Ding-Dong! The Witch Is Dead

Σαν σήμερα το 2013 πέθανε η Μάργκαρετ Θάτσερ. Σύμφωνα με ρεπορτάζ της εποχής, το χαρμόσυνο αυτό γεγονός γιορτάστηκε δεόντως από εκατοντάδες χιλιάδες Βρετανούς σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο.

Υπάρχουν βέβαια και διάφορα λούμπεν τζημεροειδή που (οι πολιτικές της δεν τα άφησαν άνεργα και) τη λατρεύουν. 

Το ποστ είναι αφιερωμένο σ'αυτά τα φουκαριάρικα.

Ο μύθος της οικονομικής ανάπτυξης της Θάτσερ.

Οικονομολόγοι του Κέιμπριτζ αποδομούν τον «θατσερισμό» και το οικονομικό μοντέλο του σκληρού φιλελευθερισμού.

Οι πολιτικές της Μάργκαρετ Θάτσερ των ιδιωτικοποιήσεων, της απορρύθμισης της αγοράς και της φορολόγησης των χαμηλών εισοδημάτων απέτυχαν να τονώσουν την ανάπτυξη, σύμφωνα με μια νέα μελέτη που αμφισβητεί τα οφέλη των οικονομιών της ελεύθερης αγοράς.

Σε μια βαθιά ανάλυση των επιδόσεων της βρετανικής οικονομίας πριν και μετά το 1979, οικονομολόγοι του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, υποστηρίζουν ότι οι φιλελεύθερες πολιτικές που εφήρμοσε η Θάτσερ, συνοδεύτηκαν από ένταση της ανεργίας και των ανισοτήτων.

πες μου τον ήρωα του Υπουργού σου..

να σου πω το χάλι σου

πολύ καλός για να'ναι αληθινός ο Κούλης..

...για το μπομπολόρεμα

και ζήσαμε εμείς καλά και η ΤΙΝΑ καλύτερα..

 

Η υποκρισία της πρωθυπουργικής ΤΙΝΑ

 

25 Ιουλ. 2015

 

Θέμης Τζήμας

 

Η ΤΙΝΑ- There Is No Alternative- που από τη Θάτσερ ασμένως υιοθέτησαν κατά σειρά και εν μέσω κρίσης, στα καθ΄ ημάς οι Γιώργος Παπανδρέου, Λουκάς Παπαδήμος, Αντώνης Σαμαράς, Βαγγέλης Βενιζέλος, Φώτης Κουβέλης και πλέον Αλέξης Τσίπρας, προκειμένου να δικαιολογήσουν την εφαρμογή από πλευράς τους των εντολών της οικονομικής ολιγαρχίας- ξένης και ντόπιας- της καγκελαρίας του Βερολίνου και ορισμένων αντιδραστικών κύκλων της Ευρωζώνης εδράζεται σε ένα χιλιοειπωμένο επιχείρημα: φέρτε μας- λένε οι πρωθυπουργοί της χώρας- εναλλακτική πρόταση και μετά συζητάμε.

 

Το εν λόγω επιχείρημα απαιτεί καθαρή απάντηση, διότι βασίζεται σε ένα τριπλό υποκριτικό επιχείρημα: πρώτον, κάθε ηγέτης, κάθε συνόλου πάντοτε και ακόμα περισσότερο σε συνθήκες κρίσης οφείλει να διαθέτει όχι μόνο ένα αλλά πολλαπλά εναλλακτικά σχέδια. Για παράδειγμα και εν προκειμένω, σχέδιο για την παραμονή στο ευρώ χωρίς μνημόνιο, σχέδιο για “φιλική” έξοδο από το ευρώ, σχέδιο για έξοδο από το ευρώ με ρήξη. Τα σχέδια ως τέτοια δε γίνεται να μην είναι εφικτά ως προς τη σχεδίασή τους. Αυτό που γίνεται αντίθετα είναι συνειδητά κάποιος ηγέτης ή κάποια κυβέρνηση να αρνούνται να τα επεξεργαστούν. Όταν λοιπόν πρωθυπουργοί και κυβερνήσεις προσχωρούν στη χρήση της παθητικής φωνής- “δε γίνεται να υπάρξει άλλο σχέδιο”- είναι επειδή προσπαθούν να κρύψουν ότι αυτοί οι ίδιοι αποφάσισαν να μην επεξεργαστούν εναλλακτικά σχέδια. 

 

Της αληθούς ενεργητικής φωνής λοιπόν έπεται το δεύτερο ερώτημα: γιατί οι ηγεσίες μας παίζουν εν προκειμένω το παιχνίδι των δανειστών της χώρας, επιτρέποντας μόνο οι δεύτεροι να έχουν περισσότερα του ενός σχέδια για τη χώρα μας; Η μόνη προφανής απάντηση είναι ότι όταν σε μια διαπραγμάτευση προσέρχεσαι διακηρύσσοντας στην άλλη πλευρά ότι διαθέτεις μόνο μια επιλογή, δηλαδή την παραμονή σου στο πλαίσιο που κυριαρχικά η άλλη πλευρά χαράσσει, στην πραγματικότητα προσέρχεσαι χωρίς κανένα σχέδιο και έτοιμος να υποταχθείς σε ένα από τα δικά της σχέδια. Λες ότι δεν υπάρχει άλλο σχέδιο όταν θες να μην υπάρχει άλλο σχέδιο.

Έτσι, η κυβέρνηση Τσίπρα μιλά για το Grexit ως σχέδιο Σόιμπλε, προκειμένου να λοιδωρήσει όσους προτείνουν έξοδο από την ευρωζώνη έστω ως εναλλακτική, ακριβώς για να κρύψει ότι από τον Ιανουάριο είχε καταστήσει σαφές σε όλους τους τόνους ότι θα δεχτεί όχι το σχέδιο Β του Σόιμπλε αλλά το σχέδιο Α του Σόιμπλε. Τα υπόλοιπα ήταν επικοινωνιακή γαρνιτούρα δικαιολόγησης της υποταγής της, που χάλασε για τον πρωθυπουργό όταν το όχι βγήκε με 62% σχεδόν την 5η Ιουλίου αντί για το ναι ή για την οριακή διαφορά, όπως ο πρωθυπουργός ήλπιζε. Αυτή είναι η πρώτη υποκριτική διάσταση της αριστερής “ΤΙΝΑ”.

Η δεύτερη υποκριτική διάσταση έχει να κάνει με τη συνειδητή διαστρέβλωση του τι σημαίνει σχέδιο. Όταν πρόκειται για μνημόνια σημαίνει να επιβληθούν όροι των οποίων οι επιπτώσεις ως προς το βάθος της ύφεσης και της κοινωνικής διάλυσης, άρα της καταστροφής της εθνικής οικονομίας, ούτε έχουν υπολογιστεί και ανακοινωθεί με ακρίβεια ή ειλικρίνεια, ούτε έχουν αντισταθμιστεί. Σχέδιο σημαίνει τότε, απλά να υιοθετήσουμε οποιαδήποτε πολιτική, προκειμένου να κλωτσήσει λίγο παραπέρα η κάθε κυβέρνηση το εκρηκτικό ζήτημα του φαύλου κύκλου ύφεσης και υπερχρέωσης, προκειμένου όταν κλείσει η διετής- το πολύ- παρουσία της στα πράγματα να το κληροδοτήσει υπό δυσμενέστερους όρους στην επόμενη κυβέρνηση. Άρα το υπαρκτό “σχέδιο” που επικαλούνται ως μονόδρομο όλες οι μνημονιακές κυβερνήσεις, προκειμένου να δικαιολογήσουν τις πολιτικές που υπηρετούν δεν είναι παρά μια βραχυπρόθεσμη δημοσιονομική διαχείριση, με καταστροφικές συνέπειες και στην πραγματική οικονομία και στα δημόσια οικονομικά. Πρόκειται κατά κυριολεξία για ένα μη- σχέδιο για τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού, το οποίο παράγει μόνο τη βεβαιότητα του πνιγμού και εν τέλει συνιστά κατά κυριολεξία σχέδιο αποκλειστικά αφενός εξακολούθησης της νεοαποικιακής εξάρτησης της χώρας και αφετέρου αγοράς κυβερνητικού χρόνου υπέρ συγκεκριμένων προσώπων και διασφάλισης προνομίων της ολιγαρχίας εις βάρος των περισσοτέρων εκ των υπολοίπων 11.000.000 πολιτών και κατοίκων της χώρας. 

Υπάρχει όμως και η τρίτη, κορυφαία εκδήλωση κυβερνητικής υποκρισίας. Την ίδια στιγμή που ο πρωθυπουργός καλεί όποιον έχει άλλο σχέδιο να το εμφανίσει, ο ίδιος αναγνωρίζει ότι του δόθηκαν τουλάχιστον δύο εναλλακτικά σχέδια. Το πρώτο ήταν το σχέδιο του υπουργού οικονομικών που ο ίδιος είχε επιλέξει, δηλαδή του Γ. Βαρουφάκη. Το δεύτερο είναι το σχέδιο Β του Σόιμπλε. Γιατί ο πρωθυπουργός δεν τα εμφανίζει ώστε να πειστούμε και εμείς ότι το σχέδιο Α του Σόιμπλε το οποίο ο ίδιος επέλεξε αντί των δύο αυτών εναλλακτικών σχεδίων είναι πράγματι προτιμότερο; Επιπλέον αυτών, η Αριστερή Πλατφόρμα του εμφάνισε και τρίτο εναλλακτικό σχέδιο, το οποίο τα ΜΜΕ κόβουν και ράβουν προκειμένου να το γελοιοποιήσουν αλλά που ωστόσο μένει να εμφανιστεί επίσης στην πληρότητά του. Και τέλος υπάρχουν μια σειρά ακόμα επεξεργασιών- πχ. Του Ινστιτούτου Μπάτσης και άλλων- που το πρωθυπουργικό επιτελείο επέλεξε να αγνοήσει. Σε κάθε περίπτωση, ο ίδιος ο πρωθυπουργός που καλεί όποιον έχει άλλο σχέδιο να το προσκομίσει ομολόγησε ότι είχε άλλα δύο συν ένα εναλλακτικά σχέδια, τα οποία αποφάσισε να απορρίψει και τα οποία αρνείται να εμφανίσει δημόσια.  

Η υποκρισία της πρωθυπουργικής ΤΙΝΑ έγκειται στο ότι και αυτός ο πρωθυπουργός όπως και οι προηγούμενοι αποφάσισε να υπονομεύσει τη θέση της χώρας αρνούμενος είτε να επεξεργαστεί άλλο σχέδιο, είτε απορρίπτοντας κάθε άλλο σχέδιο, οδηγώντας την σε μια διαπραγμάτευση από θέση ακόμα μεγαλύτερης αδυναμίας, επιλέγοντας το μη σχέδιο- για το λαό- Α του Σόιμπλε, προκειμένου να εξυπηρετήσει την ξένη και ντόπια ολιγαρχία και ένα άθροισμα κυβερνητικών αξιωματούχων.

πηγή: tvxs

So Long Sucker..

"Γάμα τον Σύντροφό σου", ένα νεοφιλελεύθερο παραμύθι (και ταυτόχρονα μια πέρα για πέρα αληθινή ιστορία)

0. Game Theory

Το 1944 κυκλοφορεί το βιβλίο Θεωρία Παιγνίων και Οικονομική Συμπεριφορά [Theory of Games and Economic Behavior] γραμμένο από τον οικονομολόγο Oskar Morgenstern και τον μαθηματικό John von Neumann. Με αυτό το βιβλίο ο von Neumann έμεινε στην ιστορία των μαθηματικών ως ο πατέρας της Θεωρίας Παιγνίων [Game Theory], η οποία βρήκε εφαρμογή κυρίως στην οικονομική επιστήμη.

1. The Manhattan Project

Την εποχή που θεμελιώνει τη Θεωρία Παιγνίων ο von Neumann δουλεύει ήδη στο Σχέδιο Μανχάταν [The Manhattan Project] (1942-1946). Το Σχέδιο Μανχάταν ήταν ένα σχέδιο έρευνας και ανάπτυξης της Ατομικής Βόμβας, κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Δημιουργήθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, με τη συνεργασία του Ηνωμένου Βασιλείου και του Καναδά. Το Σχέδιο Μανχάταν ήταν υπό τη διεύθυνση του Αμερικανικού Στρατού και κόστισε περίπου 26 δισεκατομμύρια δολάρια (με σημερινές ισοτιμίες).

2. Cold War

Η επιτυχία του Σχεδίου Μανχάταν με τη ρίψη των Ατομικών Βομβών στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι θα οδηγήσει στην παράδοση της Ιαπωνίας, στη νίκη των Συμμάχων, και σταδιακά στην έναρξη του Ψυχρού Πολέμου [Cold War] και την ίδρυση, το 1947, της Επιτροπής Ατομικής Ενέργειας των Ηνωμένων Πολιτειών [The United States Atomic Energy Commission (AEC)]. Η Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας ήταν ένας οργανισμός που ιδρύθηκε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο από το Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών για την ανάπτυξη και τον έλεγχο της ατομικής επιστήμης και τεχνολογίας σε καιρό ειρήνης. Ο von Neumann από το Σχέδιο Μανχάταν προωθήθηκε στην Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας, και καθ' όλη τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου μέχρι το τέλος της ζωής του (1957) θα ασχοληθεί με την ανάπτυξη της Βόμβας Υδρογόνου, και τη σχεδίαση Ψυχροπολεμικών Στρατηγικών. Σχεδόν το σύνολο του επιστημονικού έργου του von Neumann σχετίζονταν άμεσα με την ανάπτυξη της Ατομικής Βόμβας και αργότερα με την ανάπτυξη της Βόμβας Υδρογόνου, καθώς και με τη χάραξη της Στρατηγικής του Ψυχρού Πολέμου. Ο von Neumann υπήρξε σύμβουλος της CIA (Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών [Central Intelligence Agency]), του Αμερικανικού Στρατού, και της RAND Corporation.

3. RAND Corporation

Η RAND Corporation είναι σήμερα μία μη κερδοσκοπική δεξαμενή σκέψης για την παγκόσμια πολιτική, και αρχικά δημιουργήθηκε το 1948 από την Douglas Aircraft Company με στόχο την έρευνα, την ανάλυση και τον προγραμματισμό των μελλοντικών όπλων του Αμερικανικού Στρατού. Σήμερα χρηματοδοτείται από την Κυβέρνηση των ΗΠΑ, από Πανεπιστήμια, από τη Βιομηχανία Υγειονομικής Περίθαλψης, και από Ιδιώτες. Η οργάνωση συνεργάζεται με άλλες κυβερνήσεις, ιδιωτικά ιδρύματα, διεθνείς οργανισμούς και εμπορικές οργανώσεις σε μια σειρά από μη-στρατιωτικά ζητήματα. Επίσημος στόχος της RAND είναι, σήμερα, η διεπιστημονική και ποσοτική επίλυση προβλημάτων μέσω της μεταφοράς θεωρητικών εννοιών από τα μαθηματικά, την οικονομία και τις φυσικές επιστήμες σε νέες εφαρμογές, σε άλλους τομείς.

4. Non-Cooperative Games & Nash Equilibrium

Σύμβουλος της RAND υπήρξε από το 1950 και άλλος ένας σπουδαίος μαθηματικός που ασχολήθηκε με την Θεωρία Παιγνίων, ο Νομπελίστας John Forbes Nash, Jr. Το 1950 ο Nash έλαβε το διδακτορικό του από το Princeton με τη διδακτορική του διατριβή να τιτλοφορείται Μη-Συνεργατικά Παίγνια [Non-Cooperative Games]. Στη διατριβή αυτή ο Nash αποδεικνύει πως υπάρχει πάντοτε μια Ισορροπία Nash [Nash Equilibrium] σε κάθε Μη-Συνεργατικό Παίγνιο. Ένα Μη-συνεργατικό Παίγνιο προϋποθέτει όλοι οι Παίκτες (Παράγοντες) να είναι:

1. πλήρως ορθολογικά άτομα, ικανά να αλλάζουν τη στρατηγική τους,

2. πλήρως ενημερωμένα για τη στρατηγική ισορροπίας των υπολοίπων, και

3. να ανταγωνίζονται με μοναδικό σκοπό να μεγιστοποιήσουν το προσωπικό τους όφελος.

Σε ένα τέτοιο Μη-Συνεργατικό Παίγνιο υπάρχει πάντοτε ένα χρονικό σημείο, κατά το οποίο κανένας παίχτης δεν έχει λόγο να αλλάξει τη στρατηγική του, και αυτή η κατάσταση ονομάζεται Ισορροπία Nash. Το καλοκαίρι του 1950 ο Nash ξεκίνησε να εργάζεται για την RAND, όπου το έργο του στη Θεωρία Παιγνίων τον κατέστησε τον κορυφαίο ειδικό στη στρατηγική του Ψυχρού Πολέμου, στον οποίο ειδικευόταν τότε η RAND, εφαρμόζοντας τη Θεωρία Παιγνίων στη Στρατιωτική και Διπλωματική Στρατηγική.