ΕΝΤΟ ΜΕ ΤΑΞΙ κάπου στα Τίρανα

ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΧΩΡΩΝ, ΜΑΚΡΥΑ!

οι ταγματασφαλίτες, η σπορά τους και οι ισαποστάκηδες

1943: Έλληνες ταγματασφαλίτες, ξεκινάνε πογκρόμ ενάντια σε ανάπηρους του ελληνοαλβανικού μετώπου

Τη νύχτα της 30ης Νοέμβρη 1943 προς το ξημέρωμα της 1ης Δεκέμβρη, Έλληνες συνεργάτες των ναζί και μέλη των ταγμάτων ασφαλείας, ξεκινάνε ένα πογκρόμ ενάντια στους ανάπηρους του ελληνοαλβανικού μετώπου.

Περίπου 15.000 ανάπηροι πολέμου, είχαν βρει καταφύγιο σε δεκάδες νοσοκομεία της Αθήνας, με το τέλος της ελληνοϊταλικής σύρραξης, επιβιώνοντας σε άθλιες συνθήκες.

Αντιμέτωποι με όλες τις δυσκολίες, οργανώνονται και φτάνουν να συμμετέχουν σε όλες τις κινητοποιήσεις που έγιναν στην Αθήνα, διεκδικώντας ψωμί και συσσίτια. Το Μάρτιο του 1943, συμμετέχουν στο μεγάλο ξεσηκωμό για τη ματαίωση της επιστράτευσης, πληρώνοντας για τίμημα 46 νεκρούς. Το ίδιο κάνουν και τον Ιούλιο του 1943, ώστε να σταματήσουν την κάθοδο Βούλγαρων φασιστών στην Αθήνα.

Σαν αποτέλεσμα, τη νύχτα της 30ης Νοέμβρη του 1943, έλληνες ταγματασφαλίτες και δοσίλογοι, κάτω από την καθοδήγηση της Γκεστάπο, αρχίζουν ένα πογκρόμ εναντίον τους:

Στις 30 Νοέμβρη 1943 τη νύχτα, έκαναν την επίθεσή τους ενάντια στα 19 νοσοκομεία που οι ανάπηροι τα είχαν μετατρέψει σε κάστρα της Εθνικής Αντίστασης. Ελληνόφωνα στρατεύματα κατοχής, οι γερμανοτσολιάδες του Ράλλη, πάνω από χίλιοι, οπλισμένοι σαν αστακοί με γερμανικά όπλα, μεταφέρθηκαν με γερμανικά καμιόνια κάτω από την προσωπική καθοδήγηση του αρχιγκεσταπίτη Φον Στρόουπ που στεκόταν αδυσώπητος και κτηνώδης πάνω σ’ ένα αυτοκίνητο, περικύκλωσαν τα στρατιωτικά νοσοκομεία, για να τα καταλάβουν. Ηταν τρεις η ώρα το πρωί. Μπήκαν μέσα ουρλιάζοντας και με βρισιές, χτυπήματα με τους υποκόπανους και πολλές φορές με λογχισμούς και πυροβολισμούς, έπεσαν πάνω στους ανάπηρους και τραυματίες.

Η αγριότητα των γερμανοτσολιάδων ξεπέρασε κάθε όριο. Εσερναν ανάπηρους με κομμένα και τα δυο πόδια στο χώμα μέχρι που μάτωναν. Δεν άφηναν τις νοσοκόμες να τους βοηθήσουν. Αρπαζαν από τα χέρια τους ή από τα χέρια των αναπήρων τα τεχνητά μέλη και τα έσπαζαν για να μην τα χρησιμοποιήσουν και τους χτύπαγαν με αυτά στο κεφάλι. Μεγαλύτερη αγριότητα και μίσος έδειχναν στα μέλη των νοσοκομειακών επιτροπών, τα οποία υποδείκνυαν οι πράκτορές τους μέσα σε κάθε νοσοκομείο. Το σκοτάδι της νύχτας και η παγωνιά της βραδιάς μεγάλωνε τη φρίκη.

Τετράγωνα ολόκληρα γύρω από τα νοσοκομεία είχαν κυκλωθεί. Τα καμιόνια, αφού γέμιζαν με ανάπηρους, χωρίς τα ξύλινα μέλη τους, χωρίς τα γυάλινα μάτια τους, έφευγαν με μεγάλη ταχύτητα και άδειαζαν τα «φορτία» τους στα στρατόπεδα Χατζηκώστα και Χαϊδαρίου. Εγιναν 283 εκτελέσεις.

75 χρόνια μετά, ελάχιστοι γνωρίζουν τη συγκεκριμένη ιστορία. Σαν να μην έφτανε αυτό, η “σπορά των νικημένων 45” δηλαδή οι ιδεολογικοί απόγονοι των ταγματασφαλιτών και των δοσίλογων, εμπορεύεται πατριωτισμό έξω από σχολεία, ανενόχλητοι. Κανάλια εφοπλιστών τους χαρακτηρίζουν πατριώτες και δημοσιολόγοι υπάλληλοι, δε βρίσκουν τίποτα το κακό στο να καταφέρουν οι ναζί να προσεγγίσουν τα σχολεία και τα παιδιά.

Καλή τύχη.

πηγή: σπασμένο παράθυρο

το μακρύ χέρι των αγορών μας χαιρετάει φασιστικά

Με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια

15 Νοέ, ’18

Πιτσιρίκο, ένας μικρός πανικός επικρατεί στο Τελειωμένο Βασίλειο. Η μικρή Τερέζα έφερε στο υπουργικό την συμφωνία για την …έξοδο της Βρετανίας από την ΕΕ. Ακόμα οι λεπτομέρειες δεν είναι γνωστές αλλά, από τις πρώτες δημόσιες τοποθετήσεις του ευρωπαίου διαπραγματευτή κυρίου Μπαρνιέ, καταλαβαίνει κανείς ότι Brexit επί της ουσίας δεν πρόκειται να υπάρξει.

Τίποτα δεν προκειται να αλλάξει όσο αφορά την συμμετοχή του Τελειωμένου Βασιλείου στην ενιαία αγορά και της υποχρέωσής του να ακολουθεί τις ντιρεκτίβες που αποφασίζονται στις Βρυξέλλες χωρίς πια την συμμετοχή του.

Καμία αλλαγή δεν πρόκειται να υπάρξει όσο αφορά την δικαιοδοσία του Ευρωπαϊκού δικαστηρίου, την ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων και ανθρώπων, κλπ.

Μόνο οι Εγγλέζοι πολιτικοί θα συνεχίσουν να κοροϊδεύουν τους πολίτες της Βρετανίας ότι τάχα μου το Τελειωμένο Βασίλειο είναι πια πιο ανεξάρτητο από ποτέ, την στιγμή μάλιστα που θα ακολουθεί υποχρεωτικά όλες τις προβλεπόμενες από τις ευρωπαϊκές συνθήκες δεσμεύσεις, χωρίς να διαθέτει την παραμικρή δυνατότητα παρέμβασης στις αποφάσεις που θα λαμβανονται στις Βρυξέλλες, την οποία είχε πριν από το δημοψήφισμα.

Γιατί τώρα η Βρετανία αποχωρεί -κι εδώ χτυπιόμαστε κάτω από τα γέλια- από την ΕΕ.

Βλέποντας την στραβοχυμένη Τερέζα, δεν μπορώ να μην παραδεχτώ ότι το μυαλό μου πήγε αυτόματα σχεδόν στον Αλέξη Τσίπρα και χαμογέλασα.

Τουλάχιστον αυτός, μέσα σε μια βδομάδα, μετέτρεψε το «όχι» σε «ναι» και δεν μας επρηξε τα αρxίδια για δύο χρόνια, όπως οι Βρετανοί πολιτικοί. Οφείλουμε να του το αναγνωρίσουμε αυτό.

Βέβαια, η Βρετανία είναι βαθιά διχασμένη στο εσωτερικό της και το ρήγμα αυτό -σε συνδυασμό με την εθνική υποταγή που σήμερα αποφασίστηκε- θα πληρωθεί ενδεχομένως πολύ ακριβά.

Η ψήφος ενάντια σε όλους και υπέρ του Brexit ήταν μια ψήφος που σχετιζόταν με τις πολιτικές λιτότητας των συντηρητικών και εργατικών νεοφιλελεύθερων τα τελευταία 30 χρόνια και, φυσικά, με την συνειδητοποίηση ότι η Γερμανία ήταν πια η κυρίαρχη δύναμη στην ΕΕ που επέβαλε -χωρίς να κρατά ούτε καν τα προσχήματα- την θέλησή της στους υπόλοιπους.

Μετά την συνθηκολόγηση της Μέι, είτε καταφέρει να περάσει την συμφωνία από το κοινοβούλιο είτε όχι, οι επιπτώσεις –πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές– για την Βρετανία δεν θα έχουν θετικό πρόσημο.

Το ένα πουλάκι έπεσε μετά την εκπυρσοκρότηση του όπλου από το δέντρο. Καιρός να δούμε τι γίνεται και το δεύτερο.

Οι Γερμανοί και οι λοιποί της ΕΕ πανηγυρίζουν φυσικά μετά από την επιβολή των όρων τους στο ΗΒ και την παραμονή της χώρας στην ενιαία αγορά με τους όρους που εκείνοι υπαγόρευσαν παρά την …αποχώρησή της από την ένωση.

Εκείνο που φυσικά δεν έχουν ακόμα αντιληφθεί είναι ότι έχουν ήδη ανοίξει τον ασκό του Αιόλου και έχουν θέσει σε λειτουργία την ωρολογιακή βόμβα που θα τινάξει σύντομα την ΕΕ στον αέρα.

Ίσως όχι την ευρωζώνη αλλά την ΕΕ σίγουρα.

Γιατί το μήνυμα που φτάνει στα αυτιά των Πολωνών, των Δανών, των Σουηδών, κλπ. είναι διαφορετικό από αυτό που εισπράττουν οι πολίτες στην Βρετανία.

Για τις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ, η πιθανότητα να εγκαταλείψουν την ΕΕ, χωρίς όμως να χάσουν τα πλεονεκτήματα που η πρόσβαση στην ενιαία αγορά φέρνει, θα γεννήσει πολλά καινούργια Exit τα αμέσως επόμενα χρόνια και θα φουσκώσει τα πανιά των ακροδεξιών δυνάμεων στις ευρωεκλογές της ερχόμενης Άνοιξης.

Ακόμα και σε χώρες του σκληρού πυρήνα του ευρώ –και αναφέρομαι στην Γερμανία και στην Γαλλία– οι δυνάμεις που αντιτίθενται σε ό,τι θετικό συνδέεται με την συνύπαρξη τόσων διαφορετικών λαών σε κοινό πλαίσιο συνεργασίας θα ενισχυθούν.

Φαντάζει οξύμωρο αλλά υπάρχουν μονάχα δύο δρόμοι για την διατηρήση της ενότητας στην ΕΕ αυτήν την χρονική περίοδο.

Είτε ο μέγιστος δυνατός εκδημοκρατισμός και η απομάκρυνση από τις νεοφιλελευθερες πολιτικές που έχουν τινάξει την κοινωνική συνοχή στον αέρα, είτε η πολιτική του εκφοβισμού που θα περιελάμβανε την παραδειγματική τιμωρία των Βρετανών και όχι την «επιβράβευσή» τους με την παραμονή στην ενιαία οικονομική αγορά.

Η πρώτη επιλογή δεν παίζει ούτε για αστείο.

Η δημοκρατία είναι στον αντίποδα των θεσμών και του σκοπού της ΕΕ και ιδιαίτερα της ευρωζώνης.

Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές λιτότητας επιβάλλονται από τις αγορές, τις τράπεζες και τις πολυεθνικές εταιρίες.

Όλους αυτούς που διορίζουν την γραφειοκρατία των Βρυξελλών και των θεσμικών οργάνων της ΕΕ.

Η επιλογή του μαστιγίου αποσύρθηκε από το τραπέζι στο όνομα των πιθανών απωλειών της γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας.

Η ΕΕ βαδίζει ολοταχώς προς την διάλυση.

Απλά, διστάζουν να το παραδεχτούν και προσποιούνται πως δεν το αντιλαμβάνονται. Ακόμα.

Λιγό μετά τον αντίλαλο από τον πυροβολισμό, πέφτει και το δεύτερο πουλάκι από το κλαδί που καθόταν.

Με ένα σμπάρο, δυο τρυγόνια.

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

(Φίλε Ηλία, η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν υπάρχει. Είναι ένα αστείο. Και το βλέπουμε αυτό το αστείο, κάθε φορά που ο Τραμπ ή ο Πούτιν λένε κάτι για την Ευρωπαϊκή Ένωση, και δεν υπάρχει κανείς για να τους απαντήσει. Βέβαια, κατά την ταπεινή μου γνώμη, το πρόβλημα της Βρετανίας δεν είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά το ότι είναι μια τόσο ταξική κοινωνία με μια ωραιότατη βασιλική οικογένεια. Και ζούμε πια στον 21ο αιώνα. Πάντως, η δημοκρατία έχει πάει στον διάολο και τώρα αντιλαμβάνονται και οι χαζοί πόσο χρήσιμη ήταν η Σοβιετική Ένωση για τις δυτικές αστικές δημοκρατίες. Η δημοκρατία χρειάζεται έναν εξωτερικό εχθρό για να αποδεικνύνει την ανωτερότητά της, δεν τον έχει πια, και φτιάχνει τον εχθρό -την Ακροδεξιά- εντός της. Έρχονται πολύ ενδιαφέρουσες μέρες, Ηλία. Δημοκρατία ή φασισμός των αγορών. Να το βάλουν και σε δημοφήφισμα. Για να το αγνοήσουν μετά. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

πηγή: pitsirikos

Νοικοκυραίοι, θα σας φάνε τα παιδιά σας, θα σας φάνε ζωντανούς

Νοικοκυραίοι και νοικοκύρηδες

26 Σεπτεμβρίου, 2018

Η θανάτωση του Ζακ Κωστόπουλου έφερε ξανά στη δημόσια συζήτηση τον όρο «νοικοκυραίοι».

Σταχυολογώ τίτλους πρόσφατων δημοσιευμάτων: Οι «νοικοκυραίοι» και το τέρας, στην ΕφΣυν, Ο Ζακ ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος που τον δολοφόνησαν οι «νοικοκυραίοι» της Μαρίας Λούκα στην Popaganda, Οι άριστοι «νοικοκυραίοι» και οι απειλές για την κοινωνία τους στο altsantiri, Φονιάδες των λαών νοικοκυραίοι στον Provocateur (το σύνθημα προϋπήρχε) με τη λέξη αυτή, που τη βρίσκω επίσης και σε πόλλά άλλα άρθρα, καθώς και σε αμέτρητες δημοσιεύσεις στο Φέισμπουκ.

Σπεύδω να διευκρινίσω πως δεν συμφωνώ κατ΄ανάγκη με το περιεχόμενο των άρθρων (δεν τα έχω άλλωστε διαβάσει όλα), ούτε δέχομαι υποχρεωτικά ότι τον Ζακ τον δολοφόνησαν νοικοκυραίοι εντός ή εκτός εισαγωγικών -δύο-τρία άτομα άλλωστε είδαμε να τον κλωτσούν με δύναμη στο κεφάλι, όχι κάποιο πλήθος.

Αλλά προς το παρόν εδώ λεξιλογούμε. Και θα λεξιλογήσουμε για τη λέξη «νοικοκυραίοι» και τη διαφορά της, αν υπάρχει, από τους νοικοκύρηδες.

Ν’ αρχίσουμε από την αρχή. Ο νοικοκύρης είναι λέξη που εμφανίστηκε στα μεσαιωνικά χρόνια. Ανάγεται στο οικοκύριος > οικοκύρης. Και από τον οικοκύρη, ακριβώς με τη συνεκφορά «τον οικοκύρη» που οδήγησε σε επανανάλυση: «τον οικοκύρη» –> «το νοικοκύρη» πλάστηκε η νέα ονομαστική νοικοκύρης. Αυτή η επανανάλυση έχει επίσης δώσει τύπους όπως μπαλάσκα (την παλάσκα), γκαμήλα (την καμήλα), κτλ. αλλά ο νοικοκύρης είναι το μοναδικό παράδειγμα της κοινής νεοελληνικής όπου από την επανανάλυση προστίθεται αρχικό νι σε λέξη από φωνήεν. Λέω «της κοινής» διότι σε διαλέκτους ή στην αργκό έχουμε κι άλλα παραδείγματα, π.χ. ο νώμος (τον ώμο).

Ο νοικοκύρης σχηματίζει τον πληθυντικό «οι νοικοκύρηδες» και, σε πιο ανεπίσημο ύφος, «οι νοικοκυραίοι». Αυτός ο πληθυντικός σε -αίοι έχει ενδιαφέρον.

Το παραγωγικό τέρμα -αίοι έχει την αφετηρία του σε αρχαία επίθετα πχ αγοραίος, κορυφαίος, τελευταίος, που παράγονταν από ουσιαστικά σε -α (ή σε α μακρό που είχε τραπεί σε η στην αττική και ιωνική διάλεκτο) με το επίθημα -ιος. Εμφανίστηκε κατ’ αρχάς ως πατριδωνυμικό: Αθηναίοι, Ρωμαίοι. Φυσικά, εδώ ο ενικός είναι Αθηναίος, Ρωμαίος.

Από τα μεσαιωνικά χρόνια αρχίζει να εμφανίζεται το επίθημα -αίοι στον πληθυντικό λέξεων που δεν έχουν ενικό σε -αίος, πχ καβαλαραίοι, Σαρακηναίοι, κι έτσι αυτονομήθηκε.

Σήμερα, εμφανίζεται καταρχάς ως επίθημα σε πληθυντικούς οικογενειακών ονομάτων, και μάλιστα πολλές φορές με τη σημασία όλων των μελών μιας ευρύτερης οικογένειας, για το σόι δηλαδη, π.χ. οι Κολοκοτρωναίοι. Λέγεται βέβαια και για μια πυρηνική οικογένεια, πχ μας έκαναν επίσκεψη οι Παπαδοπουλαίοι. Από εκεί και τα πάμπολλα τοπωνύμια σε -αίικα (ή -έικα αν προτιμάτε).

Επίσης, το -αίοι εμφανίστηκε ως επίθημα για τον σχηματισμό παράλληλων τύπων του πληθυντικού αρσενικών ουσιαστικών, συνήθως σε -ης, που δηλώνουν επάγγελμα ή ιδιότητα: μουσαφιραίοι (παράλλ. τ. του μουσαφίρηδες), τσαγκαραίοι, φουρναραίοι, νοικοκυραίοι, καπεταναίοι. Κάποτε ο τύπος αυτός είναι σαφώς μειωτικός (π.χ. σκουπιδιαραίοι), κάποτε όχι. Οι νοικοκυραίοι ως πρόσφατα δεν είχαν μειωτική χροιά. Πάντως, οι τύποι σε -αίοι είναι λαϊκότεροι, οικειότεροι. Προσθέστε αν θέλετε στον κατάλογο και άλλους τύπους πληθυντικού σε -αίοι (που να μην έχουν ενικό σε -αίος, δηλ. όχι οι νεολαίοι).

Να προσεχτεί ότι ο πληθυντικός αυτός δεν έδινε -τουλάχιστον ως τώρα- νέο ενικό, δηλαδή λέμε μεν οι μουσαφιραίοι αλλά όχι ο μουσαφιραίος. Πρέπει επίσης να αναφέρουμε τη λέξη «οι νοματαίοι», χωρίς ενικό, όπου ο παράλληλος τύπος υπερτερεί σαφώς έναντι του «κανονικού» τύπου «οι νομάτοι» (Η λέξη έχει ενδιαφέρουσα ετυμολογία: τα ονόματα -> οι ονομάτοι -> οι νομάτοι -αξίζει αρθράκι).

Για λόγους πληρότητας, να αναφέρω και το κομματώνυμο Συριζαίος- Συριζαίοι, που επηρεάστηκε μάλλον από τα οικογενειακά σε -αίοι. Το 2012 που είχαμε γράψει το σχετικό άρθρο δεν είχε ακόμα καθιερωθεί, σήμερα είναι απολύτως καθιερωμένο -γέννησε και το προσβλητικό «Ζαίος», που εξαιτίας του μάλωσα με τον φίλο μας τον Ριβαλντίνιο. Καλός, χρυσός αλλά όχι να με βρίζει κιόλας. Τέλος της παρένθεσης, πάμε στους νοικοκυραίους.

Παλιότερα, ο τύπος «νοικοκυραίοι» δεν είχε διαφορά σημασίας από τους «νοικοκύρηδες», πέρα από το ότι ήταν οικειότερος και λαϊκότερος.

Ο νοικοκύρης, με τη σημασία αυτή, είναι ο καταστηματάρχης, έμπορος ή βιοτέχνης. Όχι ο μεγαλοαστός, ο εργοστασιάρχης. Ο σχετικά ευκατάστατος μικροαστός όμως, που έχει κάποια κτηματική περιουσία, κάποια θέση στην κοινωνία, που τον καλό τον καιρό δεν δυσκολεύεται να τα φέρει βόλτα. Οι νοικοκυραίοι της φωτογραφίας στο εξώφυλλο του βιβλίου του Νίκου Ποταμιάνου είναι καλό παράδειγμα.

Στο χωριό, ο νοικοκύρης είναι ο εύπορος αγρότης, που έχει αρκετή κτηματική περιουσία ώστε να φέρνει εργάτες να δουλεύουν, όπως δεν θέλησε να γένει ο Βασίλης του πασίγνωστου δημοτικού τραγουδιού:

.

Βασίλη, κάτσε φρόνιμα, να γένεις νοικοκύρης,
για ν’ αποχτήσεις πρόβατα, ζευγάρια κι αγελάδες,
χωριά κι αμπελοχώραφα, κοπέλια να δουλεύουν.

– Μάνα μου εγώ δεν κάθομαι να γίνω νοικοκύρης,
να κάμω αμπελοχώραφα, κοπέλια να δουλεύουν,
και να ‘μαι σκλάβος των Τουρκών, κοπέλι στους γερόντους.

Ο νοικοκύρης, βλέπετε, θεωρείται ότι χαρακτηρίζεται απο συντηρητισμό. Αν δεν φέρεσαι φρόνιμα και δεν συμβιβάζεσαι με τους ισχυρούς, είναι πιο δύσκολο να κάμεις αμπελοχώραφα. Ωστόσο, ο παραδοσιακός, ας πούμε, νοικοκύρης παρουσιάζει επίσης θετικές αξίες: εργατικότητα, σεμνότητα, σφιχτή διαχείριση των οικονομικών του χωρίς καταναλωτικές υπερβολές, επένδυση στην εκπαίδευση των παιδιών του.

Πότε πήρε απερίφραστα αρνητική χροιά ο πληθυντικός «νοικοκυραίοι»; Δεν έχω την απάντηση, ίσως με βοηθήσετε -θα έλεγα, πάντως, μετά το 1980, ίσως και στον αιώνα μας. Πάντως, όταν ο Ευάγγελος Αβέρωφ έλεγε, στις αρχές της δεκαετίας του 1980, πως η Νέα Δημοκρατία είναι «το κόμμα των νοικοκυραίων» ασφαλώς δεν είχε κατά νου την απερίφραστα αρνητική σημασία. Το διατύπωνε έτσι για μεγαλύτερη οικειότητα -αντί για «κόμμα των νοικοκύρηδων».

Σήμερα όμως υπάρχει σαφής διαφορά σημασίας ανάμεσα στον τύπο «νοικοκυραίοι» και στον τύπο «νοικοκύρηδες», σε σημείο που, ακριβώς επειδή υπάρχει διαφορά στον πληθυντικό, έχει πλαστεί και νέος ενικός, «ο νοικοκυραίος» (αυτό πρέπει να έγινε μέσα στον αιώνα μας).

Ποια είναι η διαφορά; Πολλά έχουν γραφτεί -ας πούμε τώρα που γκούγκλιζα βρήκα ένα άρθρο του Θύμιου Καλαμούκη της Ελληνοφρένειας, προ πενταετίας, που μάλιστα έχει ίδιον τίτλο με το δικό μου. «Δύο ίδιες λέξεις, σχεδόν ομόηχες, με διαφορετική χρήση και σίγουρα με διαφορετική έννοια. Η λέξη «νοικοκύρηδες» περιγράφει την προκοπή ενός ανθρώπου, την αξιοσύνη του, τον κόπο και τα αγαθά που κέρδισε και διατήρησε από την δουλειά του. Την ικανότητα και την ιδιότητα που έχει να είναι τακτικός, προσεκτικός, συνετός. Η λέξη «Νοικοκυραίοι», περιγράφει αυτό που εννοούν οι πολιτικοί όταν αναφέρονται σε αυτούς.», λέει ο Καλαμούκης, που μάλιστα μου θυμίζει ότι ο Αλέξης Τσίπρας το 2013 είχε δηλώσει «είμαστε κι εμείς νοικοκυραίοι».

Και σε εντελώς πρόσφατο άρθρο:

Επειδή βλέπω πως κάποιοι μπερδεύουν τους νοικοκυραίους με τους νοικοκύρηδες, το δεύτερο είναι προσόν, το πρώτο είναι αρρώστια.

Νοικοκυραίος δεν είναι ο νοικοκύρης.

Νοικοκυραίος είναι ο μικροαστός με φασίζουσες τάσεις. Είναι αυτός που μισεί ό,τι δεν του μοιάζει.

Νοικοκυραίος δεν είναι αυτός που απλά φροντίζει την οικογένεια του, κάνει την δουλειά του και γενικώς διάγει “ήσυχα” την ζωή του.

Ο όρος έχει μία πολύ συγκεκριμένη έννοια πολύ πέρα από αυτά (που είναι μια χαρά προτεραιότητες στην ζωή).

Νοικοκυραίος είναι αυτός που επί χούντας πίστευε ότι νταξ μωρέ, δεν είναι και τόσο κακά τα πράγματα, ψιλο-καλά πάμε.

Νοικοκυραίος είναι αυτός που όταν οι Γάλλοι στοίβαζαν τους Εβραίους στο Velodrome έκλεινε τα παράθυρα για να μην ακούει, να μην μυρίζει και να ισχυρίζεται ότι ποτέ δεν άκουσε και μύρισε.

ο πόλεμος των δύο κόσμων

Είμαστε στις αρχές της δεκαετίας του ’30. Τα σοσιαλιστικά μηνύματα για τη δυνατότητα ύπαρξης μιας άλλης, καλύτερης κοινωνίας εξαπλώνονται ραγδαίως σε όλη την "Δύση", έχοντας  ιδιαίτερη απήχηση στα φτωχά, εργατικά στρώματα που πλειοψηφούν στην Ευρώπη του Μεσοπολέμου. Οι Αγγλογάλλοι νταβατζήδες ανησυχώντας για την επέλαση του Κομμουνισμού, αποφασίζουν να στηρίξουν κρυφά τις φασιστικές δυνάμεις σε Ιταλία και Γερμανία. Αυτό εκφράζεται κυρίως μέσω της "Πολιτικής Κατευνασμού" (‘Appeasement’) μέρος της οποίας ήταν και η ανοχή του Γερμανικού επανεξοπλισμού και η ανακατάληψη του Σάαρ, κατά παραβίαση της Συνθήκης των Βερσαλλιών που με ένοχη σιωπή αποδέχονται οι Άγγλοι και οι Γάλλοι. Παράλληλα και στο παρασκήνιο, μεγάλες εταιρίες από Αγγλία, Γαλλία και ΗΠΑ στέλνουν άφθονο, ζεστό χρήμα, για να στηρίξουν τις επενδύσεις τους, οι οποίες είναι πολλές λόγω του φθηνού εργατικού δυναμικού της κατεστραμένης Γερμανίας.

Όπως και στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης, έτσι και στην Ισπανία το πολιτικό κλίμα είναι ιδιαίτερα τεταμένο. Η χώρα είχε απαλλαγεί απ’την Μοναρχία και η Αριστερά διεκδικεί την αναδιανομή της γης, την αυτονομία των περιοχών που συνιστούσαν την Ισπανία (Καταλονία, Βασκωνία κλπ) και τον περιορισμό της δύναμης της πανίσχυρης Καθολικής Εκκλησίας.

Στην κορύφωση όλων αυτών, το 1936 οι Δημοκρατικές δυνάμεις συνασπίζονται και καταφέρνουν να κερδίσουν για πρώτη φορά στις εκλογές. Από την πρώτη μέρα στην εξουσία η Κεντροαριστερή κυβέρνηση υπονομεύεται χοντρά απ’τους φιλοβασιλικούς, αλλά και το αναρχικό κίνημα που είναι ιδιαίτερα δυνατό και δραστήριο. Οι στρατιωτικοί από την πλευρά τους επιχειρούν αυτό που ξέρουν καλά να κάνουν και κάνανε τα προηγούμενα 200 χρόνια: πραξικόπημα. Επιχειρούν 2 ανεπιτυχή πραξικοπήματα. Στο 2ο συμμετέχει και ο στρατηγός Φράνκο, που είναι και διοικητής της αξιόμαχης και φιρμάτης Ισπανικής Λεγεώνας των Ξένων.

Το πραξικόπημα αποτυγχάνει και ο Φράνκο καταφεύγει στο Μαρόκο που είναι Ισπανική αποικία. Εκεί ανασυντάσσεται και με την στρατιωτική συνδρομή της ναζιστικής Γερμανίας και της φασιστικής Ιταλίας, αλλά και την οικονομική ενίσχυση από πλούσιους φιλοκαθεστωτικούς Ισπανούς, μέσω της γειτονικής Πορτογαλίας του δικτάτορα Σαλαζάρ, αποφασίζει να εισβάλλει στην Ισπανία.