η βάρβαρη εξουσία

              

όχι τόσο βαθιά, είμαι Ευρωπαίος

Για σύνταξη στα 72 μιλάνε τώρα οι νεοφιλελέ σωτήρες μας. 

[Εφόσον βέβαια θα έχεις δουλειά μέχρι τα 72 σου. Αν δεν έχεις, είσαι απροσάρμοστος και άχρηστος για τις Αγορές, οπότε καλύτερα να παίρνεις τον πούλο σου νωρίτερα, γιατί μειώνεις και το κατά κεφαλή εισόδημα.]

Φταίμε κι εμείς όμως. Είναι τόσο μεγάλη η επιτυχία της Καπιταλισμάρας κι εμείς, οι άχρηστοι, οι αχάριστοι, αφήνουμε τους Ρουβίκωνες να αλωνίζουν με τα δολοφονικά τρικάκια τους και να τον βρίζουν. 

Πάμε και σκαλίζουμε οικονομικά σκάνδαλα και χοντρά μιζαρίσματα πολιτικών, για να αποπροσανατολιζόμαστε και να μην ασχολούμαστε με το πραγματικό πρόβλημα της κοινωνίας που είναι το άβατο στα Εξάρχεια. Οκ και το 6μηνο Βαρουφάκη.

η δικαιοσύνη και η απονομή της

Έλληνας βουλευτής, πολιτικός πρώτης γραμμής (πρώην Υπουργός) τα παίρνει από επιχειρηματία, για να κάνει συγκεκριμένη επερώτηση στη βουλή.

Το θέμα το βγάζει στη φόρα μια εφημερίδα. Ο βουλευτής χτυπιέται σαν χταπόδι ότι είναι αθώος και για να πειστούμε όλοι, ρίχνει και μια αγωγή στον δημοσιογράφο.

Η ιστορία πάει στη βουλή. Οι βουλευτές καλούνται να ψηφίσουν για το αν "ο καλός συνάδελφος" πρέπει να παραπεμφθεί στη Δικαιοσύνη. Αποφασίζουν να μην παραπεμφθεί.

Σήμερα έχουν περάσει κάποια χρόνια από τότε και ο φίλος μας δεν είναι πλέον βουλευτής. Έτσι δεν έχει (μεταξύ των άλλων) και το προνόμιο της βουλευτικής ασυλίας. Το θέμα του έφτασε στα δικαστήρια. Και ο έτσι καταδικάστηκε. Όπως και ο επιχειρηματίας που του τα έχωσε. Πιο συγκεκριμένα φάγανε από 9 μήνες φυλακή με αναστολή και πρόστιμο 3500 έουροζ. 3500 έκαστος, όχι μαζί.

:)

Εντάξει, καταλαβαίνω, μπορεί να σας φαίνονται αστείες οι ποινές, αλλά μην αγνοείτε ότι οι πρωταγωνιστές της ιστορίας μας, ήταν και είναι εξέχουσες προσωπικότητες της αστείας αστικής δημοκρατίας μας. Φοράνε γραβάτες, έχουν καλά bios, είναι αναφανδόν μενουμευρώπηδες. Όταν γιορτάζουν, το σπίτι τους πιθανόν να μετατρέπεται σε μίνι εθνικό κήπο απ'το λουλουδικό. Όταν βαφτίζουν κάνα παιδί, κάνα εγγόνι, μπορεί να γίνεται και θέμα στα δελτία ειδήσεων. Δεν ξέρω αν είναι τόσο υψηλού επιπέδου ώστε να έχουν και καμιά οφσόρ, αλλά σίγουρα δεν μιλάμε για τίποτα δευτεράντζες.

Α, τώρα που είπα για δελτία ειδήσεων. Δεν βλέπω ειδήσεις στα μπουρδελοκάναλα, αλλά έριξα το Ρω - που για τον Σωκράτη είναι το γράμμα που "έλκει την ψυχή περισότερο από ο,τιδήποτε άλλο" αφού προάγει τη ροή λέει (σε αντιδιαστολή με το λάμδα) και οι λέξεις που το περιέχουν λέει, αποκτούν θετική σημασία, λέει - και είδα ότι δεν έπαιξε πουθενά αυτή η είδηση. 

Και γιατί να παίξει άλλωστε? Τι είναι? Τίποτα "άπλυτοι" των Εξαρχείων είναι, που το'χουν κάνει άβατο ναπούμε και ούτε ένα πολίς-πράϊντ δεν μπορούμε να κάνουμε εκεί? Ή τίποτα Ρουβίκωνες είναι, που γεμίζουν μ'αυτά τα δολοφονικά τρικάκια τα προαύλια των δικαστηρίων και των Υπουργείων? Να τα διαβάσει δηλαδή και κάνας νοικοκυραίος και να του θιγούν και τίποτα ιερά και όσια του ριάλιτι που ζει.

Μεταξύ της δικαιοσύνης και της απονομής δικαιοσύνης υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος που τις χωρίζει, είχε μονολογήσει ένα δύσκολο βράδυ η Emmeline Pankhurst, που ήτανε πολύ τσαούσα και που εδώ δεν κώλωνε να μοιράζει μπάτσες στους μπάτσους της εποχής της, θα κώλωνε να πει την άποψή της?

Και αν θέλετε τη γνώμη μου, πολύ καλά τα είπε η συντρόφισσα η Έμελιν.

Υ.Γ. για την ιστορία, ο δημοσιογράφος που έκανε την αποκάλυψη, έφαγε την αγωγή και τα γεγονότα τον δικαίωσαν είναι ο Βαξεβάνης.

οι γραβάτες κρύβουν καλύτερα απ'τις κουκούλες

(πάμε όλοι μαζί): α-υγενάκι εί-μαι κυρά μου, πάρε με, πάρε μεεεεεεεεε......

ΑΠΟΡΟΥΒΙΚΩΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΡΑ!

οι "γνωστοί άγνωστοι" και οι πάνχαζοι αστοδεξιοί

Εξαιρετική ανάλυση, χωρίς λεκτικές φιοριτούρες, χωρίς ιδεολογικοπολιτικές φλυαρίες. Με χρήση απλής λογικής όπως προκύπτει από τη στοιχειώδη επαφή με την πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα από την οποία απέχει έτη φωτός ο κάθε πάνχαζος αστοδεξιός νοικοκυραίος και ο κάθε εκλεκτός πελάτης της Siemens που φαντασιώνεται την επανάληψη της συμφοράς του προσφάτως εκλιπόντος παππού του.
{SFY}

Achilles M. Peklaris

28 Ιουλίου στις 6:20 π.μ. ·

Ξεκίνησε πάλι, με αφορμή ποστ του φίλου μου του Χρήστου Χωμενίδη, αυτή η γνωστή και επαναλαμβανόμενη συζήτηση για τα Εξάρχεια, που πρέπει να τα "καθαρίσουν", τους "γνωστούς αγνωστους" που πρέπει επιτέλους (sic) να συλληφθούν και τα λοιπά.

Επειδή έχω γεννηθεί και μεγαλώσει στο κέντρο της Αθήνας, ζω στα Εξάρχεια και από έφηβος ήμουν πάντα μέσα σε κάθε λογής μπάχαλα, θα σας πω πέντε πράγματα από την 30χρονη εμπειρία μου - κι όποιος θέλει ας μ' ακούσει.

1. Κυριαρχεί η αντίληψη ότι "αυτοί που κάνουν τα επεισόδια είναι 200-300 νεαρά άτομα και το μόνο που χρειάζεται είναι απλά να αποφασίσει το κράτος επιτέλους να τους συλλάβει". Αυτό είναι και σωστό και λάθος. Είναι όντως κάπου τόσοι, μόνο που δεν είναι πάντα οι... ίδιοι 200-300. Ο κόσμος εναλάσσεται, οι νεαροι μεγαλώνουν, βρίσκουν δουλειά (ή ερωτεύονται κυριλέ γκόμενα), απομακρύνονται και μετα έρχεται η επόμενη γενιά για να πάρει τη θέση τους. Αυτό γίνεται από τα 70s μέχρι σήμερα. Συνεπώς, αν συλλαβεις φέτος 300 μπάχαλους, του χρόνου θα έχουν αντικατασταθεί από τους νέους 300. Θυμηθείτε την εισβολή στο Πολυτεχνείο στα 90s: Πιάστηκαν 300 καταληψίες, σχεδόν όλοι οι μάχιμοι των Εξαρχείων. Την επόμενη χρονιά νέοι είχαν πάρει τη θέση τους και έγιναν ακριβώς τα ίδια.

2. Ας πούμε ότι η κυβέρνηση αποφασίζει αύριο να εισβάλλει στα Εξάρχεια με τη βία και να εγκαταστήσει 1000 Ματατζήδες σε όλα τα σημεία. Τί θα συμβεί τότε; Θα σας πω εγώ: Πρώτον, η επίθεση στα Εξάρχεια θα συσπειρώσει αμέσως όλο τον σχετικό κόσμο και οι 300 θα γίνουν χιλιάδες, ως αντίδραση στη βία (όπως με τον Γρηγορόπουλο). Έτσι γίνεται πάντα, όταν η ΕΛΑΣ χτυπάει τα Εξάρχεια, την επόμενη μέρα μαζεύεται ο διπλάσιος ή τριπλάσιος κόσμος για συμπαράσταση. Δεύτερον, τα μπάχαλα θα αποκεντρωθούν και οι νεαροί θα αρχίσουν να χτυπάνε αντάρτικα (βλ. Ερμού) εδω κι εκεί. Τότε είναι που θα χαθεί τελείως η μπάλα, γιατί προφανώς τα ΜΑΤ δεν μπορουν να είναι συνεχώς και στην Ερμού, και στη Σκουφά, και στην Κηφισια, και στη Γλυφάδα κλπ., ενώ οι μπάχαλοι μπορούν εύκολα να μαζευτούν μια μέρα 50 άτομα και να πάνε να τα σπάσουν μέσα σε 10' και να εξαφανιστούν. Πις οφ κέικ.

3. Μπάφοι και "σκληρά" στα Εξάρχεια: Ναρκωτικά και συμμορίες υπάρχουν σ' όλες τις γειτονιές εφ' όσον η μαστούρα είναι διαταξική και πάρα πολύς κόσμος στην Ελλάδα (και σ' όλο τον κόσμο) χρησιμοποιεί διάφορες ουσίες. Η διαφορά είναι ότι στα Εξάρχεια (επειδή δεν μπαίνει η Αστυνομία) ολα αυτά φαίνονται στο δρόμο, στα στενάκια, στα πάρκα. Επίσης, το χόρτο στα Εξάρχεια μυρίζει έντονα, ενώ η κόκα στο Κολωνάκι και στη Γλυφάδα είναι άοσμη. Καταλάβετέ το, λοιπόν: Τα πιώματα υπάρχουν παντού. Απλά στα Εξάρχεια τα βλέπεις και τα μυρίζεις, δεν είναι κρυμμένα.

4. Το γκραφίτι είναι τέχνη, η γειτονιά μας είναι ένα ζωντανό ανοικτό μουσείο που φιλοξενεί απίθανα έργα και διεθνείς διάσημους καλλιτέχνες, τους καλυπτερους του είδους - και στους περισσότερους Εξαρχειώτες αρέσει και είναι περήφανοι γι' αυτό. Ως προς τις περίφημες "μουτζούρες" (tagging), αυτές τις έχω συναντήσει από το Κρόιτσμπεργκ του Βερολίνου και τη Λάνγκστράσσε της Ζυρίχης μέχρι τη Φλορεντίν του Τελ Αβιβ, το Καντικόι της Κωνσταντινούπολης και το Φορτ Γκριν του Μπρούκλιν. Δεν είναι μόνο στα Εξάρχεια, λοιπόν, αλλά σε όλες τις μεγάλες πόλεις, είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο που ΔΕΝ συνδέεται με το μπάχαλο.

5. Στην Ελλάδα, η βία που προέρχεται από τη νεολαία βρίσκει έκφραση με διάφορους τρόπους: Χουλιγκάνοι στα γήπεδα, συμμορίες από γειτονιές που δέρνονται, σπασίματα σε συναυλίες, ξύλο στα μπαρ κλπ. Οι μπάχαλοι είναι μια ακόμα επιλογή για όσους νέους σκέφτονται πολιτικά και είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο 4-5 δεκαετιών. Αν θέλεις να αντιμετωπίσεις το φαινόμενο αυτό (και θέλεις να μιλησουμε σοβαρά), ο τρόπος δεν είναι η βία (η βία δεν είναι ποτέ απάντηση στη βία, γιατι την πολλαπλασιάζει) - και ειδικά όταν μιλάμε για αγριεμένους εφήβους (και όχι για γκάνγκστερς). Η βία θα τους πεισμώσει / θυμώσει περισσότερο και η κατάσταση θα ξεφύγει τελείως. Ειδικά σε μια ιστορική συγκυρία όπου υπάρχει μεγάλη οργή, φτώχια, ανεργία στους νέους κλπ.. Ρωτήστε κι εκείνον τον επτάχαζο, τον Χρυσοχοΐδη, που το επιχείρησε και φυσικά τον έφαγε η μαρμάγκα.

 

Είπα και ελάλησα και αμαρτίαν ουκ έχω.
 

Ο έχων ώτα ακούειν, ακουέτω.

πηγή: jungle-report