και ξανά προς τη δόξα τραβάαααα..
φωτο: Μichael Νash Βαρσοβία 1946
Ακόμα μια χαμένη
χρονιά.
του Παναγιώτη
Χατζηστεφάνου
27 Δεκεμβρίου 2013
Η εκ του μακρόθεν
ανάλυση της πρόσφατης Ελληνικής ιστορίας συμπυκνώνεται σε μια κυρίαρχη αφήγηση:
πρόκειται περί πάλης της μεταπολιτευτικής πλουτοκρατίας εναντίον της
ανάγκης για ένα καινούριο Ελληνικό όραμα
που θα υποκαταστήσει την απερχόμενη, αποτυχημένη και ηθικά έκπτωτη καθεστηκυία
τάξη.
Όμως, αυτή η
πολυπόθητη εξέλιξη αργεί βασανιστικά. Τίποτε δεν μοιάζει να αλλάζει, απλά
εξελίσσεται, και μάλιστα με μοναδικό κίνητρο να μην αλλάξει τίποτε.
Η πολιτική σκηνή δεν
είναι πια παρά ένα σύστημα εξυπηρέτησης των προνομίων κάποιων διαχρονικά
αμφιλεγόμενων μεγαλοεπιχειρηματιών, ενώ ολοένα και πιο εξαθλιωμένη είναι η
πλειοψηφία που δένεται στο άρμα αυτών των ιδιωτικών συμφερόντων, καθώς
χρεώνεται την συντήρηση ενός ολιγαρχικού οργίου, ενώ ταυτόχρονα μοιάζει ανίκανη
να προτάξει κάποια αποτελεσματική πολιτική αντίσταση και βούληση.
Τα περιθώρια ελιγμού
της κοινωνίας και οι προοπτικές κάποιας ριζοσπαστικής αλλαγής στην νομή
εξουσίας και πλούτου μοιάζουν, αν όχι είναι, παγιωμένα: ψευδο-ιδιωτικά πλην
κρατικοδίαιτα Μ.Μ.Ε. προκατασκευάζουν τις εκλογές περιορίζοντας, αν όχι
υπαγορεύοντας, τις επιλογές των ψηφοφόρων ανάμεσα στους τηλε-προβεβλημένους
γελωτοποιούς της έκφυλης αυλής τους. Οποιαδήποτε φωνή απειλεί το status quo
περιθωριοποιείται.
Συνοπτικά
χαρακτηριζόμενο ως άρχουσα τάξη, το μόρφωμα πολιτικών, πλουτοκρατών και του
υπηρετικού προσωπικού τους (προπαγανδιστές δημοσιογράφοι και χειραγωγούμενο
δικαστικό σώμα), επιζεί φρουρούμενο, αν όχι επιβάλλεται διά της βίας,
χαρτζιλικώνοντας με μισθούς πείνας την αστυνομία. Αυτή, έχει μεταμορφωθεί σε
ιδιωτικό στρατό φύλαξης εκείνων που την πληρώνουν, μακράν απέχουσα από σώμα ασφαλείας για την τήρηση της δημόσιας
τάξης και ασφάλειας. Μοιάζει ανίκανη, ή απρόθυμη, η εκτελεστική εξουσία να
αυτονομηθεί από την κρατική και προτιμά να συντηρείται, εις βάρος του λαού και
του συντάγματος που έχει ορκιστεί να σέβεται, υπηρετώντας τις πιο μεγαλομανείς
ορέξεις και τα πλέον απάνθρωπα σχέδια της πολιτικής εξουσίας.
