η ευρώπη των τεχνοκρατών, το έλλειμμα 3%, οι προϋπολογισμοί και κάτι πούτσες μπλε σε γυάλινα βαζάκια

Περί χρεοκοπίας - 11 | Πώς μαγείρεψαν ένα σκληρά καταδυναστευτικό κριτήριο

11 Ιανουαρίου 2012

Είναι γνωστό ότι το Ευρωπαϊκό Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης ορίζει σαν κριτήριο «υγείας» μιας κρατικής οικονομίας το όριο «3% του δημοσίου ελλείμματος επί του συνόλου του ΑΕΠ (ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος)». Είναι γνωστό επίσης, πως με αυτό το νούμερο στο χέρι αποφασίζεται η μοίρα των κρατών-μελών, δηλαδή των πολιτών τους. Πώς όμως ορίστηκε σαν κριτήριο ο λόγος «δημόσιο έλλειμμα προς ΑΕΠ»; Και πώς προσδιόρισαν τον αριθμό 3%; Με βάση άραγε ποιους διεξοδικά μελετημένους, στέρεα θεμελιωμένους σε πολυετείς έρευνες και υποστηριγμένους από έγκριτες οικονομικές θεωρίες επιστημονικούς υπολογισμούς;

Το εντόπισα ξαφνικά σήμερα σκαλίζοντας, αν και το είχε αποκαλύψει αναλυτικότατα από πρόπερσι τον Οκτώβριο ο γάλλος οικονομολόγος Γκι Αμπέιγ,  υψηλόβαθμο στέλεχος του υπουργείου Οικονομικών επί Ζισκάρ ντ’ Εστέν και στις αρχές της περιόδου Φρανσουά Μιτεράν, επιφορτισμένος μεταξύ 1977-1982 με το έργο της εκτέλεσης του κρατικού προϋπολογισμού. 

Καταγράφοντας την ιστορική διαδρομή από το «πετρελαϊκό σοκ» του 1973, που σήμανε το τέλος της μεταπολεμικής «χρυσής τριακονταετίας», το πέρασμα στο νεοφιλελευθερισμό και στους απανωτούς πανικούς με το δημόσιο έλλειμμα, αφηγείται αναλυτικά τι συνέβη ένα βράδυ του 1981 στο γαλλικό υπουργείο Οικονομικών σε μια στιγμή που φαινόταν ότι, στον υπό κατάρτιση προϋπολογισμό για το 1982, το δημόσιο έλλειμμα θα ξεπερνούσε το σοκαριστικό για τα δεδομένα της εποχής αριθμών των 100 δις γαλλικών φράγκων.

Οι τεχνοκράτες μας δεν παίζουν ούτε καν με αλγόριθμους. Παίζουν ζάρια! Ορίστε:

«(…) Μέσα στις συνθήκες αυτές, ο Πιέρ Μπιλζέρ (που αργότερα πήγε και διέπρεψε στην Alcatel), ο υπ’ αριθμόν 2 στο υπουργείο Οικονομικών, μας καλεί ένα βράδυ, αργά, −εμένα και τον Ρολάν ντε Βιλπέν (απόφοιτοι κι οι δυο της ENSAE, από τους λίγους που ήξεραν πρόσθεση σε αυτό το υπουργείο, όπως μας έλεγαν χαριτολογώντας)− κι αφού μας ενημερώνει με δυο λόγια για την τρικυμία στον προϋπολογισμό, μάς γνωστοποιεί ότι ο Πρόεδρος [Μιτεράν] ζήτησε προσωπικά ο ίδιος και κατεπειγόντως να σκαρώσουμε ένα κανόνα, ένα γνώμονα απλό, εύχρηστο αλλά που να δίνει και την αίσθηση επιστημοσύνης, για να τον κοπανάει στους πιο σκληρούς από όσους τον επισκέπτονταν για να ροκανίσουν από τον κρατικό προϋπολογισμό.

Έπρεπε να  βιαστούμε. Ούτε ο Βιλπέν, ούτε κι εγώ είχαμε ιδέα τι να κάνουμε, αφού δεν υπήρχε καμιά οικονομική θεωρία για να μας βοηθήσει να σκαρώσουμε τον κανόνα αυτό, ούτε καν για να προσανατολίσει κάπως τη σκέψη μας. Αλλά η παραγγελία είχε έρθει από πολύ ψηλά. Στήσαμε λοιπόν το κτήνος του προϋπολογισμού πάνω στο ανατομικό τραπέζι κι αρχίσαμε να το ψάχνουμε.

το μακρύ χέρι των αγορών μας χαιρετάει φασιστικά

Με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια

15 Νοέ, ’18

Πιτσιρίκο, ένας μικρός πανικός επικρατεί στο Τελειωμένο Βασίλειο. Η μικρή Τερέζα έφερε στο υπουργικό την συμφωνία για την …έξοδο της Βρετανίας από την ΕΕ. Ακόμα οι λεπτομέρειες δεν είναι γνωστές αλλά, από τις πρώτες δημόσιες τοποθετήσεις του ευρωπαίου διαπραγματευτή κυρίου Μπαρνιέ, καταλαβαίνει κανείς ότι Brexit επί της ουσίας δεν πρόκειται να υπάρξει.

Τίποτα δεν προκειται να αλλάξει όσο αφορά την συμμετοχή του Τελειωμένου Βασιλείου στην ενιαία αγορά και της υποχρέωσής του να ακολουθεί τις ντιρεκτίβες που αποφασίζονται στις Βρυξέλλες χωρίς πια την συμμετοχή του.

Καμία αλλαγή δεν πρόκειται να υπάρξει όσο αφορά την δικαιοδοσία του Ευρωπαϊκού δικαστηρίου, την ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων και ανθρώπων, κλπ.

Μόνο οι Εγγλέζοι πολιτικοί θα συνεχίσουν να κοροϊδεύουν τους πολίτες της Βρετανίας ότι τάχα μου το Τελειωμένο Βασίλειο είναι πια πιο ανεξάρτητο από ποτέ, την στιγμή μάλιστα που θα ακολουθεί υποχρεωτικά όλες τις προβλεπόμενες από τις ευρωπαϊκές συνθήκες δεσμεύσεις, χωρίς να διαθέτει την παραμικρή δυνατότητα παρέμβασης στις αποφάσεις που θα λαμβανονται στις Βρυξέλλες, την οποία είχε πριν από το δημοψήφισμα.

Γιατί τώρα η Βρετανία αποχωρεί -κι εδώ χτυπιόμαστε κάτω από τα γέλια- από την ΕΕ.

Βλέποντας την στραβοχυμένη Τερέζα, δεν μπορώ να μην παραδεχτώ ότι το μυαλό μου πήγε αυτόματα σχεδόν στον Αλέξη Τσίπρα και χαμογέλασα.

Τουλάχιστον αυτός, μέσα σε μια βδομάδα, μετέτρεψε το «όχι» σε «ναι» και δεν μας επρηξε τα αρxίδια για δύο χρόνια, όπως οι Βρετανοί πολιτικοί. Οφείλουμε να του το αναγνωρίσουμε αυτό.

Βέβαια, η Βρετανία είναι βαθιά διχασμένη στο εσωτερικό της και το ρήγμα αυτό -σε συνδυασμό με την εθνική υποταγή που σήμερα αποφασίστηκε- θα πληρωθεί ενδεχομένως πολύ ακριβά.

Η ψήφος ενάντια σε όλους και υπέρ του Brexit ήταν μια ψήφος που σχετιζόταν με τις πολιτικές λιτότητας των συντηρητικών και εργατικών νεοφιλελεύθερων τα τελευταία 30 χρόνια και, φυσικά, με την συνειδητοποίηση ότι η Γερμανία ήταν πια η κυρίαρχη δύναμη στην ΕΕ που επέβαλε -χωρίς να κρατά ούτε καν τα προσχήματα- την θέλησή της στους υπόλοιπους.

Μετά την συνθηκολόγηση της Μέι, είτε καταφέρει να περάσει την συμφωνία από το κοινοβούλιο είτε όχι, οι επιπτώσεις –πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές– για την Βρετανία δεν θα έχουν θετικό πρόσημο.

Το ένα πουλάκι έπεσε μετά την εκπυρσοκρότηση του όπλου από το δέντρο. Καιρός να δούμε τι γίνεται και το δεύτερο.

Οι Γερμανοί και οι λοιποί της ΕΕ πανηγυρίζουν φυσικά μετά από την επιβολή των όρων τους στο ΗΒ και την παραμονή της χώρας στην ενιαία αγορά με τους όρους που εκείνοι υπαγόρευσαν παρά την …αποχώρησή της από την ένωση.

Εκείνο που φυσικά δεν έχουν ακόμα αντιληφθεί είναι ότι έχουν ήδη ανοίξει τον ασκό του Αιόλου και έχουν θέσει σε λειτουργία την ωρολογιακή βόμβα που θα τινάξει σύντομα την ΕΕ στον αέρα.

Ίσως όχι την ευρωζώνη αλλά την ΕΕ σίγουρα.

Γιατί το μήνυμα που φτάνει στα αυτιά των Πολωνών, των Δανών, των Σουηδών, κλπ. είναι διαφορετικό από αυτό που εισπράττουν οι πολίτες στην Βρετανία.

Για τις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ, η πιθανότητα να εγκαταλείψουν την ΕΕ, χωρίς όμως να χάσουν τα πλεονεκτήματα που η πρόσβαση στην ενιαία αγορά φέρνει, θα γεννήσει πολλά καινούργια Exit τα αμέσως επόμενα χρόνια και θα φουσκώσει τα πανιά των ακροδεξιών δυνάμεων στις ευρωεκλογές της ερχόμενης Άνοιξης.

Ακόμα και σε χώρες του σκληρού πυρήνα του ευρώ –και αναφέρομαι στην Γερμανία και στην Γαλλία– οι δυνάμεις που αντιτίθενται σε ό,τι θετικό συνδέεται με την συνύπαρξη τόσων διαφορετικών λαών σε κοινό πλαίσιο συνεργασίας θα ενισχυθούν.

Φαντάζει οξύμωρο αλλά υπάρχουν μονάχα δύο δρόμοι για την διατηρήση της ενότητας στην ΕΕ αυτήν την χρονική περίοδο.

Είτε ο μέγιστος δυνατός εκδημοκρατισμός και η απομάκρυνση από τις νεοφιλελευθερες πολιτικές που έχουν τινάξει την κοινωνική συνοχή στον αέρα, είτε η πολιτική του εκφοβισμού που θα περιελάμβανε την παραδειγματική τιμωρία των Βρετανών και όχι την «επιβράβευσή» τους με την παραμονή στην ενιαία οικονομική αγορά.

Η πρώτη επιλογή δεν παίζει ούτε για αστείο.

Η δημοκρατία είναι στον αντίποδα των θεσμών και του σκοπού της ΕΕ και ιδιαίτερα της ευρωζώνης.

Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές λιτότητας επιβάλλονται από τις αγορές, τις τράπεζες και τις πολυεθνικές εταιρίες.

Όλους αυτούς που διορίζουν την γραφειοκρατία των Βρυξελλών και των θεσμικών οργάνων της ΕΕ.

Η επιλογή του μαστιγίου αποσύρθηκε από το τραπέζι στο όνομα των πιθανών απωλειών της γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας.

Η ΕΕ βαδίζει ολοταχώς προς την διάλυση.

Απλά, διστάζουν να το παραδεχτούν και προσποιούνται πως δεν το αντιλαμβάνονται. Ακόμα.

Λιγό μετά τον αντίλαλο από τον πυροβολισμό, πέφτει και το δεύτερο πουλάκι από το κλαδί που καθόταν.

Με ένα σμπάρο, δυο τρυγόνια.

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

(Φίλε Ηλία, η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν υπάρχει. Είναι ένα αστείο. Και το βλέπουμε αυτό το αστείο, κάθε φορά που ο Τραμπ ή ο Πούτιν λένε κάτι για την Ευρωπαϊκή Ένωση, και δεν υπάρχει κανείς για να τους απαντήσει. Βέβαια, κατά την ταπεινή μου γνώμη, το πρόβλημα της Βρετανίας δεν είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά το ότι είναι μια τόσο ταξική κοινωνία με μια ωραιότατη βασιλική οικογένεια. Και ζούμε πια στον 21ο αιώνα. Πάντως, η δημοκρατία έχει πάει στον διάολο και τώρα αντιλαμβάνονται και οι χαζοί πόσο χρήσιμη ήταν η Σοβιετική Ένωση για τις δυτικές αστικές δημοκρατίες. Η δημοκρατία χρειάζεται έναν εξωτερικό εχθρό για να αποδεικνύνει την ανωτερότητά της, δεν τον έχει πια, και φτιάχνει τον εχθρό -την Ακροδεξιά- εντός της. Έρχονται πολύ ενδιαφέρουσες μέρες, Ηλία. Δημοκρατία ή φασισμός των αγορών. Να το βάλουν και σε δημοφήφισμα. Για να το αγνοήσουν μετά. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

πηγή: pitsirikos

το μπουρδέλο καίγεται και δεν έχει και έξοδο κινδύνου

Το "Υπομονή" είναι ένα παλιό τραγούδι του Μπιθικώτσαρου σε σύνθεση Ξαρχάκου και στίχους του Σακελλάριου. Οι κάπως μεγαλύτεροι ασφαλώς και θα το ξέρετε, αλλά για τους πολύ νέους φίλους του Κ-Κ οι στίχοι πάνε κάπως έτσι: 

Γειτονιά, ο δρόμος σου στενός
παγωνιά και γκρίζος ουρανός
μαύρη ζωή, βράδυ πρωί
για συντροφιά μια συννεφιά
υπομονή, υπομονή, υπομονή
Κάντε υπομονή
κι ο ουρανός θα γίνει πιο γαλανός
Κάντε υπομονή
μια λεμονιά ανθίζει στη γειτονιά
Υπομονή, υπομονή, υπομονή
Κάντε υπομονή...
Κάντε υπομονή...

Υπομονή δηλαδή και άγιος ο θεός. Όταν δεν έχεις να φας, δεν μπορείς να κάνεις και πολλά πέρα από υπομονή. Κι επειδή η απελπισία είναι συνήθως πολύ δύσκολος αντίπαλος για την ελπίδα, σου πετάει και το άνθισμα της λεμονιάς, να σε βοηθήσει σ'αυτή την εσωτερική μάχη.

Στους σημερινούς άγριους καιρούς, πολλοί είναι αυτοί που - είτε από το πολύ σκύψιμο, είτε απ'την απελπισία που τα'χει βάψει όλα γκρίζα - αδυνατούν να δουν το γαλανό του ουρανού. Για όσους συμμετέχουν στην σημερινή τηλεοπτική πραγματικότητα (η οποία είναι μια πτυχή του όλου και συχνά όλοι μας το ξεχνάμε αυτό), τον ρόλο του συμβολικού ανθίσματος της λεμονιάς τον έπαιζε μέχρι τώρα η επιτυχία των Κυπρίων, των Ισπανών και των Πορτογάλων, να ολοκληρώσουν τα μνημόνια και να μπορούν επιτέλους να δανείζονται ξανά απ'τις υπέροχες Αγορές (...). Η προτροπή-καραμέλα είναι σε όλους μας γνωστή: "Ορίστε, οι Κύπριοι εφάρμοσαν κατά γράμμα τις επιταγές του μνημονίου τους και ξεμπέρδεψαν. Το ίδιο και οι Πορτογάλοι. Μόνο εσείς ρε κακομαθημένοι, δεν θέλετε να προκόψετε και χρειάζεστε ξανά και ξανά σωτηρία". 

Ας δούμε λοιπόν πως "ξεμπέρδεψαν".

Καταρχήν στην Κύπρο, ας παρακάμψουμε την λανθάνουσα γλώσσα (περί "δουλείας") του προέδρου Αναστασιάδη στο τουί του

και να πάμε στην ουσία. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε η ανακοίνωση του Eurogroup της 7ης Μαρτίου:

«Σε αυτό το πλαίσιο, το Eurogroup καλωσορίζει την ανανεωμένη δέσμευση των κυπριακών Αρχών να διατηρήσουν την εξυγίανση των δημοσίων οικονομικών και τη μεταρρυθμιστική δυναμική στο μεσοπρόθεσμο επίπεδο, ώστε να χτυπήσουν τις υπομένουσες αδυναμίες».

 

«Το Εurogroup θα συνεχίσει να υποστηρίζει την μεταρρυθμιστική προσπάθεια στην Κύπρο μεταξύ άλλων στο πλαίσιο της εποπτείας μετά το πρόγραμμα  (post-programme surveillance) και του τακτικού πλαισίου επιτήρησης στην Ευρωζώνη και την ΕΕ», καταλήγει η ανακοίνωση.

- See more at: http://www.philenews.com/el-gr/top-stories/885/302796/anastasiadis-teleftaio-mnimoniako-eurogroup-gia-tin-kypro#sthash.QR6rNm1E.dpuf

 

"Σε αυτό το πλαίσιο, το Eurogroup καλωσορίζει την ανανεωμένη δέσμευση των κυπριακών Αρχών να διατηρήσουν την εξυγίανση των δημοσίων οικονομικών και τη μεταρρυθμιστική δυναμική στο μεσοπρόθεσμο επίπεδο, ώστε να χτυπήσουν τις υπομένουσες αδυναμίες.

Το Εurogroup θα συνεχίσει να υποστηρίζει την μεταρρυθμιστική προσπάθεια στην Κύπρο μεταξύ άλλων στο πλαίσιο της εποπτείας μετά το πρόγραμμα  (post-programme surveillance) και του τακτικού πλαισίου επιτήρησης στην Ευρωζώνη και την ΕΕ".

 Είναι δεσμεύσεις που εννοείται ότι βρίσκουν σύμφωνη και την Κυπριακή ηγεσία, αφού θυμάμαι τον πρόεδρο Αναστασιάδη να εξαγγέλλει στον πανηγυρικό λόγο του για το τέλος του μνημονίου, τη συνέχιση της λιτότητας.

Με άλλα λόγια, σαν βγεις στον δρόμο της ΤΙΝΑ, να ξέρεις ότι θα είναι μακρύς.

Κρατήστε αυτό το ποστ-πρόγκραμ σαρβάϊλανς, γιατί δεν είναι τόσο γλυκούλι όσο φαίνεται.

Η προτεσταντική επιτήρηση που περιγράφει ο παραπάνω Γερμανογενής όρος, συνοψίζεται στον κεντρικό μπούσουλα που θέλει τα ελλείμματα των κρατών να μην υπερβαίνουν το μαγικό 3%, όπως προβλέπεται στο δημοσιονομικό σύμφωνο της Ε.Ε.. Και επειδή είναι ο καπιταλισμός ηλίθιε, όπως εδώ στον γιδότοπο, απέναντι στους νόμους κάποιοι είναι πιο ίσοι από τους άλλους, έτσι και η Κομισιόν την ώρα που κάνει τα στραβά μάτια στην Γαλλία για τη συνεχόμενη και σημαντική παραβίαση αυτού του κανόνα, απειλεί την Ισπανία και την Πορτογαλία με οικονομικές κυρώσεις για τον ίδιο λόγο. Ο γλυκός μας Γιούνκερ παραδέχτηκε δημοσίως αυτή τη διάκριση, αιτιολογώντας την με τη φράση "το κάνουμε επειδή πρόκειται για τη Γαλλία". (υπονοώντας το μεγάλο της μέγεθος)

Να υπενθυμίσω στον αφηρημένο αναγνώστη ότι η Ισπανία και η Πορτογαλία έχουν ολοκληρώσει τα προγράμματα διάσωσης και έχουν τελειώσει με τα μνημόνια. Δεν θέλω να γίνω πρόστυχος μεσημεριάτικα και να πω ποιος ολοκλήρωσε πάνω σε ποιον.

Αν δεν είσαι κάνας καμμένος φιλελές, να πιστεύεις ακόμα ότι θα έρθουν οι φορτωμένοι επενδυτές καβάλα σε άσπρες καγιέν πολλών αλόγων για να μας σώσουν, θα αντιλαμβάνεσαι εύκολα ότι τα μνημόνια όπου πήγαν, πήγαν για να μείνουν (μπαίνοντας απ'το παράθυρο της "επιτήρησης" που λέγαμε προηγουμένως).

Επίσης θα αντιλαμβάνεσαι ότι τα προγράμματα δημοσιονομικής προσαρμογής, δεν είναι τίποτα άλλο πέρα από μηχανισμοί πολλαπλασιασμού του πλούτου των ολίγων ισχυρών.

Μπίζνες δηλαδή, που αποφέρουν κερδούλια στους λίγους και πόνο στους πολλούς. Το πρόσχημα γι'αυτή την τεράστια αναδιανομή του πλούτου, είναι η περίφημη "ανταγωνιστικότητα" και σ'ένα μπουρδέλο που καταρρέει όπως είναι ο παγκόσμιος καπιταλισμός οι αφορμές (ελλείμματα) πολλές. Αυτή η αναδιανομή έχει πολλές πτυχές, άλλες περισσότερο προφανείς και άλλες λιγότερο και πιο μεσομακροπρόθεσμες. Στις τελευταίες για παράδειγμα ανήκει και η σταδιακή, αλλά και απροσχημάτιστη διάλυση του περίφημου Κοινωνικού Κράτους που αποτελούσε θεμελιώδες χαρακτηριστικό της Ευρώπης.

Και κάποια στιγμή, θα έρθει και η ώρα της Γαλλίας. Όπως φαίνεται ότι ήρθε για την (καθόλου μικρή) Ιταλία. Στο κατατοπιστικό άρθρο της η Νικόλ Λειβαδάρη περιγράφει έξοχα την ολοκλήρωση του Ιταλικού Δράματος. Το οποίο αναμένεται να είναι η νέα μεγάλη πανευρωπαϊκή επιτυχία των νεοφιλελέδων. 

Απ'ό,τι φαίνεται οι Ιταλοί θα είναι πολύ τυχεροί αν τη γλιτώσουν μόνο με το χάσιμο της αρχαιότερης (από το 1400τόσο) τράπεζάς τους Monte dei Paschi και κάποιες μικρές ή μεγάλες πολιτικές αναταράξεις και ανακατατάξεις. Ο υπερπρωθυπουργός Σόϊμπλε έδωσε το σύνθημα μιλώντας εξ ονόματι όλων των Ιταλών:

"Η Ιταλία δεν επιθυμεί καμία εξαίρεση, καμία παρέκκλιση, από τους ισχύοντες κανόνες για την εκκαθάριση τραπεζών". :)

Με άλλα λόγια και για να μην το κουράζουμε, όσο πιο γρήγορα συνειδητοποιήσουμε ότι η περίφημη ΤΙΝΑ, δεν είναι η λεωφόρος προς τον αστικό μύθο της Ανάπτυξης, αλλά ένας μεταμοντέρνος λάκκος με κωλοδάχτυλα για τους λαούς, τόσο πιο γρήγορα θα καταφέρουμε να δούμε όχι μόνο τα άνθη της λεμονιάς, αλλά και τους καρπούς της.

πληρώνουμε την αποτυχία των νεοφιλελέδων

εσύ βέβαια νεοφιλελεδάκο μου, μπορείς να τα αγνοήσεις όλα τα παραπάνω και να συνεχίσεις να πιστεύεις τα μπογδανοειδή για το "κακό δημόσιο" και τους "καλούς επιχειρηματίες", όπως και να ψηφίσεις τον Κούλη στις επόμενες εκλογές, για να τιμωρίσει τους δημόσιους και να δώσει τις καλές δουλίτσες σε τίμιους ιδιώτες με πατριωτικές οφσόρ

bigEUbrother

 

τριπλασιάστηκαν λέει οι πιθανότητες εξόδου της Γαλλίας από το ευρώ το επόμενο 12μηνο

κι αυτό γιατί οι επενδυτές λέει, θεωρούν ότι οι πουρκουάδες δεν θα καταφέρουν να εφαρμόσουν με επιτυχία "τις απαραίτητες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και τα σκληρά οικονομικά μέτρα, ώστε να επιτευχθεί η αναγκαία δημοσιονομική προσαρμογή" καιταρέστα

σας θυμίζει κάτι? :)

μετά το grexit και το brexit, έσκασε μύτη και το frexit 

οι ίδιοι εκβιασμοί, τα ίδια αδιέξοδα, προφανώς από το ίδιο εγχειρίδιο, που κυκλοφορεί σε πολλές μεταφράσεις

 το όνειρο της ενωμένης Ευρώπης έχει καταντήσει να παίζεται σε φθηνό και ντεκαντάνς ριάλιτι για κατόχους άϋλων αξιών

ένα μικρό μνημόσυνο

μετά την έξοχη περιγραφή από τον τέκι του ιστορικού εγκλήματος του ΓΑΠ, αξίζει να (ξανα)διαβάσετε και το παρασκήνιο της Ελληνικής κρίσης, ένα αποκαλυπτικότατο άρθρο σχεδόν 6 ετών, τότε που ξεκινούσε η διάλυση και τέλος και αυτό, για να συμπληρώσετε το παζλ

Η αρχή του τέλους

Date: 2016.03.22

Πάντα τεμπέλιαζα να ξεκινήσω τις επαναλήψεις, λίγο πολύ γιατί στο μπλογκ αυτό ακολούθησα την κρίση από πριν καλά καλά εμφανιστεί, οπότε έχω μια άρνηση να τροφοδοτήσω την τεμπελιά του αναγνώστη, αντικαθιστώντας τη με δική μου χαμαλοδουλιά. Όμως με αφορμή την έρευνα του κονιόρδου πάνω στο περίφημο ελληνικό έλλειμμα και τα greek statistics της elstat, είπα να κάνω μια μικρή ρετροσπεκτίβα του ευρωπαϊκού κουβαριού που άρχισε να ξετυλίγεται με όλο και μεγαλύτερη ταχύτητα και που επιτέλους το αναγνωρίζει ακόμα και η μέρκελ στη γερμανία (ο απατημένος σύζυγος που το μαθαίνει πάντα τελευταίος).

Αυτό το κουβάρι ξεκίνησε να ξετυλίγεται με την ανάληψη της κυβέρνησης από τον καταλληλότερο γιωργάκη και έγινε λίγο πολύ το μοτίβο που ακολουθήθηκε σε όλη την υπόλοιπη ευρώπη. Φυσικά δεν αφορά το γιωργάκη ως μοιραίο άνδρα. Λίγο πολύ όλοι οι παίκτες που θα ακούσετε προβαίνουν αναγκαστικά στις κινήσεις που προβαίνουν γιατί δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. Διότι ο τρόπος που αντιλαμβάνονται τον κόσμο δεν τους επιτρέπει να κάνουν αλλιώς. Πρόκειται για μια εντελώς ιδεαλιστική προσέγγιση των ίδιων των ελίτ που δημιουργεί υλικότατες πραγματικότητες.

Το άρθρο αυτό χωρίζεται σε δύο μέρη. Το πρώτο περιγράφει τον τρόπο που οι παίκτες κατέστρεψαν τα πάντα κάνοντας αυτό που θεωρούσαν το καλύτερο δυνατό. Το δεύτερο που είναι λίγο πιο τεχνικό περιγράφει τους μηχανισμούς που ο γιωργάκης έθεσε σε κίνηση προκειμένου να ξεκινήσει την ευρωπαϊκή κρίση των ομολόγων και παραπέμπει σε δύο άλλα κείμενα (το ένα γραμμένο από τον κονιόρδο).

hasta, hasta na pane..

η λιτότητα και το δημοψήφισμα

μίνγουάϊλ σάμγουερ ιν μπάκιγχαμ...

σύντομα και στη χώρα μας