Showing posts with label κρίση. Show all posts
Showing posts with label κρίση. Show all posts

Monday, 8 April 2019

Ding-Dong! The Witch Is Dead

Σαν σήμερα το 2013 πέθανε η Μάργκαρετ Θάτσερ. Σύμφωνα με ρεπορτάζ της εποχής, το χαρμόσυνο αυτό γεγονός γιορτάστηκε δεόντως από εκατοντάδες χιλιάδες Βρετανούς σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο.

Υπάρχουν βέβαια και διάφορα λούμπεν τζημεροειδή που (οι πολιτικές της δεν τα άφησαν άνεργα και) τη λατρεύουν. 

Το ποστ είναι αφιερωμένο σ'αυτά τα φουκαριάρικα.


Ο μύθος της οικονομικής ανάπτυξης της Θάτσερ.


Οικονομολόγοι του Κέιμπριτζ αποδομούν τον «θατσερισμό» και το οικονομικό μοντέλο του σκληρού φιλελευθερισμού.

Οι πολιτικές της Μάργκαρετ Θάτσερ των ιδιωτικοποιήσεων, της απορρύθμισης της αγοράς και της φορολόγησης των χαμηλών εισοδημάτων απέτυχαν να τονώσουν την ανάπτυξη, σύμφωνα με μια νέα μελέτη που αμφισβητεί τα οφέλη των οικονομιών της ελεύθερης αγοράς.

Σε μια βαθιά ανάλυση των επιδόσεων της βρετανικής οικονομίας πριν και μετά το 1979, οικονομολόγοι του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, υποστηρίζουν ότι οι φιλελεύθερες πολιτικές που εφήρμοσε η Θάτσερ, συνοδεύτηκαν από ένταση της ανεργίας και των ανισοτήτων.


Wednesday, 12 September 2018

αφού συνηθίσαμε το πρόσωπο του τέρατος, ήρθε και η ώρα του κώλου του


TΟ ΤΕΡΑΣ ΠΟΥ ΕΚΘΡΕΨΑΜΕ.

Από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας στην Ελλάδα εδραιώνεται σε ένα τμήμα του πολιτικού ακροατηρίου ένας δημόσιος λόγος που έχει χαρακτηριστικά φασιστικού τύπου.

Είναι αυταρχικός: δεν νοεί ότι μπορεί να υπάρχει αντίρρηση στα λεγόμενά του.

Είναι εθνικιστικός: το ελληνικό έθνος έχει πάντα δίκιο διότι είναι το ελληνικό έθνος, ανεξαρτήτως τι πρεσβεύει.

Είναι ρατσιστικός: οι Έλληνες είναι εξέχων λαός διότι είναι Έλληνες.

Είναι σεξιστικός: οι ομοφυλόφιλοι (και άλλοι) είναι άρρωστα μιάσματα.

Είναι βίαιος: αφού δεν πείθει δεν έχει πρόβλημα να δείρει.

Ένα κομμάτι των συμπολιτών μας θα αποδώσει αυτόν το λόγο στην υπανάπτυξη, την αμορφωσιά και τον χοντροκομμένα και λούμπεν“απολίτιστο” χαρακτήρα αυτών που τον πρεσβεύουν. Αλήθεια είναι ότι κοιτώντας φωτογραφίες από το χθεσινό συλλαλητήριο στη Θεσσαλονίκη δεν είναι δύσκολο να ολισθήσει κανείς σε μια τέτοια ανάγνωση.

Ωστόσο, αυτή η ανάγνωση είναι λάθος για μια σειρά λόγων:

- ο κόσμος αυτός εκπαιδεύτηκε με αυτόν τον τρόπο από θεσμούς “υψηλής” κουλτούρας και ευρείας νομιμοποίησης: ο ρόλος της Εκκλησίας κυρίως από τα χρόνια του Χριστόδουλου ήταν κομβικός στην εδραίωση αυτής της ιδεολογίας.

- Η χρονική απόσταση που μας χωρίζει από την δικτατορία ολοένα και μεγαλώνει και φυσικά ο χρόνος δαμάζει τις ενοχές και τις τύψεις. Εξάλλου, είναι αφελές ως και κουτοπόνηρο να νομίζει κανείς ότι επειδή η Ελλάδα πέρασε χούντα και άλλες εκτροπές θα είναι εσαεί στο απυρόβλητο του φασισμού. Αν κάποιος νοσταλγός της χούντας αυτολογοκρίνονταν πριν από 20 και 30 χρόνια, πλέον το κάνει ολοένα και λιγότερο.

- Τέλος, ο λόγος αυτός δεν έχει μόνο λούμπεν χαρακτηριστικά: στις αρχές της δεκαετίας του ‘90, οι βαρωνίες της συντηρητικής παράταξης κυρίως στη Βόρεια Ελλάδα αγκάλιασαν με ζέση τον αναδυόμενο εθνικισμό περί του Μακεδονικού διότι στην υπερφίαλη επίδειξη ισχύος και "διείσδυσης" στα Βαλκάνια, το αίσθημα της ανωτερότητας απέναντι στους ξυπόλητους Βαλκανίους ήταν χρήσιμο. Το αίσθημα αυτό κατεξοχήν βόλεψε και το εκσυχρονιστικό αφήγημα της “ισχυρής Ελλάδας”.

Όμως, έχει ο καιρός γυρίσματα. Η "κρίση" τα ανέδειξε πανηγυρικά. Αυτό που θρέψαμε ως κοινωνία και ως πολιτική ηγεσία πλέον δεν είναι πολιτικά διαχειρίσιμο. Το τέρας, ως νέος Φρανκεστάιν, στρέφεται ενάντια στο δημιουργό του. Του δείχνει τον κώλο του. Πλέον, δεν μπορεί καν να επικοινωνήσει με στοιχειώδεις όρους δημοσίου ή έστω εθνικού συμφέροντος. Αξία έχει μόνο η μυθική δύναμη των δοξασιών του. Το μίσος του και η απέχθειά του για ο,τιδήποτε δεν νιώθει δικό του. Και πάρα ταύτα, κάποιοι άνοες ακόμη το κανακεύουν.

Στη χώρα μας δεν έχει εκφραστεί κεντρικά ο νέος αντιευρωπαϊκός πόλος που θα κάνει “την Ελλάδα πάλι μεγάλη” βυθισμένος στην αρχαιοπληξία του. Αυτό που βλέπουμε στα συλλαλητήρια είναι η μαγιά του. Όπου να’ναι έρχεται κι ο μάγειρας.

Αν ενδιαφερόμαστε για κρίσιμα πολιτικά επίδικα της Ελλάδας για το μεσοπρόθεσμο μέλλον, νομίζω ότι αυτό είναι το μείζον.
 

Thursday, 23 August 2018

η Ιθάκη κι ο Λεβέντης


Η αναγγελία του τέλους των μνημονίων στην Ιθάκη, είναι η μεγαλύτερη παρτούζα σημαινόντων και σημαινομένων έβερ. Γνώμη μου πάντα.

Και εξηγούμαι. Οκ και η Ομηρική Οδύσσεια, βρίθει συμβολισμών και σπουδαίων νοημάτων, αλλά όλα αυτά είναι νοήματα ζωής και συνδεδεμένα με πανανθρώπινες αξίες, χωρίς ιδιαίτερα "ενδημικό" χαρακτήρα. Τούτο εδώ το έπος είναι καθαρά νεοελληναράδικο.

Η σύγχρονη πολιτική σκηνή είναι τίγκα στις Σειρήνες, στους Μνηστήρες, στις Πηνελόπες, στους Λωτοφάγους, στους Κύκλωπες και στους περιπλανώμενους Οδυσσέες.

Η αναζήτηση της Ιθάκης (και της Ομηρικής και της Καβαφικής) είναι εσωτερική υπόθεση, όλοι το ξέρουν αυτό. Όπως είναι και καθαρά προσωπική. Ο καθένας δηλαδή με την Ιθάκη του και μάλιστα χωρίς να είναι υποχρεωμένος και να την ψάξει.

Η κρίση ήταν μια ευκαιρία για αυτοκάθαρση και για μια επαναπροσέγγιση του τρόπου που υπάρχουμε ως άτομα αλλά και ως μέλη ενός συνόλου, μιας κοινωνίας, ενός κράτους, μιας κοινότητας.

 Όλοι ξέρουμε καλά ότι δεν καταφέραμε και πολλά πάνω σ'αυτό. Ποτέ δεν είναι αργά βέβαια, γιατί μπορεί τα μνημόνια να τελείωσαν στο τυπικό τους μέρος, αλλά τα εφαρμοστικά τους μέτρα και οι δεσμεύσεις πλεονάσματος είναι εδώ, για να συνεχίσουν την κρίση. Όπως και ο φασισμός ξύπνησε και είναι εδώ. Και ως νοοτροπία και ως πολιτική κατεύθυνση (σιγά μην είναι ιδεολογία).

Τουλάχιστον ας είμαστε ειλικρινείς. Αμφιβάλλει κανείς ότι η Ιθάκη, δεν είναι παρά μια στάση, στην ΤΙΝΑ την ανθρωποφάγα καπιταλισμόγρια? Κάτι σαν τον Λεβέντη της εθνικής.

Ξέρει κανείς προς τα που πέφτει το νησί των Λωτοφάγων? Εκεί έπρεπε να πάει ο Τσίπρας για τον πανηγυρικό.

Sunday, 15 October 2017

τον κόσμο ανάποδα

[....]
Η Amazon σκέφτεται να ανοίξει στις ΗΠΑ 2.000 μίνι μάρκετ εντελώς αυτοματοποιημένα, χωρίς προσωπικό. Μπαίνοντας ο πελάτης στο μαγαζί, θα σκανάρει στο τερματικό το έξυπνο κινητό, οι κάμερες θα παρακολουθούν το κάθε του βήμα και ό,τι κατεβάσει από τα ράφια, θα χρεώνεται αμέσως στον λογαριασμό του. Με αυτόν τον τρόπο υπολογίζουν πως θα γλιτώσουν είκοσι χιλιάδες μισθούς.

Σύμφωνα με τις προβλέψεις της Παγκόσμιας Τράπεζας, μέχρι το 2030 αυτός ο εκσυγχρονισμός θα έχει αφανίσει το 40% των σημερινών θέσεων εργασίας στον ανεπτυγμένο κόσμο. Δηλαδή η ανεργία γίνεται προϋπόθεση της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Και έτσι έχουμε την εξής αναστροφή: Ενώ ο άνθρωπος είναι το μόνο πραγματικό κεφάλαιο, αυτό το κεφάλαιο εκμηδενίζεται από το χρήμα, που έχει δικτατορική ισχύ και μας εκπορνεύει βαθιά.

Ποιο είναι το αντίδοτο; Η αγάπη και η δημιουργία. Οποιος αγαπάει δεν μετράει. Οπου το χρήμα έχει αξία, οι λέξεις δεν έχουν καμία (βλέπε τον πολιτικό λόγο στη Βουλή). Εκεί που οι λέξεις έχουν αξία (βλέπε δημιουργία) το χρήμα δεν έχει καμία. Αλήθεια, ποια είναι η αξία ενός στίχου του Σολωμού; Ή ακόμα του συνόλου του ποιητικού έργου του Καρούζου που πέθανε με χαρτί απορίας; Ενώ ένας ασήμαντος βουλευτής μπορεί σε τέσσερα χρόνια να έχει αγορεύσει μόνο ένα «ναι» ή ένα «όχι» και να παίρνει μισθό αρεοπαγίτη.

Δηλαδή τον μεγαλύτερο μισθό που δίνει το κράτος. Για να δούμε τον κόσμο σωστά, πρέπει να τον δούμε ανάποδα. Και τότε ίσως να τον καταλάβουμε και κάτι να κάνουμε. Αλλιώτικα, όλοι συντηρούμε και αναπαράγουμε τον καπιταλισμό. Ακόμα και με αριστερή ρητορική. Βλέπε στα καθ’ ημάς ΣΥΡΙΖΑ.

Απόσπασμα από το άρθρο "Η ανωμαλία της ομαλοποίησης" του Περικλή Κοροβέση στην Εφημερίδα των Συντακτών. Εξαιρετικός και εύστοχος όπως πάντα, ο αρθρογράφος εντοπίζει και περιγράφει την ουσία του (όλου) προβλήματος, αφήνοντας την πόρνη (που νομίζει ότι είναι βασιλιάς) γυμνή, με τις τρύπες/πληγές της εκτεθειμένες στα αχόρταγα ζουμ του τηλεσκηνοθέτη.

Tuesday, 1 August 2017

τα φάγαμε όλοι χαζοί


Θέλημα Θεού

31 Ιούλ, ’17

Πολύ επιτυχημένη είναι η παράσταση «Πολιτική στο προτεκτοράτο», αφού ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Δημοκρατία συγκυβερνούν αλλά καταφέρνουν να πείθουν ακόμα αρκετούς αφελείς πως σκοτώνονται μεταξύ τους.

Επτάμισι χρόνια μετά την χρεοκοπία της χώρας, το θέμα είναι οι αποκαλύψεις που κάνει ο Γιάνης Βαρουφάκης στο βιβλίο του που κυκλοφόρησε πριν από τρεις μήνες.

Το σόου γίνεται ακόμα καλύτερο, όταν εμφανίζεται ο Ευάγγελος Βενιζέλος και δηλώνει πως ο τρόπος που διαπραγματεύονταν ο Τσίπρας και ο Βαρουφάκης είναι πράξεις που συνιστούν εθνικό έγκλημα.

Ναι, αυτό το λέει ο Ευάγγελος Βενιζέλος.

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος που, ως υπουργός Οικονομικών, υπέγραψε την υπαγωγή των ομολόγων της χώρας στο αγγλικό δίκαιο και την απαγόρευση της μετατροπής του εξωτερικού χρέους σε εθνικό νόμισμα, με αποτέλεσμα να υποθηκευθεί η χώρα για πάντα.

Επτάμισι χρόνια μετά την χρεοκοπία, ο Ευάγγελος Βενιζέλος, αντί να έχει οδηγηθεί στην Δικαιοσύνη, είναι ελεύθερος, είναι στη Βουλή και σηκώνει και το δάχτυλο, μιλώντας για προδοσία.

Το παιχνίδι που παίζουν ο ΣΥΡΙΖΑ με την Νέα Δημοκρατία και τα λιμά του ΠΑΣΟΚ, είναι προφανές.

Όλοι αθώοι, όλοι ξεπουλημένοι.

Και ο ένοχος για την χρεοκοπία της χώρας;

Κανείς.

Ήταν θέλημα Θεού η Ελλάδα να χρεοκοπήσει.

Είναι θέλημα Θεού ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Δημοκρατία να συγκυβερνήσουν στο προτεκτοράτο.

Και βέβαια, ήταν θέλημα Θεού οι Έλληνες να αποβλακωθούν εντελώς.

Καλό Αύγουστο!
 
πηγή: pitsirikos

Friday, 14 July 2017

επίτιμο διδάκτρολ


Τρελά κέφια στο προτεκτοράτο

14 Ιούλ, ’17

Μεγάλη επιτυχία της Ελλάδας θεωρείται η αναγόρευση του προέδρου της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιούνκερ σε επίτιμο διδάκτορα της Νομικής Σχολής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου, αφού ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε έχει σκάσει από τη ζήλια του.

Ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας του ΑΠΘ εξαιτίας της δήλωσής του για τους Έλληνες -μετά το δημοψήφισμα- πως «Δεν υπάρχει τόσο σοφός λαός που να λέει ΝΑΙ σε μια τέτοια σφαγή, όπως το πρόγραμμα που παρουσιάστηκε στην Ελλάδα».

Οι Έλληνες εκτιμούν πολύ όποιον τους δουλεύει, οπότε ο Γιούνκερ είναι ιδανικός γιατί τους έχει τρελάνει στο δούλεμα.

Ο Γιούνκερ συνέχισε και χτες το δούλεμα, αφού είπε πως «η Ελλάδα είναι μικρή χώρα, αλλά μεγάλο έθνος».

Όταν ένας Λουξεμβούργιος σου λέει πως η Ελλάδα είναι μικρή χώρα, καταλαβαίνεις πως σε δουλεύει γιατί το Λουξεμβούργο είναι τόσο μικροσκοπικό -το Λουξεμβούργο έχει την έκταση του νομού Κιλκίς- που το όνομά του δεν χωράει να γραφτεί στον χάρτη μέσα στα σύνορα της χώρας.

Ο Γιούνκερ είπε ακόμα πως είναι ερωτευμένος με το ελληνικό έθνος και πως θέλει να το πηδήσει επειδή η Θεσσαλονίκη είναι πολύ ερωτική πόλη και είναι γκαβλωμέvος.

Στη συνέχεια, ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ συνέχισε το δούλεμα αφού είπε πως σέβεται την αξιοπρέπεια του ελληνικού λαού, αλλά ο σύμβουλός του του είπε να κόψει το δούλεμα γιατί το έχει παρακάνει -μιλώντας για αξιοπρέπεια των σύγχρονων Ελλήνων- και θα τον πάρουν χαμπάρι.

Ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης, Γιάννης Μπουτάρης, δήλωσε πως θα φτιάξει άγαλμα στον Ζαν Κλοντ Γιούνκερ δίπλα στο άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, αλλά ο Γιούνκερ του είπε πως δεν θέλει να βάλει τους αγαπημένους του Έλληνες σε έξοδα και προτιμάει το άγαλμά του να μπει δικάβαλο στον Βουκεφάλα για να πιάνει τον πισινό του Μεγαλέξανδρου.

(Η κατάσταση στην Ελλάδα γίνεται όλο και πιο αστεία. Απορώ γιατί δεν γελάει κανείς.)

πηγή: pitsirikos

Sunday, 23 April 2017

γιαντονμπούτσο


Γάμμα Ταυ Πι

Πέμπτη, 9 Μαρτίου 2017

Ξεκινάμε από τα βασικά: τα λάικ δεν είναι ψήφοι. Οι αλληλεπιδράσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι μέρος της ζωής αλλά δεν είναι αντιπροσωπευτικές της ζωής: αν και σήμερα 9 Μαρτίου 2017 ασχολιόμασταν στο facebook και στο twitter με την ανταλλαγή απόψεων του πρωθυπουργού και του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, καθώς και ακόμα κανα δυο ξέμπαρκων, για την μπάλλα, είμαι βέβαιος ότι ο κόσμος εκτός μέσων κοινωνικής δικτύωσης ασχολιόταν π.χ. με τους θηριώδεις λογαριασμούς της ΔΕΗ.

Τι βλέπουμε λοιπόν κοιτώντας έξω από το στερέωμα του σοσιαλμηντιακού μικροσύμπαντός;

Βλέπουμε μια πολιτική ηγεσία που είναι χειρότερη από πολλές πολιτικές ηγεσίες του παρελθόντος, και οι πολιτικές ηγεσίες του παρελθόντος δεν ήταν ακριβώς άξιες κι ικανές, τουναντίον. Όταν δεν ήταν ανίκανες, όπως κάθε καραμανλάκας και παπατζής εγγονός και οι συν αυτώ, ήταν δόλιες, όπως κάθε παπατζής υιός που π.χ. επινοούσε γενοκτονίες ομάδων που αλλιώς δεν θα τον ψήφιζαν ούτε και αν απέναντί του βρισκόταν ο Μπαμπαστρούμφ.

Βλέπουμε μια κυβέρνηση που καμαρώνει επειδή κάνει τα ίδια και χειρότερα από όσα έκανε ο Σαμαράς κι εκείνος ο δοτός, ο αθάνατος, αλλά δεν είναι ούτε ο ένας ούτε ο άλλος, παρά είναι τουπίκλην αριστερή κυβέρνηση υποβασταζόμενη από το καζολίν της άκρας δεξιάς που πρέπει να τη λέμε λαϊκή δεξιά -- ευτυχώς γι' αυτήν έχουμε και ναζιστική συμμορία για τρίτο κόμμα, οπότε δεν στριμώχνεται στην άκρη του φάσματος. Στο μεταξύ κάποιοι άνευ σημασίας, αν και πάρα πολλοί, συνεχίζουν να είναι φτωχοί, άνεργοι, απερίθαλπτοι, πρόωρα νεκροί.

Βλέπουμε έναν δουλοπρεπή και ανειλικρινή γόνο που πουλάει εικόνες των παιδιών του και εκσυγχρονισμό σε βαθιά συγχυσμένους και απελπιστικά ζοχαδιασμένους κρατικοδίαιτους οπαδούς του μικρότερου κράτους, ο οποίος θέλει να γίνει πρωθυπουργός για να κάνει τα ίδια και χειρότερα από όσα κάνει ο Τσίπρας ο γελαστός, αλλά δεν είναι αγραβάτωτος και μπανάλ, παρά εσπρεσσοπότης κι αμερικανοσπουδαγμένος, ένας σοβαρός δεξιός που θα κάνει τους πανέλληνες δημογέροντες να νιώσουν ασφαλείς και θα επιδράσει ως λεξοτανίλ στους παρμένους νεοφιλελεύθερους.

Βλέπουμε και ένα τσίρκο (πασόκες, ποτάμια, λεβέντες κι αλλεπάλληλες κεντροαριστερές πρωτοβουλίες άνευ περιεχομένου, στελεχών ή κοινού) που αξίζει να σχολιαστεί όσο η σκηνοθετική δεινότητα και το βάθος υποκριτικής σε παραστάσεις τσίρκου.

Βλέπουμε την αναδιπλωση της αριστερης σκέψης, που ασχολείται πλέον αποκλειστικά με τον σχολιασμό και την ανθυποκριτική, όταν δεν ξεπουλιέται δώθε κείθε και παραπέρα κατηγορώντας τους πάντες ότι ηθικίζουν, αριστερή σκέψη που ούτε να κλαίει τη Βάρκιζα ή να κουνάει το δάχτυλο δεν έχει πια το κουράγιο. Όλα πια γι' αυτήν είναι κουλτούρα και την απασχολεί πλέον μόνον η όποια εσωτερική της συνέπεια: κάθε κίνημα τέλειωσε πια. Η αριστερή σκέψη αρκείται στη θεωρητική επανεπεξεργασία του μαρξισμού, στα χνάρια των χειρότερων τάσεων του '70 και του '80, σαν να μην έχει πάρει χαμπάρι ότι η θεολογία του παρόντος αιώνος είναι ο νεοφιλελευθερισμός· νοσταλγεί τον σοβιετικό σχηματισμό και αναρτά πορτραίτα του Στάλιν για να ξεδώσει, ενώ ο Πατερούλης της εποχής λέγεται Αγορά και οι φασίστες κυβερνάνε τις ΗΠΑ παίζοντάς το "εναλλακτική δεξιά". Ούτε η αριστερή σκέψη ασχολείται με κάποιους άνευ σημασίας, αν και πάρα πολλούς, που συνεχίζουν να είναι φτωχοί, άνεργοι, απερίθαλπτοι, πρόωρα νεκροί. Είναι πια θεολογία, μια θεολογία της επανάστασης: όπως η θεολογία περιμένει τη Δευτέρα Παρουσία που άργησε για 19 αιώνες, έτσι κι η αριστερή θεολογία υμνεί την επανάσταση και την προσδοκά, σαν μια συντέλεια ανέφικτη, για τη ματαίωση της οποίας πρέπει να έχουμε ενοχές εμείς οι αμαρτωλοί μικροαστούληδες.