το lobbying βαθιά κατάλαβέ το, δεν θα δουλέψει μόνο, στήριξέ το

Για την Ιστορία, οι μόνοι Έλληνες ευρωβουλευτές που καταψήφισαν αυτή την κατάπτυστη οδηγία είναι ο Χουντής και η Σακοράφα. 

Κι ενώ δεν περιμέναμε από Σπυράκηδες, Κεφαλογιάννηδες και τα χρυσαύγουλα να στηρίξουν το δικαίωμα των λαών της Ευρώπης για ανεξάρτητη ενημέρωση και ελεύθερη έκφραση, προκάλεσαν αηδία και ανακάτεμα οι Συριζαίοι ευρωβουλευτές οι οποίοι επέλεξαν να ΑΠΕΧΟΥΝ από την ψηφοφορία!!

Οδηγία για τα Copyrights: Αν ίσχυε ήδη, δεν θα είχε αποκαλυφθεί το σκάνδαλο Novartis

«Έγκλημα κατά της δημοκρατίας», «εργαλείο λογοκρισίας», «νόμος δικτατόρων», είναι λίγοι μόνο από τους χαρακτηρισμούς που έχουν χρησιμοποιηθεί για να περιγράψουν την Οδηγία της ΕΕ την οποία υπερψήφισε το ευρωκοινοβούλιο πριν λίγες ημέρες με το πρόσχημα της προστασίας των προσωπικών δεδομένων.

Πόσο αλήθεια είναι όμως αυτό; Ποιες ανάγκες καλύπτει πραγματικά η επίμαχη και άκρως αμφιλεγόμενη Οδηγία, ποιους προστατεύει και ποιους στοχοποιεί;

Συνεχίζοντας την προσπάθεια ενημέρωσης γύρω από το περίπλοκο αυτό θέμα, το Κουτί της Πανδώρας μίλησε με τον μηχανικό παραγωγής και διοίκησης Κωνσταντίνο Τζωαννόπουλο ο οποίος «φώτισε» άγνωστες για το ευρύ κοινό πτυχές της νέας αυτής Οδηγίας που μέσα στα επόμενα δύο χρόνια θα πρέπει να έχει ενσωματωθεί στις εθνικές νομοθεσίες των κρατών-μελών της ΕΕ, δημιουργώντας ένα πραγματικά δυστοπικό διαδικτυακό περιβάλλον.

Προστατεύει τους δημιουργούς περιεχομένου;

Το επιχείρημα ότι η νέα Οδηγία προστατεύει τους «μικρούς» δημιουργούς οποιουδήποτε περιεχομένου καταρρίπτει μιλώντας στο Κουτί της Πανδώρας ο Κωνσταντίνος Τζωαννόπουλος. «Δεν έχει καμία βάση ότι η οδηγία έχει στόχο να προστατέψει τον δημιουργό. Πρώτα απ’ όλα επειδή ήδη το ισχύον νομικό πλαίσιο για τα πνευματικά δικαιώματα είναι δρακόντειο», εξηγεί.

«Από κει που το ίντερνετ έδωσε στο χρήστη τη δυνατότητα να γίνει από καταναλωτής, δημιουργός, τώρα τον υποχρεώνει να μπει πίσω από την τριπλέτα εισπρακτική εταιρεία, εκδότης και φίλτρο», σημειώνει, περιγράφοντας ότι «μιλάμε για μια κατάσταση εφιαλτική».

το μακρύ χέρι των αγορών μας χαιρετάει φασιστικά

Με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια

15 Νοέ, ’18

Πιτσιρίκο, ένας μικρός πανικός επικρατεί στο Τελειωμένο Βασίλειο. Η μικρή Τερέζα έφερε στο υπουργικό την συμφωνία για την …έξοδο της Βρετανίας από την ΕΕ. Ακόμα οι λεπτομέρειες δεν είναι γνωστές αλλά, από τις πρώτες δημόσιες τοποθετήσεις του ευρωπαίου διαπραγματευτή κυρίου Μπαρνιέ, καταλαβαίνει κανείς ότι Brexit επί της ουσίας δεν πρόκειται να υπάρξει.

Τίποτα δεν προκειται να αλλάξει όσο αφορά την συμμετοχή του Τελειωμένου Βασιλείου στην ενιαία αγορά και της υποχρέωσής του να ακολουθεί τις ντιρεκτίβες που αποφασίζονται στις Βρυξέλλες χωρίς πια την συμμετοχή του.

Καμία αλλαγή δεν πρόκειται να υπάρξει όσο αφορά την δικαιοδοσία του Ευρωπαϊκού δικαστηρίου, την ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων και ανθρώπων, κλπ.

Μόνο οι Εγγλέζοι πολιτικοί θα συνεχίσουν να κοροϊδεύουν τους πολίτες της Βρετανίας ότι τάχα μου το Τελειωμένο Βασίλειο είναι πια πιο ανεξάρτητο από ποτέ, την στιγμή μάλιστα που θα ακολουθεί υποχρεωτικά όλες τις προβλεπόμενες από τις ευρωπαϊκές συνθήκες δεσμεύσεις, χωρίς να διαθέτει την παραμικρή δυνατότητα παρέμβασης στις αποφάσεις που θα λαμβανονται στις Βρυξέλλες, την οποία είχε πριν από το δημοψήφισμα.

Γιατί τώρα η Βρετανία αποχωρεί -κι εδώ χτυπιόμαστε κάτω από τα γέλια- από την ΕΕ.

Βλέποντας την στραβοχυμένη Τερέζα, δεν μπορώ να μην παραδεχτώ ότι το μυαλό μου πήγε αυτόματα σχεδόν στον Αλέξη Τσίπρα και χαμογέλασα.

Τουλάχιστον αυτός, μέσα σε μια βδομάδα, μετέτρεψε το «όχι» σε «ναι» και δεν μας επρηξε τα αρxίδια για δύο χρόνια, όπως οι Βρετανοί πολιτικοί. Οφείλουμε να του το αναγνωρίσουμε αυτό.

Βέβαια, η Βρετανία είναι βαθιά διχασμένη στο εσωτερικό της και το ρήγμα αυτό -σε συνδυασμό με την εθνική υποταγή που σήμερα αποφασίστηκε- θα πληρωθεί ενδεχομένως πολύ ακριβά.

Η ψήφος ενάντια σε όλους και υπέρ του Brexit ήταν μια ψήφος που σχετιζόταν με τις πολιτικές λιτότητας των συντηρητικών και εργατικών νεοφιλελεύθερων τα τελευταία 30 χρόνια και, φυσικά, με την συνειδητοποίηση ότι η Γερμανία ήταν πια η κυρίαρχη δύναμη στην ΕΕ που επέβαλε -χωρίς να κρατά ούτε καν τα προσχήματα- την θέλησή της στους υπόλοιπους.

Μετά την συνθηκολόγηση της Μέι, είτε καταφέρει να περάσει την συμφωνία από το κοινοβούλιο είτε όχι, οι επιπτώσεις –πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές– για την Βρετανία δεν θα έχουν θετικό πρόσημο.

Το ένα πουλάκι έπεσε μετά την εκπυρσοκρότηση του όπλου από το δέντρο. Καιρός να δούμε τι γίνεται και το δεύτερο.

Οι Γερμανοί και οι λοιποί της ΕΕ πανηγυρίζουν φυσικά μετά από την επιβολή των όρων τους στο ΗΒ και την παραμονή της χώρας στην ενιαία αγορά με τους όρους που εκείνοι υπαγόρευσαν παρά την …αποχώρησή της από την ένωση.

Εκείνο που φυσικά δεν έχουν ακόμα αντιληφθεί είναι ότι έχουν ήδη ανοίξει τον ασκό του Αιόλου και έχουν θέσει σε λειτουργία την ωρολογιακή βόμβα που θα τινάξει σύντομα την ΕΕ στον αέρα.

Ίσως όχι την ευρωζώνη αλλά την ΕΕ σίγουρα.

Γιατί το μήνυμα που φτάνει στα αυτιά των Πολωνών, των Δανών, των Σουηδών, κλπ. είναι διαφορετικό από αυτό που εισπράττουν οι πολίτες στην Βρετανία.

Για τις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ, η πιθανότητα να εγκαταλείψουν την ΕΕ, χωρίς όμως να χάσουν τα πλεονεκτήματα που η πρόσβαση στην ενιαία αγορά φέρνει, θα γεννήσει πολλά καινούργια Exit τα αμέσως επόμενα χρόνια και θα φουσκώσει τα πανιά των ακροδεξιών δυνάμεων στις ευρωεκλογές της ερχόμενης Άνοιξης.

Ακόμα και σε χώρες του σκληρού πυρήνα του ευρώ –και αναφέρομαι στην Γερμανία και στην Γαλλία– οι δυνάμεις που αντιτίθενται σε ό,τι θετικό συνδέεται με την συνύπαρξη τόσων διαφορετικών λαών σε κοινό πλαίσιο συνεργασίας θα ενισχυθούν.

Φαντάζει οξύμωρο αλλά υπάρχουν μονάχα δύο δρόμοι για την διατηρήση της ενότητας στην ΕΕ αυτήν την χρονική περίοδο.

Είτε ο μέγιστος δυνατός εκδημοκρατισμός και η απομάκρυνση από τις νεοφιλελευθερες πολιτικές που έχουν τινάξει την κοινωνική συνοχή στον αέρα, είτε η πολιτική του εκφοβισμού που θα περιελάμβανε την παραδειγματική τιμωρία των Βρετανών και όχι την «επιβράβευσή» τους με την παραμονή στην ενιαία οικονομική αγορά.

Η πρώτη επιλογή δεν παίζει ούτε για αστείο.

Η δημοκρατία είναι στον αντίποδα των θεσμών και του σκοπού της ΕΕ και ιδιαίτερα της ευρωζώνης.

Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές λιτότητας επιβάλλονται από τις αγορές, τις τράπεζες και τις πολυεθνικές εταιρίες.

Όλους αυτούς που διορίζουν την γραφειοκρατία των Βρυξελλών και των θεσμικών οργάνων της ΕΕ.

Η επιλογή του μαστιγίου αποσύρθηκε από το τραπέζι στο όνομα των πιθανών απωλειών της γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας.

Η ΕΕ βαδίζει ολοταχώς προς την διάλυση.

Απλά, διστάζουν να το παραδεχτούν και προσποιούνται πως δεν το αντιλαμβάνονται. Ακόμα.

Λιγό μετά τον αντίλαλο από τον πυροβολισμό, πέφτει και το δεύτερο πουλάκι από το κλαδί που καθόταν.

Με ένα σμπάρο, δυο τρυγόνια.

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

(Φίλε Ηλία, η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν υπάρχει. Είναι ένα αστείο. Και το βλέπουμε αυτό το αστείο, κάθε φορά που ο Τραμπ ή ο Πούτιν λένε κάτι για την Ευρωπαϊκή Ένωση, και δεν υπάρχει κανείς για να τους απαντήσει. Βέβαια, κατά την ταπεινή μου γνώμη, το πρόβλημα της Βρετανίας δεν είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά το ότι είναι μια τόσο ταξική κοινωνία με μια ωραιότατη βασιλική οικογένεια. Και ζούμε πια στον 21ο αιώνα. Πάντως, η δημοκρατία έχει πάει στον διάολο και τώρα αντιλαμβάνονται και οι χαζοί πόσο χρήσιμη ήταν η Σοβιετική Ένωση για τις δυτικές αστικές δημοκρατίες. Η δημοκρατία χρειάζεται έναν εξωτερικό εχθρό για να αποδεικνύνει την ανωτερότητά της, δεν τον έχει πια, και φτιάχνει τον εχθρό -την Ακροδεξιά- εντός της. Έρχονται πολύ ενδιαφέρουσες μέρες, Ηλία. Δημοκρατία ή φασισμός των αγορών. Να το βάλουν και σε δημοφήφισμα. Για να το αγνοήσουν μετά. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

πηγή: pitsirikos

και Α και ΟΥ, κι ο ΤΣΙΠΡΑΣ στο ΜΑΞΙΜΟΥ

Να εδώ ο πιτσιρίκος, μας λέει για την "προσαρμοστικότητα" του Τσίπρα (ρεβιζιονισμό το λέγαμε παλιά Αλέξη, θυμάσαι?) και για το καθαρό κι εκσυγχρονιστικό πασόκ του, αλλά και για την τύχη του να έχει το διεφθαρμένο και ακροδεξιό τσίρκο της νουδού του Κούλη, να τον βοηθούν να ξανακερδίσει τις εκλογές.

Όλοι δουλεύουν για τον Αλέξη Τσίπρα

24 Αυγ, ’18

Τον Αύγουστο του 2018, οι Ευρωπαίοι εταίροι αποφάσισαν πως οκτώ χρόνια Μνημόνια είναι αρκετά για την Ελλάδα -αφού η αποστολή τους πέτυχε και η Ελλάδα είναι δεμένη πια δεκαετίες-, οπότε έβαλαν αυτοί τέλος στα Μνημόνια, αφενός γιατί κατάλαβαν πως οι Έλληνες έχουν παραδοθεί εδώ και χρόνια και δεν θα τους πείραζε να έχουν Μνημόνια για πάντα και αφετέρου επειδή δεν θα ήταν πολύ καλό για την προβληματική Ευρωπαϊκή Ένωση να έχει μια χώρα-μέλος δέκα χρόνια σε Μνημόνια.

Οι Έλληνες δεν έχουν παρά να υποκριθούν πως η Ελλάδα τελείωσε με τα Μνημόνια και πως είναι μια ανεξάρτητη χώρα με δική της πολιτική.

Τόσα και τόσα προσποιούνται οι Έλληνες -από το ότι είναι ο σπουδαιότερος λαός του πλανήτη μέχρι ότι ξέρουν τα πάντα-, στο ότι τελείωσαν τα Μνημόνια θα κολλήσουν;

Μπορούν μάλιστα όχι μόνο να το προσποιηθούν αλλά και να το πιστέψουν πραγματικά.

Εδώ πιστεύουν σε Παναγιές, θαύματα, ματιάσματα και άλλα τέτοια, πόσο δύσκολο λοιπόν να είναι να πιστέψουν πως τα Μνημόνια τελείωσαν και πως η Ελλάδα είναι μια κανονική χώρα;

Για κάποιους Έλληνες ήταν υπέροχα των χρόνια των Μνημονίων.

Το καλύτερο παράδειγμα είναι ο Αλέξης Τσίπρας.

Ο Τσίπρας δεν επέλεξε την Ιθάκη για την Ελλάδα και τα Μνημόνια αλλά για το δικό του ταξίδι προς την Ιθάκη-εξουσία που ήταν υπέροχο.

Το παιδί με το κόκκινο πουκάμισο που ξεκίνησε από την ΚΝΕ και έλεγε αρλούμπες για ελπίδες, για όνειρα που θα πάρουν εκδίκηση και για έφοδο στον ουρανό, έγινε πρωθυπουργός της Ελλάδας.

Για την ακρίβεια, τον έκαναν πρωθυπουργό η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ που έβλαψαν εξίσου τη χώρα, την οδήγησαν στην χρεοκοπία και αποδείχτηκαν εντελώς ακατάλληλα κόμματα για κυβέρνηση. Ακόμα και στο προτεκτοράτο.

Έτσι, ο Αλέξης Τσίπρας, από κει που βαριόταν τη ζωή του με το να πίνει καφέδες με τους Δραγασάκηδες και τους Παπαδημούληδες, βρέθηκε πρωθυπουργός της Ελλάδας και να συναντιέται με την Μέρκελ, τον Ομπάμα, τον Κλίντον και την παγκόσμια πολιτική αφρόκρεμα.

Και να τα ταξίδια, οι σύνοδοι κορυφής, τα επίσημα γεύματα και οι συνεντεύξεις στα μεγαλύτερα ΜΜΕ του πλανήτη.

Και να τα φλας των φωτογράφων, όταν οι δούλοι του ανοίγουν την πόρτα της λιμουζίνας.

Καθόλου άσχημα για έναν νεαρό πολιτικό που δεν υπήρχε περίπτωση να γίνει ποτέ πρωθυπουργός, αν η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ δεν οδηγούσαν την Ελλάδα στην χρεοκοπία και στα Μνημόνια.

Αν δεν ήταν τα Μνημόνια, ο Τσίπρας δεν θα γινόταν πρωθυπουργός και δεν θα μάθαινε αγγλικά.

Αρχίζω να πιστεύω πως η Ελλάδα μπήκε στα Μνημόνια, για να μάθει αγγλικά ο Τσίπρας.

Σε κάθε περίπτωση, όλοι δούλεψαν για τον Τσίπρα.

Και συνεχίζουν να δουλεύουν για τον Τσίπρα.

Μπορεί ο Τσίπρας να είναι πολιτικός απατεώνας αλλά ο Μητσοτάκης είναι ηλίθιος.

ο Βαρουφάκης μας στοίχισε οχτακόσια σαρανταδώδεκα δις

Πόσο πραγματικά στοίχισε η περίοδος Βαρουφάκη

Ο κατά Ρέγκλινγκ λογαριασμός των 100 δισ. και τα επιχειρήματα που σηκώνουν κουβέντα. Η ανάπτυξη, τα χαμένα έσοδα και οι παρεξηγήσεις. Ο ρόλος των capital controls, οι τράπεζες και το mail Χαρδούβελη. 

Γράφει ο Β. Παζόπουλος.

Έχει περάσει πάνω από ένας χρόνος από τη δήλωση Στουρνάρα για το κόστος της «περιόδου Βαρουφάκη» κι ακόμα κυριαρχεί η εντύπωση πως το χρέος της Ελλάδας αυξήθηκε κατά 100 δισ. ευρώ. Είναι έτσι όμως;

Ας θυμηθούμε τι είπε ακριβώς ο κεντρικός τραπεζίτης: «Η διαπραγματευτική τακτική είχε κόστος τα 86 δισ. του τρίτου μνημονίου και τους ελέγχους στην κίνηση κεφαλαίων».

Για μισό λεπτό. Κάτι δεν πάει καλά με αυτό το σκεπτικό. Τα δάνεια που παίρνει ένα κράτος ποτέ δεν προστίθενται στα παλαιότερα. Και αυτό γιατί το μεγαλύτερο μέρος τους εξοφλεί παλαιότερα δάνεια. Όπως συνέβη και σε αυτή την περίπτωση. Μόλις 12,3 δισ. δεν πήγαν για αποπληρωμή παλαιότερων χρεών. (1)

Τότε ο Ρέγκλινγκ πως ανέβασε το ποσό στα 100 δισ.; Επειδή στηρίχθηκε σε μια έκθεση του ΔΝΤ που προέβλεπε ανάπτυξη 2,5% το 2015 και 3,5% για το 2016. Άρα, σκέφτηκε, χάθηκε 6% του ΑΕΠ. Ας τα προσθέσω και αυτά.

Προφανώς για τη θέση του επικεφαλής του EFSF δεν θεωρήθηκαν απαραίτητες οι γνώσεις στοιχειωδών οικονομικών εννοιών. Αλλιώς θα γνώριζε πως το ΑΕΠ δεν είναι ούτε περιουσιακό στοιχείο, ούτε χρέος. Πρόκειται για τον «τζίρο» που πραγματοποιεί μια οικονομία. Κάνοντας 14 δισ. λιγότερο τζίρο, δεν σημαίνει πως αυξάνεις το χρέος 14 δισ. Σημαίνει πως προσθέτεις αχλάδια με καρπούζια, επειδή είναι… πράσινα. (2)

Μην ξεχνάμε εξάλλου πως οι προβλέψεις του ΔΝΤ για την εξέλιξη της ελληνικής κρίσης είχαν ευστοχία τυφλού που πυροβολεί με άσφαιρα. Υπερεκτιμούσαν συνεχώς τις δυνατότητες της χώρας. (3)

Γιατί; Γιατί αν ανέφεραν ρεαλιστικά νούμερα, θα παραδέχονταν πως το πρόγραμμα δεν έβγαινε. Θα έρχονταν σε αντίθεση με το καταστατικό τους, που απαγορεύει να δίνουν δάνεια σε μια χώρα χωρίς δυνατότητα αποπληρωμής. (4)

Τι πραγματικά έγινε στη θητεία Βαρουφάκη

πώς ξεχνάτε?!

Ο κομμουνισμός και τα εγκλήματα

Posted by sarant στο 23 Αύγουστος, 2017

Πολλή συζήτηση έχει προκαλέσει η απόφαση του Υπουργού Δικαιοσύνης Σταύρου Κοντονή να μην πάρει μέρος στο Διεθνές Συνέδριο «Η κληρονομιά στον 21ο αιώνα των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν από τα κομμουνιστικά καθεστώτα», που πραγματοποιείται σήμερα στο Ταλίν της Εσθονίας, στο πλαίσιο εκδηλώσεων που διοργανώνει η εσθονική προεδρία της ΕΕ.

Προσωπικά, συμφωνώ και με την απόφαση και με την επιστολή του Κοντονή προς την εσθονική προεδρία και χαίρομαι που η ελληνική αντίδραση συντέλεσε ώστε και η ευρωομάδα της Αριστεράς (GUE-NGL) να καταδικάσει την ανιστόρητη αυτή εκδήλωση, που όχι απλώς εξισώνει τον ναζισμό με τον κομμουνισμό αλλά επιπλέον αποσιωπά τα εγκλήματα του πρώτου για να εστιαστεί στα εγκλήματα και τα «εγκλήματα» του δεύτερου. Μαθαίνω μάλιστα ότι η εσθονική προεδρία, εξαιτίας της ελληνικής αντίδρασης έκανε κάποιες, αν και μάλλον επουσιώδεις, τροποποιήσεις στα κείμενα του συνεδρίου.

Υπάρχει εδώ βεβαίως η εσθονική ιδιαιτερότητα, που δίνει συγχωροχάρτι στους ναζί, αλλά η εξίσωση κομμουνισμού-ναζισμού είναι δυστυχώς κεντρική πολιτική γραμμή της δεξιάς πλειοψηφίας που κυριαρχεί τα τελευταία χρόνια στην ΕΕ. Άλλωστε, η σημερινή μέρα, η 23η Αυγούστου, έχει ανακηρυχθεί από την ΕΕ, από το 2009, «Ημέρα μνήμης για τα θύματα των ολοκληρωτικών καθεστώτων».

Υπάρχει όμως και η ελληνική ιδιαιτερότητα -ή τουλάχιστον υπήρχε. Στη σχετική ψηφοφορία στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το 2009, για την καθιέρωση της ημέρας μνήμης, κανείς Έλληνας ευρωβουλευτής δεν ψήφισε το κοινό ψήφισμα τεσσάρων πολιτικών ομάδων, που εξομοίωνε κομμουνισμό και ναζισμό και που εγκρίθηκε με άνετη πλειοψηφία. Οι ευρωβουλευτές της ΝΔ απείχαν από την ψηφοφορία, ενώ ο επικεφαλής τους, ο Ιωάννης Βαρβιτσιώτης δήλωνε ότι «Η αποτίμηση ιστορικών γεγονότων είναι αποκλειστικό έργο των ιστορικών και μόνο». Οι ευρωβουλευτές του ΠΑΣΟΚ καταψήφισαν, θεωρώντας ότι «το ψήφισμα αυτό προχωράει σε ανεπίτρεπτη εξομοίωση ναζισμού και κομμουνισμού». Καταψήφισαν φυσικά και οι, λιγότεροι τότε, ευρωβουλευτές της Αριστεράς, του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ.

Επομένως, η σημερινή άρνηση του Σταύρου Κοντονή να συμμετάσχει στο συνέδριο του Ταλίν εκφράζει όχι μόνο μια αριστερή θέση αλλά, ουσιαστικά, και την εθνική γραμμή του 2009. Παραδόξως, η ΝΔ σχεδόν σύσσωμη και αρκετά στελέχη του ΠΑΣΟΚ έχουν αποστατήσει από αυτή την εθνική γραμμή και έχουν διολισθήσει σε ακροδεξιές τοποθετήσεις. Από το 2009 ως σήμερα δεν έχουν έρθει στην επιφάνεια τίποτε νέα εγκλήματα των κομμουνιστών που να δικαιολογούν αυτή την αλλαγή στάσης -το μόνο που άλλαξε είναι ότι ένα μικρό αριστερό κόμμα, με καταβολές στον κομμουνισμό και στον ευρωκομμουνισμό, που ήταν πολύ συμπαθητικό όταν περιοριζόταν στο 3%, βρέθηκε περιέργως στην εξουσία και τη στέρησε από τους γεννημένους να τη νέμονται.

Ότι ο αντικομμουνισμός είναι κακό πράγμα για τη δημοκρατία, το καταλάβαμε καλά στο πετσί μας το 1967-74. Ότι βλάπτει επίσης την ευφυΐα και την καλαισθησία το βλέπουμε είτε στο καταγέλαστο εξώφυλλο των ΜαριΝέων, που ανακαλύπτει σταλινισμό στην εξουσία, είτε στις δηλώσεις και στελεχών της ΝΔ που μας είχαν συνηθίσει σε πιο ανοιχτόμυαλες τοποθετήσεις, όπως της Μαριέτας Γιαννάκου, η οποία προσπάθησε να χρεώσει τον εθνικοσοσιαλισμό στην Αριστερά επειδή περιέχει το συνθετικό «σοσιαλισμός»! «Το ναζιστικό κόμμα της Γερμανίας ήταν εθνικοσοσιαλιστικό και συνεπώς αριστερής προέλευσης», τιτίβισε. -ένα επιχείρημα που ανθυπασπιστής της δεκαετίας του 1950 θα το θεωρούσε γελοίο και δεν θα το παρουσίαζε στους φαντάρους που είχε να διαπαιδαγωγήσει εθνικώς.

Βέβαια, αυτό το κουτοπόνηρο επιχείρημα το έχουν διδάξει πρώτοι ο Άδωνης και ο Βορίδης -και αυτό είναι το δυστύχημα, ότι αυτοί δίνουν πλέον τη γραμμή στην αξιωματική αντιπολίτευση και ότι έχει συρρικνωθεί το κέντρο.

Θα μπορούσε κανείς να προβάλει την ένσταση ότι η ελληνική κυβέρνηση, στριμωγμένη από τα μνημονιακά μέτρα που έχει συμφωνήσει να εφαρμόζει, προσπαθεί να τα αντισταθμίσει με συμβολικές και ανέξοδες αριστερές πλειοδοσίες σε θέματα όπως η κλήρωση για τους σημαιοφόρους ή, τώρα, η άρνηση συμμετοχής στο εσθονικό συνέδριο.

Ωστόσο, η ένσταση αυτή παραβλέπει το γεγονός ότι και στις δύο αυτές περιπτώσεις, αλλά και σε άλλες ανάλογες, τον θόρυβο δεν τον προκάλεσε η κυβέρνηση ή τα φιλικά της μέσα, αλλά η αντιπολίτευση. Η αντιπολίτευση ήταν που ανέδειξε σε μείζον θέμα τόσο την κλήρωση όσο και το εσθονικό συνέδριο. Μάλιστα, σε αυτό το τελευταίο θέμα κήρυξε πανστρατιά, αφού εκτός από τα στελέχη της ΝΔ φλογερές αντικομμουνιστικές τοποθετήσεις έκαναν επίσης ο Ευ. Βενιζέλος, ο Ανδρ. Λοβέρδος ή τα Νέα. (Και πάλι, έχει γούστο η σύγκριση με το παρελθόν -πριν από 10-15 χρόνια, οι εφημερίδες του ΔΟΛ είχαν καταγγείλει τις πρωτοβουλίες σε ευρωπαϊκό επίπεδο για ταύτιση του κομμουνισμού με τον ναζισμό όπως μάς θυμίζει ο ισχυρομνήμων Δ. Ψαρράς).

Το γεγονός ότι η ταύτιση Χίτλερ και Στάλιν γίνεται μόνο από απατεώνες ή ανόητους δεν σημαίνει ότι ο Στάλιν είναι το πρότυπό μας -κάθε άλλο, παρά την κατανοητή από μια άποψη αλλά απολύτως αποκαρδιωτική στροφή του σημερινού ΚΚΕ, το οποίο μέσα στον 21ο αιώνα «αποκατέστησε» τον Στάλιν ανατρέποντας την τακτική των προηγούμενων δεκαετιών. Η ανανεωτική αριστερά έχει απορρίψει, καταδικάσει, αποκαλύψει και ανατάμει τις παρεκτροπές των χωρών του υπαρκτού σοσιαλισμού, αλλά εξίσου απορρίπτει τη σημερινή αντισταλινική υποκρισία. Βέβαια, με τα γυαλιά του αντίπαλου οι διαφορές μεταξύ αντισταλινικών και «σταλινικών» αριστερών είναι ελάχιστες και τα σκάγια παίρνουν εξίσου τους μεν και τους δε.

  

je suis Georgiou again and again

άγχος

χωρίς λόγο

ποιον φοβούνται?

την κυβέρνηση ή την ελληνική δικαιοσύνη?

να είμαστε σοβαροί..

Παρόλα αυτά, όλο το ευρωσύστημα είναι κανονικά ζεσουί Γεωργίου! :)

επίτιμο διδάκτρολ

Τρελά κέφια στο προτεκτοράτο

14 Ιούλ, ’17

Μεγάλη επιτυχία της Ελλάδας θεωρείται η αναγόρευση του προέδρου της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιούνκερ σε επίτιμο διδάκτορα της Νομικής Σχολής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου, αφού ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε έχει σκάσει από τη ζήλια του.

Ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας του ΑΠΘ εξαιτίας της δήλωσής του για τους Έλληνες -μετά το δημοψήφισμα- πως «Δεν υπάρχει τόσο σοφός λαός που να λέει ΝΑΙ σε μια τέτοια σφαγή, όπως το πρόγραμμα που παρουσιάστηκε στην Ελλάδα».

Οι Έλληνες εκτιμούν πολύ όποιον τους δουλεύει, οπότε ο Γιούνκερ είναι ιδανικός γιατί τους έχει τρελάνει στο δούλεμα.

Ο Γιούνκερ συνέχισε και χτες το δούλεμα, αφού είπε πως «η Ελλάδα είναι μικρή χώρα, αλλά μεγάλο έθνος».

Όταν ένας Λουξεμβούργιος σου λέει πως η Ελλάδα είναι μικρή χώρα, καταλαβαίνεις πως σε δουλεύει γιατί το Λουξεμβούργο είναι τόσο μικροσκοπικό -το Λουξεμβούργο έχει την έκταση του νομού Κιλκίς- που το όνομά του δεν χωράει να γραφτεί στον χάρτη μέσα στα σύνορα της χώρας.

Ο Γιούνκερ είπε ακόμα πως είναι ερωτευμένος με το ελληνικό έθνος και πως θέλει να το πηδήσει επειδή η Θεσσαλονίκη είναι πολύ ερωτική πόλη και είναι γκαβλωμέvος.

Στη συνέχεια, ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ συνέχισε το δούλεμα αφού είπε πως σέβεται την αξιοπρέπεια του ελληνικού λαού, αλλά ο σύμβουλός του του είπε να κόψει το δούλεμα γιατί το έχει παρακάνει -μιλώντας για αξιοπρέπεια των σύγχρονων Ελλήνων- και θα τον πάρουν χαμπάρι.

Ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης, Γιάννης Μπουτάρης, δήλωσε πως θα φτιάξει άγαλμα στον Ζαν Κλοντ Γιούνκερ δίπλα στο άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, αλλά ο Γιούνκερ του είπε πως δεν θέλει να βάλει τους αγαπημένους του Έλληνες σε έξοδα και προτιμάει το άγαλμά του να μπει δικάβαλο στον Βουκεφάλα για να πιάνει τον πισινό του Μεγαλέξανδρου.

(Η κατάσταση στην Ελλάδα γίνεται όλο και πιο αστεία. Απορώ γιατί δεν γελάει κανείς.)

πηγή: pitsirikos