Tuesday, 26 May 2020

η γλώσσα των αντικειμένων


Ποιο είναι το κεντρικό ζήτημα | Μνήμη Jean-Pierre Voyer
 
“Το εμπόρευμα και το Κράτος μάς έχουν κάνει τόσο ηλίθιους και στενόκαρδους, ώστε η μόνη κατανοητή γλώσσα που ξέρουμε σήμερα να μιλάμε είναι η γλώσσα των αντικειμένων μας στις σχέσεις μεταξύ τους. Είμαστε ανίκανοι να καταλάβουμε μια πραγματικά ανθρώπινη γλώσσα και μια πραγματικά ανθρώπινη γλώσσα ούτε που μας αγγίζει. Από τη μια μεριά τη θεωρούμε και την αισθανόμαστε σαν μια ικεσία, σαν ένα παρακαλετό και συνεπώς σαν εκδήλωση εξευτελισμού και έκφραση ντροπής και ονείδους. Από την άλλη, μας φαίνεται να λέει παλαβομάρες και ασυναρτησίες, οπότε τη νιώθουμε σαν απειλή και την απορρίπτουμε.

Είμαστε τόσο πολύ αλλοτριωμένοι, που η ενδόμυχη και γνήσια γλώσσα της ανθρώπινης ουσίας μας μάς φαίνεται σαν προσβολή στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια, ενώ την αλλοτριωμένη γλώσσα των εμπορευμάτων τη θεωρούμε ως έκφραση της ίδιας της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, που την επιβεβαιώνουν υποτίθεται τα δικαιώματά της και είναι γεμάτη αυτοπεποίθηση και αυταρέσκεια.

Για ποιο λόγο οι άνθρωποι δεν μιλούν μεταξύ τους στους λεγόμενους δημόσιους χώρους; Αυτό είναι το μοναδικό ερώτημα, το θεμελιώδες ζήτημα, που εμπεριέχει όλα τα άλλα! Οποιοδήποτε άλλο ερώτημα οποιοδήποτε άλλο ζήτημα, που ισχυρίζεται ότι έχει σημασία από μόνο του, δεν είναι παρά απάτη, ρεφορμισμός και παραπλανητικό τέχνασμα από την πλευρά του εχθρού.

Πάνω σε αυτό το ερώτημα, πάνω στη ζήτημα της σιωπής των ανθρώπων στους δρόμους, που είναι και το κεντρικό ζήτημα, χωρίζονται οι φίλοι και οι εχθροί του χρήματος, οι φίλοι και οι εχθροί του Κράτους. Και η απάντηση σε αυτό το ερώτημα, είναι η στρατηγική απάντηση σε όλα τα ερωτήματα. (…)

Ποια είναι η θεωρητική απάντηση σε αυτό το ερώτημα; Η θεωρητική απάντηση στο ερώτημα «για ποιο λόγο οι άνθρωποι δεν μπορούν να μιλήσουν μεταξύ τους στους δρόμους;» είναι η εξής: «Επειδή δεν έχουν τίποτα να πουν ο ένας στον άλλον»! (…)

Και η θεωρητική απάντηση στο ερώτημα «για ποιο λόγο οι άνθρωποι δεν έχουν να πουν τίποτα ο ένας στον άλλον;», είναι: «Επειδή τα εμπορεύματα μιλούν αντί γι’ αυτούς, επειδή τα εμπορεύματα ασκούν αντί γι’ αυτούς την πρακτική της ελεύθερης συνομιλίας, της φλυαρίας, επειδή τα εμπορεύματα σκέφτονται για λογαριασμό των ανθρώπων, επειδή τα εμπορεύματα έχουν ιδέες αντί των ανθρώπων, επειδή τα εμπορεύματα έχουν ανθρώπινες σχέσεις μεταξύ τους αντί να έχουν οι άνθρωποι».

Τα εμπορεύματα ασκούν την ανταλλαγή στη θέση των ανθρώπων. Τα πράγματα ασκούν στην πράξη την ανθρώπινη ουσία αντί των ανθρώπων.

Εκεί όπου φλυαρούν τα εμπορεύματα, εκεί όπου τα εμπορεύματα σκέφτονται, οι άνθρωποι το βουλώνουν.”

Ζ.-Π. Βουαγιέ, Μια Έρευνα πάνω στη φύση και τα αίτια της εξαθλίωσης των ανθρώπων (1976)


Σημ. HS. Ο Ζαν Πιέρ Βουαγιέ, ο πιο φιλοσοφημένος από τους άμεσους απόγονους των Καταστασιακών, άφησε το μάταιο τούτο κόσμο την 1η του Δεκέμβρη της περασμένης χρονιάς σε ηλικία 82 ετών. Τον θυμόμαστε για όσα καλά έχει γράψει, και δεν είναι λίγα.
  
πηγή: dangerfew

Friday, 22 May 2020

για τη δολοφονία Λαμπράκη


"Δεν θα με απαλλάξει κανείς απ' αυτόν τον άνθρωπο;" 
(Φρειδερίκη "Φρίκη" Γλύξμπουργκ)

Σαν σήμερα, 22 Μαίου 1963, ο Γρηγόρης Λαμπράκης, βουλευτής της ΕΔΑ και αγωνιστής του παγκόσμιου φιλειρηνικού κινήματος, δέχεται δολοφονική επίθεση στη Θεσσαλονίκη. Λίγες μέρες αργότερα θα υποκύψει στα τραύματά του.

Όταν, 22 Μαΐου του 1963, ο Λαμπράκης έφτασε σε εκδήλωση της "Επιτροπής δια την διεθνή ύφεσιν και ειρήνην", στην οποία ήταν ομιλητής, δεκάδες ακροδεξιοί παρακρατικοί και άτομα του υποκόσμου είχαν συγκεντρωθεί και, ως δήθεν "αγανακτισμένοι πολίτες", αποδοκίμαζαν τον Λαμπράκη. Είχαν προηγηθεί διαβήματα της ΕΔΑ στις αρχές αλλά οι 180 χωροφύλακες, που βρέθηκαν στον τόπο της συγκέντρωσης, μαζί με ανώτερους αξιωματικούς, δεν έκαναν τίποτα για να διαλύσουν την αντισυγκέντρωση των ακροδεξιών τραμπούκων η να προστατεύσουν την ζωή του Λαμπράκη. Στην πραγματικότητα, η ίδια η Επιθεώρηση της Χωροφυλακής και το Ε΄ Αστυνομικό Τμήμα είχαν οργανώσει σχέδιο για την παρεμπόδιση και ματαίωση της συγκέντρωσης, χρησιμοποιώντας "συνεργάτες" τους (ακροδεξιούς, ποινικούς κ.α) ως "αγανακτισμένους".


Οι "εθνικόφρονες", με την προστασία (καθοδήγηση) της αστυνομίας αρχίζουν αποδοκιμασίες, ύβρεις, απειλές και σωματικές επιθέσεις σε βάρος των συγκεντρωμένων. Όσο πλησιάζει η ώρα της εκδήλωσης οι παρακρατικοί εντείνουν τις αποδοκιμασίες. Ακούγεται το σύνθημα "Λαμπράκη θα πεθάνεις". Ο Λαμπράκης εκφωνεί τον λόγο του για την Ειρήνη, κάτω από τις έξαλλες κραυγές, ενώ έπεφταν βροχή οι πέτρες εναντίον του. Τα επεισόδια πληροφορείται ο Γ. Τσαρουχάς, βουλευτής της ΕΔΑ στο Ν. Καβάλας, και μεταβαίνει στη συγκέντρωση των φίλων της ειρήνης, όπου και τραυματίζεται από τους παρακρατικούς που τον κτυπούν στο κεφάλι. Μόλις τον βάζουν στο ασσθενοφόρο οι "αγανακτισμένοι εθνικοφρόνες" σπάνε τα τζάμια, παραβιάζουν την πόρτα, ρίχνονται πάνω στον τραυματισμένο βουλευτή, τον χτυπούν,τον τραβούν έξω, τον ρίχνουν στην άσφαλτο και τον κλωτσοπατούν. Αναίσθητος πια ο Γ. Τσαρουχάς μεταφέρεται στο σταθμό Α΄ βοηθειών. Ο Λαμπράκης, ολοκληρώνοντας όπως-όπως την ομιλία του φωνάζει απο το μικρόφωνο "Προσοχή. Εδώ βουλευτής Λαμπράκης. Καταγγέλλω ότι υπάρχει σχέδιο δολοφονίας μου και καλώ τον υπουργό Β. Ελλάδος, τον νομάρχη, τον εισαγγελέα, τον στρατηγό Χωροφυλακής Μήτσου, τον διευθυντή της Αστυνομίας και τον διοικητή Ασφαλείας να προστατέψουν τη συγκέντρωση και τη ζωή μου".

Η χωροφυλακή διαβεβαιώνει τον Λαμπράκη ότι η περιοχή είναι ασφαλής και περνάει τον δρόμο προς το ξενοδοχείο. Τότε δέχεται σφοδρή επίθεση διερχόμενου τρικύκλου που ρίχνεται πάνω του, σε αντικανονική πορεία, διασχίζοντας την οδό Βενιζέλου με μεγάλη ταχύτητα, ενώ κάποιος που ήταν ανεβασμένος στην καρότσα, χτυπάει με ένα λοστό τον Λαμπράκη στο κεφάλι. Ο βουλευτής σωριάστηκε αιμόφυρτος στο έδαφος. Οδηγός του τρίκυκλου ήταν ο Σπύρος Γκοτζαμάνης, μεταφορέας, γνωστός στον υπόκοσμο της Θεσσαλονίκης. Ο αγωνιστής Μανώλης Χατζηαποστόλου πήδηξε στην καρότσα του τρίκυκλου με σκοπό να σταματήσει το όχημα, που αναπτύσσοντας ταχύτητα έφυγε αμέσως. Αργότερα έγινε γνωστό ότι πάνω στο τρίκυκλο επέβαινε και ο Μανώλης Εμμανουηλίδης, καταδικασμένος για βιασμό, παιδεραστία, κλοπή κ.α. Παρά το ποινικό παρελθόν (παιδεραστία κ.α), ο Εμμανουηλίδης είχε διοριστεί στις.... παιδικές κατασκηνώσεις Ωραιοκάστρου επειδή ήταν συνεργάτης της Αστυνομίας. Ακολούθησε άγρια πάλη μεταξύ Χατζηαποστόλου και Εμμανουηλίδη. Το τρίκυκλο σταμάτησε, ο Γκοτζαμάνης κατέβηκε και με ένα γκλομπ χτύπησε τον Χατζηαποστόλου, έως ότου εμφανίστηκε ένας τροχονόμος, ο οποίος, μη γνωρίζοντας όσα είχαν προηγηθεί, συνέλαβε τον Γκοτζαμάνη. Ο Λαμπράκης μεταφέρθηκε στο ΑΧΕΠΑ, σε κωματώδη κατάσταση. Κατέληξε λίγο μετά, 26 Μαίου 1963. Ήταν 51 χρονών.


Η δολοφονική επίθεση στον Λαμπράκη και στους φίλους της ειρήνης οργανώθηκε απο όλο το σύστημα του μετεμφυλιακού ακροδεξιού κράτους και παρακράτους. Οι "εθνικόφρονες" οργανώσεις που συνεργάζονταν με την αστυνομία και στρατολογούσαν εγκληματίες, βιαστές, παιδεραστές, και τους παρουσίαζαν ως ¨αγανακτισμένους πατριώτες", ενάντια σε συγκεντρώσεις της αριστεράς, ήταν συμπλήρωμα του αντικομμουνιστικού αστικού κρατικού μηχανισμού. Τα "εθνικόφρονα" αποβράσματα οπλίζονταν (κυριολεκτικά και μεταφορικά) απο την αστυνομία, με πολιτική ευθύνη του Παλατιού και των κυβερνήσεων. Η "Φρίκη" Γλύξμπουργκ είχε ουσιαστικά ζητήσει την επίθεση στον Λαμπράκη, λίγες μέρες πριν γίνει. Μαζί με το Παλάτι, η πολιτική ευθύνη της δολοφονίας ανήκει και στην κυβέρνηση της ΕΡΕ-και προσωπικά στον δήθεν "εθνάρχη" Κωνσταντίνο Καραμανλή, ο οποίος έθρεψε, ανέχτηκε και αξιοποιήσε το παρακράτος και για δικά του πολιτικά οφέλη (εκλογές "βίας και νοθείας' κ.α). Όταν ακόμα και οι σοσιαλδημοκράτες βουλευτές του Εργατικού Κόμματος Βρετανίας του έστειλαν επιστολή χαρακτηρίζοντας την δολοφονία "πολιτικό έγκλημα", ο "εθνάρχης" απάντησε ότι "Ο διεθνής κομμουνισμός εκινητοποιήθει τελευταίως και πάλιν εναντίον της Ελλάδος."(!). Όσο για την έκφραση "Ποιός κυβερνά αυτον τον τόπο" που υποτίθεται ότι είπε ο Καραμανλής στον τότε ΚΥΠαρχη Νάτσινα είναι ανύπαρκτη, προπαγανδιστικό επιχείρημα για το ξέπλυμα του "εθνάρχη", που έχει διαψευστεί απο τον τότε υφυπουργό τύπου Γεροκωστόπουλο και άλλους. Η δολοφονία Λαμπράκη ξεσήκωσε κινητοποιήσεις που οδήγησαν στο μαζικό κίνημα της νεολαίας της δεκαετία του 60.

Η θυσία του Λαμπράκη παραμένει ζωντανή, στις σημερινές μάχες ενάντια στον ιμπεριαλισμό, για την ειρήνη, τα δικαιώματα των λαών και των εργαζομένων. Ο Πρωθυπουργός Κ.Μητσοτάκης είχε πει το 2018: "Το παιδί 17 ετών που τον ενδιαφέρει πώς θα είναι η Ελλάδα το 2030, τι τον ενδιαφέρει τι έγινε το 1963". Όμως, όποιος ξεχνάει την ιστορία του, είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει.

Πηγές: "Δολοφονία Λαμπράκη. Ανέκδοτα ντοκουμέντα (1963-1966)", Προσκήνιο, "Πολιτική Δολοφονία: Υπόθεση Λαμπράκη" , Κ.Παπαϊωάννου, Ποντίκι, "Από τον εμφύλιο στη χούντα", Σπ.Λιναρδάτος, Παπαζήσης, "Το Παρακράτος και η 21η Απριλίου, Α.Λεντάκης, Προσκήνιο, "Αναμνησεις και εκμυστηρευσεις ενος δικαστη. Από τη δίκη Λαμπράκη, τη δίκη του Ειδικού Δικαστηρίου, τη θητεία του στον ΑΣΕΠ και το ΕΣΡ". Β.Λαμπρίδης, Ιανός, "Ιστορία της Νεώτερης και Σύγχρονης Ελλάδας, Τ.Βουρνάς, Πατάκης.

πηγή: Praxis Review

Saturday, 11 April 2020

αντίο Περικλή



απόσπασμα από τους "Ανθρωποφύλακες"
του Περικλή Κοροβέση


Περικλής Κοροβέσης: Να ακολουθείς την κάβλα, τη φουσκοδεντριά, τη λίμπιντό σου

11/04/2020

Αναδημοσιεύουμε τρία μικρά κομμάτια από τη συνέντευξη του Περικλή Κοροβέση στον Θοδωρή Αντωνόπουλο για τη Lifo.

Για τον Περικλή Κοροβέση, που γνωρίσαμε όταν ήρθε μια φορά στην πρεμιέρα ενός ντοκιμαντέρ μας στο Floral, και άλλαξε τον κόσμο μας.

Μπουκάρουν, που λες, οι ασφαλίτες νύχτα στο σπίτι καθώς τρώγαμε, βουτάνε εμένα και τον Στυλιάρη, αφήνουν πίσω τη Νένα Μεντή και τη γυναίκα μου. Ανακατεύουν με τα βρομόχερά τους μέχρι και τα εσώρουχά της, που είχε πάντα θαυμάσια τακτοποιημένα, ένας κανονικός βιασμός. Ε, μετά, ακολούθησαν τα γνωστά, Μπουμπουλίνας, Αβέρωφ, Αίγινα, εξευτελισμός, ξύλο, βασανιστήρια… Είχα, όμως, αποφασίσει ότι δεν θα τους περνούσε, ότι η δική μου πίστη ήταν ισχυρότερη. Έκανα, ταυτόχρονα, και την προσωπική μου σύνδεση με την ιστορία, που πλέον βίωνα ως ζωντανή εμπειρία. Το ΕΑΜ, ας πούμε, δεν ήταν πια ανάγνωσμα, γνώρισα προσωπικά αγωνιστές που σάπιζαν στη φυλακή από το ’47. Δεν θα ξεχάσω το παιδικό πρόσωπο που παρά τις κακουχίες διατηρούσαν, λες και ο χρόνος είχε σταματήσει τη στιγμή της σύλληψης… Ήταν η κρυμμένη, φυλακισμένη, βασανισμένη πλευρά της ανέμελης Αθήνας των φοιτητικών μου χρόνων που προσπαθούσε να αμυνθεί τραγουδώντας, κυρίως Θεοδωράκη, επειδή ξέραμε πόσο εκνεύριζε τους δεσμώτες μας.

************ 

Το να ακολουθεί κάποιος την κάβλα, τη φουσκοδεντριά , τη λίμπιντό του, να αναζητά να γονιμοποιήσει το φως στον πλησίον του, ανεξάρτητα από σεξουαλικότητες, φύλα και κοινωνικά πρότυπα, είναι μια διαδικασία εξανθρωπισμού, μια επιθυμία ζωής χωρίς κριτήριο. Τα κριτήρια είναι φυλακή! Και δεν το εννοώ μόνο σαρκικά, όπως συμβαίνει στη Δύση, όπου ο ελεύθερος έρωτας εξελίχθηκε σε καταναγκασμό. Ετεροφυλόφιλοι κι ομοφυλόφιλοι μάθαμε να κατακτάμε τον άλλο, όχι να τον συναντάμε πραγματικά. Όμως η πεμπτουσία της σεξουαλικότητας είναι καταρχάς πνευματική, σε κάνει ένθεο, τρόπον τινά.

************
 
Είμαι φτωχός σε υλικά αγαθά,πλούσιος όμως πολύ σε εμπειρίες. Έζησα ανοιχτά, ελεύθερα, σύμφωνα με τις επιθυμίες μου, δίχως εξαναγκασμούς και συμβιβασμούς. Ήμουν πάντα με την Εύα, που δεν δέχτηκε τον μισό Παράδεισο που της δόθηκε αλλά τον διεκδίκησε ολόκληρο, γι’ αυτό και δάγκωσε το Απαγορευμένο Μήλο – το θέμα του επόμενου βιβλίου μου. Χάρηκα το διάβασμα, τη γραφή, τον έρωτα, τη δράση, τη δημιουργία. Ταξίδεψα, ξενιτεύτηκα, έκανα δύο γάμους κι έναν γιο, ζω είκοσι χρόνια τώρα αγαπημένα με την τελευταία σύντροφό μου, τη Μαρία, με την οποία δεν παντρευτήκαμε για να μη χρειαστεί να χωρίσουμε! Τελώ σε έναν διαρκή ενθουσιασμό. Μπορώ να πω, λοιπόν, ότι ναι, την ευχαριστήθηκα τη ζωή μου. Και ότι, τουλάχιστον, δεν θα πεθάνω ηλίθιος.

πηγή: info-war