γυναίκες

Πού είναι οι γυναίκες;

26 Νοέ, ’15

Κοιτάς γύρω σου και βλέπεις ανθρώπους να συζητάνε, να διαφωνούν, να γελάνε, να αγκαλιάζονται, να φιλιούνται. Κοιτάς τις ειδήσεις και βλέπεις ανθρώπους να ανατινάζονται, να σκοτώνουν, να ουρλιάζουν χαμογελαστοί πάνω από πτώματα.

Υπάρχει μια έντονη αντίθεση ανάμεσα στις εικόνες που βλέπουμε στη ζωή μας και στις εικόνες που βλέπουμε στις ειδήσεις.

Υπάρχει και μια πολύ έντονη διαφορά: στη ζωή μας υπάρχουν και γυναίκες• στους πολέμους και στις βαρβαρότητες, οι γυναίκες είναι απούσες.

μάντεψε που ανήκεις :)

εθνικότητες και θρησκείες από τη μια

και η (Ιερή) φύση από την άλλη

[tip: για να βρεις που "ανήκεις", σκέψου τι σου δίνει ζωή]

για την αποκαθήλωση της Ύβρης

Το ταξίδι της ζωής ή Χρόνια μετά το κακό

Γιάννης Μακριδάκης

 

Όποτε μπω στο διαδίκτυο για να ενημερωθώ περί των ειδήσεων της συστημικής μας επικαιρότητας, νιώθω ολοένα και περισσότερο, ολοένα και πιο έντονα ότι όλο αυτό το σύμπαν δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με την πραγματικότητα και τη ζωή.

Κι επειδή στο μούρκι που ζω δεν έχω σύνδεση στο δίκτυο, διανύω περπατώντας μια απόσταση χιλιομέτρου περίπου μέχρι το κοντινότερο σημείο σύνδεσης κι έτσι έχω όλον το χρόνο να σκεφτώ αυτή μου τη μετάβαση από τη ζωή των πλασμάτων στο φιάσκο των καταναλωτών.

Βγαίνω, περπατώντας, από τον κόσμο του οικοσυστήματος, από την λιτή και σε απόλυτη αρμονία με τα άλλα πλάσματα ζωή, βγαίνω από τον κόσμο της αργής φυσικής ανάπτυξης, της οποίας είμαι παρατηρητής αλλά και συμμέτοχος και εισέρχομαι εντός ολίγων λεπτών σε έναν κόσμο γεμάτο βία κάθε μορφής, ανισόρροπο, καταφανώς άδικο και, ακόμα πιο εμφανώς, μάταιον. Σε ένα σύστημα που, αντιθέτως από τη φύση, έχει ως κύριο γνώρισμα την βίαιη ανάπτυξη, τον βίαιο γιγαντισμό, σε ένα σύστημα που ενσαρκώνεται από δίποδα όντα τα οποία δεν έχουν χρόνο να νιώσουν πια, μόνο σκέφτονται, λογαριασμούς κάνουν συνέχεια, προσθέσεις κι αφαιρέσεις μέσα σε μια μίζερη επανάληψη οκταώρων.

Κι αναρωτιέμαι τότε, εκείνες τις στιγμές της μετάβασής μου από το ένα σύστημα στο άλλο, τις στιγμές που περπατώ και, ανασαίνοντας τη φύση γύρω μου, ο θάνατος πάντα έρχεται να μου θυμίσει πως ζει και καρτερεί τους πάντες, αναρωτιέμαι λοιπόν εκείνες τις στιγμές πώς είναι δυνατόν οι άνθρωποι να μην έχουν πάνω απ’ όλα κάθε μέρα τον ανθρώπινο εαυτό τους, το πρόσκαιρο, φθαρτό, θνητό Είναι τους αλλά να νιώθουν αθάνατοι κι έτσι να λειτουργούν, σαν να μην τους αφορά η ζωή, να την αφήνουν για άλλη μέρα, για κάποια επόμενα χρόνια, όταν θα πάρουν σύνταξη ας πούμε ή όταν θα είναι έτοιμοι, όταν θα έχουν όλες τις προϋποθέσεις για να… ζήσουν!

Ειλικρινά, το χω ξαναγράψει, απορώ. Διότι εκεί ακριβώς βρίσκεται η λύση των πάντων, η αποκαθήλωση της Ύβρης, το προσωπικό φορμάτ, η τρυφερή επανάσταση, με όποιαν ορολογία σας αρέσει πείτε το, εκεί ακριβώς βρίσκεται η ουσία, η ομορφιά, η αγνότητα, η απλότητα, η λιτότητα, η αρμονία, η ταπεινότητα, η ευτυχία, η ζωή. Στην καθημερινή συνειδητοποίηση του θνητού μας Είναι, που πιθανότατα δεν έχει άλλη μέρα ζωής εκτός από σήμερα. Που έχει Χρέος να ζήσει, να νιώσει, να οσφρανθεί, να δει, να γευτεί, να πλημμυρίσει Φύση. Διότι, βρείτε μου έναν άλλο λόγο για τον οποίον ήρθαμε στη ζωή αν όχι για να κάνουμε ένα ταξίδι σ’ αυτό το υπέροχο αρμονικό σύμπαν του οικοσυστήματος, βρείτε μου έναν άλλον λόγο που γεννηθήκαμε. Προσωπικά, όσο κι αν το σκέφτηκα, όσο κι αν το έψαξα, στα 42 χρόνια της ζωής μου δεν έχω άλλην αιτία που γεννήθηκα πλην του να δω αυτό το θαύμα της Φύσης γύρω μου, να αποτελέσω μέρος του κι εγώ με τη ζωή μου και να φύγω αφήνοντάς το όσο γίνεται ανέγγιχτο για να το δουν κι οι κατοπινοί.

Σήμερα το πρωί πάλι, καθώς βάδιζα, ό,τι που χε χαράξει, πάνω στην παραλία των Μαγεμένων, δίπλα στο κύμα, ανάμεσα στα πουλιά και στης γης τα φυντάνια, ένας απ’ όλους κι εγώ, μια ανεπαίσθητη ύπαρξη μέσα στην πανδαισία κινήσεων, ήχων, ψυχών, εκεί ένιωσα καθαρά ότι τη συνειδητότητα αυτή του Είναι σου την αποκτάς μονάχα όταν ζεις στη φύση, ανάμεσα στα τόσα πολλά και διαφορετικά από σένα θνητά πλάσματα, κι όχι όταν ξυπνάς τα πρωινά της ζωής σου εντός του χρηματοοικονομικού συστήματος και βλέπεις γύρω σου μονάχα άψυχα αντικείμενα και άλλα όμοιά σου.

Εκεί την πάτησε ο άνθρωπος και τώρα, χρόνια μετά το κακό, ψάχνει λύσεις μάταια.

πηγή: yiannismakridakis

βουτιά στην εντροπία

Φθινοπωρινό πρωινό

September 10, 2013

Γιάννης Μακριδάκης

Τελευταία νιώθω ένα αίσθημα ολικής ματαιότητας, που οδηγεί σε μια ηρεμία παράξενη, σε μια αίσθηση πληρότητας και απόλυτης καρτερίας.

Δεν οφείλεται σε αποδοχή της κατάστασης που βιώνουμε, ούτε σε απογοήτευση ή απελπισία αλλά σε κάτι τελείως διαφορετικό, άκρως ελπιδοφόρο.

Έχω απόλυτη εμπιστοσύνη στο Χάος, όπως ξανάγραψα κάμποσες φορές, κι από εκεί, από το Χάος, του οποίου είμαστε μια μικρή παράμετρος όλη η ανθρωπότητα, προέρχεται το αίσθημά μου αυτό, το άκρως αισιόδοξο.

Διότι, μπορεί οι άνθρωποι να ξεχάσανε πως είναι φυσικά όντα και να μεταλλαχθήκανε σε καταναλωτές, να αλλάξανε, η φύση όμως δεν άλλαξε ποτέ και μέσα από το Χάος της τείνει συνέχεια προς την εξισορρόπηση, τον θάνατο του παλαιού και την γέννηση του νέου. Με άλλα λόγια, τι να καταλάβει και τι να νιώσει το Χάος που διέπει εδώ και χιλιάδες χρόνια όλην αυτή την υπέροχη φύση γύρω μας, από τις σκέψεις και τις πράξεις των ανθρώπων;  Όλοι είναι ανακυκλώσιμοι, ήρθαν για να δουν και να απέλθουν, να γίνουν κοπριά για να τραφούν και να ζήσουν οι επόμενοι, στους οποίους φύση θα δώσει δώρο κι ευκαιρία ζωής. Και είναι για λύπηση όσοι αυτό δεν νιώθουν, κυρίως κάποιοι από δαύτους  που θεωρούνται σπουδαγμένοι, αμόρφωτοι βαθιά οι περισσότεροι, και κάποιοι καλλιτέχνες παλιάτσοι, οι οποίοι νομίζουν πως εξουσιάζουν τους υπόλοιπους ανθρώπους ή πως είναι πάνω απ’ αυτούς, πως δεν τους αγγίζει τίποτα προσωπικά, κυρίως όμως, που έχουν, λες, την βεβαιότητα πως δεν θα πεθάνουν ποτέ.

Όλο αυτό το αίσθημα ολικής ματαιότητας, που οδηγεί στην πληρότητα και την ηρεμία, είναι νομίζω επακόλουθο της αποδοχής του αδιαμφισβήτητου: ότι είσαι μονάχα μια πνοή η οποία ζει σήμερα. Και πως κι όλοι οι άλλοι, αυτοί που με τις πράξεις και τις μη πράξεις τους διαμορφώνουν το ανθρώπινο σκηνικό, το υποσύνολο του φυσικού γύρω σου, είναι κι αυτοί μια πνοή ο καθένας κι έχουνε κάτσει ήδη στην ουρά για τον Θάνατο, να γίνουνε οι σάρκες τους κοπριά στο Χάος.

Όταν λοιπόν τα νιώσεις όλα τούτα, όταν αρχίσεις να το ζεις και να το ρουφάς κάθε στιγμή το μοναδικό δώρο της ζωής, όταν καταλάβεις ότι αυτή η μέρα που περνάει τώρα είναι η ζωή σου κι όχι οι μέρες που φαντάζεσαι πως θα ρθουν κάποτε και θα ναι όλα αλλιώς, όταν κοιτάξεις με οίκτο τον κάθε αδαή αλαζόνα που νομίζει πως μπορεί να ασκεί εξουσία με οποιονδήποτε τρόπο πάνω σου ενώ ο ίδιος είναι μια σάρκα και μια ψυχή γεμάτη αρρώστιες, όταν νιώσεις ότι τίποτε από τα όσα σχεδιάζουν για σένα όλοι αυτοί δεν μπορεί να σε αγγίξει ούτε στο δαχτυλάκι σου, διότι στοχεύουν στην ύλη κι εσύ τίποτα το υλικό δεν κατέχεις για πάντα, παρά μόνο το ζεις για σήμερα, τότε ελευθερώνεσαι και είσαι πλέον βέβαιος πως είναι απολύτως μάταια όλα και πως αυτό που έχεις Χρέος να κάνεις για να μη γίνεις Υβριστής της Ζωής μα και για να υπηρετήσεις το μεγαλείο του Χάους της Φύσης σου, είναι μονάχα μια πρωινή βουτιά στην ήρεμη φθινοπωρινή θάλασσα του Σεπτέμβρη…

πηγή: yiannismakridakis

απλά εν λειτουργία

Λίπανση γραναζιών συστήματος

May 22, 2013 

Η απαγόρευση καλλιέργειας παραδοσιακών ποικιλιών και η πλήρης τροφική εξάρτηση των καταναλωτών από τις τεχνητές ποικιλίες είναι η μεγαλύτερη απόδειξη του ότι άλλο είναι η ζωή κι άλλο αυτό που ζουν όσοι έχουν παραδώσει εαυτούς στο καπιταλιστικό σύστημα.

Αποκομμένοι πλήρως από το οικοσύστημα, υπάρχουν μόνο για ανακυκλώνονται μες στο σύστημα, να τρέφονται, να αρρωσταίνουν και να “γιατρεύονται” από αυτό, πάντοτε βέβαια πληρώνοντας σε χρήμα, και στο τέλος πεθαίνουν εντός του (πριν τη σύνταξη), έχοντας φθαρεί σωματικά όπως κάθε γρανάζι μηχανής αλλά κυρίως ψυχικά χάνοντας την ανθρώπινή τους υπόσταση.

Η τόση σπουδή του συστήματος να αποκόψει εντελώς τον καταναλωτή από τη φύση και να τον λιπαίνει ως γρανάζι δίνοντάς του μόνο όσα κατασκευάζει ως τρόφιμα, προδίδει ακριβώς πλέον ότι στόχος του είναι να δημιουργήσει ένα άλλο “οικοσύστημα”, το χρηματιστηριακό, το οποίο καμία σχέση δεν θα έχει με το αυθύπαρκτο και αληθινό οικοσύστημα.

Όποιος θέλει να βρει πού είναι η Ζωή και τι είναι η Ζωή, ευτυχώς μπορεί ακόμα να κοιτάξει λίγο πάνω από τις παρωπίδες του και να δει πιο έξω από το κλουβί του. Υπάρχουν ακόμη οι ενδείξεις της και καλούν τον καταναλωτή να ξαναγίνει άνθρωπος.

εικόνες από gifmovie

πηγή: Γιάννης Μακριδάκης

η ζωή δεν είναι refresh..

Ζωή και Πνευματική Ερημία

Γιάννης Μακριδάκης

Μάλλον επειδή πλησιάζουν οι μέρες που θα συναντηθώ με μαθητές σχολείων, έχω τελευταία πολύ συχνά στο μυαλό μου τα παιδιά και προσπαθώ να εκφράσω με λόγια διάφορα από τα μηνύματα της φύσης γύρω μου, έτσι ώστε να μπορέσω να τους τα μεταδώσω.

Όταν γεννιέται και μεγαλώνει ένα παιδί, μαθαίνει τη Ζωή όπως του την διδάσκουν, με τον τρόπο ζωής τους κυρίως και με τα λόγια τους δευτερευόντως, οι μεγαλύτεροι άνθρωποι που το περιβάλλουν στο σπίτι, στο σχολείο, στην κοινωνία. Με βάση τα πρότυπα αυτών, αντιλαμβάνεται το τι είναι Ζωή το κάθε παιδί. Είναι στο χέρι του μετά, όταν θα ενηλικιωθεί, να ψάξει, να ψαχτεί, να διαβάσει, να ακούσει, να συναναστραφεί με άλλους ανθρώπους διαφορετικούς, και να αποφασίσει αν αυτό που έμαθε ως Ζωή ήταν πράγματι Ζωή, ή αν η Ζωή είναι κάτι άλλο και κάπου αλλού και να το ακολουθήσει.

Βλέπω αυτές τις μέρες τη γάτα που έφερε στον κόσμο αυτόν τα παιδιά της και τους μαθαίνει τι είναι Ζωή. Τα μικρά αυτά έτυχε να γεννηθούν μέσα σε ένα συγκεκριμένο σύστημα. Στο φυσικό περιβάλλον του χτήματος, με χώμα παντού, με τα δέντρα, τα φυτά, τα πουλιά, τα πολλά έντομα, τα φίδια, τα τρωκτικά, τους ανθρώπους που τα αγαπούν και τα φροντίζουν αλλά τα ταϊζουν με μέτρο, για να τα κάνουν κυνηγιάρικα και όχι τεμπέλες γάτες. Να φέρνουν εις πέρας με επιτυχία την φυσική αποστολή που έχουν στο χτήμα, η οποία δεν είναι άλλη από την εξόντωση και την απομάκρυνση ποντικιών και φιδιών. Έτυχε επίσης να γεννηθούν σε έναν τόπο που δεν περνούν αυτοκίνητα σε απόσταση τουλάχιστον ενός χιλιομέτρου και που δεν βάζουν οι άνθρωποι φυτοφάρμακα και άλλου είδους φαρμάκια. Έτυχε να ζουν φυσικά, να γιατροπορεύονται μόνα τους, δίχως κτηνιάτρους, εμβόλια, φάρμακα παρά μόνο με χρήση κάποιων βοτάνων από τους ανθρώπους που τα έχουν στην ευθύνη τους. Αυτά τα γατάκια μεγαλώνοντας αντιλαμβάνονται την ζωή και το σύστημα υπό αυτές τις συνθήκες. Αυτά είναι τα δεδομένα του συστήματος εντός του οποίου καλούνται να επιβιώσουν εξασκώντας δεξιότητες, αναπτύσσοντας αντισώματα και αποκτώντας γνώσεις για να μπορέσουν να αντεπεξέρχονται στις όποιες δυσκολίες και κινδύνους.

Την ίδια ώρα κάποια άλλα γατάκια γεννήθηκαν σε ένα άλλο σύστημα. Ας πούμε σε ένα διαμέρισμα στην πόλη, μέσα σε ένα καλάθι με μια μαμά που τρώει καλές γατοτροφές σε όλη τη ζωή της, που έχει βάλει όλα τα εμβόλια της επιστήμης, που πηγαίνει κάθε τόσο στον κτηνίατρο προληπτικά ή επειδή όλο και κάτι παθαίνει και ανησυχεί τα αφεντικά της, που βγαίνει μέχρι το μπαλκόνι βόλτα μόνο και μόνο για να βρει το κουτί με την άμμο, που ακούει συνεχώς βόμβους αυτοκινήτων, θορύβους, κρότους, σειρήνες, που δεν έχει δει ποτέ στη ζωή της ποντίκι, ούτε φίδι βέβαια, που δεν έχει καμιά αποστολή φυσική παρά μόνο να κάνει παρέα στους ανθρώπους που μένουν μαζί της, την φροντίζουν και την αγαπούν πολύ, το ίδιο και τα παιδιά της. Αυτά τα γατάκια μεγαλώνοντας αντιλαμβάνονται την ζωή υπό αυτές τις συνθήκες, αυτά είναι τα δεδομένα του συστήματος εντός του οποίου καλούνται να ζήσουν και προφανώς θα γίνουν γάτες χαδιάρες κι όμορφες, που θα περιμένουν κάθε τόσο την κονσέρβα να ανοίξει και την άμμο να αλλαχτεί, γάτες που δεν θα μπορούν να βγουν από το διαμέρισμα διότι έχοντας άγνοια κινδύνου θα είναι εύκολα θύματα της κάθε αναποδιάς. Και ίσως τελικά να ζήσουν μια μεγαλύτερη σε διάρκεια ζωή από τα γατιά της πρηγούμενης περίπτωσης αλλά θα είναι τόσο φτωχή σε εμπειρίες και στιγμές έντονες. Διότι τίποτε δεν κερδίζεται δίχως να χαθεί κάτι άλλο. Η αρχή διατήρησης της Ενέργειας ισχύει γενικευμένα.

Η αντίληψη της Ζωής είναι λοιπόν τελείως διαφορετική από ον σε ον, ακόμα και του ίδιου είδους, ανάλογα με το σύστημα εντός του οποίου γεννήθηκε και μεγάλωσε. Και όσο πιο κοντά στο φυσικό του περίβλημα, στο απλό αλλά και τόσο σύνθετο φυσικό οικοσύστημα είναι το κάθε πλάσμα, τόσο πιο ευφυές γίνεται, τόσο πιο υγιές και πιο ευτυχές βιώνει τη Ζωή του. Απεναντίας, όταν απομακρύνεται από την Ζωή και ζει κάτι άλλο, εντός ενός άλλου συστήματος, τότε γίνεται αρρωστιάρικο, μαλθακό, παχύσαρκο και ουσιαστικά δυστυχισμένο παρά την φαινομενική ευτυχία, για να αποβιώσει τελικά δίχως να έχει μάθει, δίχως να έχει νιώσει τι πραγματικά ήταν η Ζωή. Διότι έχει ζήσει μιαν άλλη ζωή.

Όλα αυτά μού ήρθανε στο νου σήμερα το πρωί, όχι μόνο επειδή έβλεπα τα γατιά, αλλά και διότι χτες τη νύχτα έλαβα ένα μήνυμα από κάποια e-φίλη, η οποία στη μέση της Ζωής της το πήρε απόφαση, βγήκε από το σύστημα, εντός του οποίου είχε γεννηθεί και έμαθε τη ζωή,  και εντάχθηκε για πρώτη φορά στο φυσικό της περίβλημα. Έγραφε λοιπόν:

“Όταν έπιασα το πρώτο αυγουλάκι της κότας μου στα χέρια μου, αναρωτήθηκα για πρώτη μου φορά, πώς άντεξα τόσο καιρό στα τσιμέντα.. Και πως μπορεί και στράβωσε τόσο πολύ ο δρόμος του ανθρώπου.. Τώρα πια δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς ζωάκια. Πνευματική ερημία..”

Όντως. Είναι πνευματική ερημία να αγοράζεις το αυγό σου από το σούπερ μάρκετ και να μην έχεις δει και κυρίως γευτεί ποτέ σου Αυγό. Όντως, είναι πνευματική ερημία να τα περιμένεις όλα από το χρήμα που βγάζεις νοικιάζοντας το Είναι σου σε ένα άθλιο και ανήθικο σύστημα. Ό,τι και να αγοράσεις από αυτό το σύστημα, άθλιο και ανήθικο θα είναι. Και, ως γνωστόν, ο άνθρωπος είναι ό,τι τρώει.

Πνευματική ερημία. Γι’ αυτό και οι “πνευματικοί άνθρωποι” της εποχής μας και αυτού του συστήματος είναι τόσο φτηνοί και νάνοι στην ψυχή. Για να εκφράζουν την πλειονότητα.

πηγή: makridakis