεζες και εταιρείες του εξωτερικού.

Ωστόσο, όσο μεγάλα κι αν είναι αυτά τα νούμερα, ακόμη μεγαλύτερη σημασία αποκτούν τα χρέη της προς τα ταμεία ασφάλισης των εργαζομένων, που ανέρχονται σε 51 εκ. και στην εφορία που ανέρχονται σε 49 εκ. ευρώ.

Με την κίνησή του να προσφύγει τώρα σε αίτηση πτώχευσης, που θα εκδικασθεί καταρχήν την Παρασκευή 1η Ιουλίου, αλλά θα κριθεί τελικά, το νωρίτερο τον Σεπτέμβριο, ο Μαρινόπουλος εκβιάζει ταυτόχρονα τις τράπεζες, την κυβέρνηση και τους προμηθευτές, μα πάνω από όλα τους εργαζόμενούς του, με τον κίνδυνο της… δικής του κατάρρευσης. «Αν με αφήσετε, αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλλων»! «Σώστε με για να σωθείτε»!

Τώρα, οι «αριστεροί» μαθητευόμενοι μάγοι του νεοφιλευθερισμού, με πρώτο τον αρμόδιο υπουργό κ. Σταθάκη, τρέχουν να μαζέψουν τα απόνερα του success story του Τσίπρα, εκλιπαρώντας για μια λύση τις τράπεζες, τους άλλους πιστωτές και τον Σκλαβενίτη, ο οποίος φερόταν ως υποψήφιος συνεταίρος του Μαρινόπουλου, αλλά όταν κατάλαβε το μέγεθος της χρεοκοπίας του, φαίνεται ότι έκανε πίσω από το σχέδιο συνεργασίας.

Πολύ δύσκολο να πετύχουν όλοι αυτοί. Διότι, για να σωθεί ο Μαρινόπουλος, είτε θα πρέπει οι τράπεζες να του δώσουν δάνειο το λιγότερο μισό δισεκατομμύριο ευρώ, όταν πριν δυο χρόνια του έδωσαν 200 εκ. και τη στιγμή που δεν έχουν ακόμη καθαρίσει με τα υπόλοιπα «τοξικά δάνεια», είτε θα πρέπει τράπεζες και προμηθευτές να δεχτούν «κούρεμα» των χρεών του κατά 40-60%. Αλλά, όπως δίδαξε και ο μέντοράς τους, ο Σόιμπλε, «κούρεμα δεν τίθεται στο τραπέζι», απλά γιατί έπειτα, ο κάθε πικραμένος θα ζητάει κι αυτός το μερίδιό του.

Σε κάθε περίπτωση, για να σώσουν όλοι αυτοί τον όμιλο, θα απαιτήσουν ένα «μπίζνες πλαν» που θα περιλαμβάνει κλεισίματα εκατοντάδων υποκαταστημάτων, χιλιάδες απολύσεις με αποζημιώσεις – ψίχουλα, μεγάλες μειώσεις των μισθών όσων μείνουν και συνθήκες εργασιακής γαλέρας.

Για τη μαχόμενη και αντικαπιταλιστική Αριστερά, για το ταξικό εργατικό κίνημα, είναι η ώρα της δημιουργικής εφαρμογής του περίφημου «αντικαπιταλιστικού μεταβατικού προγράμματος» σε σύνδεση με τις ανάγκες των εργαζόμενων του ομίλου και όλου του λαού.

Η «Μαρινόπουλος Α.Ε.» είναι μια «εθνική» επιχείρηση, μετά την αποχώρηση της γαλλικής πολυεθνικής Carrefοur. Μέχρι τώρα ήταν ο ηγέτης του κλάδου με πάνω από 600 υποκαταστήματα και πάνω από 2 δισ. εκτιμώμενο τζίρο (εκτιμώμενο, διότι δεν έδινε ισολογισμούς εδώ και τρία χρόνια!). Η χρεοκοπία του ομίλου αποδεικνύει ότι η ατομική καπιταλιστική ιδιοκτησία, η «παγκοσμιοποίηση» και ο ελεύθερος ανταγωνισμός, ειδικά σε συνθήκες κρίσης, δεν μπορούν να αναλάβουν με επιτυχία την ομαλή και αποτελεσματική λειτουργία του εμπορίου, της διατροφής και της εργασίας σε έναν τόσο ζωτικό κλάδο!

Τώρα είναι η ώρα της προβολής ενός καίριου αιτήματος του «μεταβατικού προγράμματος»: Εργατικό –λαϊκό και αριστερό – πολιτικό μέτωπο για την κρατικοποίηση της «Μαρινόπουλος Α.Ε.», χωρίς καμία αποζημίωση για τους εγκληματίες ιδιοκτήτες του και με εργατικό, λαϊκό και κοινωνικό έλεγχο.

Για να σωθούν όλες οι θέσεις εργασίας, για να συνεχίσουν οι εργαζόμενοι να παρέχουν τρόφιμα και αγαθά για όλο το λαό, ποιοτικά και με φτηνές τιμές. Για να δημιουργηθεί γύρω τους μια στεφάνη συνεταιρισμένων μικρών παραγωγών, με τους συνεταιρισμούς στα δικά τους χέρια. Για να κάτσουν στο σκαμνί όλοι οι υπεύθυνοι για την τραγωδία: ιδιοκτήτες, τραπεζίτες και οι εκάστοτε κυβερνώντες.

Η σωτηρία των εργαζόμενων, των οικογενειών τους και της διατροφής του λαού, πάνω από τους χρεοκοπημένους ιδιοκτήτες και τραπεζίτες, πάνω από το χρέος, το ευρώ και την ΕΕ!

πηγή: info-war

dystopia

Ας δούμε λίγο τη μεγάλη εικόνα.

Είχαμε ένα χρέος. Γύρω στα 270δις. Είχαμε κι ένα έλλειμμα. Της τάξης του 7% με 9%, που με διάφορες ταρζανιές των εθνοσωτήρων ΓΑΠ και παπακωνσταντίνου "εκτινάχθηκε" σε dt γύρω στο 14%, 15%. Και μετά ήρθε το μνημόνιο.

Για να μας σώσει.

Μη τα ξαναλέμε για τις μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες που ήταν εκτεθειμένες και τι σώσαμε τελικά, τα έχουμε ξαναγράψει.

Πως μας "σώσανε" λοιπόν? Μας δώσανε ΔΑΝΕΙΟ ΜΕ ΤΟΚΟ γύρω στα 220δις για να "αγοράσουμε" στην ουσία το παλιό μας χρέος και να χρωστάμε τα καινούργια. Στην ουσία ανανεώσαμε την γκαρνταρόμπα του χρέους μας.

Επιπλέον, πήραμε άλλα 100δις ΔΑΝΕΙΑ για τις τραπεζάρες μας. Σώσαμε τις ξένες τράπεζες, θα αφήσουμε έτσι τις δικές μας?

6 χρόνια τώρα εφαρμόζουμε υφεσιακά μέτρα, τα οποία τα βαφτίζουνε "μεταρρυθμίσεις", ενώ στην ουσία αποσκοπούν να μαζέψουν ό,τι ευρώ κινείται ή είναι κρυμμένο σε σεντούκι των μικρομεσαίων που δεν έχουν τη δυνατότητα να βγάλουν τα λεφτά τους σε offshore.

Η υφεσάρα που ζούμε είναι φυσικό επακόλουθο. Η "ανάπτυξη" ακούγεται μόνο σαν ανέκδοτο. [Είσαι φραγκάτος κι έχεις ένα ποσό να το επενδύεις για να αβγατίζεις τα λεφτά σου. Θα το έριχνες στην Ελλάδα? Σε μια χώρα με φτωχοποιημένο πληθυσμό, χωρίς αγοραστική δύναμη και άγνωστο πολιτικό και οικονομικό μέλλον? Γιατί? Μαλάκας είσαι? Ένα κάρο χώρες υπάρχουν να επενδύσεις τα ωραία σου λεφτουδάκια. Γιατί να μπλέξεις με την Ελλάδα? Για τα χαμηλά μεροκάματα, που θα σου προσφέρουν ένα κάπως μεγαλύτερο περιθώριο κέρδους? Σοβαροί να είμαστε.]

Τι πιο φυσιολογικό και αναμενόμενο απ’το να μην μπορούμε να πιάνουμε τους εξωπραγματικούς στόχους που έχουν προκαθοριστεί για το μέλλον? Είναι σα να ζητάς από κάποιον με σπασμένο πόδι, να μάθει να χορεύει τσάρλεστον σε μία βδομάδα. Κι επειδή η φάση έδειχνε να είναι "το’να μνημόνιο φέρνει τ’άλλο", είπαν να ξεμπερδεύουν με το θέμα, αυτοματοποιώντας τη διαδικασία με τον περίφημο "κόφτη".

Τι έχουμε 6 χρόνια μετά την έναρξη της σωτηρίας μας με τα μνημόνια?

Χρέος αυξημένο κατά 100δις (αλλά με "καλύτερους" όρους-επιτόκιο), το οποίο είναι σε Αγγλικό δίκαιο και το χρωστάμε πλέον σε κράτη.

Έλλειμμα αρκετά μικρότερο. Σχεδόν έχει μηδενιστεί. Μάλιστα στα χαρτιά, έχουν υπογράψει και υποσχεθεί να έχουμε και πλεόνασμα στο εξής! Αλλά ας είμαστε σοβαροί. Δεν χρειάζεται να είσαι οικονομολόγος για να καταλάβεις πόσο πλασματικός είναι αυτός ο μηδενισμός. Με τρελή υπερφορολόγηση από τη μια, η οποία χρόνο με το χρόνο θα αποδίδει όλο και λιγότερα και νομοτελειακά δεν μπορεί να συνεχιστεί και πιστώνοντας τους ιδιώτες (για πόσο ακόμα?) από την άλλη. Είναι δηλαδή σαν να κρύβεις το αληθινό έλλειμμα κάτω απ’το χαλί. Ή καλύτερα το χάλι σου. Το ερώτημα είναι το για πόσο ακόμη θα μπορείς να κρύβεις κάτι που λογικά (με διαλυμένη οικονομία και παραγωγή) θα αυξάνεται χρόνο με το χρόνο? Πως διάολο θα παραχθεί τόσος πλούτος ώστε να αφήνει και πλεόνασμα, όταν επέλεξες στο προηγούμενο διάστημα να διαλύσεις ακόμα και αυτά τα μέσα που παράγουν πλούτο.

Τι άλλο έχουμε μετά από 6 χρόνια?

Ανεργία. Εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες, κυρίως επιστήμονες, μετανάστες στα ξένα. Φτωχοποίηση σε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού. Τριτοκοσμικές συνθήκες στην Υγεία. Οι εργασιακές σχέσεις διαλυμένες. Οι πολιτικοί απαξιωμένοι. Οι δημοσιογράφοι από αναξιόπιστοι έως αξιοθρήνητοι. Οι ναζί στη βουλή. Ο κόσμος συμβιβασμένος με όλα αυτά.

Η βουλή και οι κοινοβουλευτικές διαδικασίες σταδιακά έχουν καταντήσει απλά εθιμοτυπικές, ενώ η νομοθετική λειτουργία είναι στα χέρια των ξένων αφού εμείς αναλαμβάνουμε πλέον μόνο την μετάφραση και την επικύρωση (κάτι σαν πρωτοκόλληση) των νόμων. Η δικαιοσύνη έχει καταντήσει φάρσα του σεφερλή και ο "πνευματικός κόσμος" λάμπει διά της ανυπαρξίας του.

Χμμμμ..άλλο? Ω, μα φυσικά έχουμε ακόμα το πολυαγαπημένο ευρώ, που στο θυμικό του νεοέλληνα δεν είναι ένα απλό νόμισμα, είναι ένα εισιτήριο εισόδου στο σαλονάκι των εστέτ του είδους, από την αυλή της Ανατολής. Ένα πιστοποιητικό εξέλιξης. Προόδου. Διαφωτισμού. Επιτυχίας. Περίπου όπως λειτουργούσε και το μπουκάλι της κοκακόλας στα χέρια ενός σοβιετικού. Γι'αυτό και δήλωνε με κάθε ευκαιρία ότι είναι έτοιμος να κάνει και θυσίες για χάρη του. Τώρα που σπανίζει, ο λούμπεν φιλελές είναι έτοιμος να του προσδώσει και μεταφυσικές ιδιότητες ανάβοντάς του και καντήλι τα βράδια.

Ας δούμε και τι ΔΕΝ έχουμε πια. Σε επίπεδο χώρας, πρακτικά λειτουργούμε ως αποικία, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το παρόν και το μέλλον. Απλά να υπενθυμίσω ότι δεν έχουμε πλέον δημόσια περιουσία, να εκμεταλλευτούμε, να αξιοποιήσουμε, να ασκήσουμε επενδυτική πολιτική. Όλα είναι ξεπουλημένα και υποθηκευμένα. Από τα πετρέλαια που θα βγάλουμε μέχρι το νερό που θα πίνουμε. Σε ατομικό επίπεδο, ξέρουμε όλοι καλύτερα τι κερδίσαμε και τι χάσαμε. Πλέον θα χρειαζόμαστε λεφτά για ο,τιδήποτε, αφού το δημόσιο, το δωρεάν, η κοινωνική πρόνοια πέθανε μαζί με τις ελπίδες όλα αυτά να είναι προσωρινά. Θα πρέπει να πληρώνεις για την υγεία σου, για τη μόρφωσή σου, για τις μετακινήσεις σου, για την ασφάλισή σου, για τα σκουπίδια που θα σου μαζεύουν.

Μαζί με τα ψήγματα αξιοπρέπειάς σου χάθηκαν και οι τελευταίες ελπίδες που είχες για μια αλλαγή, επιτέλους προς όφελός σου.  Με άλλα λόγια μας δόθηκε μια καλή αφορμή να τη δούμε αλλιώς και να αλλάξουμε όχι απλά σελίδα αλλά βιβλίο κι εμείς (επειδή φοβηθήκαμε ή απλά βαριόμασταν) προτιμήσαμε να σπρώξουμε τον διπλανό μας στην κιμαδομηχανή τους. Νομίζοντας ότι θα γεμίσει και θα τη γλυτώσουμε. Ό,τι θα νομίζει δηλαδή και αυτός που θα μας σπρώξει αργά ή γρήγορα.

Όποιος έχει λίγο νιονιό δεν γίνεται να τρέφει άλλες ελπίδες. Δεν είναι πολλοί αυτοί κι έτσι καταγράφεται στην ατμόσφαιρα των ΜΜΕ μια τραγικωμική προσμονή να αλλάξει ο χειριστής της κιμαδομηχανής για πιο ανώδυνα αποτελέσματα. Άσε που με τέτοιο βιρτουόζο αντιπρόεδρο, θα έχουμε και καλύτερο πωλητή του κιμά.

Μετά από 6 χρόνια σωτηρίας δηλαδή, είμαστε λιγότεροι, φτωχότεροι, μικρότεροι, κουρασμένοι και πιο χρεωμένοι, με λιγότερη δημοκρατία και περισσότερη απελπισία.

Αυτά στη μεγάλη εικόνα. Στην τηλεοπτική εικόνα, "ευτυχώς που δεν γίναμε Βενεζουέλα". Ακόμα.

Σε άλλα νέα, άρχισαν οι τελικοί του εξ-φάκτορ με παρουσιαστή τον sakis.