μάντεψε που ανήκεις :)

εθνικότητες και θρησκείες από τη μια

και η (Ιερή) φύση από την άλλη

[tip: για να βρεις που "ανήκεις", σκέψου τι σου δίνει ζωή]

η λύση του φορμάτ

Όντα και προϊόντα

Posted on August 4, 2015

Εκεί που λες ότι η ευτυχία είναι τα μούρα, έρχονται τα σύκα.

Απελευθερωμένος στο αυθύπαρκτο Οικοσύστημα, εναρμονισμένος με το Χάος Του και συνειδητό μέλος της μοναδικής τέλειας Οικονομίας Του, ζώντας και μη εκβιάζοντας στο παραμικρό τη μόνη υφιστάμενη, τη Φυσική Ανάπτυξη, απολαμβάνεις κάθε στιγμή του ημερήσιου και του ετήσιου κύκλου Του ως ον, αντί να σπαταλιέσαι εγκλωβισμένος στα ράφια του καταναλωτισμού ως προϊόν.

Το τέλειο ον της φύσης, ο άνθρωπος, μεταλλάχθηκε σε τέλειο προϊόν για αυτο-εκμετάλλευση, για να ‘χουν οι συστημικά πιο ισχυροί ζωές να πατούν πάνω τους και να αναρριχώνται σε μια πορεία ύβρης προς την τελική του καθενός παταγώδη προσωπική κατάρρευση, οι δυστυχείς αυτοί και πλανημένοι άνθρωποι.

Οι φτωχοί του συστήματος όμως, η συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων, ως τελείως παραπλανημένοι κι αυτοί, συνεχίζουν ακόμη να επιζητούν, ως εγκλωβισμένοι, μιαν ολοένα συνεχόμενη συστημική “ανάπτυξη”, δηλαδή πλούτο ψεύτικο ξανά, λίγο φαί μες στο κλουβί να πέσει πάλι κι ας είναι πληρωμένο με αίμα και ζωή, επενδύσεις και επενδυτές πιότερους στο κεφάλι τους ζητούν, για να μπουν οι ίδιοι ακόμη πιο βαθιά μες στον ντορβά, δίχως να συνειδητοποιούν ότι αποτελεί συνέχιση της χειραγώγησής τους η επιλογή αυτή και πιο άγρια υποδούλωση των ίδιων και των τέκνων τους στους πλανημένους “ισχυρούς”, σ’ αυτούς που θεωρούν και που πλασάρουν το χρήμα ως πόρο φυσικό και τα αγοράζουν όλα.

Οι φτωχοί του συστήματος οφείλουν να αποτινάξουν τον ζυγό της πλάνης με τον οποίον είναι ζεμένοι από χρόνια και πορεύονται. Οφείλουν να κατανοήσουν επιτέλους ότι άλλη επανάσταση από την προσωπική του καθενός επαναφορά σε ον, από προϊόν, δεν υφίσταται, και ότι είναι αυτή η κίνησή τους, το προσωπικό του καθενός φορμάτ, η πιο σπουδαία συμβολή στη συλλογική πορεία της ανθρωπότητας προς την ελευθερία και προς τη μη εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Οφείλουν οι μη “ισχυροί” της γης να αγνοήσουν το σύστημα που τους καταναλώνει και τους απομυζεί παραπλανώντας τους με πλούτο εικονικό, να νικήσουν τον φόβο και να πηδήξουν ένας ένας απ’ το ράφι, όπου στοιβάχτηκαν σαν προϊόντα ανταγωνιστικά, ν’ απελευθερωθούν από τη συσκευασία τους, το βιογραφικό τους.

Μετά από τα σύκα ακολουθούν σε λίγες μέρες τα σταφύλια, σε μια πορεία πλούτου και ευτυχίας που άρχισε την πρώτη άνοιξη με τα μούσμουλα και συνεχίζει από τότε δίχως διακοπή. Ύστερα έρχεται φθινόπωρο, η ύφεση και μετά ο χειμώνας, η αυτοσυγκέντρωση και η φροντίδα του ριζικού συστήματος, για να ‘ναι έτοιμο και δυνατό το ον να υποδεχτεί ξανά την άλλη άνοιξη και να αναπετάξει πάλι τα κλαριά γεμάτα με καρπούς.

Αναστοχάσου λοιπόν σύγχρονε καταναλωτή, τώρα που είναι Αύγουστος και έχεις “δραπετεύσει”, τώρα που θα σου τύχει οπωσδήποτε στο δρόμο σου μια μέρα ένα σύκο, ένα σταφύλι, όχι αγοραίο προϊόν αλλά ον φυσικό και προσφορά δέντρου, αμπελιού ή κάποιου άλλου ανθρώπου, αναστοχάσου το απλούστερο την ώρα που το γεύεσαι, ότι το τρως, δεν το καταναλώνεις. Είναι η συνειδητοποίηση αυτής της διαφοράς των εννοιών το πρώτο βήμα σου για να μετάσχεις και εσύ στη σύγχρονη επανάσταση του γένους των ανθρώπων.

ΥΓ

Το σημείο τομής ανάμεσα στην καταναλωτική διαβίωση και στη φυσική ζωή είναι τα σύκα.
Διότι τον Αύγουστο, που οι καταναλωτές προσεγγίζουν το οικοσύστημα, όλο και κάποιο σύκο θα κατεβάσουν από καμιά αδέσποτη συκιά ή θα τους το προσφέρει δίχως να απαιτήσει από δαύτους χρήματα κάποιος περιβολάρης.

Αν και έχω παρατηρήσει τελευταία ότι οι καταναλωτές όσο περνούν οι γενιές γίνονται ολοένα και πιο φοβισμένοι με τη φύση και δεν απλώνουν χέρι να φάνε, να καταναλώσουν λένε αυτοί, τίποτα φυσικό διότι έχουν εμποτιστεί με τη φοβία της δηλητηρίασης που τεχνηέντως τους περνάει με κάθε ευκαιρία το σύστημα που υπηρετούν και ενσαρκώνουν οι δυστυχείς αυτοί άνθρωποι.

Τα σύκα όμως αποτελούν ακόμη μια αφορμή για να γευτεί ένας καταναλωτής τη ζωή όπως πραγματικά είναι και όχι όπως έχει την εντύπωση ότι είναι.

πηγή: yannismakridakis

με το άγιο φως του ήλιου

Το Θαύμα της Ανάστασης

April 3, 2015

Άρχισαν να φυτρώνουν τα φυντάνια στα σπορεία. Ξεκίνησα και τα μπολιάσματα σιγά σιγά, δοκιμές και πειράματα με μια βερικοκιά. Αύριο θα δοκιμάσω και φυστικιά σε υποκείμενο τσικουδιάς, μου έδωσε δυο μπόλια ο μπάρμπα θωμάς και τα έχω στο νεράκι. Ύστερα θα μπολιάσω και μερικούς αγρέλους με χιώτικη ελιά κουρμάδα. Τα ξινά αργότερα, όπως πέρσι, τον Μάη και αρχές Ιουνίου δυο νεραντζιές που θα γίνουν λεμονιές δίφορες. Πέρσι τις ξαναμπόλιασα αλλά τις έκαψε ο παγετός. Όπως και τις αβοκαντιές, το ταμαρίλο, τις φυσαλίδες και τη γαζία αλλά όλα έχουν χυμούς και ξανασκάνε από χαμηλά, το Θαύμα λαμβάνει χώρα και πάλι, πώς να μην πιστέψει ο άνθρωπος στην Ανάσταση όταν ζει μες στο Θαύμα…

Άνοιξη ξανά λοιπόν. Η εποχή που έχει ακόμη τη δύναμη να υπενθυμίζει στον σύγχρονο άνθρωπο ότι είναι φυσικό πλάσμα κι αυτός όπως όλα τα άλλα γύρω του και ότι ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ λόγος που ήρθε στη ζωή είναι για να βιώσει αυτό το Θαύμα και να γίνει κι ένα μαζί Του, να γίνει απόλυτο και αρμονικό μέλος Του.

Σήμερα συναντήθηκα με ένα μικρό φιδάκι σε λήθαργο ακόμη, λιαζόταν στον πυρωμένο τσιμεντόδρομο του χωριού, παραλίγο να το πατήσω και να το κάνω λιώμα με τη γαλότσα αλλά τη γλύτωσε διότι το αντιλήφθηκα την τελευταία στιγμή και άνοιξα περισσότερο το βήμα μου, πέρασα από πάνω του. Τίποτε δεν σκοτώνουμε, είναι κανόνας αυτός, ούτε οχιές επικίνδυνες. Σεβασμός στο θαύμα. Μοναχά σάλιακες και τσιτσοσάλιακες που τους ρίχνουμε πότε πότε στις όρνιθες για μεζέ και για να έχουν τα αυγά τους Β12!!

Κατόπιν συναντήθηκα με δυο υδρόβια μεγάλα πουλιά, σταχτοτσικνιάς ήταν μάλλον το ένα, το άλλο δεν ξέρω, ένα μεγάλο ράμφος είχε και καθόταν μέσα σε κάποιο πλημμυρισμένο χωράφι που είναι στο διάβα μου. Θαύμασα το πέταγμά τους το υπέροχο μόλις με αντιλήφθηκαν.

Γονάτισα ύστερα επί ώρες πολλές πάλι στη γη, ανάμεσα σε σέλινα, μαϊντανά, σπαράγγια, ξυνίθρες, παπούλες, βίκους, κουκιά, σέσκουλα, παντζάρια, ρόκες, μαρούλια, λάχανα, μπρόκολα, ραπάνια και άλλα πολλά, αμέτρητα, αλλά και δεντράκια διάφορα σπορόφυτα που άρχισαν κι αυτά να ξυπνάνε και να βγάζουν φυλλαράκι και φέτος.

Δε θες να φύγεις από το χωράφι, δε θες να σηκώσεις το κεφάλι και το βλέμμα από τη γη, ούτε να σταθείς όρθιος, δεν θες να νυχτώσει και να μπεις σπίτι. Εκεί μονάχα θέλεις να είσαι, ανάμεσα στα φυτά, μαζί με τα πουλάκια, τις πεταλούδες και τις μέλισσες, αναπόσπαστο και συνειδητό μέλος του Κόσμου.

 

πηγή: yiannismakridakis

σ'ένα παράλληλο σύμπαν

ένα πρωί, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος μιας χώρας με χρεοκοπημένη κοινωνία, ξυπνάει με μια λυτρωτική ενόραση και χωρίς τσιρίδες, δίνει το σύνθημα για ένα νέο, ωραίο και βιώσιμο κόσμο, ο οποίος θα είναι απαλλαγμένος από το φαντασιακό πλέγμα του κέρδους, της συσσώρευσης και της επέκτασης, θα έχει στο επίκεντρο των σχέσεων τον άνθρωπο, ενταγμένο αρμονικά στο φυσικό περιβάλλον, ελεύθερο από τα δεσμά της πλαστικής "ευδαιμονίας", να μπορεί να αφουγκράζεται το θαύμα της φύσης και να πάψει επιτέλους αυτήν την Ύβρι..

μπολιασμένοι μέχρι το κόκκαλο

Το μπόλι του ανθρώπου

Posted on March 12, 2014

Γιάννης Μακριδάκης

Αυτές τις μέρες νιώθω σαν θεός, όπως είναι δηλαδή φτιαγμένος για να νιώθει ο άνθρωπος. Ως διοργανωτής και συντονιστής των συνεργατών του, των άλλων πλασμάτων, που όλοι μαζί ισότιμα αποτελούν το Οικοσύστημα. Νιώθω έτσι επειδή όλη μέρα μπολιάζω δέντρα και φτιάχνω νέες ζωές πάνω σε παλιές, ήμερες πάνω σε άγριες. Είναι το μπόλιασμα μια επέμβαση από τις μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού που είναι συμβατές με την θεωρία της μη επέμβασης επί της γης διότι είναι ανεπαίσθητη ουσιαστικά αλλά έχει αντιστρόφως ανάλογα ευεργετικά αποτελέσματα ως προς την παραγωγή τροφής για όλα τα πλάσματα.

Το μπόλιασμα γίνεται με δυο τρόπους. Με μάτι και με πένα ή καλέμι. Το μάτι το χώνει ο άνθρωπος σε μια σχισμή σχήματος Τ, ανάποδου κατά προτίμηση, την οποία κάνει επί του άγριου κλάδου και εκεί το δένει σφιχτά με χόρτο για να κλείσει η πληγή και να απορροφηθεί, και την πένα ή καλέμι την χώνει σε μια τομή στην κορυφή του άγριου κλάδου αφού πρώτα τον έχει κόψει με πριόνι και την καλύπτει κατόπιν με σακουλάκια πλαστικά και χάρτινα για να την προφυλάξει απ’ τους καιρούς. Το μάτι μεγαλώνει μέσα στον φλοιό και γίνεται ένα με το άγριο δέντρο οπότε είναι περισσότερο ανθεκτικό από την πένα, η οποία φαίνεται πάντα ως μέλος πρόσθετο και ξένο πάνω στο άγριο υποκείμενο και μπορεί να την σπάσει ο αγέρας και λοιπά. Επίσης πολλές φορές ο μπολιαστής βάζει το μάτι εξαρχής στο άγριο δεντράκι, όταν αυτό είναι ακόμη μικρό, δύο τριών χρόνων και έτσι μεγαλώνει απευθείας με το μπόλι μέσα του ως ήμερο πια, με μόνο τη ρίζα του άγρια κι ένα μικρό, απειροελάχιστο όσο το δέντρο μεγαλώνει, κομμάτι στη βάση του κορμού του.

Ας μεταφερθούμε τώρα από το οικοσύστημα στο σύστημα και από τον άνθρωπο θεό και συντονιστή των πλασμάτων, στον ιδιώτη καταναλωτή υποχείριο των λεγόμενων Αγορών, δηλαδή του εαυτού του.

Ο άνθρωπος γεννιέται φυσικά και από σπόρο, οπότε είναι το άγριο υποκείμενο επί του οποίου η οικογένεια, η εκπαίδευση, το σύστημα δηλαδή όλων των προηγούμενων από αυτόν ανθρώπων μπολιάζουν πάνω του τον ιδιώτη καταναλωτή, που είναι η ήμερη ποικιλία, η συστημική και απόλυτα αποδεκτή από τις αγορές ως πιο προσοδοφόρα. Αλλιώς κυκλοφορεί το χρήμα ένας καταναλωτής κι αλλιώς ένας αγριάνθρωπος. Άλλους τζίρους κάνει ο ένας δουλεύοντας, ψωνίζοντας, καταναλώνοντας, ασθενώντας και πεθαίνοντας και άλλους ο άλλος ζώντας φυσικά έως τον υγιή του θάνατο.

συντονισμός και εναρμόνιση

Κατακλείδα έως όποτε..

Posted on February 20, 2014

Γιάννης Μακριδάκης

 

Ενώ οι προεκλογικές διαδικασίες για τις δημοτικές, περιφερειακές και ευροεκλογές συνεχίζονται καθημερινά με ολοένα αυξανόμενη την παρουσία τους στη ζωή μας, ξεκινήσαμε τις ανοιξιάτικες σπορές.

Τα πρώτα φυντάνια έχουν ξεφυτρώσει μέσα στα σπορεία, οι πρώτοι σβόλοι έπεσαν στο χωράφι, η ξινίθρα του χειμώνα αφαιρέθηκε αλλού κατά βούλησιν και αλλού δια χειρουργικής επεμβάσεως λόγω της γειτνίασής της με κάποια ανεπτυγμένα φυτά μας, κάπου δεν αγγίχτηκε καθόλου αφού η συγκαλλιέργεια επετεύχθη και η όποια διατάραξη της ισορροπίας μόνο ζημιά μπορούσε να προξενήσει.

Διαδικασία ξεχορταριάσματος εδώ και μέρες γονατισμένος στη γη ο άνθρωπος. Για να νιώσει ο αδαής και ανόητος αλαζόνας ότι, παρά τις βεβαιότητές του, είναι άπειρο το ένα τετραγωνικό εκατοστό της γης.

Θα συνεχίσουμε για όλο το διάστημα της άνοιξης να σπέρνουμε σε σπορεία και απευθείας στη γη, δεκάδες είδη φυτών ώστε να κερδίσουμε ακόμη περισσότερο χώρο απ’ τα λεγόμενα ζιζάνια. Αυτό σημαίνει ότι θα συνεχιστεί για όσο πάει η σιωπή και η αποχή από γραψίματα, επικοινωνία και εκδηλώσεις, ενδεχόμενες δε επισκέψεις στην Αθήνα περνούν μόνον ως σκέψεις ανατριχιαστικές από το μυαλό. Χίλια ευχαριστώ σε σας που προτείνετε και προσκαλείτε αλλά δεν δύναμαι, είναι παράδεισος η φύση και οι φυτοκοινωνίες πρόκληση, αμαρτία και ύβρη να τις απαρνιέται κανείς έστω και για λίγες μέρες όταν μπορεί να μην το κάνει.

Και επειδή η πολιτική είναι καθημερινή στάση ζωής και οι επίδοξοι πολιτικοί μας προ(σ)καλούν, ας διώχνουμε από δίπλα μας σαν μύγες ενοχλητικές τους δήθεν ρεαλιστές, εκείνους που θεωρούν το φτιαχτό σύστημα των καταναλωτών ρεαλιστικό και ουτοπία το αυθύπαρκτο, το οικοσύστημα με όλα τα πλάσματά του. Ας γυρνάμε την πλάτη σε όσους συνεχίζουν υπερφίαλοι την στρεβλή των ανθρώπων πολιτική της σύγκρουσης με το οικοσύστημα αντί την αλλαγή πορείας και την προώθηση της συμβίωσης και της συνεργασίας μας με όλα τα άλλα πλάσματα που συναποτελούν τον κόσμο μας.

Ας έχουμε στον νου μας ότι μόνη ανάπτυξη που υφίσταται είναι η αβίαστη φυσική και η μόνη οικονομία, αυτή του οικοσυστήματος, της φύσης.

Ας δούμε επιτέλους το ξεκάθαρο. Ότι κάθε επέμβαση εκβιαστική επί των φυσικών ρυθμών και νόμων έχει μόνο δυσμενείς συνέπειες μακροπρόθεσμα, οι οποίες δια μέσου των χαοτικών δυνάμεων και δυναμικών που δημιουργούν και κρατούν κάθε στιγμή σε ισορροπία το οικοσύστημα, πολλαπλασιάζονται και επιστρέφουν ξανά στην ανθρωπότητα ως πληγές και θάνατος.

Ας συμμετέχουμε λοιπόν σε πολιτικές ομάδες και συνδυασμούς, και όπου δεν υπάρχουν ας κάνουμε προσπάθειες να τις οργανώσουμε, οι οποίες να απαρτίζονται από ανθρώπους και όχι από άτομα καταναλωτές, ανθρώπους που έχουν την ικανότητα την διανοητική και την συναισθηματική νοημοσύνη να ξεχωρίζουν σαφώς το σύστημα ως υποσύνολο από το οικοσύστημα ως γενικό σύνολο, και να έχουν στόχο σαφή την αναστροφή της πορείας της ανθρωπότητας, μιας πορείας που βαδίζει εδώ και αιώνες, αλλά την σύγχρονη εποχή ολοταχώς πλέον, στην πλήρη υποκατάσταση του οικοσυστήματος από το χρηματοπιστωτικό σύστημα, του ανθρώπου από τον καταναλωτή, οτιδήποτε φυσικού από την κατανάλωση, με άμεση συνέπεια αυτής της πορείας τον αφανισμό όλων των φυσικών πλασμάτων και την εξάντληση κάθε πόρου φυσικού λόγω της πολιτικής της μη ευθύνης με την οποίαν πορεύεται στην καθημερινότητά του το κάθε άτομο καταναλωτής.

Ας έχουμε εμπιστοσύνη απόλυτη στο Χάος το δημιουργικό και εξισορροπιστικό της φύσης, ας ζούμε ο καθένας μας προσωπικά, όχι ατομικά όπως λένε οι καταναλωτές, ως φυσικά πλάσματα εντός του κύκλου της ζωής και όχι ξεκομμένοι από αυτόν, ας αφοδεύουμε ζωή στη γη ζώντας κοντά της, πατώντας την καθημερινά, τρώγοντας ζωντανές τροφές και όχι νεκρές που είναι και πηγές ασθενειών εκτός όλων των άλλων, ας σταματήσουμε να βαυκαλιζόμαστε πως είμαστε προοδευμένοι, σπουδαγμένοι και πολιτισμένοι ενώ την ίδια στιγμή τρώμε σκουπίδια και παράγουμε σκουπίδια, φτιάχνουμε χημικά κορμιά και αφοδεύουμε χημικά κόπρανα, σταματούμε τον κύκλο της ζωής όλης της φύσης με το κορμί μας το άθλιο, το άτομό μας το καταναλωτικό γρανάζι, αντί να συμβάλουμε στην αέναη αναγέννησή του και φυσικά πεθαίνουμε από ασθένειες που έρχονται ως συνέπειες ολοένα και πιο τρομακτικές του φαύλου κύκλου των επεμβάσεών μας επί της γης και του οικοσυστήματος. Είναι το μόνο φυσικό πια να πεθαίνουμε αφύσικα, ο χημικός ο θάνατος.

Ας ξαναφέρνουμε λοιπόν τον εαυτό μας στη φυσική του υπόσταση, ας γίνουμε ξανά ο καθένας από μας άνθρωπος και μόνο έτσι θα αλλάξουμε τον κόσμο.

Αυτά. Έτσι ως κατακλείδα. Διότι η λογοτεχνία δεν είναι πια της εποχής, όπως αντιλαμβάνομαι και νιώθω ίσως ούτε εγώ, γι’ αυτό..

 

πηγή: Γιάννης Μακριδάκης

bye buy

Αντισώματα

November 26, 2013

Γιάννης Μακριδάκης

 

Στον πλανήτη ενδημεί μια ασθένεια που λέγεται Καταναλωτισμός, μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο, βρίσκεται σε έξαρση και γιγαντώνεται ολοένα σε αυτή την ιστορική περίοδο που διανύει η ανθρωπότητα, απειλώντας να απομυζήσει το οικοσύστημα και να αφανίσει κάθε άλλο είδος ζωής. Η ασθένεια δρα εκφυλιστικά στον φορέα της, τον αποκόπτει από τον φυσικό οργανισμό του, από το φυσικό του περίβλημα και τον ματαλλάσσει πολύ γρήγορα σε αριθμημένο άτομο μέλος στρατού καταναλωτών, που ζει φρουρούμενο, χειραγωγημένο και προγραμματισμένο να καταστήσει εμπόρευμα μέχρι και τον φυσικό εαυτό του.

Βασικά συμπτώματα της ασθένειας: Η αλόγιστη κατανάλωση φυσικών πόρων, η καλλιέργεια της μη ευθύνης για οτιδήποτε βρίσκεται εκτός ιδιοκτησίας του ατόμου, η παραγωγή απορριμμάτων (υλικών, ψυχικών και πνευματικών).

Οι χαοτικές δυνάμεις και δυναμικές όμως που κρατούν εδώ και χιλιάδες χρόνια την φύση σε ισορροπία, δημιουργούν αντισώματα στην ανθρωπότητα, τα οποία δεν είναι άλλα από τους ανθρώπους που αντιστέκονται, που δεν συμβιβάζονται, που αμφισβητούν, που αγωνίζονται, που ρίχνουν σπόρους στην κοινωνία με τον λόγο και τις πράξεις τους και που τελικά εξισορροπούν το σύστημα αλλάζοντας το τοπίο.

Τα αντισώματα, τα οποία αυξάνονται με ρυθμούς γεωμετρικής προόδου όπως οι σπόροι, είναι προγραμματισμένα και προορισμένα από τη Φύση (τους) να πετύχουν τον στόχο της προαιώνιας ισορροπίας του οικοσυστήματος, περιορίζοντας την εξάπλωση και τη δράση της ασθένειας.

Και θα πετύχουν. Διότι, εκτός από τους κατασκευασμένους διάτρητους συστημικούς νόμους της ασθένειας, υπάρχουν και οι αυθύπαρκτοι απαράβατοι και απαραβίαστοι φυσικοί Νόμοι που φέρουν σοφία αιώνων. Κι αυτούς είναι ανήμποροι να τους υπερνικήσουν τα συστημικά άτομα, όσο χρήμα και αν κατέχουν. Υποτάσσονται ο ένας μετά τον άλλον και πέφτουν έντρομοι και απογοητευμένοι διότι σε όλην τους τη ζωή μπορεί να σκέφτονταν αλλά στο τέλος νιώθουν.

πηγή: yiannismakridakis

για την αποκαθήλωση της Ύβρης

Το ταξίδι της ζωής ή Χρόνια μετά το κακό

Γιάννης Μακριδάκης

 

Όποτε μπω στο διαδίκτυο για να ενημερωθώ περί των ειδήσεων της συστημικής μας επικαιρότητας, νιώθω ολοένα και περισσότερο, ολοένα και πιο έντονα ότι όλο αυτό το σύμπαν δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με την πραγματικότητα και τη ζωή.

Κι επειδή στο μούρκι που ζω δεν έχω σύνδεση στο δίκτυο, διανύω περπατώντας μια απόσταση χιλιομέτρου περίπου μέχρι το κοντινότερο σημείο σύνδεσης κι έτσι έχω όλον το χρόνο να σκεφτώ αυτή μου τη μετάβαση από τη ζωή των πλασμάτων στο φιάσκο των καταναλωτών.

Βγαίνω, περπατώντας, από τον κόσμο του οικοσυστήματος, από την λιτή και σε απόλυτη αρμονία με τα άλλα πλάσματα ζωή, βγαίνω από τον κόσμο της αργής φυσικής ανάπτυξης, της οποίας είμαι παρατηρητής αλλά και συμμέτοχος και εισέρχομαι εντός ολίγων λεπτών σε έναν κόσμο γεμάτο βία κάθε μορφής, ανισόρροπο, καταφανώς άδικο και, ακόμα πιο εμφανώς, μάταιον. Σε ένα σύστημα που, αντιθέτως από τη φύση, έχει ως κύριο γνώρισμα την βίαιη ανάπτυξη, τον βίαιο γιγαντισμό, σε ένα σύστημα που ενσαρκώνεται από δίποδα όντα τα οποία δεν έχουν χρόνο να νιώσουν πια, μόνο σκέφτονται, λογαριασμούς κάνουν συνέχεια, προσθέσεις κι αφαιρέσεις μέσα σε μια μίζερη επανάληψη οκταώρων.

Κι αναρωτιέμαι τότε, εκείνες τις στιγμές της μετάβασής μου από το ένα σύστημα στο άλλο, τις στιγμές που περπατώ και, ανασαίνοντας τη φύση γύρω μου, ο θάνατος πάντα έρχεται να μου θυμίσει πως ζει και καρτερεί τους πάντες, αναρωτιέμαι λοιπόν εκείνες τις στιγμές πώς είναι δυνατόν οι άνθρωποι να μην έχουν πάνω απ’ όλα κάθε μέρα τον ανθρώπινο εαυτό τους, το πρόσκαιρο, φθαρτό, θνητό Είναι τους αλλά να νιώθουν αθάνατοι κι έτσι να λειτουργούν, σαν να μην τους αφορά η ζωή, να την αφήνουν για άλλη μέρα, για κάποια επόμενα χρόνια, όταν θα πάρουν σύνταξη ας πούμε ή όταν θα είναι έτοιμοι, όταν θα έχουν όλες τις προϋποθέσεις για να… ζήσουν!

Ειλικρινά, το χω ξαναγράψει, απορώ. Διότι εκεί ακριβώς βρίσκεται η λύση των πάντων, η αποκαθήλωση της Ύβρης, το προσωπικό φορμάτ, η τρυφερή επανάσταση, με όποιαν ορολογία σας αρέσει πείτε το, εκεί ακριβώς βρίσκεται η ουσία, η ομορφιά, η αγνότητα, η απλότητα, η λιτότητα, η αρμονία, η ταπεινότητα, η ευτυχία, η ζωή. Στην καθημερινή συνειδητοποίηση του θνητού μας Είναι, που πιθανότατα δεν έχει άλλη μέρα ζωής εκτός από σήμερα. Που έχει Χρέος να ζήσει, να νιώσει, να οσφρανθεί, να δει, να γευτεί, να πλημμυρίσει Φύση. Διότι, βρείτε μου έναν άλλο λόγο για τον οποίον ήρθαμε στη ζωή αν όχι για να κάνουμε ένα ταξίδι σ’ αυτό το υπέροχο αρμονικό σύμπαν του οικοσυστήματος, βρείτε μου έναν άλλον λόγο που γεννηθήκαμε. Προσωπικά, όσο κι αν το σκέφτηκα, όσο κι αν το έψαξα, στα 42 χρόνια της ζωής μου δεν έχω άλλην αιτία που γεννήθηκα πλην του να δω αυτό το θαύμα της Φύσης γύρω μου, να αποτελέσω μέρος του κι εγώ με τη ζωή μου και να φύγω αφήνοντάς το όσο γίνεται ανέγγιχτο για να το δουν κι οι κατοπινοί.

Σήμερα το πρωί πάλι, καθώς βάδιζα, ό,τι που χε χαράξει, πάνω στην παραλία των Μαγεμένων, δίπλα στο κύμα, ανάμεσα στα πουλιά και στης γης τα φυντάνια, ένας απ’ όλους κι εγώ, μια ανεπαίσθητη ύπαρξη μέσα στην πανδαισία κινήσεων, ήχων, ψυχών, εκεί ένιωσα καθαρά ότι τη συνειδητότητα αυτή του Είναι σου την αποκτάς μονάχα όταν ζεις στη φύση, ανάμεσα στα τόσα πολλά και διαφορετικά από σένα θνητά πλάσματα, κι όχι όταν ξυπνάς τα πρωινά της ζωής σου εντός του χρηματοοικονομικού συστήματος και βλέπεις γύρω σου μονάχα άψυχα αντικείμενα και άλλα όμοιά σου.

Εκεί την πάτησε ο άνθρωπος και τώρα, χρόνια μετά το κακό, ψάχνει λύσεις μάταια.

πηγή: yiannismakridakis

ΕΝΤΟ ΜΕ ΤΑΞΙ στο Belfast

ένα σμήνος ψαρόνια 
χορεύει πάνω από τη γέφυρα Albert

βουτιά στην εντροπία

Φθινοπωρινό πρωινό

September 10, 2013

Γιάννης Μακριδάκης

Τελευταία νιώθω ένα αίσθημα ολικής ματαιότητας, που οδηγεί σε μια ηρεμία παράξενη, σε μια αίσθηση πληρότητας και απόλυτης καρτερίας.

Δεν οφείλεται σε αποδοχή της κατάστασης που βιώνουμε, ούτε σε απογοήτευση ή απελπισία αλλά σε κάτι τελείως διαφορετικό, άκρως ελπιδοφόρο.

Έχω απόλυτη εμπιστοσύνη στο Χάος, όπως ξανάγραψα κάμποσες φορές, κι από εκεί, από το Χάος, του οποίου είμαστε μια μικρή παράμετρος όλη η ανθρωπότητα, προέρχεται το αίσθημά μου αυτό, το άκρως αισιόδοξο.

Διότι, μπορεί οι άνθρωποι να ξεχάσανε πως είναι φυσικά όντα και να μεταλλαχθήκανε σε καταναλωτές, να αλλάξανε, η φύση όμως δεν άλλαξε ποτέ και μέσα από το Χάος της τείνει συνέχεια προς την εξισορρόπηση, τον θάνατο του παλαιού και την γέννηση του νέου. Με άλλα λόγια, τι να καταλάβει και τι να νιώσει το Χάος που διέπει εδώ και χιλιάδες χρόνια όλην αυτή την υπέροχη φύση γύρω μας, από τις σκέψεις και τις πράξεις των ανθρώπων;  Όλοι είναι ανακυκλώσιμοι, ήρθαν για να δουν και να απέλθουν, να γίνουν κοπριά για να τραφούν και να ζήσουν οι επόμενοι, στους οποίους φύση θα δώσει δώρο κι ευκαιρία ζωής. Και είναι για λύπηση όσοι αυτό δεν νιώθουν, κυρίως κάποιοι από δαύτους  που θεωρούνται σπουδαγμένοι, αμόρφωτοι βαθιά οι περισσότεροι, και κάποιοι καλλιτέχνες παλιάτσοι, οι οποίοι νομίζουν πως εξουσιάζουν τους υπόλοιπους ανθρώπους ή πως είναι πάνω απ’ αυτούς, πως δεν τους αγγίζει τίποτα προσωπικά, κυρίως όμως, που έχουν, λες, την βεβαιότητα πως δεν θα πεθάνουν ποτέ.

Όλο αυτό το αίσθημα ολικής ματαιότητας, που οδηγεί στην πληρότητα και την ηρεμία, είναι νομίζω επακόλουθο της αποδοχής του αδιαμφισβήτητου: ότι είσαι μονάχα μια πνοή η οποία ζει σήμερα. Και πως κι όλοι οι άλλοι, αυτοί που με τις πράξεις και τις μη πράξεις τους διαμορφώνουν το ανθρώπινο σκηνικό, το υποσύνολο του φυσικού γύρω σου, είναι κι αυτοί μια πνοή ο καθένας κι έχουνε κάτσει ήδη στην ουρά για τον Θάνατο, να γίνουνε οι σάρκες τους κοπριά στο Χάος.

Όταν λοιπόν τα νιώσεις όλα τούτα, όταν αρχίσεις να το ζεις και να το ρουφάς κάθε στιγμή το μοναδικό δώρο της ζωής, όταν καταλάβεις ότι αυτή η μέρα που περνάει τώρα είναι η ζωή σου κι όχι οι μέρες που φαντάζεσαι πως θα ρθουν κάποτε και θα ναι όλα αλλιώς, όταν κοιτάξεις με οίκτο τον κάθε αδαή αλαζόνα που νομίζει πως μπορεί να ασκεί εξουσία με οποιονδήποτε τρόπο πάνω σου ενώ ο ίδιος είναι μια σάρκα και μια ψυχή γεμάτη αρρώστιες, όταν νιώσεις ότι τίποτε από τα όσα σχεδιάζουν για σένα όλοι αυτοί δεν μπορεί να σε αγγίξει ούτε στο δαχτυλάκι σου, διότι στοχεύουν στην ύλη κι εσύ τίποτα το υλικό δεν κατέχεις για πάντα, παρά μόνο το ζεις για σήμερα, τότε ελευθερώνεσαι και είσαι πλέον βέβαιος πως είναι απολύτως μάταια όλα και πως αυτό που έχεις Χρέος να κάνεις για να μη γίνεις Υβριστής της Ζωής μα και για να υπηρετήσεις το μεγαλείο του Χάους της Φύσης σου, είναι μονάχα μια πρωινή βουτιά στην ήρεμη φθινοπωρινή θάλασσα του Σεπτέμβρη…

πηγή: yiannismakridakis

οργανικό λίπασμα για ταχεία* "ανάπτυξη"

*φαστ φουντ τρακ

image@fecskelaszlo

Αθηναιοχωριάτες

July 31, 2013

Γιάννης Μακριδάκης

Έγραψα προ ημερών ένα κάπως οργισμένο κείμενο για τους «Αθηναιοχωριάτες», όρος που περιγράφει μια συγκεκριμένη ομάδα πολιτών, τους οποίους βλέπω ως δείκτη της οικονομικής κρίσης, αφού αυτοί είναι ο βασικός στόχος του συστήματος, μιας και στην πλειονότητά τους αποτελούν το πολυπληθέστερο κομμάτι της κοινωνίας μας, την μεσαία αστική τάξη, με σπίτι σε πόλη και εξοχικό σε χωριό. Κι έγραφα γι’ αυτούς επειδή άρχισα εδώ και ένα μήνα να τους βλέπω μπροστά μου και να τους αισθάνομαι γύρω μου, αφού κάθε χρόνο τέτοια εποχή επιστρέφουν στον μόνιμο τόπο διακοπών τους, το χωριό, το οποίο δυστυχώς οι περισσότεροι μόνο ως τόπο διακοπών το βλέπουν, μόνο ως τόπο από τον οποίον έχουν να πάρουν και να μην δώσουν τίποτα πλην των ρύπων και των αποβλήτων τους. Η μεταφορά της αστικής ζωής και πραγματικότητας στο χωριό, η αναλγησία αλλά κυρίως η αδιαφορία αποτελούν χαρακτηριστικά ανθρώπων που δεν έχουν καμία συνείδηση της ζωής, όπου κι αν βρίσκονται. Η φράση που άκουσα από κυρία αυτής της συνομοταξίας, η οποία ήταν ξαπλωμένη σε καρέκλα μπιτς μπαρ με τα παιδιά και τον σύζυγο είναι χαρακτηριστική του είδους: «Πήγαμε το μεσημέρι στο βουνό που είχε φωτιά για να δούμε φάση» . Ναι, υπάρχουν ακόμα τέτοιοι, δυστυχώς… Και στην συντριπτική τους πλειονότητα ανήκουν σε αυτή την κατηγορία ανθρώπων που περιγράφονται με τον όρο «Αθηναιοχωριάτες».

Είναι νομίζω ηλίου φαεινότερο πλέον, και μόνον κάποιος αρνητής της πραγματικότητας δεν μπορεί να το δει, ότι το σχέδιο μιας ξεπουλημένης Ελλάδας εξαθλιωμένων πολιτών, το οποίο εδώ και τρία χρόνια ξετυλίγεται μεθοδικά και αποτελεσματικά, δεν προβλέπει έλληνες πολίτες μεσαίας τάξης όπως την ξέραμε μέχρι σήμερα. Δεν προβλέπει δηλαδή έλληνες πολίτες με δυνατότητα συντήρησης σπιτιού στην πόλη, εξοχικού στο χωριό, αυτοκινήτου, ταξιδιών και όλων αυτών των χαρακτηριστικών της ζωής που γνωρίζαμε μέχρι τώρα.

Αυτοί λοιπόν, οι «Αθηναιοχωριάτες», και το ότι υπάρχουν ακόμη μέχρι σήμερα, είναι η ένδειξη ότι τα Μνημόνια δεν τελειώνουν σύντομα. Επίσης, το ότι η συμπεριφορά και ο τρόπος ζωής και καθημερινότητας των περισσοτέρων από δαύτους δεν έχει αλλάξει ουσιαστικά από το παρελθόν, είναι η απόδειξη ότι τίποτε συνταρακτικό που θα φέρει την απελευθέρωσή μας από το καθεστώς και τα μνημόνια δεν πρόκειται να συμβεί στο άμεσο μέλλον.

Όσο υπάρχει μεσαία τάξη με λεφτά στις τράπεζες, που μπορεί να συντηρεί τα κεκτημένα της πληρώνοντας φόρους και ζώντας ταυτόχρονα, τόσο τα Μνημόνια θα υπογράφονται , τόσο τα μέτρα πτώχευσης και εξαθλίωσης του πληθυσμού θα διαδέχονται το ένα το άλλο. Κι όσο αυτή η μεσαία τάξη ενδιαφέρεται αποκλειστικά και μόνο για το τομάρι της, δεν υπάρχει καμία ελπίδα για ανθρώπινες σχέσεις, για αλληλεγγύη και συλλογικότητα, για ανατροπή αυτής της κατάστασης.

Διότι το χρηματοοικονομικό σύστημα ευνοεί και καλλιεργεί τον ατομισμό, την ιδιώτευση, την βλακεία δηλαδή, και γνωρίζει πολύ καλά ανά πάσα στιγμή τι έχουν και τι δεν έχουν τα γρανάζια του. Γνωρίζει δηλαδή πάρα πολύ καλά από πού έχει να λαβαίνει, πού υπάρχει «λίπος», ποιοι και πόσα και για πόσο μπορούν να πληρώνουν. Και έχει καταστήσει απολύτως σαφές, άσχετα αν κάποιοι ακόμα δεν δύνανται να το δουν, ότι είναι πλέον αδύνατο και ασύμβατο σ’ αυτή την νέα τάξη πραγμάτων, να υπάρχουν προνομιούχοι μικρομεσαίοι, οι οποίοι θα διαθέτουν ιδιωτική περιουσία και μάλιστα εις διπλούν ή και τριπλούν και σε τόπους όμορφους, σε τόπους πλούσιους φυσικών πόρων.

Οι «Αθηναιοχωριάτες» λοιπόν, όπως όλοι μας αλλά ένα παραπάνω εκείνοι, που το ‘χουν ακόμα δίπορτο και πού όπως χώθηκαν κάποτε στο σύστημα διογκώνοντάς το, έτσι και θα βγουν βίαια και ως απόβλητοι, επιβάλλεται το συντομότερο, προτού επέλθει η προγραμματισμένη και αναπόφευκτη πτώχευσή τους, να αποκτήσουν πρώτα απ’ όλα συνείδηση του ότι οι ίδιοι προσωπικά, όπως ο καθένας μας, είναι το σύστημα, ότι οι ίδιοι προσωπικά δημιούργησαν αυτήν την κατάσταση που ζούμε, συμβάλλοντας ενεργά, μεταξύ άλλων, και στην αστικοποίηση του πλανήτη που παράγει καταναλωτές, απορρίμματα και αδιέξοδα. Οφείλουν να ξαναδούν τους τόπους τους, όχι ως τόπους διακοπών αλλά ως πατρίδα, την οποίαν θα επιστρέψουν για να ξαναπάρουν στα χέρια τους, για να την δουλέψουν, για να την διαφυλάξουν και να την προστατεύσουν από αποικιοκράτες και χρηματοοικονομικά συμφέροντα καταστροφικά, που βρήκαν το έδαφος ελεύθερο, μιας και όλοι το απαρνήθηκαν και μετανάστευσαν στην πόλη, βρήκαν τη γη ανυπεράσπιστη και χύμηξαν πάνω της να την αρπάξουν. Οφείλουν λοιπόν οι άνθρωποι αυτοί να επαναπροσδιοριστούν, να θυμηθούν το είναι τους ως άνθρωποι και όχι πια ως καταναλωτές, ως άνθρωποι του τόπου που τους γέννησε και αποτελεί τον μοναδικό και διαρκή πλούτο τους, και όχι ως επισκέπτες, που έρχονται μόνο για να διασκεδάσουν σπαταλώντας πόρους και ενέργεια, ρυπαίνοντας και αδιαφορώντας.

Όλα αυτά θα γίνουν, όπως και άλλα πολλά, ακόμη και η απελευθέρωσή μας από την σύγχρονη Κατοχή, όταν οι άνθρωποι της μεσαίας τάξης που έχουν ακόμα τον τρόπο τους και ελπίζουν ότι θα τον έχουν και στο μέλλον, νιώσουν επιτέλους την πραγματικότητα.  Δηλαδή ότι δεν υπάρχει καμία μα καμία περίπτωση να τον έχουν τον τρόπο τους. Ότι οι ίδιοι προσωπικά, αποτελούν τον αποκλειστικό στόχο ενός άθλιου και ανήθικου συστήματος, το οποίο έφτιαξαν με την ως τώρα στάση και τρόπο ζωής τους, και το οποίο νικιέται μονάχα με προσωπική αλλαγή αυτής της στάσης κι αυτού του τρόπου ζωής, με στροφή προς όλα όσα άφησαν, σνομπάρησαν, λησμόνησαν, με επαναμετάλλαξη του καταναλωτή σε άνθρωπο, με επαναπροσδιορισμό και επαναπροσέγγιση των αξιών και των βασικών και απλών εννοιών.

πηγή: yiannismakridakis

απλά εν λειτουργία

Λίπανση γραναζιών συστήματος

May 22, 2013 

Η απαγόρευση καλλιέργειας παραδοσιακών ποικιλιών και η πλήρης τροφική εξάρτηση των καταναλωτών από τις τεχνητές ποικιλίες είναι η μεγαλύτερη απόδειξη του ότι άλλο είναι η ζωή κι άλλο αυτό που ζουν όσοι έχουν παραδώσει εαυτούς στο καπιταλιστικό σύστημα.

Αποκομμένοι πλήρως από το οικοσύστημα, υπάρχουν μόνο για ανακυκλώνονται μες στο σύστημα, να τρέφονται, να αρρωσταίνουν και να “γιατρεύονται” από αυτό, πάντοτε βέβαια πληρώνοντας σε χρήμα, και στο τέλος πεθαίνουν εντός του (πριν τη σύνταξη), έχοντας φθαρεί σωματικά όπως κάθε γρανάζι μηχανής αλλά κυρίως ψυχικά χάνοντας την ανθρώπινή τους υπόσταση.

Η τόση σπουδή του συστήματος να αποκόψει εντελώς τον καταναλωτή από τη φύση και να τον λιπαίνει ως γρανάζι δίνοντάς του μόνο όσα κατασκευάζει ως τρόφιμα, προδίδει ακριβώς πλέον ότι στόχος του είναι να δημιουργήσει ένα άλλο “οικοσύστημα”, το χρηματιστηριακό, το οποίο καμία σχέση δεν θα έχει με το αυθύπαρκτο και αληθινό οικοσύστημα.

Όποιος θέλει να βρει πού είναι η Ζωή και τι είναι η Ζωή, ευτυχώς μπορεί ακόμα να κοιτάξει λίγο πάνω από τις παρωπίδες του και να δει πιο έξω από το κλουβί του. Υπάρχουν ακόμη οι ενδείξεις της και καλούν τον καταναλωτή να ξαναγίνει άνθρωπος.

εικόνες από gifmovie

πηγή: Γιάννης Μακριδάκης

επαναστήνοντας τις αξίες

Ανάστροφη πορεία: Η σιωπηρή επανάσταση

Σε λίγο καιρό όποιος κατέχει αυτόν τον σπόρο της ολόγλυκιας ντομάτας Βόρειας Χίου, θα συλλαμβάνεται ως τρομοκράτης ενάντια στη δημόσια υγεία. Αυτoύς τους νόμους θεσπίζουν οι πολυεθνικές μέσω των κυβερνήσεων. Με το πρόσχημα της δημόσιας υγείας ποινικοποιούν κάθε σπόρο που έθρεψε για χιλιάδες χρόνια την ανθρωπότητα και της αφαιρούν το δικαίωμα της κοινοκτημοσύνης των σπόρων. Νομίζουν ότι θα υποτάξουν τη φύση και ότι θα ταϊζουν τους ανθρώπους με ό,τι βγάζει το εργαστήριο της ανήθικης κερδοσκοπικής τους μανίας.

Όλα αυτά δεν είναι μια θεωρεία συνωμοσίας την οποίαν πλέκουν άλλοι εις βάρος μας. Όλα αυτά τα μεθοδεύουμε εμείς οι ίδιοι, ο καθένας προσωπικά, με τον καθημερινό του τρόπο ζωής. Αφήσαμε την τροφή μας στα χέρια εταιριών. Αφήσαμε τους σπόρους ακαλλιέργητους. Πέσαμε με τα μούτρα στην αστική βολική (;) ζωή ξεχνώντας ότι τίποτα δεν κερδίζεις δίχως να χάσεις κάτι άλλο. Δώσαμε τον εαυτό μας, την υγεία μας, τη ζωή μας ενέχυρο στο ανήθικο σύστημά μας, με αντάλλαγμα μηνιαίο μισθό σε χαρτιά ευτελή, που αγοράζουν ευτελή προϊόντα.

Φτιάξαμε μέσα σε λίγες δεκαετίες έναν πλανήτη αστών που δεν έχουν δει ντομάτα πάνω σε φυτό, που δεν έχουν γευτεί ποτέ πραγματική ντομάτα. Έναν πλανήτη με κατοίκους που τρώνε τις σάρκες του(ς) καθημερινά. Τον απομυζούν για να ζήσουν και παρ’ όλα αυτά δεν ζουν.

Ανάστροφη πορεία η μόνη πρόταση. Αποσυμπίεση της αστυφιλίας των περασμένων δεκαετιών, της οποίας τις τραγικές συνέπειες ζούμε τώρα και τις τρομακτικές στο μέλλον το άμεσο. Διότι, είναι τελείως απλό και εύκολο να το καταλάβει και να το νιώσει ο καθένας: Ως πότε θα παίρνουμε μόνο από τη γη και το οικοσύστημα δίχως να κουνάμε ούτε το δαχτυλάκι μας για να δώσουμε κάτι τις πίσω; Ακόμα και τα περιττώματά μας που κάποτε γινόταν κοπριά και ζωή, τώρα είναι μόλυνση και καταστρέφουν το σύστημα που μας κρατά στη ζωντανούς, το οικοσύστημα. Ούτε αυτό το θυμόμαστε όμως πια. Νομίζουμε πως μας κρατά ζωντανούς το χρηματοοικονομικό σύστημα με το μηνιάτικο, ας είναι και άθλιο.

Όποιος πάρει τη χαρά τού να δει την ντοματιά του να δένει καρπό κι ύστερα, αφού ωριμάσει, να την κόψει και να την γευτεί, δεν πρόκειται ποτέ να ξαναγίνει αστός καταναλωτής. Δεν έχει επιστροφή η ανάστροφη αυτή πορεία από το σύστημα προς το οικοσύστημα. Μια κι έξω γίνεται. Και ευτυχώς στην Ελλάδα σήμερα γίνεται. Καθημερινά και σε περισσότερους.

Αυτή είναι η σιωπηρή μας επανάσταση. Επαναστήνουμε τις αξίες στην κορυφή και αφήνουμε το χρήμα στην ευτέλειά του.

ΥΓ

Όποιος αφήνει το χρηματοοικονομικό σύστημα και την πόλη και επιστρέφει στο οικοσύστημα και την παραγωγή δεν ιδιωτεύει. Γίνεται ένας υπερασπιστής της κοινοκτημοσύνης των σπόρων και των φυσικών πόρων, που οι αστοί με τον γιγαντισμό και την αλαζονεία τους απειλούν να αφανίσουν. Και μαζί τους όλη τη ζωή στον πλανήτη. Ανθρώπους, φυτά και ζώα

πηγή: Γιάννης Μακριδάκης

η αληθινή Ανάσταση δεν θα σου'ρθει με delivery

Αυτό το Πάσχα βοσκήσαμε

Γιάννης Μακριδάκης

May 6, 2013 

Αυτές τις μέρες με επισκέφθηκαν κάμποσοι άνθρωποι από τις πόλεις και προέκυψαν δύο ζητήματα άξια σχολιασμού από την επικοινωνία και την συναναστροφή μας.

Το πρώτο αφορά στο ξάφνιασμα, την δυσπιστία, το αίσθημα ανασφάλειας που ένιωθαν κι εξωτερίκευαν με το βλέμμα και με τα λόγια τους, όταν, περπατώντας μες στο χωράφι, τους έκοβα κάποιο χόρτο ή κάποιον καρπό, τους τον έδινα στο χέρι και τους έλεγα να το δοκιμάσουν. Κορφές από παπούλες, λαγουδόχορτα, ρόκα, σέλινα, χλωρά μπιζέλια και ρεβύθια, ακόμα και τα τσάγαλα, τα αγίνωτα μύγδαλα, όλα τους προκαλούσαν έκπληξη και διστακτικότητα να τα βάλουν στο στόμα τους. Με όλους το συζητήσαμε το ζήτημα που προέκυψε από αυτήν την παρατήρηση της συμπεριφοράς τους. Το συζητήσαμε κατόπιν βέβαια, αφού είχαν, έστω με δισταγμό, γευτεί, αφού είχαμε κάνει χιούμορ περί βοσκής μας κι αφού είχαν ενθουσιαστεί με κάποιες από τις γεύσεις. Και φτάσαμε στο συμπέρασμα ότι οι άνθρωποι που ζουν εντός του αστικού ιστού και εντός του χρηματοοικονομικού συστήματος, έχουν μάθει πια να θεωρούν “ασφαλές τρόφιμο” αυτό που κάποιοι το έχουν ελέγξει, κάποιοι το έχουν συσκευάσει και κάποιοι το πουλάνε, δίχως βέβαια ταυτόχρονα να γνωρίζουν τίποτα για την παραγωγή του.

Καθώς απομακρύνθηκαν οι άνθρωποι από την παραγωγή της τροφής τους και την ανέθεσαν στα χέρια άλλων, για να έχουν οι ίδιοι τον χρόνο να ασχολούνται με ανώτερα ζητήματα, και όχι τόσο ταπεινά, χάσανε την επαφή με την γη, άρχισαν να την φοβούνται, να μην την εμπιστεύονται, ενώ την ίδια στιγμή μπορεί να τρώνε με αίσθημα υψίστης ασφάλειας σαλάμια από κρέας αλόγου και τρόφιμα από μεταλλαγμένους σπόρους και εμποτισμένα με χημικά λιπάσματα φυτά, επειδή μόνο και μόνο τους εγγυάται το ανήθικο και αναξιόπιστο χρηματοοικονομικό σύστημα ότι τις τροφές τους τις έχει ελέγξει.

Αυτό είναι το μέγα ζήτημα της “δημόσιας υγείας” το οποίο σημαίνει ότι οι άνθρωποι – καταναλωτές τρέφονται μόνο με ό,τι τους δίνει το σύστημα, το οποίο έφτιαξαν και εντός του οποίου ζουν αιχμάλωτοι, με όλα τα επακόλουθα, οικονομικά, υγείας, κλπ. Με το πρόσχημα λοιπόν της “δημόσιας υγείας” οι συστημικές κεφαλές χειραγωγούν τους ανθρώπους ελέγχοντας πλήρως την τροφή τους και καταστρέφουν την φύση, την βιοποικιλότητα και τελικά τον ίδιο τον άνθρωπο, διεκδικώντας την απόλυτη κατοχή και διακίνηση υβριδιακών σπόρων, απαγορεύοντας τους φυσικούς που επί αιώνες καλλιεργούνται και τρέφουν ανθρώπους, ως δήθεν μη ελεγμένους επιστημονικά για την ασφάλειά τους.

Η ανθρωπότητα βαδίζει σε μονοπάτια αδιέξοδα και τρομακτικά, σε μονοπάτια μετάλλαξης, οι άνθρωποι έχουν ήδη γίνει φοβικοί με το χώμα και το νερό, με τα συστατικά του σαρκίου τους δηλαδή, και την ίδια ώρα εμπιστεύονται τυφλά ό,τι πιο υβριστικό, ανήθικο και βρόμικο. Το μόνο που τους αρκεί είναι η ψευδαίσθηση ασφάλειας που τους δίνει το σύστημα με τις δομές υγείας πχ, ενώ την ίδια ώρα τους αρρωσταίνει για να τους πουλήσει και τα φάρμακα. Καταναλωτές αναλώσιμοι.

Επί αυτού άπτεται και το δεύτερο ζήτημα που προέκυψε από τις συζητήσεις μας. Η ιδιώτευση σε ένα χτήμα και η προσωπική αυτάρκεια και παραγωγή τροφής, δεν αρκεί για να ανατραπεί η κατάσταση, μου λένε κάποιοι, δεν είναι λύση η απόσυρση από τους κοινωνικούς αγώνες. Η άποψή μου επ’ αυτού είναι ότι όποιος αποσύρεται από τον αστικό βίο και επιστρέφει στις αξίες, όποιος αποδυναμώνει με την στάση της ζωής και της καθημερινότητάς του αυτόν τον καταστροφικό τρόπο με τον οποίον καλείται να ζήσει ο σύγχρονος άνθρωπος, δεν αυτομολεί από τους κοινωνικούς αγώνες, δεν ιδιωτεύει κοιτώντας την πάρτη του αλλά εργάζεται καθημερινά για όλους, διαφυλάσσοντας, καλλιεργώντας, αναπαράγοντας, διαιωνίζοντας, διεκδικώντας, υπερασπίζοντας το απόλυτο δικαίωμα της ανθρωπότητας, που είναι η κοινοκτημοσύνη των φυσικών πόρων, των σπόρων, του νερού, του οξυγόνου της ενέργειας. Ο κάθε άνθρωπος που φεύγει από τον αστικό ιστό, που νιώθει την ευτέλεια του χρήματος και την πολυτιμότητα των βασικών πόρων, αποτελεί θεματοφύλακά τους και εργάζεται όχι για τον εαυτό του αλλά για όλους και κυρίως για τους μελλοντικούς ανθρώπους και τα άλλα πλάσματα, αντιστεκόμενος στην ισοπέδωση που έρχεται με ερπύστριες και τείνει να υποκαταστήσει το φυσικό περιβάλλον με το χρηματιστηριακό, κάνοντας όλα τα αγαθά, προϊόντα των αγορών. Οι άνθρωποι που πήραν χαμπάρι το πού βαδίζει το σύνολο και βγήκαν να παλέψουν και να προστατεύσουν τις κοινές αξίες, δεν είναι ιδιώτες, είναι αυτοί που έχουν βιώσει ήδη την επανάσταση μέσα τους και που σιγά σιγά μπολιάζουν κι άλλους, καθημερινά όλο και περισσότερους για να αλλάξει μια μέρα εντός του προσεχούς ιστορικού χρόνου το τοπίο γύρω μας.

πηγή: yiannismakridakis

τουλάχιστον δεν θα ατονήσωμεν εις την χαλαράν της παστάδος ηδυπάθειαν.

image: Abandoned Bomb Shelter, 1960s by Retronaut

ΚΑΤΩ Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ!!!
ΖΗΤΩ Η ΦΥΣΙΣ!!!

"Κάτω ο πολιτισμός!" κραυγάζουν οι φυσιοκράται διά του στόματος του Ερρίκου Ζισλύ, και η κραυγή των αυτή αντηχεί ηδέως εις τα ώτα μου και η κεφαλή μου κάτω νεύει, σιωπηρώς επιδοκιμάζουσα του πολιτισμού την καταδίκην! 

Πως! Κάτω ο πολιτισμός; Κάτω τόσοι αγώνες της ανθρωπότητος, τόσαι κατακτήσεις, τόση πρόοδος; 

Πως! Να επανέλθη πάλιν ο άνθρωπος εις τα δάση, να κατοικήση πάλιν τα σπήλαια, ν' αποβάλη το ένδυμα και να τρέφηται διά των αγρίων καρπών της φύσεως; 

Πως! Ο άνθρωπος, ο κύριος της φύσεως να εγκαταλείψη τον θρόνον του, όν διά τόσων θυσιών εδραίωσε και ν' αυτομολήση εις τον εχθρόν, ανομολογών την αδυναμίαν του να καρπωθή τόσων αιώνων μόχθους του; 

Πως! Δεν είνε τούτο παραφροσύνη; Και ετόλμησε να προφέρη τοιαύτην βλασφημίαν ανήρ ζών εν τω κέντρω του πολιτισμού, και δυνάμενος να εκτιμήση όλον το μεγαλείον της δυνάμεώς του;

Ναι! απαντώμεν! Κάτω ο πολιτισμός! 

Κάτω δηλαδή η υποκρισία, η εκμετάλλευσις του ανθρώπου παρά του ανθρώπου, η τυραννία του ανθρώπου παρά του ανθρώπου, κάτω η τερατώδης αύτη κατάστασις καθ' ήν χιλιάδες ανθρώπων καθ' εκάστην αποθνήσκουσιν εξ ασιτίας και ψύχους, καθ' όν χρόνον οι παραγωγείς του άρτου, των υφασμάτων και των λοιπών χρειωδών του βίου, λιμώττουσιν ακριβώς ένεκεν της πληθώρας της παραγωγής, και της συσσωρεύσεως τούτων εν υπεραφθονία εις τας αγοράς της καταναλώσεως: ενί λόγω, κάτω η βάσανος του Ταντάλου και... ΖΗΤΩ Η ΦΥΣΙΣ!

Ναι! Εάν πρόκηται να εξακολουθήση η αισχρά και κακούργος αύτη τάξις των πραγμάτων της τυραννίας, του ψεύδους, της πορνείας, του αλκοολισμού, της φθίσεως, της συφιλίδος, του εκνευρισμού, της παρανοίας, των φόνων, των στάσεων, των επαναστάσεων, των πολέμων, του ελεεινού αυτού τέλος και αιωνίου αλληλοφαγώματος και αλληλοεξευτελισμού, και εάν είνε ανέφικτος η βασιλεία της αναρχικής αλληλεγγύης, ας υπάγη μυριάκις ες κόρακας ο πολιτισμός! 

Δεν θέλομεν ούτε σιδηροδρόμους, ούτε τηλεγράφους, ούτε τηλέφωνα, ούτε φωνόγραφα, ούτε ανάκτορα, ούτε τάπητας, ούτε ολοσηρικά, ούτε εριούχα, ούτε υποδήματα, ούτε χρυσόν, ούτε άργυρον, ούτε χάλυβα, ούτε τίποτε, τίποτε τεχνητόν! Αλλά τα πάντα φυσικά.

Ναι! Ας επανέλθωμεν εις την φύσιν! Ας επανέλθωμεν εις την πτωχήν μητέρα μας φύσιν! Παρ' αυτή βεβαίως δεν θα εύρωμεν ούτε ασιατικήν ούτε ευρωπαϊκήν κουζίναν, δεν θα τύχωμεν δουλικής υπηρεσίας, δεν θα ενδυθώμεν μαλακά ιμάτια και τρίζοντας στολισμούς, δεν θα ηδύνωμεν τον ουρανίσκον μας με αρωματώδη σίκερα, και δεν θα ατονήσωμεν εις την χαλαράν της παστάδος ηδυπάθειαν. Αλλά θα εύρωμεν την λιτήν, την υγιεινήν και την μόνην αρμόζουσαν εις τον οργανισμόν του ανθρώπου τροφήν των καρπών, θα περιβληθώμεν τα βαρέα των ζώων δέρματα, θα πίνωμεν τα διαυγή των πηγών νάματα και θα εισπνέωμεν διά των ευρέων στέρνων μας τον υγιή και αρωματώδη των δασών και των βουνών αέρα. 

Παρά τη φύσει, δεν θα διατρέχωμεν τας εκτάσεις διά των ατμήρων αμαξοστοιχιών, και τους ωκεανούς διά των κολοσσιαίων ατμοπλοίων, δεν θα τρέφωμεν παχείας και πλαδαράς σάρκας, δεν θα καυχώμεθα γελοίως ότι η γυνή, το έτερον εγώ μας, είναι σύζυγός μας, δηλαδή δούλη μας, κτήμα μας, δεν θα συντηρώμεν προγάστορας αιδεσιμωτάτους, πανιερωτάτους, αγιωτάτους και παναγιωτάτους, αλλά θα είμεθα ελαφροί ως δορκάδες, ρωμαλέοι ως ταύροι, γενναίοι και υπερήφανοι ως λέοντες, ελεύθεροι ως αετοί, προ πάντων ελεύθεροι, ελεύθεροι!

Α, ναι! Κάτω η τυραννική αύτη κοινωνία των προλήψεων, των δεισιδαιμονιών, των πιέσεων, των ανεκπληρώτων πόθων, του αώρου γήρατος, του μαρασμού, των στεναγμών και των θρήνων, και ζήτω η ελευθερία της φύσεως! 

Εν αύτη, δυνατόν να να καλυφθή τις υπό των χιόνων και ν' αποψυγή, αλλά δεν θ' αποθνήσκη εις το πεχοδρόμιον, υπό τα παράθυρα των ανακτόρων οργιαζόντων κηφήνων.
Δυνατόν να πέση εκ βράχου τινός και να θραύση τον πόδα του ή τας χείρας του και να μην υπάρχη ο χειρουργός ίνα περιδέση το τραύμα του και τον θεραπεύση. Αλλά δεν θα υφίσταται τους πόνους του γνωρίζων ότι εκεί που πλησίον υπάρχει νοσοκομείον ού αι θύραι είνε κλεισταί ασπλάγχνως δι' αυτόν. 

Δυνατόν να αποθάνη έστω εκ της πείνης, όπερ απαράδεκτον, αλλά δεν θ' αποθάνη έξωθεν εστιατορίων υφιστάμενος την βάσανον της ευωδίας των φαγητών και τον κρότον όν ποιούσι επί των παροψίδων οι τρώγοντες αστοί.

Ναί! Προκειμένου να εξακολουθήση η μυσαρά αύτη κατάστασις, ερρέτω απειράκις ο πολιτισμός και Ζήτω η Φύσις!

Πρόκειται για άρθρο από την αναρχική εφημερίδα του Πύργου Ηλείας "Νέον Φως". Το άρθρο είναι του Βασίλειου Θεοδωρίδη, που ήταν και η ψυχή της εφημερίδας.
Η εφημερίδα "Νέον Φως" εκδιδόταν πάνω-κάτω από το 1898 μέχρι το 1901, και είχε σοβαρότατη κυκλοφορία στη Δυτική Πελοπόννησο.
Το συγκεκριμένο κείμενο είναι από το τεύχος 20, που κυκλοφόρησε στις 7-3-1899.
Ωραίες εποχές!

πηγή: prkls