Showing posts with label δικαιώματα. Show all posts
Showing posts with label δικαιώματα. Show all posts

Thursday, 13 July 2017

οι όροι και τα όρη, τ'άγρια βουνά


Στις αρχές αυτού του μήνα, ο Άρειος Πάγος απεφάνθει, ότι η μη καταβολή των δεδουλευμένων δεν συνιστά βλαπτική μεταβολή των όρων εργασίας για τον εργαζόμενο. Τονίζω, ΔΕΝ συνιστά.

Για όσους έχετε την απορία, όχι, δεν είπαν τίποτα για το αν αυτό, συνιστά μεταβολή των όρων ζωής για τον εργαζόμενο. Υποθέτω ότι το δικαστήριο θα ήταν αναρμόδιο για να αποφανθεί γι αυτό. Εξάλλου τι να πουν? Ότι δεν συνιστά "βλάβη" (πολύ πλάκα έχουν τα νομικίστικα) για τη ζωή κάποιου, το να δουλεύει και να μην πληρώνεται? Λέτε να τολμούσαν να ΄λεγαν ότι δεν συνιστά βλαπτική μεταβολή των όρων ζωής κάποιου, όταν κρατάει όλο το κέρδος απ'τον κόπο του ο καργιόλης ο αφεντικός του? Δεν θέλω να λαϊκίσω, αλλά δεν θα τολμούσαν, γιατί θα τους διέψευδε η ίδια η ζωή. Μόλις προχθές μια 42χρονη αυτοκτόνησε, όντας απλήρωτη 15 μήνες.

Οι δικαστές και δη οι Αρεοπαγίτες δεν είναι τίποτα περίεργοι, που θέλουν να τρολάρουν την κοινωνία και μάλιστα σε περίοδο ανθρωπιστικής κρίσης. Δικάζουν και βγάζουν αποφάσεις βάση κάποιων νόμων. Στην αστική (και πολύ αστεία) δημοκρατία μας λοιπόν, είναι οκ να τον έχεις τον άλλο σκλάβο και να τον ταϊζεις μόνο με "μπράβο".

Σε ένα σοβαρό κράτος ο καπιταλισμός θα κρατούσε τα προσχήματα και θα έκοβε τον κώλο του αρχίδη, που τολμάει κι έχει απλήρωτους τους υπαλλήλους του. Για να μπορούν κι αυτοί να συνεχίσουν να ζούνε κάπως αξιοπρεπώς, να πληρώνουν τους φόρους τους, να καταναλώνουν και να ονειρεύονται με σκυφτό το κεφάλι μεγαλύτερο αυτοκίνητο. Να μπορούν να υπάρχουν (και αν το θες, να αποτελούν και "παράδειγμα προς μίμηση" για τους ακόμα χαμηλότερους στο ράνκινγκ, τους απόκληρους). Στην μπανανία μας όμως, αποφασίσαμε να είμαστε "ανταγωνιστικοί". Σε "προσφορά". Λίγο πριν την ημερομηνία λήξης.

Monday, 18 July 2016

η ερντογανοκρατία επανήλθε


με διάφορα "ωραία" όπως η επαναφορά της θανατικής ποινής, επειδή (λέει ο σουλτάνος) "είναι λαϊκή απαίτηση"..

Saturday, 4 June 2016

RIP Muhammad Ali


Ο Muhammad Ali δεν ήταν απλά μια από τις κορυφαίες προσωπικότητες που ανέδειξε ποτέ ο παγκόσμιος αθλητισμός. Ήταν πραγματική μορφάρα! Χρησιμοποίησε τις γροθιές του για να φτάσει στην κορυφή-μακράν του δεύτερου και στη συνέχεια τη δόξα και τα χρήματα που κέρδισε, για να παλέψει για την κοινωνική ισότητα και δικαιοσύνη.

Όταν ήρθε η ώρα του να καταταγεί στο στρατό, αρνήθηκε να το κάνει τόσο εξαιτίας των θρησκευτικών του πεποιθήσεων όσο και λόγω του πολέμου του Βιετνάμ, στον οποίο δεν έβλεπε κανέναν λόγο να προσχωρήσει. Το κόστος της ανυποταξίας του μεγάλο, αφού το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ τον έσυρε σε δίκη όπου και καταδικάστηκε, του αφαιρέθηκαν οι 3 παγκόσμιοι τίτλοι και του απαγορεύτηκε η συμμετοχή του σε αγώνες για 3,5 χρόνια.

Βάζοντας συνειδητά τις προσωπικές του αξίες πάνω από "καριέρα" και "επιτυχία", ο Muhammad Ali δικαιολόγησε την άρνησή του με μερικές σαφείς και ιστορικές φράσεις:


"..Κανένας Βιετκόνγκ δεν με έχει αποκαλέσει Νέγρο. Όχι δεν πρόκειται να ταξιδέψω 10.000 μίλια για να βοηθήσω στη δολοφονία, τον σκοτωμό και το κάψιμο ανθρώπων, βοηθώντας απλώς στην συνέχιση της κυριαρχίας των λευκών δουλεμπόρων σε βάρος των μαύρων ανά τον κόσμο. Έφτασε η μέρα που το κακό και η αδικία πρέπει να τερματιστεί. Γιατί μου ζητούν να βάλω μία στολή και να βομβαρδίζω και πυροβολώ ανθρώπους στο Βιετνάμ, όταν φωνάζουν Νέγρους τους ανθρώπους στο Λούισβιλ, μας συμπεριφέρονται σαν σκυλιά και δεν σέβονται τα ανθρώπινα δικαιώματα;
Εχθροί μου είναι οι λευκοί άνθρωποι όχι οι Βιετκόνγκ... Εσύ είσαι εκείνος που αντιπαλεύεις την ελευθερία μου. Εσύ είσαι εκείνος που αντιπαλεύεις όταν ζητώ την δικαιοσύνη. Εσύ είσαι εκείνος που αντιπαλεύεις την ισότητα."

Wednesday, 21 October 2015

πρόσφυγες και μετανάστες, καλωσήρθατε


Φαντάροι από 50 μονάδες δηλώνουν: «δεν συμμετέχουμε στο Πόλεμο κατά των Μεταναστών»

Οκτ 17, 2015

ΦΑΝΤΑΡΟΙ ΑΠΟ 50 ΜΟΝΑΔΕΣ ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ ΜΑΖΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΟ ΚΑΙ ΔΗΛΩΝΟΥΝ Δεν συμμετέχουμε στο Πόλεμο κατά των Μεταναστών Δεν Καταστέλλουμε Κοινωνικούς Αγώνες

…σκισμένες σάρκες στα συρματοπλέγματα, πνιγμένα παιδιά στις ακτές, πεινασμένοι σε πλατείες, στοιβαγμένοι που παρακαλάνε για τα χαρτιά τους… Πολλοί από εμάς είδαμε και βιώσαμε αυτές τις εικόνες ντροπής πριν γίνουν πρωτοσέλιδα και δελτία ειδήσεων, στον Έβρο και στα νησιά, εκεί που μας είχαν στείλει να υπηρετήσουμε υποχρεωτικά του Παραλόγου τη Θητεία, εργάτες δούλοι και ταυτόχρονα κρέας στα κανόνια στους.

Μας συγκλονίζουν, μονοπωλούν τις συζητήσεις μας. Δε θα γίνουν όμως μια νέα ρουτίνα. Όπως δε συνηθίσαμε και δεν αποδεχτήκαμε τα μνημόνια και τις αντιλαϊκές πολιτικές, τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και τους βρώμικους πολέμους τους, δε θα αποδεχτούμε και δε θα συνηθίσουμε το δράμα των προσφύγων. Είναι το δράμα των δικών μας ανθρώπων, του δικού μας κόσμου, του κόσμου της εργασίας, ανεξάρτητα από εθνικότητα-θρησκεία-φυλή!

Αυτό που λέγεται «κορύφωση των μεταναστευτικών ροών» είναι προσφυγιά και ξεριζωμός. Δεν είναι ένα φυσικό φαινόμενο. Υπάρχουν υπεύθυνοι. Είναι η καπιταλιστική τους κρίση. Για να την ξεπεράσουν καταργούν τα δικαιώματά μας, μας πετούν στην πείνα, την ανέχεια, την Ανεργία, σε νέα μετανάστευση. Είναι οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ, η ΕΕ, η Κίνα και η Ρωσία. Επιβάλλουν με τρόμο και θάνατο τα οικονομικά τους συμφέροντα, συντηρούν και αναβιώνουν νέα πάθη και έχθρες, τρέφουν τον θρησκευτικό φονταμενταλισμό. Είναι οι περιφερειακές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις (Τουρκία, Ισραήλ, Ελλάδα, Αραβικές κυβερνήσεις) που οξύνουν τους ανταγωνισμούς στην περιοχή.

Όσοι μιλούν για αποτυχημένα κράτη και υποδεέστερους λαούς, όσοι αντιμετωπίζουν τους ανθρώπους ως σκουπίδια και κάνουν επιχειρήσεις Σκούπα, μετατρέπουν ολόκληρες ζώνες σε χωματερή ανθρώπων και αποθήκη σε ετοιμότητα για βάναυση εκμετάλλευση! Ένας είναι ο Εχθρός για τις αστικές τάξεις και τα κράτη τους: οι εργαζόμενοι, είτε παλεύουν για το δίκιο τους είτε μετακινούνται χωρίς την άδεια τους, έστω και αν οι δικές τους επεμβάσεις τους οδηγούν στον ξεριζωμό. Όμως και πάλι δε μπορούν να επιλέγουν οι πρόσφυγες που θα πάνε: θα κατευθύνουν τις μεταναστευτικές ροές στα σύγχρονα Στρατόπεδα Συγκέντρωσης, για να επιλεγούν οι εργάτες που θα ξεζουμιστούν, τα hot spot! Θα τους ξεφορτωθούν, φυσικά, όταν δεν θα τους χρειάζονται πια ή αν σηκώσουν κεφάλι, επαναπροωθώντας τους…

Το ελληνικό κράτος και ο στρατός είναι μέρος του προβλήματος και όχι της λύσης του. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ συνεχίζει τον Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας, συμμετέχει στα ιμπεριαλιστικά σχέδια, στοχοποιεί τις «Ασύμμετρες Απειλές» (μετανάστες, κοινωνικά κινήματα). Αναπαράγει τον πλαστό διαχωρισμό σε καλούς πρόσφυγες πολέμου-κακούς οικονομικούς μετανάστες.

Οι Ένοπλες Δυνάμεις καλούν εμάς, τους φαντάρους, μαζί με μισθοφόρους και στελέχη, να κάνουμε πόλεμο στον «Εσωτερικό Εχθρό», όπως πρόσφατα στην Άσκηση ΠΑΡΜΕΝΙΩΝΑΣ 2015! Στον γύρο θανάτου-εκμετάλλευσης-καταπίεσης συνεργάζονται αρμονικά οι «εχθροί», Ελλάδα και Τουρκία, που θα περιπολούν από κοινού στο Αιγαίο! Το πολεμικό μέτωπο της ΕΕ, εξάλλου, αρχίζει από το Γιβραλτάρ και καταλήγει στο Αιγαίο, με την Frontex σε καθοριστικό ρόλο.

Ελληνικό υποβρύχιο συμμετέχει στον Ευρωπαϊκό στόλο που επιχειρεί στα χωρικά ύδατα της Λιβύης. Στην 16η Μεραρχία, στον Έβρο, είμαστε σε επιφυλακή απέναντι στους μετανάστες που έρχονται από την Αδριανούπολη. Μας διατάζουν σε Ασκήσεις Καταστολής Πλήθους, όπως στην Κω μετά τα δραματικά γεγονότα στην Κάλυμνο, όπου ο διοικητής ζήτησε να κηρυχθεί στρατιωτικός νόμος και να μας στρέψει ένοπλους εναντίον των μεταναστών που είχαν μείνει νηστικοί-διψασμένοι-αιχμάλωτοι. Φυλάμε τον δολοφονικό φράκτη που είναι και η πραγματική αιτία όλων των πνιγμών στο Αιγαίο.

ΔΕΝ ΠΟΛΕΜΑΜΕ ΔΕΝ ΚΑΤΑΣΤΕΛΟΥΜΕ ΔΕΝ ΚΥΝΗΓΑΜΕ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

Οι αγωνιζόμενοι φαντάροι είμαστε απέναντι σε όλα αυτά. Στα παλιά και νέα εγκλήματα τους.

Καλούμε σε Κίνημα Μαζικό, Μέσα και Έξω από τον Στρατό.

Να μπλοκάρουμε με κάθε τρόπο Frontex, NATO και Ευρωστρατό, τη δράση των Ενόπλων Δυνάμεων στο διαρκές φονικό. Δε συμμετέχουμε σε περιπολίες σύλληψης. Θα βοηθήσουμε στο γκρέμισμα των φρακτών και όχι στη δημιουργία νέων. Κανένας φαντάρος να μη μπει στα πλοία των διεθνών αποστολών. Πλοία, υποβρύχια και αεροπλάνα να καθηλωθούν στις βάσεις τους, καμία βοήθεια στον ανεφοδιασμό τους.

Αρνούμαστε τη μετατροπή του ελληνικού στρατού σε κατασταλτικό μηχανισμό είτε αφορά τους μετανάστες είτε τα κοινωνικά κινήματα. Δε θα δεχτούμε να καλύπτουμε με «εθελοντική εργασία» τις ελλείψεις των κοινωνικών δομών. Για εμάς ασύμμετρη απειλή είναι ο πόλεμος που έχουν εξαπολύσει εναντίον μας, οι κυβερνήσεις και τα συμφέροντα που στηρίζουν.

Καλούμε τους συναδέλφους μας να μη δείξουν μόνο οίκτο και συμπόνια αλλά να δουν τα κοινά ταξικά συμφέροντα. Οι ίδιοι αστικοί θεσμοί, οι ίδιες αστικές πολιτικές, οι ίδιες αστικές κυβερνήσεις τσακίζουν και τα δικά μας όνειρα. Αυτό που ζούνε τώρα οι πρόσφυγες, ο διαρκής διωγμός από ολοκληρωτικούς μηχανισμούς κάθε είδους, ο αγώνας για αξιοπρέπεια και επιβίωση, το θλιβερό παρόν τους είναι για πολλούς από εμάς το εφιαλτικό παρόν και μέλλον που δεν πρέπει να ζήσουμε. Είναι το κράτος του Κοινοβουλευτικού Ολοκληρωτισμού με τους ΝΑΖΙ συνεργάτες της Χρυσής Αυγής.

Έχουμε επίγνωση ότι οι επόμενες εξεγέρσεις θα βρουν τους από κάτω είτε ενωμένους είτε σε αλληλοσπαραγμό. Δεν υπάρχει σήμερα μεγαλύτερη έμπρακτη αλληλεγγύη και μεγαλύτερη υπηρεσία στους εαυτούς μας από το να χτυπήσουμε το κακό στη ρίζα του. Είμαστε κομμάτι του σύγχρονου αντιπολεμικού και εργατικού κινήματος που μπορεί να υπάρξει μόνο μέσα από μια εργατική, αντικαπιταλιστική και διεθνιστική σκοπιά. Με Αντίσταση, Ρήξη, συνολική Αμφισβήτηση της κυβέρνησης, των ιμπεριαλιστικών μηχανισμών, του αστικού κόσμου της καταπίεσης.

ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΑΠΟ 50 ΜΟΝΑΔΕΣ
547 Aερομεταφερόμενο Τάγμα Ρεθύμνου, ΚΕΕΜ Σπάρτης, 616 Τάγμα Πεζικού, ΚΕΤΘ Αυλώνα, 535 ΜΚ/ΤΠ 31η Ταξιαρχία, ΚΕΤΧ Πάτρας, ΚΕΝ Μεσολογγίου 2/39 ΣΠ, 526 ΜΚ/ΤΠ, 124 ΠΒΕ Τρίπολη, 29η Ταξιαρχία Πεζικού Στρατόπεδο Λοχαγού Παράσχου, ΑΣΔΥΣ, 221 ΕΜΑ ΠΛΑΤΥ ΕΒΡΟΥ, 401 Στρατιωτικό Νοσοκομείο Λόχος Διοίκησης, ΚΕΠΒ Θήβα, 16 ΤΥΠ, ΚΕΜΧ Ναυπλίου, Στρατόπεδο Χατζηπεντή Έβρου, 211 ΜΚ/ΤΟ, 95 ΛΑΤΕΘ, 116 ΠΜ Άραξος, 3o ΤΑΓΜΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΜΑΓΕΙΡΩΝ – ΤΜΗΜΑ ΕΦΟΔΙΑΣΜΟΥ ΓΥΘΕΙΟ, 647 ΜΚ/ΤΠ ΛΙΤΟΧΩΡΟ, 50 ΠΕΑ/ΑΠ, ΛΟΧΟΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΣΔΒ ΚΑΡΑΙΣΚΑΚΗ Β”, 219 ΚΙΧΝΕ ΔΙΔΥΜΟΤΕΙΧΟ, 173 ΜΕΑΠ ΟΡΕΣΤΙΑΔΑ, 516 ΜΚ/ΤΠ, 424 ΣΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΒΟΓΙΑΤΖΗ ΦΕΡΕΣ ΕΒΡΟΥ, 642 ΤΠ, ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΜΠΟΥΓΑ, 32 ΜΠΠ Π.Ν, ΚΕΝ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ, 643 ΤΕ Χιος , 123 ΠΤΕ, 618 Μ/Κ ΤΟ ΠΛΑΤΗ, 296 Μ/Κ ΤΕ, ΚΑΑΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΑ, 98 ΤΥΕΘ ΛΕΣΒΟΣ, 503 ΤΠ, 95 ΤΥΕΘ, 22 ΕΜΑ ΠΕΤΡΟΧΩΡΙ, 25 ΕΜΑ ΠΕΤΡΟΧΩΡΙ, Β ΕΑΝΕΘ, 107 Α/Κ ΜΜΠ ΠΕΠ ΔΙΔΥΜΟΤΕΙΧΟ, 305 ΣΠΤΧ, Γ ΕΑΝ ΑΛΕΞΑΝΡΟΥΠΟΛΗ, 107 ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΧΑΤΖΗΠΕΝΤΗ ΚΟΥΦΟΒΟΥΝΟ, ΕΒΡΟΥ 523 ΜΑΥΡΟΔΕΝΤΡΙ ΚΟΖΑΝΗΣ.

ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΩΝ
ΤΗΛ. ΕΠΙΚ. 6932 955437

http://diktiospartakos.blogspot.gr
πηγή: pandiera

Saturday, 16 May 2015

η ζωή, ως ένα αλισβερίσι χρόνου

"έξυπνες λύσεις" για βλάκες χρήστες

Οι έξυπνες λύσεις έξυπνα καίγονται. Του Χρήστου Λάσκου

16 May 2015

Νομίζω, δεν είμαι ο μόνος που μου προκύπτει έντονη αναφυλαξία κάθε φορά που, απέναντι στα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα, ακούω να προτείνονται «έξυπνες» και «μοντέρνες» λύσεις. Δεδομένου πως η εξυπνάδα και ο μοντερνισμός σε κάθε περίοδο κρίνονται βάσει του γνωστού καταραμένου συσχετισμού δυνάμεων, προτιμώ, λοιπόν, τις σαφείς, έστω και «ξύλινες», διατυπώσεις.

Στην τωρινή φάση, μάλιστα, με παραδεκτό από όλους πως «ο χρόνος που κερδίσαμε» αναζητείται ως χαμένος, όπως και η ρευστότητα, ως προς την οποία «οι εταίροι δεν έδειξαν μπέσα», δεν υπάρχει το παραμικρό περιθώριο για ασάφειες. Και επειδή υπήρξαν πολλές ασάφειες προηγουμένως, το θέμα είναι η κίνηση προς την άμεση αποσαφήνιση ζητημάτων.

Θα χρησιμοποιήσω ως παράδειγμα, καθόλου τυχαία, το εργασιακό, που αποτελεί, έτσι κι αλλιώς, την καρδιά του κοινωνικού ζητήματος, πάντοτε.

Όπως είναι γνωστό, η προγραμματική εξαγγελία του ΣΥΡΙΖΑ, ανελαστικά έθετε ως αμεσότατη, της πρώτης μέρας, δέσμευση την επαναφορά των εργασιακών δεδομένων στην προ μνημονίου κατάσταση.

Όπως είναι επίσης γνωστό, ο εκβιασμός του Φεβρουαρίου σήμανε μια μεταβολή αυτής της δέσμευσης, η οποία μεταβολή, κατά τη γνώμη μου, ήταν κάτι περισσότερο από υποχώρηση. Θυμίζω τη διατύπωση της συμφωνίας του Φεβρουαρίου, κατά την οποία, αποδεχόμαστε, με τη «συνεισφορά του ΟΟΣΑ» να υιοθετήσουμε «μια «έξυπνη» (smart) νέα προσέγγιση στις συλλογικές συμβάσεις εργασίας με ισορροπία μεταξύ ευελιξίας και δικαιοσύνης. Αυτό περιλαμβάνει την φιλοδοξία για εξορθολογισμό και σε βάθος χρόνου την αύξηση του κατώτατου μισθού με ένα τρόπο που θα διαφυλάξει την ανταγωνιστικότητα και τις προοπτικές της απασχόλησης. Η έκταση και ο χρόνος των αλλαγών στον κατώτατο μισθό θα γίνουν με διαβούλευση με τους κοινωνικούς εταίρους και τους Ευρωπαϊκούς και διεθνούς θεσμούς, συμπεριλαμβανομένου και του ILO, ενώ θα ληφθούν υπόψη οι συμβουλές ενός νέου ανεξάρτητου σώματος (independent body) για το αν οι αλλαγές στους μισθούς είναι σε συνάρτηση με τις εξελίξεις στην παραγωγή και την ανταγωνιστικότητα»[1].

Ισχυρίζομαι πως πρόκειται περισσότερο από υποχώρηση στο μέτρο που η διατύπωση κάνει αποδεκτούς προς επίτευξη όρους, οι οποίοι αποτελούν κατεξοχήν τα αγκωνάρια της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας στα σχετικά ζητήματα. Τα σημεία, δηλαδή, στα οποία παίζεται το πιο χοντρό παιχνίδι. Η «ισορροπία μεταξύ ευελιξίας και δικαιοσύνης» μαζί με τη «σε βάθος χρόνου αύξηση του κατώτατου μισθού με τρόπο που θα διαφυλάξει την ανταγωνιστικότητα» είναι, από αυτήν την άποψη, εμβληματικές φράσεις.

Η ευελιξία ξέρουμε καλά πως δεν είναι καθόλου ασαφής έννοια, όπως και η ανταγωνιστικότητα, άλλωστε. Η πρώτη σημαίνει σαφέστατα πως το «έξυπνο» μοντέλο εργαζόμενου  είναι πλέον ο ενοικιαζόμενος που περιμένει στο τηλέφωνο, να τον καλέσει ο κινέζος, ενώ η δεύτερη ότι αυξήσεις απαγορεύονται μέχρις ότου η κερδοφορία ανακάμψει επαρκώς.

Όπως έγραψε ο Μαρξ πριν από πολλά χρόνια, «[η] άσκηση της εργασιακής δύναμης, δηλαδή η εργασία, είναι η δραστηριότητα ζωής του εργάτη, η εκδήλωση της ζωής του. Και πουλά αυτήν τη δραστηριότητα ζωής σε κάποιον άλλο, προκειμένου να εξασφαλίσει τα αναγκαία για την επιβίωσή του. Έτσι, για τον ίδιο, η δραστηριότητα της ζωής του είναι, απλώς, ένα μέσο που του επιτρέπει να επιβιώνει. Δουλεύει προκειμένου να ζει. Δεν θεωρεί καν την εργασία του μέρος της ζωής του∙ είναι η θυσία της ζωής του. Είναι ένα εμπόρευμα που το δίνει σε κάποιον άλλο… και η ζωή ξεκινά γι’ αυτόν όταν διακόπτεται αυτή η διαδικασία στο τραπέζι, στο σπίτι, στο κρεβάτι».

Και, πάνω σε αυτό, σχολιάζει ο David McNally: «Αν, όμως, η ζωή αρχίζει μετά τη δουλειά, τότε αυτό σημαίνει ότι η δουλειά  -το χρονικό διάστημα, όπου πουλάμε την ενέργειά μας σε κάποιον άλλο- είναι ένα είδος θανάτου, μια απουσία της ζωής. Κατά  τη διάρκεια της δουλειάς βιώνουμε τον «νεκρό χρόνο», ένα διάστημα που δεν υπάρχει ζωή, βιώνουμε τη ζωή του νεκροζώντανου»[2].

Έδωσε μεγάλες μάχες ο κόσμος της εργασίας ενάντια στην καπιταλιστική θέσμιση της ζωής. Ήδη από τις απαρχές, αντιστάθηκε στην κυριαρχία του χρόνου της κεφαλαιοκρατίας. Κι ακόμη κι όταν αυτή επικράτησε οι θεμελιώδεις αγώνες αφορούσαν το ίδιο ζήτημα. Οι σημαντικότερες μεταρρυθμίσεις αυτό ρύθμιζαν.

Γι’ αυτό και οι καπιταλιστές ενδιαφέρονται τόσο πολύ για «τα εργασιακά», ακόμη κι όταν «δεν έχουν δημοσιονομικό κόστος». Ο στόχος είναι ο έλεγχος της ζωής, όλο και περισσότερης ζωής. Ειδικά οι «έξυπνες» λύσεις έχουν ως στόχο τον έλεγχο ολόκληρης της ζωής. Πράγμα που πετυχαίνεται αποτελεσματικά με την κατάργηση κάθε προστασίας και την απόλυτη εξατομίκευση της εργασιακής σχέσης. Όταν και οι 24 ώρες ανήκουν στο αφεντικό: στη δουλειά, στην αναμονή, στη μετάβαση, παντού.

Το καλύτερο «Πανοπτικόν», εσωτερικευμένο, χωρίς την ανάγκη κανενός μπάτσου ή επιστάτη.

Ενάντια, λοιπόν, στις «έξυπνες» λύσεις, να κατατεθεί αμέσως το νομοσχέδιο, που έχει έτοιμο το υπουργείο Εργασίας και που θα έπρεπε πρώτο απ’ όλα να είχε ψηφιστεί. Και να βελτιωθεί κιόλας σε ό,τι αφορά την επαναφορά του κατώτατου.

Να νιώσουν προστατευμένοι οι εργαζόμενοι, να αισθανθούν την ταξική μεροληψία της κυβέρνησης, να το πάρουν πάνω τους το παιχνίδι.


[1] Ο Χ. Γεωργούλας, την περασμένη Κυριακή, σχολιάζει με παρόμοιο τρόπο, την «ασάφεια» της περίφημης κοινής δήλωσης Τσίπρα-Γιούνγκερ. Βλ. Τα επίθετα των συμβιβασμών, Εποχή, 10 Μαΐου 2015

[2] Η γη των νεκροζώντανων, από τον τόμο: Καταστροφολογία: Η εσχατολογική πολιτική της κατάρρευσης και της αναγέννησης, εκδόσεις Φάλαινα, 2015
 
πηγή: alterthess

Sunday, 22 March 2015

η κανονικοποίηση της επισφάλειας


Η αποδόμηση του γερμανικού εργασιακού θαύματος και, μαζί, των εθνοκεντρικών αφηγήσεων, 
του Οδυσσέα Αϊβαλή

22 Μαρ 2015

Η εργασία του Κλάους Ντέρε για το Ίδρυμα Ρόζα Λούξεμπουργκ «Το γερμανικό εργασιακό θαύμα – Μοντέλο για την Ευρώπη;» είναι επίκαιρη και χρήσιμη – μεταξύ άλλων γιατί δείχνει τα όρια της αντιγερμανικής ρητορικής και της αντίληψης της πολιτικής ως αντιπαράθεσης μεταξύ Ελλάδας και Γερμανίας. Σε λίγες σελίδες αναλύει το «θαύμα» του γερμανικού καπιταλισμού, το οποίο υλοποιήθηκε και συντηρείται με την ένταση της εκμετάλλευσης των γερμανών εργαζομένων, και μέσα από ένα πλέγμα απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων. Η επίθεση του γερμανικού κεφαλαίου στην εργασία είναι παρόμοια με αυτή που εξαπολύθηκε και στην Ελλάδα, γεγονός που δείχνει και το αδιέξοδο της εθνοκεντρικής αφήγησης - ή, με άλλη διατύπωση, την ανάγκη λύσεων που συμπεριλαμβάνουν όλους τους εργαζόμενους της Ευρώπης.

Friday, 23 January 2015

οι φράχτες θα πέσουν, οι δρόμοι θ'ανοίξουν


Σηκώνουνε φράχτες, ανοίγουμε δρόμους

Θοδωρής Ζδούκος, υποψήφιος βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Β’ Θεσσαλονίκης

Κυριακή, 18 Ιανουαρίου 2015

Η εικόνα αυτή συμπύκνωσε όλη την κατάντια της νεοφιλελεύθερης και συνάμα ακροδεξιάς δικομματικής κυβέρνησης: ο Σαμαράς, στημένος μπροστά στο φράχτη του Έβρου, δηλώνει γεμάτος περηφάνια πώς ο φράχτης αυτός βοήθησε τη χώρα να γλιτώσει από ορδές λαθρομεταναστών, τους οποίους «κάποιοι» θέλουν να βάλουν μέσα και να τους παρέχουν νοσοκομειακή περίθαλψη.

Δεν θα σταθώ στην καταγέλαστη υποκρισία ενός πρωθυπουργού που πανηγυρίζει για την επιτυχία μιας μεταναστευτικής πολιτικής που κατέστησε –συνειδητά- την Ελλάδα ένα τεράστιο στρατόπεδο συγκέντρωσης προσφύγων για όλη την Ευρώπη. Εκείνο που εξοργίζει είναι το προκλητικό θράσος του να συνδέει την παρουσία των μεταναστών με τη διάλυση της δημόσιας υγείας.

Να το πούμε ρητά και κατηγορηματικά: όχι, δεν  φταίνε οι μετανάστες, με ή χωρίς χαρτιά, για το γεγονός ότι το 30% των –γηγενών- κατοίκων  είναι ανασφάλιστοι και στερούνται κάθε δυνατότητα ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, ότι όσα νοσοκομεία δεν έκλεισαν αδυνατούν να προχωρήσουν στις βασικές θεραπείες λόγω ελλείψεων στοιχειωδών υλικών ή ότι το φάρμακο αντιμετωπίζεται ως εμπόρευμα και είδος πολυτελείας. Φταίει η περικοπή των κονδυλίων από την υγεία κατά 50% την τελευταία 4ετία για να πληρωθούν τα χρέη και οι τράπεζες, φταίει η τεράστια ανεργία που προκάλεσε η καπιταλιστική κρίση και η μνημονιακή λιτότητα, φταίει η φτώχεια και η καταβαράθρωση του βιοτικού επιπέδου ενός ολόκληρου λαού, για τη διάσωση της κερδοφορίας του κεφαλαίου.

Η πραγματικότητα επομένως είναι ακριβώς η αντίθετη από αυτή που παρουσιάζει η ρατσιστική προπαγάνδα της κυβέρνησης. Ο βαθμιαίος αποκλεισμός των μεταναστών, των ανέργων, των ανασφάλιστων εδώ και πολλά χρόνια, είναι αυτός που μετέτρεψε την υγεία από καθολικό κοινωνικό δικαίωμα όλων, σε ένα προνόμιο όλο και λιγότερων και τελικά σε εμπόρευμα.

Απέναντι σε αυτή την κανονικότητα του θανάτου, θα αντιτάξουμε την κανονικότητα των αγώνων μας: αγώνες που σήμερα περνάνε μέσα από τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και τη συγκρότηση μίας κυβέρνησης της αριστεράς, μίας κυβέρνησης δηλαδή δεσμευμένης να υποταχθεί στην κοινωνία και τις ανάγκες της. Και αύριο όμως, αυτοί οι αγώνες θα πρέπει να συνεχιστούν μέσα από την καθημερινή, σκληρή και ανιδιοτελή δουλειά όλων των εργαζομένων στη δημόσια υγεία, όπως και όλων των ανθρώπων από το μετερίζι του καθένα, για να ξαναστήσουμε στα πόδια του το διαλυμένο σήμερα σύστημα υγείας.

πηγή: εποχή

Thursday, 11 December 2014

ανθρωπάκο έχασες

Νίκη του Ρωμανού σε βάρος του ανθρωπάκου

11 Δεκ. 2014

Δήμος Χλωπτσιούδης

Ανακούφιση προκάλεσε στον προοδευτικό κόσμο η τελική τροπολογία όπως υπερψηφίστηκε από τη Βουλή. Με τις πιέσεις της κοινής γνώμης και με τον κίνδυνο να σέρνεται σε εκλογές με γεμάτα φέρετρα, ο Αθανασίου κι ο Σαμαράς αποδέχτηκαν αλλαγές στην τροπολογία.

Η κυβέρνηση σε ρόλο Κρέοντα επί 31 μέρες ασελγούσε επικοινωνιακά πάνω σε έναν κρατούμενο που θυσίαζε εκούσια τη ζωή του για δικαιώματα που του στερήθηκαν αναιτιολόγητα λόγω κυβερνητικής παρέμβασης (αλλαγή νόμου και αδιαφορία)... Στην τραγωδία της Ελληνικής Δημοκρατίας το ρόλο του μηχανής θεός τον ανέλαβε η αλληλεγγύη των πολιτών, εκείνων που ενδιαφέρονται για τα δικαιώματα των κρατουμένων, για την αξία της ανθρώπινης ζωής. Ωστόσο, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε ότι τα μέλη του Χορού (πολίτες) σε μεγάλο αριθμό ακολουθούσε αναντίρρητα το Νόμο του κρεόντειου στέμματος, ενώ οι υποκριτές (αιρετοί) σιωπούσαν μπροστά στις προσταγές του τυράννου.

Αν επιχειρήσουμε μία ανάγνωση της στάσης των πολιτών τούτες τις άγριες μέρες παρατηρούμε πως κάποιοι έχουν μετεξελίξει τη δειλία τους σε φθόνο για τον άλλο. Είναι το απαύγασμα της μικροαστικής αποξένωσης από το θάνατο και το συνάνθρωπο... Η δειλία του ανθρωπάκου που κρύβεται όταν του κόβουν δικαιώματα και χαίρεται να βλέπει να κόβονται και από τους απόκληρους... Γιατί οι απόκληροι πρέπει να έχουν λιγότερα δικαιώματα από τον ανθρωπάκο ώστε εκείνος να μένει ευχαριστημένος με ό,τι έχει...