η ευρώπη των τεχνοκρατών, το έλλειμμα 3%, οι προϋπολογισμοί και κάτι πούτσες μπλε σε γυάλινα βαζάκια

Περί χρεοκοπίας - 11 | Πώς μαγείρεψαν ένα σκληρά καταδυναστευτικό κριτήριο

11 Ιανουαρίου 2012

Είναι γνωστό ότι το Ευρωπαϊκό Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης ορίζει σαν κριτήριο «υγείας» μιας κρατικής οικονομίας το όριο «3% του δημοσίου ελλείμματος επί του συνόλου του ΑΕΠ (ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος)». Είναι γνωστό επίσης, πως με αυτό το νούμερο στο χέρι αποφασίζεται η μοίρα των κρατών-μελών, δηλαδή των πολιτών τους. Πώς όμως ορίστηκε σαν κριτήριο ο λόγος «δημόσιο έλλειμμα προς ΑΕΠ»; Και πώς προσδιόρισαν τον αριθμό 3%; Με βάση άραγε ποιους διεξοδικά μελετημένους, στέρεα θεμελιωμένους σε πολυετείς έρευνες και υποστηριγμένους από έγκριτες οικονομικές θεωρίες επιστημονικούς υπολογισμούς;

Το εντόπισα ξαφνικά σήμερα σκαλίζοντας, αν και το είχε αποκαλύψει αναλυτικότατα από πρόπερσι τον Οκτώβριο ο γάλλος οικονομολόγος Γκι Αμπέιγ,  υψηλόβαθμο στέλεχος του υπουργείου Οικονομικών επί Ζισκάρ ντ’ Εστέν και στις αρχές της περιόδου Φρανσουά Μιτεράν, επιφορτισμένος μεταξύ 1977-1982 με το έργο της εκτέλεσης του κρατικού προϋπολογισμού. 

Καταγράφοντας την ιστορική διαδρομή από το «πετρελαϊκό σοκ» του 1973, που σήμανε το τέλος της μεταπολεμικής «χρυσής τριακονταετίας», το πέρασμα στο νεοφιλελευθερισμό και στους απανωτούς πανικούς με το δημόσιο έλλειμμα, αφηγείται αναλυτικά τι συνέβη ένα βράδυ του 1981 στο γαλλικό υπουργείο Οικονομικών σε μια στιγμή που φαινόταν ότι, στον υπό κατάρτιση προϋπολογισμό για το 1982, το δημόσιο έλλειμμα θα ξεπερνούσε το σοκαριστικό για τα δεδομένα της εποχής αριθμών των 100 δις γαλλικών φράγκων.

Οι τεχνοκράτες μας δεν παίζουν ούτε καν με αλγόριθμους. Παίζουν ζάρια! Ορίστε:

«(…) Μέσα στις συνθήκες αυτές, ο Πιέρ Μπιλζέρ (που αργότερα πήγε και διέπρεψε στην Alcatel), ο υπ’ αριθμόν 2 στο υπουργείο Οικονομικών, μας καλεί ένα βράδυ, αργά, −εμένα και τον Ρολάν ντε Βιλπέν (απόφοιτοι κι οι δυο της ENSAE, από τους λίγους που ήξεραν πρόσθεση σε αυτό το υπουργείο, όπως μας έλεγαν χαριτολογώντας)− κι αφού μας ενημερώνει με δυο λόγια για την τρικυμία στον προϋπολογισμό, μάς γνωστοποιεί ότι ο Πρόεδρος [Μιτεράν] ζήτησε προσωπικά ο ίδιος και κατεπειγόντως να σκαρώσουμε ένα κανόνα, ένα γνώμονα απλό, εύχρηστο αλλά που να δίνει και την αίσθηση επιστημοσύνης, για να τον κοπανάει στους πιο σκληρούς από όσους τον επισκέπτονταν για να ροκανίσουν από τον κρατικό προϋπολογισμό.

Έπρεπε να  βιαστούμε. Ούτε ο Βιλπέν, ούτε κι εγώ είχαμε ιδέα τι να κάνουμε, αφού δεν υπήρχε καμιά οικονομική θεωρία για να μας βοηθήσει να σκαρώσουμε τον κανόνα αυτό, ούτε καν για να προσανατολίσει κάπως τη σκέψη μας. Αλλά η παραγγελία είχε έρθει από πολύ ψηλά. Στήσαμε λοιπόν το κτήνος του προϋπολογισμού πάνω στο ανατομικό τραπέζι κι αρχίσαμε να το ψάχνουμε.

σοϊμπλεκότεροι του σόϊμπλε

ακολουθούν πολύ πρόσφατες δηλώσεις ενός Ολλανδού ευρωβουλευτή και μιας μενουμευρωπαίας για την Ελληνική κρισάρα και την στάση των Ευρωπαίων...

η €προσήλωση ορισμένων βγάζει μάτι..

η δημοκρατία στην Ευρωλάνδη

για δύο τονούλια ηρωίνη

varouphobics

«Καλώς όρισες στη μαρτυρική αρένα»: Η διαστρέβλωση ως απολιτική πηγή πολιτικής

08.07.2016

του Θωμά Ψήμμα*

Τα συστημικά media, υπό το φόβο της απώλειας της πανίσχυρης Τέταρτης Εξουσίας τους ενόψει της διαδικασίας αδειοδότησης των τηλεοπτικών καναλιών (της αντικατάστασης της παλαιάς με τη νέα διαπλοκή), έχουν στρέψει ξανά τα βέλη στον αγαπημένο τους ευάλωτο στόχο, τον πρώην Υπουργό Οικονομικών Γιάνη Βαρουφάκη. Από τον άμβωνά τους δημοσιογράφοι-τηλεαστέρες και σύσσωμη η αντιπολίτευση του «Μένουμε Ευρώπη» τον απειλούν εκ νέου με σύσταση εξεταστικής επιτροπής, με τους τέως «συντρόφους» - άλλοτε φανατικούς οπαδούς του να διαχωρίζουν τη θέση τους και να τον απαρνιούνται πριν λαλήσει τρις ο πετεινός του επαίνου ή του ψόγου από τον ιστορικό του μέλλοντος.

Αφορμή για τη στοχοποίηση του κ. Βαρουφάκη αποτελεί η κυκλοφορία στα ελληνικά από τις εκδόσεις Πατάκη του βιβλίου-χρονικού, το οποίο έγραψε ο φίλος, συνάδελφος και σύμβουλός του, James K. Galbraith, με τον άκρως παραστατικό τίτλο «Καλώς όρισες στη μαρτυρική αρένα», φράση με την οποία ο άλλοτε Υπουργός Οικονομικών τον προϋπάντησε στη χώρα μας το Φλεβάρη του 2015. Μεταξύ άλλων, στο παράρτημα του βιβλίου ο Galbraith φέρνει για πρώτη φορά στην επιφάνεια το διαβόητο Plan X, το μυστικό σχέδιο επιστροφής σε εθνικό νόμισμα, το οποίο επεξεργαζόταν η διαπραγματευτική ομάδα σε περίπτωση που ναυαγούσαν οι διαπραγματεύσεις με τους εταίρους-πιστωτές και η Ελλάδα εξαναγκαζόταν σε αποχώρηση από την Ευρωζώνη. Το παράρτημα αυτό έδωσε το κατάλληλο πάτημα για μια πρωτοφανή διαστρέβλωση των όσων γράφει ο Galbraith, για την ύστατη πράξη του character assassination (δολοφονία προσωπικότητας) σε βάρος του Βαρουφάκη και για την κατασκευή ενόχων εσχάτης προδοσίας κατά της Ελλάδας, λες και το πολίτευμα της χώρας είναι ευρωκρατία και όχι προεδρευομένη κοινοβουλευτική δημοκρατία (άρ. 1 παρ. 1 Συντ.).

bigEUbrother

 

τριπλασιάστηκαν λέει οι πιθανότητες εξόδου της Γαλλίας από το ευρώ το επόμενο 12μηνο

κι αυτό γιατί οι επενδυτές λέει, θεωρούν ότι οι πουρκουάδες δεν θα καταφέρουν να εφαρμόσουν με επιτυχία "τις απαραίτητες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και τα σκληρά οικονομικά μέτρα, ώστε να επιτευχθεί η αναγκαία δημοσιονομική προσαρμογή" καιταρέστα

σας θυμίζει κάτι? :)

μετά το grexit και το brexit, έσκασε μύτη και το frexit 

οι ίδιοι εκβιασμοί, τα ίδια αδιέξοδα, προφανώς από το ίδιο εγχειρίδιο, που κυκλοφορεί σε πολλές μεταφράσεις

 το όνειρο της ενωμένης Ευρώπης έχει καταντήσει να παίζεται σε φθηνό και ντεκαντάνς ριάλιτι για κατόχους άϋλων αξιών

όχι στο μπούλιγκ των μενουμευρώπηδων

μεταξύ κατεργαραίων (και ραγιάδων) ειλικρίνεια

Ο Πάνος Καμμένος είναι ειλικρινής

25 Μαΐ, ’16

Ο Πάνος Καμμένος δήλωσε πως η αύξηση του ΦΠΑ στα νησιά είναι αντισυνταγματική και εγκληματική. Βέβαια, την ψήφισε -δηλαδή έγινε αντισυνταγματικός και εγκληματικός- και η Νέα Δημοκρατία ζητεί την παραίτησή του, αν και θα το ψήφιζε κι αυτή αν ήταν κυβέρνηση.

Από τι να παραιτηθεί ο Πάνος Καμμένος;

Παραιτημένος είναι ο Καμμένος.

Παραιτημένος είναι και ο Καμμένος και ο Τσίπρας και ο Μητσοτάκης και οι άλλοι πολιτικοί.

Παραιτημένοι είναι και οι Έλληνες.

Υποθέτω πως δεν είμαι ο μόνος που την έχει παρατηρήσει αυτή την παραίτηση.

Δεν είναι μόνο η αύξηση του ΦΠΑ στα νησιά αντισυνταγματική.

Τα περισσότερα από όσα έχουν ψηφιστεί στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια είναι αντισυνταγματικά.

Ας δημιουργηθεί ένα Συνταγματικό Δικαστήριο στην Ελλάδα -όπως υπάρχει σε άλλες χώρες- και θα διαπιστώσουν όλοι το πόσα αντισυνταγματικά έχουν ψηφιστεί.

Αλλά το Σύνταγμα δεν έχει καμία σημασία στην Ελλάδα.

Όπως δεν έχει σημασία η Βουλή, οι εκλογές, το δημοψήφισμα, τα κόμματα, η κυβέρνηση και ο Πάνος Καμμένος.

Σύνταγμα, Βουλή, εκλογές και λοιπά έχουν νόημα μόνο στις δημοκρατίες.

Και η Ελλάδα δεν είναι δημοκρατία, είναι προτεκτοράτο.

Ο Πάνος Καμμένος λέει ευθέως πως ψηφίζει πράγματα τα οποία θεωρεί αντισυνταγματικά και εγκληματικά.

Αν η Ελλάδα ήταν δημοκρατία, ο Πάνος Καμμένος θα ήταν ήδη στην Δικαιοσύνη.

Αλλά ούτε Δικαιοσύνη υπάρχει στα προτεκτοράτα.

Ουσιαστικά, ο Πάνος Καμμένος λέει «παιδιά, εμείς είμαστε διακοσμητικοί στην κυβέρνηση, όπως και οι άλλοι πριν από εμάς, και αυτοί που θα έρθουν μετά από εμάς. Ψηφίζουμε ό,τι μας διατάζουν».

Πόσο πιο καθαρά να το πει;

Και γιατί δεν παραιτείται ο Καμμένος;

Πρώτον, γιατί κανείς δεν παραιτείται στην Ελλάδα. Το γάντζωμα στην καρέκλα είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ελληνικής παράδοσης.

Δεύτερον, γιατί ξέρει πως, ακόμα κι αν παραιτηθεί, ο επόμενος θα κάνει το ίδιο που έκανε κι αυτός. Όταν έρχεται μια νέα πουτάνα στο μπουρδέλο στην θέση της παλιάς, δεν κάνει επανάσταση· τσιμπούκια κάνει· όπως έκανε και η παλιά.

Τρίτον, του Πάνου Καμμένου του αρέσει να παίζει τον υπουργό και τον στρατάρχη.

Βέβαια, είναι πάρα πολύ αστείος όταν από τη μία ντύνεται υπέρβαρος λοκατζής και τάχα μου κάνει μαγκιές στους Τούρκους, και από την άλλη παραδέχεται πως ψηφίζει σαν κότα ό,τι τον διατάζουν.

Αλλά και ο Πάνος Καμμένος ξέρει πως απευθύνεται σε καθυστερημένους ραγιάδες.

Και ψαρεύει ψήφους σε νησιώτες, ψαράδες, ένστολους και άλλους υπέροχους Έλληνες. Ο κάθε πολιτικός έχει τους πελάτες του.

Πάντως, ο Πάνος Καμμένος επισήμανε με ειλικρίνεια στους Έλληνες πως δεν έχει καμία σημασία ποιον ψηφίζουν.

Ο Πάνος Καμμένος επισήμανε ξεκάθαρα στους Έλληνες πως η Ελλάδα είναι προτεκτοράτο και όχι δημοκρατία.

Αλλά τους Έλληνες δεν τους ενδιαφέρουν αυτά.

Οι Έλληνες θέλουν μόνο φράγκα.

Φράγκα!

(Όλοι αναρωτιούνται για ποιον χτυπάει η καμπάνα. Λίγοι είναι αυτοί που αναρωτιούνται «ποιος χτυπάει την καμπάνα». Γιατί εκεί είναι το θέμα.)

 

πηγή: pitsirikos

dystopia

Ας δούμε λίγο τη μεγάλη εικόνα.

Είχαμε ένα χρέος. Γύρω στα 270δις. Είχαμε κι ένα έλλειμμα. Της τάξης του 7% με 9%, που με διάφορες ταρζανιές των εθνοσωτήρων ΓΑΠ και παπακωνσταντίνου "εκτινάχθηκε" σε dt γύρω στο 14%, 15%. Και μετά ήρθε το μνημόνιο.

Για να μας σώσει.

Μη τα ξαναλέμε για τις μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες που ήταν εκτεθειμένες και τι σώσαμε τελικά, τα έχουμε ξαναγράψει.

Πως μας "σώσανε" λοιπόν? Μας δώσανε ΔΑΝΕΙΟ ΜΕ ΤΟΚΟ γύρω στα 220δις για να "αγοράσουμε" στην ουσία το παλιό μας χρέος και να χρωστάμε τα καινούργια. Στην ουσία ανανεώσαμε την γκαρνταρόμπα του χρέους μας.

Επιπλέον, πήραμε άλλα 100δις ΔΑΝΕΙΑ για τις τραπεζάρες μας. Σώσαμε τις ξένες τράπεζες, θα αφήσουμε έτσι τις δικές μας?

6 χρόνια τώρα εφαρμόζουμε υφεσιακά μέτρα, τα οποία τα βαφτίζουνε "μεταρρυθμίσεις", ενώ στην ουσία αποσκοπούν να μαζέψουν ό,τι ευρώ κινείται ή είναι κρυμμένο σε σεντούκι των μικρομεσαίων που δεν έχουν τη δυνατότητα να βγάλουν τα λεφτά τους σε offshore.

Η υφεσάρα που ζούμε είναι φυσικό επακόλουθο. Η "ανάπτυξη" ακούγεται μόνο σαν ανέκδοτο. [Είσαι φραγκάτος κι έχεις ένα ποσό να το επενδύεις για να αβγατίζεις τα λεφτά σου. Θα το έριχνες στην Ελλάδα? Σε μια χώρα με φτωχοποιημένο πληθυσμό, χωρίς αγοραστική δύναμη και άγνωστο πολιτικό και οικονομικό μέλλον? Γιατί? Μαλάκας είσαι? Ένα κάρο χώρες υπάρχουν να επενδύσεις τα ωραία σου λεφτουδάκια. Γιατί να μπλέξεις με την Ελλάδα? Για τα χαμηλά μεροκάματα, που θα σου προσφέρουν ένα κάπως μεγαλύτερο περιθώριο κέρδους? Σοβαροί να είμαστε.]

Τι πιο φυσιολογικό και αναμενόμενο απ’το να μην μπορούμε να πιάνουμε τους εξωπραγματικούς στόχους που έχουν προκαθοριστεί για το μέλλον? Είναι σα να ζητάς από κάποιον με σπασμένο πόδι, να μάθει να χορεύει τσάρλεστον σε μία βδομάδα. Κι επειδή η φάση έδειχνε να είναι "το’να μνημόνιο φέρνει τ’άλλο", είπαν να ξεμπερδεύουν με το θέμα, αυτοματοποιώντας τη διαδικασία με τον περίφημο "κόφτη".

Τι έχουμε 6 χρόνια μετά την έναρξη της σωτηρίας μας με τα μνημόνια?

Χρέος αυξημένο κατά 100δις (αλλά με "καλύτερους" όρους-επιτόκιο), το οποίο είναι σε Αγγλικό δίκαιο και το χρωστάμε πλέον σε κράτη.

Έλλειμμα αρκετά μικρότερο. Σχεδόν έχει μηδενιστεί. Μάλιστα στα χαρτιά, έχουν υπογράψει και υποσχεθεί να έχουμε και πλεόνασμα στο εξής! Αλλά ας είμαστε σοβαροί. Δεν χρειάζεται να είσαι οικονομολόγος για να καταλάβεις πόσο πλασματικός είναι αυτός ο μηδενισμός. Με τρελή υπερφορολόγηση από τη μια, η οποία χρόνο με το χρόνο θα αποδίδει όλο και λιγότερα και νομοτελειακά δεν μπορεί να συνεχιστεί και πιστώνοντας τους ιδιώτες (για πόσο ακόμα?) από την άλλη. Είναι δηλαδή σαν να κρύβεις το αληθινό έλλειμμα κάτω απ’το χαλί. Ή καλύτερα το χάλι σου. Το ερώτημα είναι το για πόσο ακόμη θα μπορείς να κρύβεις κάτι που λογικά (με διαλυμένη οικονομία και παραγωγή) θα αυξάνεται χρόνο με το χρόνο? Πως διάολο θα παραχθεί τόσος πλούτος ώστε να αφήνει και πλεόνασμα, όταν επέλεξες στο προηγούμενο διάστημα να διαλύσεις ακόμα και αυτά τα μέσα που παράγουν πλούτο.

Τι άλλο έχουμε μετά από 6 χρόνια?

Ανεργία. Εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες, κυρίως επιστήμονες, μετανάστες στα ξένα. Φτωχοποίηση σε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού. Τριτοκοσμικές συνθήκες στην Υγεία. Οι εργασιακές σχέσεις διαλυμένες. Οι πολιτικοί απαξιωμένοι. Οι δημοσιογράφοι από αναξιόπιστοι έως αξιοθρήνητοι. Οι ναζί στη βουλή. Ο κόσμος συμβιβασμένος με όλα αυτά.

Η βουλή και οι κοινοβουλευτικές διαδικασίες σταδιακά έχουν καταντήσει απλά εθιμοτυπικές, ενώ η νομοθετική λειτουργία είναι στα χέρια των ξένων αφού εμείς αναλαμβάνουμε πλέον μόνο την μετάφραση και την επικύρωση (κάτι σαν πρωτοκόλληση) των νόμων. Η δικαιοσύνη έχει καταντήσει φάρσα του σεφερλή και ο "πνευματικός κόσμος" λάμπει διά της ανυπαρξίας του.

Χμμμμ..άλλο? Ω, μα φυσικά έχουμε ακόμα το πολυαγαπημένο ευρώ, που στο θυμικό του νεοέλληνα δεν είναι ένα απλό νόμισμα, είναι ένα εισιτήριο εισόδου στο σαλονάκι των εστέτ του είδους, από την αυλή της Ανατολής. Ένα πιστοποιητικό εξέλιξης. Προόδου. Διαφωτισμού. Επιτυχίας. Περίπου όπως λειτουργούσε και το μπουκάλι της κοκακόλας στα χέρια ενός σοβιετικού. Γι'αυτό και δήλωνε με κάθε ευκαιρία ότι είναι έτοιμος να κάνει και θυσίες για χάρη του. Τώρα που σπανίζει, ο λούμπεν φιλελές είναι έτοιμος να του προσδώσει και μεταφυσικές ιδιότητες ανάβοντάς του και καντήλι τα βράδια.

Ας δούμε και τι ΔΕΝ έχουμε πια. Σε επίπεδο χώρας, πρακτικά λειτουργούμε ως αποικία, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το παρόν και το μέλλον. Απλά να υπενθυμίσω ότι δεν έχουμε πλέον δημόσια περιουσία, να εκμεταλλευτούμε, να αξιοποιήσουμε, να ασκήσουμε επενδυτική πολιτική. Όλα είναι ξεπουλημένα και υποθηκευμένα. Από τα πετρέλαια που θα βγάλουμε μέχρι το νερό που θα πίνουμε. Σε ατομικό επίπεδο, ξέρουμε όλοι καλύτερα τι κερδίσαμε και τι χάσαμε. Πλέον θα χρειαζόμαστε λεφτά για ο,τιδήποτε, αφού το δημόσιο, το δωρεάν, η κοινωνική πρόνοια πέθανε μαζί με τις ελπίδες όλα αυτά να είναι προσωρινά. Θα πρέπει να πληρώνεις για την υγεία σου, για τη μόρφωσή σου, για τις μετακινήσεις σου, για την ασφάλισή σου, για τα σκουπίδια που θα σου μαζεύουν.

Μαζί με τα ψήγματα αξιοπρέπειάς σου χάθηκαν και οι τελευταίες ελπίδες που είχες για μια αλλαγή, επιτέλους προς όφελός σου.  Με άλλα λόγια μας δόθηκε μια καλή αφορμή να τη δούμε αλλιώς και να αλλάξουμε όχι απλά σελίδα αλλά βιβλίο κι εμείς (επειδή φοβηθήκαμε ή απλά βαριόμασταν) προτιμήσαμε να σπρώξουμε τον διπλανό μας στην κιμαδομηχανή τους. Νομίζοντας ότι θα γεμίσει και θα τη γλυτώσουμε. Ό,τι θα νομίζει δηλαδή και αυτός που θα μας σπρώξει αργά ή γρήγορα.

Όποιος έχει λίγο νιονιό δεν γίνεται να τρέφει άλλες ελπίδες. Δεν είναι πολλοί αυτοί κι έτσι καταγράφεται στην ατμόσφαιρα των ΜΜΕ μια τραγικωμική προσμονή να αλλάξει ο χειριστής της κιμαδομηχανής για πιο ανώδυνα αποτελέσματα. Άσε που με τέτοιο βιρτουόζο αντιπρόεδρο, θα έχουμε και καλύτερο πωλητή του κιμά.

Μετά από 6 χρόνια σωτηρίας δηλαδή, είμαστε λιγότεροι, φτωχότεροι, μικρότεροι, κουρασμένοι και πιο χρεωμένοι, με λιγότερη δημοκρατία και περισσότερη απελπισία.

Αυτά στη μεγάλη εικόνα. Στην τηλεοπτική εικόνα, "ευτυχώς που δεν γίναμε Βενεζουέλα". Ακόμα.

Σε άλλα νέα, άρχισαν οι τελικοί του εξ-φάκτορ με παρουσιαστή τον sakis.