ποινικοποίηση της έμπρακτης αλληλεγγύης

                           

Η Ντίνα Ρέππα και ο Ακρίτας Καλούσης απαντούν στους προβοκάτορες των ΜΜΕ (Βίντεο)

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Τετάρτη, 6 Απριλίου 2016

Λες και κάποιος μαέστρος τους συντόνισε, όλοι οι παρουσιαστές των τηλεοπτικών ειδήσεων εξαπέλυσαν την προβοκατόρικη επίθεση τους σε όσα άτομα και συλλογικότητες στάθηκαν και στέκονται στο πλευρό μεταναστών και προσφύγων.

Ότι «παίζουν ύποπτα και περίεργα παιχνίδια» έκανε λόγο ο μαρκουτσοφόρος του Mega, για «καταγγελίες σε βάρος αλληλέγγυων – "καλοθελητών"» αναφέρθηκε το δελτίο ειδήσεων του Σκάι, ενώ στην ίδια κατεύθυνση ήταν και η τοποθέτηση του Εισαγγελάτου.

Προσέξτε το τίτλο που έχει το κανάλι «Ε»: «Οι "αλληλέγγυοι" αλωνίζουν και περνούν στην αντεπίθεση – Τι λένε για το προσφυγικό». Η λέξη αλληλέγγυοι είναι μέσα σε εισαγωγικά, ενώ δεν μας αναφέρει ποιοι είναι αυτοί που ξεκίνησαν την επίθεση σε όσους/ες βρίσκονται δίπλα στους ξεριζωμένους από τον ιμπεριαλισμό συνανθρώπους μας.  Τι άραγε να εννοούν με την λέξη "αλωνίζουν";  Στην ίδια κατεύθυνση και το Mega που μιλάει για «Πολιτικά παιχνίδια στο λιμάνι από αλληλέγγυους».

Οι δυο εκπαιδευτικοί, η Ντίνα Ρέππα και ο Ακρίτας Καλούσης τους οποίους παρακολουθούμε στο βίντεο που παραθέτουμε δίνουν αφοπλιστικές απαντήσεις σε όσους προσπαθούν να προβοκάρουν όσους/ες εκδηλώνουν την αλληλεγγύη και την συμπαράσταση τους  στους δοκιμαζόμενους μετανάστες και πρόσφυγες.

πηγή: βαθύ κόκκινο

τα νούμερα και ο μηδενισμός εν κενώ

Αδιαφορία έσπειρες, μηδενισμός θα σε θερίσει

Είμαι την άποψης -και την επαναλαμβάνω τα τελευταία τρία χρόνια σταθερά- ότι το πρώτο που καταστράφηκε στη “δημιουργική καταστροφή” του Μνημονίου ήταν η Λογική. Όχι οι σύνθετες έννοιες. Η απλή, γραμμική σκέψη. Ήταν προαπαιτούμενο άλλωστε για να γίνει αποδεκτός ο ενσωματωμένος στο νεοφιλελεύθερο μοντέλο παραλογισμός. Το πιο πρόσφατο χτύπημα στη λογική ήταν η σύνδεση των λεγόμενων “αγανακτισμένων” με τους μαχαιροβγάλτες νεοναζί και η ταύτιση των γιαουρτιών με τα καλάσνικοφ.

Η εξουσία ενοχλήθηκε όταν κάποιοι, έως πρόσφατα χαμένοι στον ατομισμό τους και το (ιδιωτικό) “ευρωπαϊκό όνειρο”, βγήκαν από τις τρύπες τους, βρήκαν το διπλανό τους και άρχισαν να συζητούν μαζί του. Να βρίσκουν τι τους ενώνει. Ποια είναι τα κοινά τους προβλήματα. Άλλοι ψύχραιμα, άλλοι οργισμένα. Άλλοι μουδιασμένα, άλλοι τσαμπουκαλεμένα. Άλλοι συνειδητά, άλλοι ασυνείδητα. Οι πολίτες έπαψαν να είναι χρήσιμοι γι’ αυτήν. Το κοινό άλλωστε στην Κοινοβουλευτική Δημοκρατία είναι χρήσιμο μόνο ως άθροισμα μεμονωμένων ψηφοφόρων. Ως συλλογικότητα είναι αναγκαίο κακό για το δεύτερο μόνο συνθετικό του πολιτεύματος. Ως οργανωμένη συλλογικότητα είναι επικίνδυνο, για οποιαδήποτε εξουσία σε οποιοδήποτε καθεστώς.

Έχοντας φροντίσει να καταστρέψουν τις στοιχειώδεις αρχές της λογικής, χάρη και στην αμέριστη υποστήριξη από τη μεγάλη πλειονότητα των δημοσιογράφων και διαμορφωτών της κοινής γνώμης, οι Κυβερνήσεις από το 2010 και μετά τόνισαν με κάθε τρόπο την πλήρη και κυνική αδιαφορία τους. Το πολιτικό σύστημα, αφού εξήγησε ότι “διαφωνεί με το μνημόνιο αλλά το επιβάλει λόγω εθνικής ανάγκης” (σ.σ. άλλος ένας εξόφθαλμος βιασμός της λογικής) έπλυνε τα χέρια του σαν υποδειγματικός Πόντιος Πιλάτος και βούλωσε τ’ αυτιά του με κερί. Διαμαρτύρεσαι; Απεργείς; Διαδηλώνεις; Στα παλιά μας τα παπούτσια. Τις λίγες φορές που η φωνή του κόσμου διαπέρασε τις στρώσεις του κεριού, η εξουσία τού συμπεριφέρθηκε σα να ήταν ενοχλητικό κουνούπι. Καταστολή, χημικό, ροπαλιά, προσαγωγή, σύλληψη, φυλάκιση.

Ο κόσμος απογοητεύτηκε. Πνίγηκε στα χημικά. Ξεφτιλίστηκε από αγράμματα κοπρόσκυλα με κουκούλες, κράνη, ρόπαλα και στολή της ΕΛ.ΑΣ. Αποχώρησε από τις κεντρικές πλατείες και στη συνέχεια από τις μικρότερες. Οι μόνοι που έμειναν ανενόχλητοι, σε κάποιες πλατείες, ήταν οι συμμορίες ναζιστών. Όπως αποδεικνύεται ήταν η μόνη χρήσιμη στην εξουσία (σοσιαλδημοκρατική, φιλελεύθερη, εκλεγμένη, διορισμένη) ομάδα που “βγήκε στους δρόμους”.

Κι όμως το Κράτος φοβήθηκε

 

Δεν τρέφω ωστόσο αυταπάτες. Η αδιαφορία της εξουσίας δεν μεταφράζεται σε ισχύ, αλλά σε αδυναμία της. Το Κράτος φοβήθηκε τη συσπείρωση των “συντεχνιών”. Γι’ αυτό απάντησε με γιγαντιαία (για τα ευρωπαϊκά πρότυπα) καταστολή. Το Κράτος μόνο αυτό γνωρίζει. Τη Βία. Όσο κατάφερνε να διασπά τις συλλογικότητες αρκούσε η ψυχολογική βία. Όπου δεν τα κατάφερε, αυτομάτως κατέφυγε στη σωματική βία. Όσο δεν τα κατάφερνε, τόσο ενίσχυε και την ψυχολογική και την σωματική. Κρατική βία και καταστολή. Διάλυση των δημοκρατικοφανών επιφάσεων, όπως ο διάλογος με τις συνδικαλιστικές οργανώσεις και το ίδιο το Σύνταγμα. Όλα τούτα είναι τελικά δείγμα αδυναμίας και φόβου, και όχι ισχύος και σύνεσης. Το Κράτος ξεγυμνώθηκε.

Αυτό που φαινομενικά αποτέλεσε νίκη, δηλαδή να στείλει το ανοργάνωτο κίνημα σπίτι του και να ξεμείνουν μόνο κάποιες μεμονωμένες και άτσαλες απεργίες, με αστείες διεκδικήσεις, δεν ήταν νίκη. Από τη μία η εξουσία καίει με ταχύτατους ρυθμούς τις εφεδρείες της. Ο φέρελπις Γιώργος Παπανδρέου του diavgeia.gov και του Τέταρτου Δρόμου προς το Σοσιαλισμό, έγινε ένας αστείος κονφερασιέ του Χάρβαρντ. Τη θέση του έδωσε στον υπάλληλο τραπεζίτη Παπαδήμο, για να παραδώσει στη συνέχεια την εξουσία στο φαιδρό ακροδεξιό Σαμαρά. Αν πριν μία πενταετία έλεγες σε οποιονδήποτε Έλληνα ότι ο Σαμαράς θα γινόταν πρωθυπουργός, το πιο πιθανό ήταν να γέλαγε. Ίσως και να καλούσε και το ασθενοφόρο. Από την άλλη, ο κόσμος σώπασε και περιμένει, υπομονετικά ή και με εκνευρισμό, τον “σωτήρα”. Ελπίζει σε μία εκπροσώπηση (εκ Θεού, ποιος ξέρει;) κι ας είναι σίγουρος ότι το κοινοβουλευτικό σύστημα οριζοντίως, καθέτως και διαγωνίως, τον δουλεύει ψιλό γαζί. Μοιραία, η επόμενη εφεδρεία θα είναι χειρότερη από την προηγούμενη.

Τι έμεινε να καλύψει το κενό; Εκτός από τους ναζήδες που ούτως ή άλλως είναι το μακρύ χέρι της εξουσίας. Ο μηδενισμός. Και μηδενισμός δεν είναι οι βόμβες κάποιων τυχάρπαστων “πυρήνων” που τους φταίνε τα πάντα, από το άδικο σύστημα έως τα σεμεδάκια της γιαγιάς τους. Μηδενισμός είναι επίσης η συλλογική μοιρολατρία. Η απονέκρωση της κοινωνίας και η μετάδοση του κυνισμού οριζοντίως.

Συνεπώς, οι αυτοαποκαλούμενοι φιλελεύθεροι οι οποίοι συμπαρατάσσονται με τις εξουσίες στους ομαδικούς βιασμούς της λογικής, αγνοούν το προφανές. Δεν έφεραν οι “αγανακτισμένοι” τους ναζήδες και τις βόμβες φίλοι αναγνώστες Χωμενίδηδων και θαυμαστές Πάγκαλων. Η απουσία τους τα έφερε. Η αποχώρηση της κοινωνίας από το σκηνικό. Η διάλυση των ελάχιστων δεσμών επαφής των πολιτών με τις ελίτ της εξουσίας. Αυτών των ελάχιστων δεσμών που παρέχουν το απαραίτητο άλλοθι στον Κοινοβουλευτισμό, ώστε να θεωρείται -κι αυτός παραβιάζοντας τη λογική- Δημοκρατία.

Καμπανάκι όμως αγαπητέ αναγνώστη. Μπορεί το Κράτος να έχασε, αλλά, αν επικρατήσει ο μηδενισμός, μαζί του θα χάσουμε όλοι.

Zaphod

πηγή: Γαλαξιάρχης

ο λυτρωτικός μετασχηματισμός

Ομιλία-συζήτηση με το Δ. Μαρκόπουλο και το Γ. Μακριδάκη στα Τρίκαλα την Κυριακή 27-1-2013 στη μουσική σκηνή «Κεντρική Πλατεία» στις 8 το βράδυ με θέμα:

ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΤΗΣ «ΑΦΘΟΝΙΑΣ» ΜΑΣ ΗΤΑΝ ΜΕΤΡΗΜΕΝΕΣ

Ο καπιταλισμός, πριν φανερώσει τα αδιέξοδά του, κατέστρεψε τον ψυχισμό των ανθρώπων, διαμόρφωσε ένα ανθρωπολογικό τύπο μοναχικό, νευρωτικό, αγχώδη, φοβικό και φοβισμένο, ανταγωνιστικό, επιθετικό, ενεργοβόρο, καριερίστα και αμοραλιστή, κάτοικο του εγώ και όχι του εμείς. Ακόμα και σήμερα ο άνθρωπος αυτός διατηρεί την ψευδαίσθηση της ατομικής διαφυγής, που αποφασίζει μια φορά στα τέσσερα χρόνια να αναθέσει το δικαίωμα του «αποφασίζειν» στο πολιτικό προσωπικό των κομμάτων της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Η εκπαίδευση και η διαμόρφωση των ανθρώπων από αυτές τις ίδιες καταναλωτικές κοινωνίες αποτελεί το βασικότερο εμπόδιο, κατά τη γνώμη μας, στην προοπτική της αποανάπτυξης και της άμεσης δημοκρατίας, καθώς η διαρκής μεγέθυνση αποτελεί θρησκευτική σχεδόν πεποίθηση αυτής της κοινωνίας. Ο καπιταλισμός όμως δεν μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει, αν οι ίδιοι οι άνθρωποι δε συμμεριστούν και δεν εσωτερικεύσουν τις αξίες που τον στηρίζουν. Παράλληλα, αν λάβουμε υπόψη ότι ήδη ο καπιταλισμός δημιουργεί ένα νέο είδος οικονομίας που η καπιταλιστική δημιουργία αξίας αντικαθίσταται σιγά-σιγά από τη χρηματιστηριακή κερδοσκοπία, τότε αυτό που σήμερα επικρατεί είναι το παρασιτικό ήθος μιας κοινωνίας της κατανάλωσης, του τζόγου, του εύκολου κέρδους, του υπερδανεισμού, της διαφθοράς, κ.τ.λ. Υπό μία έννοια το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα καταστρέφει κάθε θετικό ανθρωπολογικό υπόστρωμα πάνω στο οποίο θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένας νέος τύπος κοινωνίας.

Ο ανθρωπολογικός τύπος της ιδιώτευσης, της απάθειας, της συναλλαγής, της αλλοτρίωσης, είναι μέρος του προβλήματος που έχουμε να επιλύσουμε. Είναι ανάγκη να υιοθετήσουμε άλλα νοήματα, άλλες σημασίες και άλλα προτάγματα στη ζωή μας με τα οποία θα αξίζει να ζει κανείς σήμερα και όχι περιμένοντας την έφοδο στα «χειμερινά ανάκτορα». Διότι, ο άνθρωπος, εκτός από κοινωνική κατασκευή, είναι ταυτόχρονα και δημιουργός της ζωής του. Ο ετερόνομος άνθρωπος, που ως καταναλωτής, υπακούει και εκτελεί νόμους, εντολές και αφηγήσεις άλλων, χωρίς να συμμετέχει ο ίδιος στη λήψη των αποφάσεων, είναι απαραίτητο να αντικατασταθεί από τον αυτόνομο τύπο ανθρώπου, εκείνου που αυτοθεσμίζεται, που διαμορφώνει δηλαδή ο ίδιος τους θεσμούς και τους αναιρεί αν χρειαστεί. Το δικαίωμα του «συνανήκειν» είναι σύμφυτο με το δικαίωμα του «συναποφασίζειν» και είναι ίσως ο μόνος τρόπος προαγωγής της αίσθησης της κοινότητας˙ και αυτό γιατί ο άνθρωπος πρέπει να επιστρέψει στην κοινότητα των άλλων ανθρώπων ένα μέρος της ύπαρξής του που της το οφείλει. Έτσι, καλλιεργείται και η ξεχασμένη στις μέρες μας αίσθηση της ατομικής ευθύνης απέναντι στην κοινωνία.

 

Η κοινωνία που θέλουμε να δημιουργηθεί δε θα βρεθεί «στα σπήλαια της ιδιώτευσης και της απάθειας» αλλά στις θορυβώδεις συνελεύσεις και δράσεις, όπου καθημερινά ανακαλύπτουμε ο ένας τον άλλο και τη χαρά του δημιουργικού και συλλογικού βίου, μετατοπίζοντας το «εγώ» μας προς το «εμείς». Τοποθετεί την οικονομία στη θέση του μέσου και όχι του σκοπού της ζωής υιοθετώντας αξίες ξεχασμένες από το καπιταλιστικό φαντασιακό, όπως η αυτενέργεια, η συλλογικότητα, η αλληλεγγύη, η χαρά του ελεύθερου χρόνου, ο αυτοπεριορισμός, η οικονομία της εγγύτητας, η διατροφική και ενεργειακή αυτάρκεια, ο πολίτης-δημιουργός έναντι του παθητικού καταναλωτή (προϊόντων και πολιτικών). Οι πολίτες αυτοί δημιουργούν ανταλλακτικές κοινότητες χρόνου, προϊόντων, χαριστικά παζάρια, τράπεζες σπόρων, συλλογικούς αυτοδιαχειριζόμενους λαχανόκηπους, συνεταιρισμούς παραγωγών και καταναλωτών, αλληλέγγυο εμπόριο, αυτοδιαχειριζόμενους κοινωνικούς χώρους, κινήσεις πολιτών για την κοινωνικοποίηση του νερού και της ενέργειας, δίκτυα οικοκοινοτήτων, πολίτες που εναντιώνονται και συγκρούονται για να μη γίνει στη Χαλκιδική το ορυχείο χρυσού και για να μην εγκατασταθούν οι βιομηχανικές ανεμογεννήτριες στην Χίο, να μη γίνει η επένδυση στο αεροδρόμιο του Ελληνικού, στο όρος Οίτη και αλλού. Οργανώνει κοινωνικά ιατρεία, κοινωνικά φαρμακεία, συλλογικές κουζίνες, ραδιοσταθμούς στο διαδίκτυο, και έναν απίστευτο αριθμό καινούργιων αντικαπιταλιστικών, αυτοδιαχειριζόμενων, αμεσοδημοκρατικών συλλογικοτήτων. Όλα αυτά δημιουργούν έναν άλλο ανθρωπολογικό τύπο και μια νέα νοηματοδότηση της ζωής. Ταυτόχρονα συνιστούν μια ριζική πολιτική ρήξη με το σύστημα και ένα βαθύ ανθρωπολογικό μετασχηματισμό. Αυτός ο ανθρωπολογικός μετασχηματισμός δεν αποτελεί ούτε δευτερεύον εποικοδόμημα ούτε ρητορικό σχήμα. Είναι βασικό και αναπόσπαστο κομμάτι του αναγκαίου μετασχηματισμού της κοινωνίας. Η δημιουργία του νέου αυτού ανθρωπολογικού τύπου αποκτά στις μέρες μας τη διαδικασία του κατεπείγοντος, εφόσον μια αυτόνομη, δημοκρατική και οικολογική κοινωνία δεν μπορεί να απαρτίζεται ούτε φυσικά και να δημιουργηθεί από τον τύπο του ανθρώπου που δημιουργεί η καταναλωτική κοινωνία.

Γιάννης Μακριδάκης