«Ο
εθνικισμός είναι κι αυτός νεοναζισμός»
Δημοσιεύτηκε από Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος στις 29 Απριλίου, 2016
Υπάρχουν ημέρες, κατά τις οποίες βλέπεις τόσο ξεκάθαρα
την ιστορία να επαναλαμβάνεται, ένα κακό να γιγαντώνεται και θέλεις να θέσεις
το πρόβλημα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Ν’ αποκαλύψεις το μέγεθος της
απειλής, τον κίνδυνο.
Όμως, πολλές φορές, δεν χρειάζεται να γράψεις κάτι
δικό σου. Είναι αρκετό να θυμίσεις ή να γνωστοποιήσεις, τα λόγια μιας τεράστιας
μορφής του πολιτισμού, ώστε να γίνει αντιληπτό, πως ορισμένα πράγματα
παραμένουν διαχρονικά και ότι πίσω από ποικιλόχρωμους μανδύες, είθισται να
κρύβονται οι πιο σκοτεινοί εφιάλτες…
Μερικές από τις σκέψεις του Μάνου Χατζιδάκι για τον
νεοναζισμό, όπως αποτυπώνονται στο το έντυπο πρόγραμμα της συναυλίας του (1993)
με υπότιτλο «Οι βρικόλακες επιστρέφουν»:
«Ο φασισμός στις μέρες μας φανερώνεται με δύο
μορφές. Ή προκλητικός, με το πρόσχημα αντιδράσεως σε πολιτικά ή κοινωνικά
γεγονότα, που δεν ευνοούν την περίπτωσή τους, ή παθητικός μες στον οποίο
κυριαρχεί ο φόβος για ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Ανοχή και
παθητικότητα λοιπόν. Κι έτσι εδραιώνεται η πρόκληση. Με την ανοχή των
πολλών. Προτιμότερος ο αργός και σιωπηλός θάνατος από την αντίδραση του
ζωντανού κι ευαίσθητου οργανισμού που περιέχουμε. Το φάντασμα του κτήνους παρουσιάζεται
ιδιαιτέρως έντονα στους νέους. Εκεί επιδρά και το marketing. Η επιρροή από τα
ΜΜΕ ενός τρόπου ζωής που ευνοεί το εμπόριο. Κι όπως η εμπορία των ναρκωτικών
ευνοεί τη διάδοσή τους στους νέους, έτσι και η μουσική, οι ιδέες, ο χορός και
όσα σχετίζονται με τον τρόπο ζωής τους έχουν δημιουργήσει βιομηχανία με
τεράστια και αφάνταστα οικονομικά ενδιαφέροντα. Και μη βρίσκοντας αντίσταση
από μια στέρεη παιδεία, όλα αυτά δημιουργούν ένα κατάλληλο έδαφος για να
ανθίσει ο εγωκεντρισμός, η εγωπάθεια, η κενότητα και φυσικά κάθε κτηνώδες
ένστιχτο στο εσωτερικό τους. Προσέξτε το χορό τους με τις ομοιόμορφες
στρατιωτικές κινήσεις, μακριά από κάθε διάθεση επαφής και επικοινωνίας. Το
τραγούδι τους με τις συνθηματικές επαναλαμβανόμενες λέξεις, η απουσία του
βιβλίου και της σκέψης από την συμπεριφορά τους και ο στόχος για μια άνετη
σταδιοδρομία κέρδους και εύκολης επιτυχίας. Βιώνουμε μέρα με τη μέρα
περισσότερο το τμήμα του εαυτού μας – που ή φοβάται ή δεν σκέφτεται,
επιδιώκοντας όσο γίνεται περισσότερα οφέλη. Ώσπου να βρεθεί ο κατάλληλος
«αρχηγός» που θα ηγηθεί αυτού του κατάπτυστου περιεχομένου μας. Και τότε θα
“ναι αργά για ν” αντιδράσουμε.
Η πιθανή προέκταση του αξιώματος είναι, να συνηθίσουμε
τη φρίκη, να μας τρομάζει η ομορφιά (…). Η υποταγή ή ο εθισμός σε μια τέτοια
συνύπαρξη, ή συνδιαλλαγή, δεν προκαλεί τον κίνδυνο της αφομοίωσης ή της λήθης,
του πώς πρέπει, του πώς οφείλουμε να σκεφτόμαστε, να πράττουμε και να μιλάμε;
Αναμφισβήτητα αρχίσαμε να το ανεχόμαστε. Και η ανοχή πολλαπλασιάζει τα ζώα
στη δημόσια ζωή, τα ισχυροποιεί και τα βοηθά να συνθέσουν με ακρίβεια τη μορφή
του τέρατος που προΐσταται, ελέγχει και μας κυβερνά. Η μορφή του τέρατος είναι
αποκρουστική. Όταν όμως το πρόσωπο του τέρατος πάψει να μας τρομάζει, τότε
πρέπει να φοβόμαστε… γιατί αυτό σημαίνει ότι έχουμε αρχίσει να του μοιάζουμε
(…).
Αυτό το «τέρας»! Άλλοτε καμουφλαρισμένο και
άλλοτε ξεδιάντροπα προκλητικό έχει γιγαντωθεί, έχει αποκτήσει πολλές μορφές. Τα
πλοκάμια του απειλούν θεούς και δαίμονες.
Ο νεοναζισμός, ο φασισμός, ο ρατσισμός και κάθε
αντικοινωνικό και αντιανθρώπινο φαινόμενο συμπεριφοράς δεν προέρχεται από
ιδεολογία, δεν περιέχει ιδεολογία, δεν συνθέτει ιδεολογία. Είναι η μεγεθυμένη έκφραση –
εκδήλωση του κτήνους που περιέχουμε μέσα μας χωρίς εμπόδιο στην ανάπτυξή του,
όταν κοινωνικές ή πολιτικές συγκυρίες συντελούν, βοηθούν, ενισχύουν τη βάρβαρη
και αντιανθρώπινη παρουσία του.
Η μόνη αντιβίωση για την καταπολέμηση του κτήνους
που περιέχουμε είναι η Παιδεία. Η αληθινή παιδεία και όχι η ανεύθυνη εκπαίδευση
και η πληροφορία χωρίς κρίση και χωρίς ανήσυχη αμφισβητούμενη
συμπερασματολογία. Αυτή η παιδεία που δεν εφησυχάζει ούτε δημιουργεί
αυταρέσκεια στον σπουδάζοντα, αλλά πολλαπλασιάζει τα ερωτήματα και την
ανασφάλεια. Όμως μια τέτοια παιδεία δεν ευνοείται από τις πολιτικές
παρατάξεις και από όλες τις κυβερνήσεις, διότι κατασκευάζει ελεύθερους και
ανυπότακτους πολίτες μη χρήσιμους για το ευτελές παιχνίδι των κομμάτων και
της πολιτικής. Κι αποτελεί πολιτική «παράδοση» η πεποίθηση πως τα κτήνη, με
κατάλληλη τακτική και αντιμετώπιση, καθοδηγούνται, τιθασεύονται (…). Κι
είναι φορές που το κτήνος πολλαπλασιαζόμενο κάτω από συγκυρίες και με τη μορφή
«λαϊκών αιτημάτων και διεκδικήσεων» σχηματίζει φαινόμενα λοιμώδους νόσου
που προσβάλλει μεγάλες ανθρώπινες μάζες και επιβάλλει θανατηφόρες επιδημίες.
Ο εθνικισμός είναι κι αυτός νεοναζισμός.
Ο πατριωτισμός των φασιστών έχει τόση σχέση με την
πατρίδα, όση σχέση μπορεί να έχουν με τον πατριωτισμό τα άλογα επειδή
συμμετέχουν στις παρελάσεις!
Ταξίδεψα πολύ και αυτό με βοήθησε ν”
αντιληφθώ πως η βλακεία δεν ήταν αποκλειστικόν του τόπου μας
προϊόν, όπως περήφανα ισχυρίζονται κι αποδεικνύουν συνεχώς οι Έλληνες
σοβινιστές και της εθνικοφροσύνης οι εραστές.
Ποτέ δεν θα νικήσει η Ελευθερία, αφού τη
στηρίζουν και τη μεταφέρουν άνθρωποι, που εννοούν να μεταβιβάζουν τις δικές
τους ευθύνες στους άλλους (…). Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι. Οι μισητοί
δολοφόνοι, που βρίσκουν όμως κατανόηση από τις διωκτικές αρχές λόγω μιας
περίεργης αλλά όχι και ανεξήγητης συγγενικής ομοιότητος. Που τους έχουν
συνηθίσει οι αρχές και οι κυβερνήσεις σαν μια πολιτική προέκτασή τους ή σαν μια
επιτρεπτή αντίθεση, δίχως ιδιαίτερη σημασία που να προκαλεί ανησυχία (…).
Ο νεοναζισμός δεν είναι θεωρία, σκέψη και
αναρχία. Είναι μια παράσταση. Εσείς κι εμείς. Και πρωταγωνιστεί ο
Θάνατος…».
