Τα όρια του πατριωτισμού τους

Το «μανιφέστο» των 10 κοριτσιών της παρέλασης

Μάριος Διονέλλης

 

Το σκεπτικό της καλλιτεχνικής «επέμβασης» που πραγματοποίησαν κατά τη διάρκεια της παρέλασης στον Δήμο Νέας Φιλαδέλφειας - Νέας Χαλκηδόνας εκθέτουν τα 10 κορίτσια που πήραν μέρος στη συγκεκριμένη δράση. Σε κείμενό τους που απέστειλαν στην «Εφ.Συν.» τονίζουν μεταξύ άλλων: «Υπήρξαμε για λίγο στρατιωτάκια που αρχίζουν να ξεκουρδίζονται, να βραχυκυκλώνουν απέναντι στις διαταγές, τα παραγγέλματα, τα εμβατήρια. Ισως γιατί πλέον δεν μας πείθουν οι ιδέες που ενσαρκώνονται σε όλα αυτά».

 

Οι ίδιες εξηγούν τους λόγους που επέλεξαν τη συγκεκριμένη περιοχή για την υλοποίηση της ιδέας τους και απαντούν στις αντιδράσεις που προκάλεσε η κίνησή τους τονίζοντας πως «Αυτά ακριβώς είναι τα όρια του πατριωτισμού τους. Η πατρίδα των κανονικών, των προβλέψιμων, των άριστων».

 

Στρατιωτάκια ακούνητα, μέρα ή νύχτα;

Στρατιωτάκια ακούρδιστα, μέρα ή νύχτα;

Πώς στα παιδικά παιχνίδια εμπλέκονται οι αρχηγοί, οι στρατοί και τα στρατιωτάκια τους;

Στρατοί που κάνουν πολέμους, βομβαρδισμούς, επεμβάσεις.

Και εμείς επέμβαση εκτάκτου ανάγκης κάναμε αλλά χωρίς την παραμικρή άσκηση βίας. 

Καλλιτεχνική επέμβαση, κάτι σαν παιχνίδι.

Υπήρξαμε για λίγο στρατιωτάκια που αρχίζουν να ξεκουρδίζονται, να βραχυκυκλώνουν απέναντι στις διαταγές, τα παραγγέλματα, τα εμβατήρια. ίσως γιατί πλέον δεν μας πείθουν οι ιδέες που ενσαρκώνονται σε όλα αυτά.

Τι κοινό μπορεί να'χει ο μιλιταρισμός με την ελευθερία; Τι σχέση μπορεί να'χει η υπεράσπιση της ελευθερίας ενός λαού με τον πατριωτισμό που διδασκόμαστε από μικρά παιδιά; Στα σχολεία, στις παρελάσεις, παντού.

Ο πόλεμος του ανθρώπου για την ελευθερία του δεν είναι έπος ούτε τραγωδία. Είναι η ίδια η ζωή εν κινήσει. Κίνηση που δεν μπορεί να ελεγχθεί και να μπει σε καλούπια.

Γι' αυτό και εμείς μπήκαμε στην παρέλαση ακαλούπωτοι... Υπό την πνευματική μπαγκέτα του μεγάλου στρατάρχη της αγγλικής κωμωδίας, John Cleese και όσων μας έχουν διδάξει οι Monty Python.  Με το δικό μας silly walk και ρυθμό. 

Στα μάτια των επισήμων και πολλών θεατών, είδαμε την περιέργεια, την έκπληξη αλλά και την υποτίμηση. Άλλοι μας γιούχαραν, άλλοι μας πέρασαν για "προβληματικά παιδιά". Αυτά ακριβώς είναι τα όρια του πατριωτισμού τους. Η πατρίδα των κανονικών, των προβλέψιμων, των άριστων.

Εμείς ήρθαμε από άλλες πατρίδες. τις πατρίδες των περιττών, των απρόβλεπτων, των ζωντανών. Εις οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί ελευθερίας, λοιπόν.

Υ.Γ.  
Επιλέξαμε να πάμε στο δήμο της Ν. Φιλαδέλφειας- Ν. Χαλκηδόνας σε μια γειτονιά χτισμένη από πρόσφυγες,  τους κατεξοχήν περιττούς και απόβλητους της ελληνικής κοινωνίας και τότε και τώρα.

10 "στρατιωτάκια" της υπο-κριτικής τέχνης

πηγή: ΕφΣυν

ο πόλεμος των δύο κόσμων

Είμαστε στις αρχές της δεκαετίας του ’30. Τα σοσιαλιστικά μηνύματα για τη δυνατότητα ύπαρξης μιας άλλης, καλύτερης κοινωνίας εξαπλώνονται ραγδαίως σε όλη την "Δύση", έχοντας  ιδιαίτερη απήχηση στα φτωχά, εργατικά στρώματα που πλειοψηφούν στην Ευρώπη του Μεσοπολέμου. Οι Αγγλογάλλοι νταβατζήδες ανησυχώντας για την επέλαση του Κομμουνισμού, αποφασίζουν να στηρίξουν κρυφά τις φασιστικές δυνάμεις σε Ιταλία και Γερμανία. Αυτό εκφράζεται κυρίως μέσω της "Πολιτικής Κατευνασμού" (‘Appeasement’) μέρος της οποίας ήταν και η ανοχή του Γερμανικού επανεξοπλισμού και η ανακατάληψη του Σάαρ, κατά παραβίαση της Συνθήκης των Βερσαλλιών που με ένοχη σιωπή αποδέχονται οι Άγγλοι και οι Γάλλοι. Παράλληλα και στο παρασκήνιο, μεγάλες εταιρίες από Αγγλία, Γαλλία και ΗΠΑ στέλνουν άφθονο, ζεστό χρήμα, για να στηρίξουν τις επενδύσεις τους, οι οποίες είναι πολλές λόγω του φθηνού εργατικού δυναμικού της κατεστραμένης Γερμανίας.

Όπως και στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης, έτσι και στην Ισπανία το πολιτικό κλίμα είναι ιδιαίτερα τεταμένο. Η χώρα είχε απαλλαγεί απ’την Μοναρχία και η Αριστερά διεκδικεί την αναδιανομή της γης, την αυτονομία των περιοχών που συνιστούσαν την Ισπανία (Καταλονία, Βασκωνία κλπ) και τον περιορισμό της δύναμης της πανίσχυρης Καθολικής Εκκλησίας.

Στην κορύφωση όλων αυτών, το 1936 οι Δημοκρατικές δυνάμεις συνασπίζονται και καταφέρνουν να κερδίσουν για πρώτη φορά στις εκλογές. Από την πρώτη μέρα στην εξουσία η Κεντροαριστερή κυβέρνηση υπονομεύεται χοντρά απ’τους φιλοβασιλικούς, αλλά και το αναρχικό κίνημα που είναι ιδιαίτερα δυνατό και δραστήριο. Οι στρατιωτικοί από την πλευρά τους επιχειρούν αυτό που ξέρουν καλά να κάνουν και κάνανε τα προηγούμενα 200 χρόνια: πραξικόπημα. Επιχειρούν 2 ανεπιτυχή πραξικοπήματα. Στο 2ο συμμετέχει και ο στρατηγός Φράνκο, που είναι και διοικητής της αξιόμαχης και φιρμάτης Ισπανικής Λεγεώνας των Ξένων.

Το πραξικόπημα αποτυγχάνει και ο Φράνκο καταφεύγει στο Μαρόκο που είναι Ισπανική αποικία. Εκεί ανασυντάσσεται και με την στρατιωτική συνδρομή της ναζιστικής Γερμανίας και της φασιστικής Ιταλίας, αλλά και την οικονομική ενίσχυση από πλούσιους φιλοκαθεστωτικούς Ισπανούς, μέσω της γειτονικής Πορτογαλίας του δικτάτορα Σαλαζάρ, αποφασίζει να εισβάλλει στην Ισπανία.

γυναίκες

Πού είναι οι γυναίκες;

26 Νοέ, ’15

Κοιτάς γύρω σου και βλέπεις ανθρώπους να συζητάνε, να διαφωνούν, να γελάνε, να αγκαλιάζονται, να φιλιούνται. Κοιτάς τις ειδήσεις και βλέπεις ανθρώπους να ανατινάζονται, να σκοτώνουν, να ουρλιάζουν χαμογελαστοί πάνω από πτώματα.

Υπάρχει μια έντονη αντίθεση ανάμεσα στις εικόνες που βλέπουμε στη ζωή μας και στις εικόνες που βλέπουμε στις ειδήσεις.

Υπάρχει και μια πολύ έντονη διαφορά: στη ζωή μας υπάρχουν και γυναίκες• στους πολέμους και στις βαρβαρότητες, οι γυναίκες είναι απούσες.

ΕΝΤΟ ΜΕ ΤΑΞΙ στην Πιονγιάνγκ

κοσμογονικές αλλαγές

Ιστορίες

 

21 Σεπ, ’16

Ο Ντάλτον Τράμπο υπήρξε από τους κορυφαίους Αμερικανούς σεναριογράφους και θεατρικούς συγγραφείς. Το πιο γνωστό έργο του ήταν το αντιπολεμικό αριστούργημα «Ο Τζόνι πήρε το όπλο του», ένα έργο που επηρέασε εκατομμύρια ψυχές σε ολόκληρο τον κόσμο.

Ύστερα ήρθε ο Β΄Παγκόσμιος Πόλεμος και, όταν τέλειωσε, ο Τράμπο -μαζί με άλλα φωτισμένα μυαλά της τότε αριστερής αμερικανικής διανόησης- αντιτάχθηκε στο σκηνικό του επόμενου ολοκληρωτικού πολέμου που στηνόταν από την Αμερική και τους συμμάχους της με την δημιουργία του ΝΑΤΟ και τις επεμβάσεις στην Ελλάδα, στην Κορέα και στην Ινδοκίνα.

Όμως, ήταν ταυτόχρονα και η εποχή που ο Μακαρθισμός έδειχνε τα δόντια του, μαζί και τα όρια της αστικής αντιπροσωπευτικής «δημοκρατίας».

Ο Τράμπο –όπως και τόσοι άλλοι– κατηγορήθηκε ως πράκτορας των κομμουνιστών και τον σοβιετικών.

Όταν τον κάλεσαν στην επιτροπή Μακάρθι για να απολογηθεί, αρνήθηκε να απαντήσει στις προβοκατόρικες ερωτήσεις που του έθεταν, υπερασπιζόμενος την υπόληψη και την αξιοπρέπειά του.

Για την πράξη του αυτή, τιμωρήθηκε με φυλάκιση και πέρασε μερικούς μήνες σε αμερικανική φυλακή.

μάντεψε που ανήκεις :)

εθνικότητες και θρησκείες από τη μια

και η (Ιερή) φύση από την άλλη

[tip: για να βρεις που "ανήκεις", σκέψου τι σου δίνει ζωή]

σφαγεία

ξέρουμε

Τα πράγματα δεν είναι όπως παλιά. Έχουν αλλάξει και μάλιστα ριζικά. Με μη αναστρέψιμο τρόπο. Μπορεί αυτή η αλλαγή να μην έχει εγγραφεί ακόμα στο συλλογικό μας υποσυνείδητο, αλλά είναι θέμα χρόνου να γίνει κι αυτό.

Η απόσταση δεν υπάρχει πια, να λειτουργεί ως ασφαλής τρύπα για να στρουθοκαμηλίζουμε.

Τώρα, δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι δεν ξέρουμε. 

Γι'αυτό μας κοιτάει μ'αυτό το βλέμμα, ο πεντάχρονος Ομράν. Περιμένει να του λύσουμε την απορία. Εμείς που ξέρουμε.

                    

όπισθεν

Ο Γάλλος Βαλς κηρύσσει "Ιερό Πόλεμο" και σταυροφορία, (το είδωλο του Άδωνι) ο Τραμπ χτενίζει αυτή την πατσαβούρα που έχει, για να βγαίνει ωραίος στον Λευκό Οίκο και σύντομα, πολλοί από εμάς θα νιώθουμε, όπως νιώθουν και οι πολιτισμένοι, δημοκρατικοί Τούρκοι, στη σημερινή Τουρκία του Ερντογάν.

Θα κάθεσαι ήσυχα, ήσυχα στο σπιτουλίνι σου, μη σου'ρθει καμιά θεόσταλτη κρότου-λάμψης κατακέφαλα και σου δείξει το Φως το Εκσυγχρονιστικό.

Αν δεις τη μεγάλη εικόνα, έχουμε φύγει προ πολλού απ'τον Διαφωτισμό και πάμε όλο ντου, με γκάζια προς τον αναπτυξιακό Μεσαίωνα. Βάλε ζώνη. Αγνότητας.

RIP Muhammad Ali

Ο Muhammad Ali δεν ήταν απλά μια από τις κορυφαίες προσωπικότητες που ανέδειξε ποτέ ο παγκόσμιος αθλητισμός. Ήταν πραγματική μορφάρα! Χρησιμοποίησε τις γροθιές του για να φτάσει στην κορυφή-μακράν του δεύτερου και στη συνέχεια τη δόξα και τα χρήματα που κέρδισε, για να παλέψει για την κοινωνική ισότητα και δικαιοσύνη.

Όταν ήρθε η ώρα του να καταταγεί στο στρατό, αρνήθηκε να το κάνει τόσο εξαιτίας των θρησκευτικών του πεποιθήσεων όσο και λόγω του πολέμου του Βιετνάμ, στον οποίο δεν έβλεπε κανέναν λόγο να προσχωρήσει. Το κόστος της ανυποταξίας του μεγάλο, αφού το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ τον έσυρε σε δίκη όπου και καταδικάστηκε, του αφαιρέθηκαν οι 3 παγκόσμιοι τίτλοι και του απαγορεύτηκε η συμμετοχή του σε αγώνες για 3,5 χρόνια.

Βάζοντας συνειδητά τις προσωπικές του αξίες πάνω από "καριέρα" και "επιτυχία", ο Muhammad Ali δικαιολόγησε την άρνησή του με μερικές σαφείς και ιστορικές φράσεις:

"..Κανένας Βιετκόνγκ δεν με έχει αποκαλέσει Νέγρο. Όχι δεν πρόκειται να ταξιδέψω 10.000 μίλια για να βοηθήσω στη δολοφονία, τον σκοτωμό και το κάψιμο ανθρώπων, βοηθώντας απλώς στην συνέχιση της κυριαρχίας των λευκών δουλεμπόρων σε βάρος των μαύρων ανά τον κόσμο. Έφτασε η μέρα που το κακό και η αδικία πρέπει να τερματιστεί. Γιατί μου ζητούν να βάλω μία στολή και να βομβαρδίζω και πυροβολώ ανθρώπους στο Βιετνάμ, όταν φωνάζουν Νέγρους τους ανθρώπους στο Λούισβιλ, μας συμπεριφέρονται σαν σκυλιά και δεν σέβονται τα ανθρώπινα δικαιώματα;

Εχθροί μου είναι οι λευκοί άνθρωποι όχι οι Βιετκόνγκ... Εσύ είσαι εκείνος που αντιπαλεύεις την ελευθερία μου. Εσύ είσαι εκείνος που αντιπαλεύεις όταν ζητώ την δικαιοσύνη. Εσύ είσαι εκείνος που αντιπαλεύεις την ισότητα."

αλλοιώνοντας τον μπολιτιζμό του notis

                      

παθήματα ζωής

Τους είδα να έρχονται από μακριά. Πατέρας και γιός. Κρατιούνται χέρι-χέρι. Κρατιούνται χέρι-χέρι εδώ και 18 περίπου χιλιόμετρα και θα πρέπει να κρατηθούν για δύο ακόμη, μέχρι να φτάσουν στην Ειδομένη. Σε λίγο θα βραδιάσει και ο μικρός θα σφίξει ακόμη περισσότερο το χέρι του πατέρα του. Ο ένας παίρνει δύναμη από τον άλλον. Ο πατέρας ταξιδεύει για να δώσει στο παιδί του ένα καλύτερο μέλλον και ο γιός ακολουθεί παρά το ότι δεν ξέρει που πηγαίνουν. Εμπιστεύεται τον πατέρα του. Καθώς πλησιάζουν, σηκώνω την μηχανή για να φωτογραφίσω. Μόλις με βλέπουν, ο πατέρας κάνει το σήμα της νίκης. Γυρνάει στον γιό του και του ζητάει να κάνει το ίδιο. Ο μικρός ακολουθεί τον πατέρα. Με χαιρετάει. Με χαιρετάνε και οι δύο. Η νίκη τους απέχει ακόμη πολλές εκατοντάδες χιλιόμετρα. Μέχρι τον τελικό προορισμό τους. Το αν θα είναι νίκη ή ήττα δεν το γνωρίζει κανείς. Ίσως τη νίκη την φέρει κάποτε στην πατρίδα του ο γιός. Επιστρέφοντας για να ζήσει με ειρήνη και όχι με πόλεμο. Οι δυτικές «προηγμένες» δημοκρατίες θα πρέπει να του το διδάξουν αυτό. Για την ώρα του διδάσκουν μόνον πως σηκώνονται οι φράχτες και πως κλείνουμε τα σύνορα στο πέρασμα του. Πως κοιμούνται δεκάδες άνθρωποι μέσα σε μια σκηνή με παγωνιά. Πως το φαγητό δεν φτάνει για να χορτάσεις και πως το μέλλον είναι αβέβαιο για ανθρώπους σαν κι αυτόν. Για τους πρόσφυγες…

RIP Killahp

πηγή: άτακτος

[ενωμένηγαμημένη ευρώπη]