Η μελωδία του Δεκέμβρη
Ενός τότε 17χρονου
Ώρα Μηδέν
Είναι 6 Δεκέμβρη
2008.Μεσολλογγίου και Τζαβέλλα ώρα μηδέν. Πάγος. Πάγος και σιωπή. Το αδιανόητο
που γίνεται πραγματικότητα,που γίνεται γεγονός, για να πάρει και αυτό τη θέση
του στην ιστορία.
-Μαλάκα τι έγινε;
-Τον πυροβόλησαν.
-Τι εννοείς τον
πυροβόλησαν ρε;
-Τον πυροβόλησε ο
μπάτσος. Πεθαίνει.
Σκέψη πρώτη: Απόγνωση
Σκέψη δεύτερη:
Εκδίκηση
Σκέψη τρίτη: Φωτιά
Σκέψη τέταρτη:
Θάνατος. Ναι, ΘΑΝΑΤΟΣ.
Σκέψη πέμπτη:
Ματαιότητα
Σκέψη έκτη: Εκδίκηση
ξανά
Σκέψη έβδομη:
Καταστροφή
Το κάνω. Σπάω ότι βρω
μπροστά μου. Δε ξέρω γιατί. Μου φταίνε όλα, μου φταίνε όλοι. Ναι. Για μία μόνο
στιγμή μου φταίνε όλοι.
Πέτρα στο χέρι. Πέτρα
στον αέρα. Πέτρα στο τζάμι. Ρωγμή στο τζάμι. Πάρτο κάτω.
Τώρα σκέψου.
Σφαίρα στη θαλάμη.
Όπλο στο χέρι. Πυροβολισμός. Σφαίρα στον αέρα. Σφαίρα στην καρδιά. Ρωγμή στην
κανονικότητα. Πάρτην κάτω.
Έτσι ξεκίνησαν οι
μέρες που δε θα ξεχάσουμε ποτέ.
Καταδικάζετε τη βία από όπου και αν προέρχεται;
Αυτοί που μιλάνε για
βία, έχουνε σκεφτεί ποτέ ποιος όπλισε το χέρι με την πέτρα; Ποιος γκρέμισε στα
αλήθεια τη βιτρίνα; Όταν σκοτώνεις 15χρονους έτσι, αλήθεια, τι περιμένεις;
Διάλογο; Σύνεση; Ψυχραιμία; Πολιτική αντιπαράθεση μεταξύ κυρίων; Να ζητήσουμε και
ένα συγνώμη ρε παιδιά που η νεολαία πεθαίνει κάθε μέρα και δεν έγινε και
τίποτα.
Τι είπατε; Ο υπουργός
παιδείας ήτανε στα μπουζούκια; Ε τώρα τι κακεντρέχειες είναι αυτές; Κάτι θα
γιόρταζε ο άνθρωπος, είπε να το ρίξει έξω ρε αδερφέ, να ξεφαντώσει λίγο.
Τι είπατε; Ο μπάτσος
γύρισε και πυροβόλησε ευθεία; Ε δεχόταν επίθεση ο άνθρωπος από 30 άτομα,αφού το
είπε το MEGA τι θέλετε τώρα.
Τι είπατε; Το MEGA
παραποίησε το βίντεο της δολοφονίας; Καταλάθος θα έγινε, στο μοντάζ, μην
είμαστε καχύποπτοι.
Τι είπατε; 15 χρονών
νεκρός; Εντάξει συμπονούμε, αλλά προέχει η δημόσια τάξη και ασφάλεια των
πολιτών. Άσε που αυτοί που διαμαρτύρονται είναι αλήτες και βίαιοι.
Στην Ελλάδα, κάθε
φορά που οι κυβερνήσεις, τα ΜΜΕ, η διαπλοκή, το κράτος, η τάξη και η ασφάλεια
απειλούνται, τα επιχειρήματα περί ανάρμοστης, εκτός πλαισίου και βίαιης
συμπεριφοράς των κινητοποιημένων μαζών, γίνονται η προμετωπίδα της ιδεολογικής
επίθεσης ενάντια στο κίνημα. Ο ρόλος αυτής της αφήγησης είναι διττός. Αφενός,
να απομονώσει την εξέγερση από τις κρίσιμες μάζες που τείνουν ευήκοα ώτα προς
τα αιτήματα και τις επιδιώξεις της και τελικά να την οδηγήσει στο περιθώριο.
Αφετέρου, να επαναφέρει στην τάξη, τη μερίδα του κόσμου, που παρότι αντιδρά και
κινητοποιείται, έχει ιδεολογικές και πολιτικές διαφορές με βίαιες συμπεριφορές,
βανδαλισμούς και λεηλασίες. Κάθε φορά όμως που οι κυρίαρχοι μιλάνε για βία,
καμώνονται πως δε γνωρίζουν ή δεν αναγνωρίζουν τη δική τους καθημερινή, θεσμική
βία, η οποία θα μπορούσε να συμπυκνωθεί στην εξής φράση: Το κράτος έχει το
μονοπώλιο της άσκησης νόμιμης βίας.
Είναι όμως μόνο η βία των κατασταλτικών μηχανισμών
αυτή που χρησιμοποιούν οι από πάνω για να διατηρούν την κυριαρχία τους;
Σύμφωνοι, αυτή είναι η ορατή, η φυσική βία, αλλά είναι μόνο αυτή; Γιατί η
συζήτηση περί βίας περιστρέφεται μονάχα γύρω από τις πράξεις φυσικής βίας, ενώ
η καθημερινή συστημική βία αποκρύπτεται, ή όταν προκύπτει ως επιχείρημα στην
όλη συζήτηση, το αντεπιχείρημα είναι ότι πρόκειται περί λαϊκισμού;