Δεν ξεχνάμε

Τίποτα δεν τελείωσε με την σημερινή απόφαση που στέλνει τους ναζί στη φυλακή.

Δεν ξεχνάμε ότι ο φασισμός έχει ποτίσει την κοινωνία και τον βρίσκεις παντού γύρω σου, στην καθημερινότητά σου. Τον βρίσκεις στην γειτονιά, στην εργασία, στον δρόμο, στην οικογένεια, στην άσκηση πολιτικής κατά παραγγελία του συστήματος. Οι φασίστες απλά θα λουφάξουν στις τρύπες τους ως συνήθως και θα ξαναβγούνε εφόσον τους το επιτρέψουμε.

Δεν ξεχνάμε ότι η αστεία αστική "δημοκρατία" μας, έδωσε άδεια σ'αυτά τα ούγκανα να σχηματίσουν κόμμα και να κατέβουν στις εκλογές.

Δεν ξεχνάμε τον ακροδεξιό Σαμαράκα, που ήταν στην κυβέρνηση και επέτρεπε σ'αυτή τη συμμορία να αλωνίζει και να μαχαιρώνει φουκαράδες και έπρεπε να χυθεί το αίμα του Παύλου Φύσσα για να κινητοποιηθεί και να κινήσει τις νόμιμες διαδικασίες.

Δεν ξεχνάμε όλους αυτούς τους κονφερασιέ των ναζί, που για χρόνια τους έφερναν στην επιφάνεια, τους διαφήμιζαν και τους έβαλαν στη βουλή με την ψήφο των κυρΠαντελήδων. Όλους αυτούς τους "έγκριτους" μεγαλοδημοσιογράφους που γλείφονταν στα παράθυρα με τον κασιδιάρη, τα πρωκτοσέλιδα της ντροπής, τους καλλιτέχνες του κώλου, τους τυχοδιώκτες πολιτικούς και όλα αυτά τα γιουσουφάκια του συστήματος, που τους έβρισκαν "συμπαθητικούς" και "ακτιβιστές".

Δεν ξεχνάμε και τους ψηφοφόρους τους, που ξέρανε και παρόλ'αυτά συνέχιζαν να τους ψηφίζουν και να τους οπλίζουν το χέρι και για άλλα εγκλήματα.

Φασίστες κουφάλες, δεν ξεχνάμε τίποτα.

                  

ε όχι και ναζί!

οι ταγματασφαλίτες, η σπορά τους και οι ισαποστάκηδες

1943: Έλληνες ταγματασφαλίτες, ξεκινάνε πογκρόμ ενάντια σε ανάπηρους του ελληνοαλβανικού μετώπου

Τη νύχτα της 30ης Νοέμβρη 1943 προς το ξημέρωμα της 1ης Δεκέμβρη, Έλληνες συνεργάτες των ναζί και μέλη των ταγμάτων ασφαλείας, ξεκινάνε ένα πογκρόμ ενάντια στους ανάπηρους του ελληνοαλβανικού μετώπου.

Περίπου 15.000 ανάπηροι πολέμου, είχαν βρει καταφύγιο σε δεκάδες νοσοκομεία της Αθήνας, με το τέλος της ελληνοϊταλικής σύρραξης, επιβιώνοντας σε άθλιες συνθήκες.

Αντιμέτωποι με όλες τις δυσκολίες, οργανώνονται και φτάνουν να συμμετέχουν σε όλες τις κινητοποιήσεις που έγιναν στην Αθήνα, διεκδικώντας ψωμί και συσσίτια. Το Μάρτιο του 1943, συμμετέχουν στο μεγάλο ξεσηκωμό για τη ματαίωση της επιστράτευσης, πληρώνοντας για τίμημα 46 νεκρούς. Το ίδιο κάνουν και τον Ιούλιο του 1943, ώστε να σταματήσουν την κάθοδο Βούλγαρων φασιστών στην Αθήνα.

Σαν αποτέλεσμα, τη νύχτα της 30ης Νοέμβρη του 1943, έλληνες ταγματασφαλίτες και δοσίλογοι, κάτω από την καθοδήγηση της Γκεστάπο, αρχίζουν ένα πογκρόμ εναντίον τους:

Στις 30 Νοέμβρη 1943 τη νύχτα, έκαναν την επίθεσή τους ενάντια στα 19 νοσοκομεία που οι ανάπηροι τα είχαν μετατρέψει σε κάστρα της Εθνικής Αντίστασης. Ελληνόφωνα στρατεύματα κατοχής, οι γερμανοτσολιάδες του Ράλλη, πάνω από χίλιοι, οπλισμένοι σαν αστακοί με γερμανικά όπλα, μεταφέρθηκαν με γερμανικά καμιόνια κάτω από την προσωπική καθοδήγηση του αρχιγκεσταπίτη Φον Στρόουπ που στεκόταν αδυσώπητος και κτηνώδης πάνω σ’ ένα αυτοκίνητο, περικύκλωσαν τα στρατιωτικά νοσοκομεία, για να τα καταλάβουν. Ηταν τρεις η ώρα το πρωί. Μπήκαν μέσα ουρλιάζοντας και με βρισιές, χτυπήματα με τους υποκόπανους και πολλές φορές με λογχισμούς και πυροβολισμούς, έπεσαν πάνω στους ανάπηρους και τραυματίες.

Η αγριότητα των γερμανοτσολιάδων ξεπέρασε κάθε όριο. Εσερναν ανάπηρους με κομμένα και τα δυο πόδια στο χώμα μέχρι που μάτωναν. Δεν άφηναν τις νοσοκόμες να τους βοηθήσουν. Αρπαζαν από τα χέρια τους ή από τα χέρια των αναπήρων τα τεχνητά μέλη και τα έσπαζαν για να μην τα χρησιμοποιήσουν και τους χτύπαγαν με αυτά στο κεφάλι. Μεγαλύτερη αγριότητα και μίσος έδειχναν στα μέλη των νοσοκομειακών επιτροπών, τα οποία υποδείκνυαν οι πράκτορές τους μέσα σε κάθε νοσοκομείο. Το σκοτάδι της νύχτας και η παγωνιά της βραδιάς μεγάλωνε τη φρίκη.

Τετράγωνα ολόκληρα γύρω από τα νοσοκομεία είχαν κυκλωθεί. Τα καμιόνια, αφού γέμιζαν με ανάπηρους, χωρίς τα ξύλινα μέλη τους, χωρίς τα γυάλινα μάτια τους, έφευγαν με μεγάλη ταχύτητα και άδειαζαν τα «φορτία» τους στα στρατόπεδα Χατζηκώστα και Χαϊδαρίου. Εγιναν 283 εκτελέσεις.

75 χρόνια μετά, ελάχιστοι γνωρίζουν τη συγκεκριμένη ιστορία. Σαν να μην έφτανε αυτό, η “σπορά των νικημένων 45” δηλαδή οι ιδεολογικοί απόγονοι των ταγματασφαλιτών και των δοσίλογων, εμπορεύεται πατριωτισμό έξω από σχολεία, ανενόχλητοι. Κανάλια εφοπλιστών τους χαρακτηρίζουν πατριώτες και δημοσιολόγοι υπάλληλοι, δε βρίσκουν τίποτα το κακό στο να καταφέρουν οι ναζί να προσεγγίσουν τα σχολεία και τα παιδιά.

Καλή τύχη.

πηγή: σπασμένο παράθυρο

και αν λέγαμε ναι?

Μάνος Χατζιδάκις για τις επετείους της 28ης: «Για άλλη μια φορά νίκησαν οι Χίτες»

Μέρες πού'ναι δημοσιεύουμε ξανά το ραδιοφωνικό σχόλιο που έκανε ο Μάνος Χατζιδάκις για τους εορτασμούς της 28ης Οκτωβρίου. Ανεξάρτητα από το αν συμφωνεί κανείς απόλυτα, δεν μπορούμε παρά να αναγνωρίσουμε ότι αποδομεί πολύ εύστοχα την εθνικιστική αφήγηση.

«Γιατί είπε το "Όχι" ο Μεταξάς αφού θαύμαζε τον άξονα και κυβερνούσε με τον τρόπο του χιτλερικού εθνικοσοσιαλισμού; Αυτά είναι λίγο πολύ γνωστά, οι πιέσεις, οι Άγγλοι, τα ανάκτορα κλπ. Μπορεί κανείς να αναρωτηθεί: Και αν λέγαμε ναι; Πάλι στα ίδια θα ήμασταν. Ένα δυο χρόνια υπό συμμαχική επιστασία – μήπως δεν ήμασταν πέντε και δέκα χρόνια κάτω από αυτούς; - και ύστερα μέσα στη συμμαχία και τέλος στην ευρωπαϊκή κοινότητα.

Άσε και εκείνη την μεταπολεμική ψευδαίσθηση που μας την καλλιεργούσαν και οι πρώτες μεταπολεμικές κυβερνήσεις ότι ήμασταν και οι πρωταγωνιστές του πολέμου, οι περιούσιοι των συμμάχων. Πιστεύαμε στο τέλος σαν τον Καραγκιόζη πως εμείς σκοτώσαμε τον καταραμένο όφι. Μεθύσαμε από δόξα που μόνοι μας χαρίσαμε στους εαυτούς μας. Για άλλη μια φορά νίκησαν οι Χίτες, οι κουτσαβάκιδες, οι ταγματασφαλίτες, οι βασανιστές και οι μέλλοντες Μιχαλόπουλοι και οι Κουρήδες. Αυτή είναι η 28η Οκτωβρίου».

πηγή: ελληνοφρένεια

η σκισμένη σελίδα

11 Ιουλίου 1942. Οι γερμανικές αρχές έχουν συγκεντρώσει τους Εβραίους άντρες της Θεσσαλονίκης μεταξύ 18-45 ετών στην πλατεία Ελευθερίας, με το πρόσχημα της καταγραφής. Ακολούθησε δημόσιος εξευτελισμός 9000 αντρών (με θεατές χιλιάδες Χριστιανούς), γνωστός ως «Μαύρο Σάββατο».

Χθες έγιναν τα εγκαίνια του μουσείου του Ολοκαυτώματος στη Θεσσαλονίκη. Με μια εξαιρετική ομιλία ο Δήμαρχος της πόλης Γιάννης Μπουτάρης, εξήγησε το «γιατί».

"Κάποια στιγμή το καλοκαίρι του 1945 η Μπουένα Σαρφατή βγήκε από το σπίτι της. Εβραία, τριάντα ετών, Σαλονικιά πάππο προς πάππο, η Μπουένα είχε μόλις γυρίσει στη Θεσσαλονίκη έχοντας διαφύγει στο βουνό, πολεμώντας αρχικά με τον ΕΔΕΣ, μετά με το ΕΑΜ και, τελικά, δραπετεύοντας στην Παλαιστίνη. Ο αδερφός της Ελιάου, η αδερφή της Ρεγγίνα, η εκατοντάχρονη γιαγιά της Μίριαμ και οι θείες της δεν είχαν την ίδια τύχη. Από τα βαγόνι του τρένου που τους μετέφερε στο Άουσβιτς-Μπίρκεναου είδαν για τελευταία φορά την πόλη που αποκαλούσαν “Ιερουσαλήμ των Βαλκανίων” μιαν ανοιξιάτικη μέρα του 1943. Λίγες ώρες μετά την άφιξή τους οδηγήθηκαν στα κρεματόρια μαζί με άλλες χιλιάδες ομοθρήσκους τους. Η ζωή τους και μαζί η ζωή της εβραϊκής Θεσσαλονίκης, της Θεσσαλονίκης μας, έγιναν στάχτη που σκορπίστηκε στις αφιλόξενες πεδιάδες της Πολωνίας.

Ήταν οι συγγενείς της Μπουένα “μάρτυρες”; Τους τιμούμε αν τους μνημονεύουμε έτσι; Μας τιμά να τους μνημονεύουμε έτσι; Η σημερινή «Ημέρα Μνήμης των Εβραίων Μαρτύρων και Ηρώων του Ολοκαυτώματος» μας προκαλεί να στοχαστούμε γύρω από το ερώτημα αυτό. Οι συγγενείς της Μπουένα όπως και όλοι οι άλλοι Εβραίοι της Ευρώπης δεν επέλεξαν να μαρτυρήσουν. Δεν επέλεξαν δηλαδή να θυσιάσουν συνειδητά τη ζωή τους για ένα υψηλότερο ιδανικό, τη θρησκευτική τους πίστη ή την ιδεολογία τους. Δεν διάλεξαν τον θάνατο, πολύ απλά γιατί δεν είχαν καν το δικαίωμα αυτής της επιλογής. Και για τον λόγο αυτό δεν τους αξίζει να τους αντιμετωπίζουμε σήμερα σαν άγιους, όλοι εμείς, Χριστιανοί και Ευρωπαίοι, που για αιώνες συχνά τους αντιμετωπίζαμε σαν διαβόλους. Άνθρωποι ήταν και αυτό ζητούσαν να είναι.

Κάποιοι ελάχιστοι, όπως η Μπουένα, γλύτωσαν. Μόλις χίλιοι θεσσαλονικείς Εβραίοι από τους 45 –και βάλε– χιλιάδες. Γλύτωσαν την εκτόπιση, το Άουσβιτς, την πορεία θανάτου, τα στρατόπεδα εργασίας. Γλύτωσαν γιατί άντεξαν την ανείπωτη βία, τους εξευτελισμούς, τα ιατρικά πειράματα, τους βιασμούς. Και αφού γλύτωσαν, επέστρεψαν στη γενέθλια πόλη. Ως ήρωες; Κάθε άλλο. Εβραίοι που είχαν διαφύγει στο βουνό, είχαν κρυφτεί στις πόλεις, ή αποδράσει στην Παλαιστίνη, αντιμετώπισαν όσους και όσες επέστρεφαν από τα στρατόπεδα ως προδότες, συνεργάτες των Γερμανών, τις δε γυναίκες ως πόρνες. Οι Χριστιανοί πάλι, είδαν στους επιζήσαντες “ανεκμετάλλευτα κομμάτια σαπουνιού” κατά την αναφορά αμερικανού δημοσιογράφου, μια απειλή από ένα παρελθόν που δεν έλεγε να πεθάνει. Ήρωες ήταν κατά τον Ελληνικό Βορρά μόνον εκείνοι οι πέντε νεαροί Εβραίοι που αφού πολέμησαν στο Αλβανικό Μέτωπο και επέζησαν στα κρεματόρια, έπεσαν τον Οκτώβριο του 1948 “ηρωϊκώς στις μάχες του Γράμμου και άλλων ορέων, ενώ εμάχοντο κατά των συμμοριτών”.

Για την Μπουένα, μαρτύρια και ηρωισμοί είχαν εξίσου μικρή αξία καθώς προσπαθούσε να μαζέψει τα συντρίμμια και να ξαναχτίσει τη ζωή της από την αρχή. Πώς όμως να ένιωθε όταν ακόμη και οι πιο μικρές απολαύσεις άνοιγαν διάπλατα τα τραύματα του παρελθόντος; Πόσο αβάσταχτος πρέπει να ήταν ο πόνος της όταν ανακάλυπτε ότι το χάρτινο χωνάκι στο οποίο ο Αρμένης πωλητής ξηρών καρπών της πρόσφερε μια Κυριακή απόγευμα τα αγαπημένα της στραγάλια, αυτό το χάρτινο χωνάκι ήταν στην πραγματικότητα ένα φύλλο χαρτί σκισμένο από την Παλαιά Διαθήκη της οικογένειάς της;

ολοφάνερα κρυφοναζί

"του αδόλφου τα εγγόνια, η σαπίλα του ντουνιά"

Για να το ανεβάσω, έσβησα το όνομά της, αν και στα ίντερνετς κυκλοφόρησε μαζί με αυτό. Γιατί? Γιατί ντρέπομαι για λογαριασμό της. Αυτή μπορεί να μην ντρέπεται για αυτά που πιστεύει, γι'αυτό και τα γράφει άλλωστε, αλλά δεν είμαστε το ίδιο.

Όπως δεν ντρέπεται το τζημεροειδές, να αποκαλεί και τον Μίκη Θεοδωράκη "μπάρμπα". Αφού ξεράσετε ελεύθερα με το "καθαροί και νοικοκυρεμένοι", αναλογιστείτε λίγο, οι δικοί της πρόγονοι και μπάρμπες..τι να ήταν άραγε? :) Γερμανοτσολιάδες, δωσίλογοι, ταγματασφαλιτάρες και περήφανα χουντόσκυλα, τι άλλο? Εχέφρονες νοικοκυραίοι δηλαδή, που δεν αντιστάθηκαν στις νέες προκλήσεις, ούτε κάθησαν να γκρινιάζουν και να κλαίνε για την κατοχή και την χούντα, αλλά τις είδαν ως ευκαιρίες για "επιχειρείν".

η μόνη σχέση

[η Ιστορία έγραψε]

τα μπουμπούκια και τα ζιζάνια

Αυτό είναι απόσπασμα από το υπόμνημα "διαμαρτυρίας" που έστειλε ο σύνδεσμος Ιδιωτικών Σχολείων στον Υπουργό Παιδείας κ.Γαμβρόγλου για το νέο νομοσχέδιο για την παιδεία. Για την ιστορία, το υπόμνημα επεστράφει ως απαράδεκτο από τον Υπουργό.

"Σοβιετικού τύπου" λοιπόν η πρόβλεψη για τους μαθητές με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες, για "τα ΑμΕΑ" που λέμε. "Σοβιετία" η πρόβλεψη για ισότιμη πρόσβαση των ΑμΕΑ. Έτσι είναι. Η Αριστεία θα επιτευχθεί με τους Άριστους (που στην πράξη εννοούν τους πλούσιους, ποια "αριστεία" τώρα και παπαριές..). Βλέπετε τι προκρίνεται. Σχολεία μόνο για "άριστους", περίθαλψη στα νοσοκομεία μόνο αν είναι κερδοφόρα, τα δεδουλευμένα δεν είναι και απαραίτητο να καταβάλονται, όποιος δεν προσαρμόζεται πεθαίνει και η διάσημη καμπάνια διανομής σανού του ΣΚΑΪ, μετατρέπεται "μαγικά" στο "Όλοι ΝΑΖΙ μπορούμε".

Καταρχήν αν είχαμε Σοβιετία, δεν θα είχαμε ιδιωτικά σχολεία και όλους αυτούς που αντιδρούνε στην πρόσβαση των ΑμΕΑ οπουδήποτε, θα τους είχαμε να ανοίγουν το υπόγειο τούνελ που θα μας ενώσει με το κοσμοπολίτικο Βλαδιβοστόκ. 

Βέβαια οι ιδιώτες σχολάρχες στη συνέχεια "αιτιολογούν" την αντίδρασή τους μιλώντας για έλλειψη υποδομών και "ευελιξίας" για την πρόσβαση των ΑμΕΑ και μπλα μπλα μπλα..Το κλασικό επιχείρημα των απανταχού φιλελέδων. "Χωρίς κονδύλια δεν μπορείς να κάνεις κοινωνική πολιτική", "χωρίς λεφτά ο ανθρωπισμός είναι λαϊκισμός", τα γνωστά. Κι έτσι, και επειδή αντικειμενικά δεν έχουμε λεφτά, ας είμαστε κανιβαλάκοι ε?. Μεταμοντέρνοι ευγονιστές. Θυμίζουν τους ναζί του 1939.

Κάντε μια υπόθεση. Δεν έχουμε Σοβιετία μεν, αλλά έχουμε μια κυβέρνηση που την παλεύει για λίγο Σοσιαλισμό. Υπόθεση λέμε. Και αυτή η κυβέρνηση αποφασίζει να επιδοτεί την φοίτηση παιδιών από τις φτωχότερες γειτονιές σε όλα τα ιδιωτικά σχολεία. Να υποχρεώσει δηλαδή κάθε ιδιωτικό σχολείο, μικρό ή μεγάλο, να έχει ένα ποσοστό, ας πούμε 10% μαθητών από λαϊκές, φτωχές οικογένειες. Να μην το "χοντρύνω" και βάλω και προσφυγόπουλα, ας το αφήσουμε με ελληνόπουλα. Όλο το κόστος λοιπόν της φοίτησης αυτών των παιδιών, θα το αναλάβει το Κράτος, ώστε να μην επιβαρύνεται ο καημένος ο επιχειρηματιούλης για να έχουν και παιδάκια από φτωχές οικογένειες την ευκαιρία να απολαύσουν τις χαρές και τα κομφόρ της ιδιωτικής εκπαίδευσης. Πως λέτε να αντιδρούσαν σε μια τέτοια απόφαση οι ιδιοκτήτες των ιδιωτικών σχολείων? Μήπως θα μαζεύονταν με πολλούς από τους γονείς που στέλνουν τα παιδιά τους στα ιδιωτικά σχολεία σε κάνα Σύνταγμα, κραυγάζοντας περί "Σοβιετίας"?

Επιβεβαιώνεται συνέχεια. Φιλελές, εκσυγχρονιστής και ευρωπαίος και "όλοι μαζί μπορούμε" καιναχαμεναλέγαμε αλλά όταν είναι να έρθουν και προσφυγάκια ή ΑμΕΑ στο σχολείο του παιδιού του, απομακρύνεται περπατώντας σαν πάπια και χαιρετώντας ναζιστικά. Κατά τα άλλα, στην κοσμάρα του Άδωνι, οι ναζί είναι εθνικοσοσιαλιστές και άρα αριστεροί.

Κι επειδή ο Άδωνις και γενικότερα ο Αδωνισμός δεν είναι τυχαία φαινόμενα και το μυαλό πολλών έχει γίνει χυλός και αντιλαμβάνεται μόνο δίπολα και on/off, εννοείται ότι δεν επιτελείς το χρέος σου ως σύγχρονη, δημοκρατική πολιτεία, κάνοντας μόνο ένα από τα αυτονόητα, που είναι η απαξίωση τέτοιας φύσεως υπομνημάτων ως απαράδεκτα. Οφείλεις να διασφαλίσεις δημόσια, δωρεάν παιδεία υψηλού επιπέδου για όλους.

Απλά αναρωτιέμαι. Τι είδους παιδεία μπορεί να προσφέρει ένα σχολείο που αρνείται να δεχθεί ΑμΕΑ ή επιλέγει ταξικά τους μαθητές του?

"Παραγωγική" ακούγεται απ'το βάθος να πετάγεται ο €δουλος νεοφιλελές, μπερδεύοντας στο άριστο μυαλουδάκι του την εκπαίδευση με την κατάρτιση και κάνοντας να ξεκαρδιστούν μέχρι και οι (εναπομείνασες) κιμωλίες.

αναζιστική φώτο

φιδάκι τσίμπησε τον κόρφο γνωστής τηλεπωλήτριας

Τατιάνες είστε και φαίνεστε

20 Ιαν, ’17

Ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής, Γιάννης Λαγός, υπέβαλε μήνυση για συκοφαντική δυσφήμιση σε βάρος της Τατιάνας Στεφανίδου -τον χαρακτήρισε «τραμπούκο», και οι αστυνομικοί την αναζήτησαν για να εκτελέσουν την μήνυση στο πλαίσιο του αυτόφωρου, χωρίς αποτέλεσμα.

Είναι βλακώδης ο νόμος περί Τύπου -που επιτρέπει την δίωξη των δημοσιογράφων- αλλά δίνει και μια ευκαιρία σε κάποιους δημοσιογράφους ή τηλεπαρουσιαστές να ξεπλυθούν.

Επειδή δεν έχω μνήμη χρυσόψαρου, θυμάμαι πως η Τατιάνα Στεφανίδου ήταν μια από τις τηλεπερσόνες που παρουσίαζαν με χαμόγελα τα στελέχη της Χρυσής Αυγής και αγανακτισμένους πολίτες από γειτονιές της Αθήνας.

Στο πιο δημοφιλές κείμενο αυτού του μπλογκ, έγραφα πέντε χρόνια πριν:

Φυσικά, δεν είναι καθόλου τυχαία η συμπάθεια των τηλεοπτικών προσώπων για τους βουλευτές της Χρυσής Αυγής. Μαζί τους αισθάνονται πολύ άνετα, αφού πνευματικά βρίσκονται στην ίδια κατάσταση: σε αυτή του χιμπαντζή.

Η Χρυσή Αυγή δεν ήρθε τώρα. Ο νεοναζισμός δεν ήρθε τώρα. Ο φασισμός δεν ήρθε τώρα. Θα έπρεπε να τον είχες διακρίνει στον ναρκισσισμό της Ελένης, στην εγωπάθεια του Σάκη, στη ρηχότητα της Ρούλας και του Γρηγόρη, στον αδίστακτο κυνισμό του Θέμου και στην κτηνώδη βλακεία που κουβαλάνε όλα αυτά τα εγωκεντρικά ανθρωποειδή που θεοποίησαν το εύκολο κέρδος, προώθησαν την ιδιωτεία και πούλησαν τη ψυχή τους στον διάολο.

Εφτά χρόνια μετά την χρεοκοπία, η Ελλάδα επιμένει στις Ελένες και στους Σάκηδες.

Μια λούμπεν κοινωνία σε μια λούμπεν χώρα.

Η αποβλάκωση συνεχίζεται.

Η μήνυση του Γιάννη Λαγού στην Τατιάνα Στεφανίδου είναι ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών μέσα στον ίδιο χώρο.

Όσοι εξέθρεψαν τα τέρατα, ας τα λουστούν τώρα.

(Όταν θα ανακοινωθούν οι υποψηφιότητες των κομμάτων στις επόμενες εκλογές, θα καταλάβει και ο τελευταίος Έλληνας.)

πηγή: pitsirikos

δεν ξεχνάμε

Πέρασαν 3 χρόνια, από εκείνη τη νύχτα που ο Παύλος Φύσσας, δολοφονήθηκε από τα σκατά του Χίτλερ και μέλη της ναζιστικής συμμορίας της Χρυσής Αυγής, γιατί πίστευε στα ιδανικά της ελευθερίας, της αλληλεγγύης και της δημοκρατίας και αντιμαχόταν το φασισμό μέσα από τα τραγούδια του.

απέναντι στην Κολακεία και στη Διακόσμηση

Ο Αντίχριστος

Τρίτη, 13 Σεπτεμβρίου 2016

Στo Νύχτα και Ομίχλη του Ρεναί το βασικό θέμα δεν είναι "γιατί έγινε το Ολοκαύτωμα", είναι ότι μπορεί κάλλιστα να επαναληφθεί. Η ταινία είναι πανίσχυρη κι αχώνευτη ακριβώς και γιατί δεν περιγράφει το Ολοκαύτωμα ως κάτι που δεν θα επαναληφθεί ποτέ, ίσα ίσα ισχυρίζεται ρητά ότι παραμένει ως δυνατότητα.

Δεν θα ευτελίσω το Ολοκαύτωμα συγκρίνοντάς το με οτιδήποτε. Όμως υπάρχει ένα άλλο μαζικό έγκλημα που εκτυλίσσεται εδώ και χρόνια: η μεταχείριση των προσφύγων. Και πριν τους Σύριους βεβαίως, όταν σκυλοπνίγονταν Αφρικανοί έξω από τις Αιόλιες Νήσους.

Δεν θα συγκρίνω το Ολοκαύτωμα με οτιδήποτε. Μπορώ όμως να συγκρίνω ευθέως τις αντιδράσεις μας με εκείνες των Γερμανών και των υπόλοιπων Ευρωπαίων πριν, κατά και μετά το Ολοκαύτωμα. Δεν βλέπω διαφορά: νομικισμός, άρνηση, τακτικισμοί και λογιστικές αναλύσεις. Και η απαραίτητη υποκρισία, που την υποδαυλίζουν η λατρεία μας για την κανονικότητα και -- βεβαίως -- υπόρρητος ρατσισμός και μισοξενία.

Δεν θα βομβαρδίζουμε τις σιδηροδρομικές γραμμές για τα στρατόπεδα, δεν είναι στρατηγικός στόχος, ας θαλασσοπνίγονται, δεν θα ανοίξουμε τα σύνορα, είναι ατελέσφορο. Δεν είναι στρατόπεδα θανάτου, είναι μέρος ενός προγράμματος μετακίνησης πληθυσμών στα ανατολικά. Δεν είναι στρατόπεδα συγκέντρωσης, είναι κέντρα φιλοξενίας. Ο καπνός που βγαίνει μπορεί και να είναι από κρεματόρια, μπορεί και όχι: τι να τους κάνουνε τους πεθαμένους; Τα τείχη και τα συρματοπλέγματα στα σύνορα μπορεί και να είναι για την προστασία των ίδιων των προσφύγων και σίγουρα των γύρω πληθυσμών. Υπάρχει λόγος που δεν φυγαδεύουμε Εβραίους μαζικά, δεν θέλουμε να γίνει αυτός ο πόλεμος πόλεμος των Εβραίων, υπάρχει λόγος που έχουμε ευρωπαϊκές πολιτικές ασύλου, δεν μπορούν να πλημμυρίσουν οι πόλεις μας άεργους μετανάστες, θα έπρεπε να το ξέρουν και να μη βάζουνε μικρά παιδιά σε κίνδυνο. Δείτε και το Theresienstadt, πρότυπο γκέτο με τα όλα του, μην τα ισοπεδώνουμε όλα, δείτε πόσο προσπαθούμε. Όλος ο ντόρος γίνεται για να σηκώσει κεφάλι ο Αμερικανοεβραίος, όλος ο ντόρος γίνεται για να φάνε με χρυσά κουτάλια οι ΜΚΟ.

Ήρθε και πάλι η εποχή του Αντιχρίστου. Ο δυτικός πολιτισμός, από τότε που συμπήχθηκε συναιρώντας πλατωνικές φαντασιώσεις και τη μεσσιανική αίρεση μιας θρησκείας ενός πολεμικού θεού της Συρο-Φοινίκης, με ολίγη από ρωμαϊκό κράτος και από κελτογοτθικές βαρβατίλες και κοινοβούλια, κάθε τόσο παθαίνει οίστρο με το τέλος του κόσμου. Όσο φαντασιώνεται τη συντέλεια (με Αντίχριστο, με ορδές ακρίδων, με τέσσερις καβαλάρηδες ή με στρατιές φτωχών ή ζόμπι) τόσο προσπαθεί να την επιφέρει. Ξανά και ξανά. Στην πλάτη των αδύναμων. Βυθίζει τον κόσμο του στο σκοτάδι και ανοίγει την μάντρα για να καλπάσει ο θάνατος. Ταυτόχρονα ο Δυτικός Πολιτισμός οπλίζεται με επιχειρήματα νομικά και φιλοσοφικά και θεολογικά για την αναγκαιότητα των Σταυροφοριών κατά του μιαρού ειδωλολάτρη, βογομίλου, Καθαρού, παγανιστή, ισραηλίτη και μουσουλμάνου.

Αυτό που λέμε Δυτικός Πολιτισμός (civilisation) είναι βρωμερό σφαγείο, πλημμυρισμένο μέχρι το γόνατο με κόπρανα έντρομων υποψήφιων κουφαριών και με τα σφαγμένα μέλη τους. Είναι αχανές κι απάνθρωπο μηχάνημα που τελειοποιεί διαρκώς τα εξαρτήματά του από μόνο του: αυτορυθμίζεται και αυτοεπισκευάζεται και χρησιμοποιεί υλικά από παντού αφομοιώνοντας το ευγενές και το πρόστυχο, το χθαμαλό και το υψιπετές. Είναι ο Λεβιάθαν ή μάλλον είναι το Μποργκ: μασάει τον κόσμο και απομυζά τον εαυτό του αναζητώντας την τελειοποίησή του, πασχίζοντας γι' αυτήν με κάθε τίμημα.

Ο Αντίχριστος δεν είναι ξανθός τριαντάρης που θα ηγηθεί παγκόσμιας κυβέρνησης, όπως τον φαντάστηκε ο Βασίλειος Αγκύρας και οι σεναριογράφοι της τριλογίας του Omen. Ο Αντίχριστος είναι ο Δυτικός Πολιτισμός: η εξιδανίκευση της αγριότητας, ο εκ των προτέρων εξιλασμός της σφαγής, η εξομάλυνση της σκληρότητας και η δικαίωση της απληστίας. Ο Δυτικός Πολιτισμός αντικαθιστά το "έτσι γουστάρουν οι άρχοντες" με το "έτσι πρέπει". Και πειθαναγκάζει.

Ο μόνος γλυτωμός μας από τον Δυτικό Πολιτισμό ανέκαθεν υπήρξε ο δυτικός πολιτισμός (culture) -- η αιχμή του δυτικού πολιτισμού, αν μη τι άλλο. Κάθε φορά που υψώνεται πάνω από την υψηλή Διακόσμηση και την πινδάρεια Κολακεία, ο δυτικός πολιτισμός γίνεται το φίδι που δαγκώνει τους άρχοντες ενώ το ακριβό φαρμάκι του καταπραΰνει τους βίους πολλών. Αποκαλύπτει, φωτίζει, ξενίζει, φέρνει ομορφιά μέσα από τη φρίκη. Κάθε φορά που παραμερίζει τη Διακόσμηση και την Κολακεία. Δεν τον αφορά η καθεστηκυία ομορφιά, η τυπική ηθική, το κρατούν κοσμοείδωλο, η συνέχεια της εξουσίας, παρά πάει και ασχολείται με διάφωνα διαστήματα, με την ασχήμια, με την παραφορά και τις ηδονές, με ακατανόητες τρυφερότητες, με την τρέλα και την αίρεση, με τη μοναξιά και τα σκατά, με το καρναβάλι και τον θάνατο που δεν είναι ταξίδι σε χλοερούς προορισμούς. Κι αυτό το φίδι δαγκώνει και το φαρμάκι του γιαίνει, μέχρι ο Δυτικός Πολιτισμός να οικειοποιηθεί και να κανονικοποιήσει ό,τι μπορεί από αυτό· όμως εκείνο ανθεί και φέρει κι άλλο, όσο αγανακτεί απέναντι στην Κολακεία και στη Διακόσμηση.

Αυτό κάνει τον δυτικό πολιτισμό αντιφάρμακο, αυτόν ήθελε να οικειοποιηθεί το ευρωπαϊκό όραμα και να τον καταστήσει θεμέλιο της Ένωσης. Απέτυχε ακριβώς γιατί ο Δυτικός Πολιτισμός αναπόφευκτα παραμόνευε και παραμονεύει μέσα στις σκιές, όπως οι σκοτεινές θεότητες της Ευρώπης φωλιάζουνε μέσα στην άβυσσο καρτερώντας να λύσει ο άγγελος τα δεσμά τους. Η αγανάκτηση απέναντι στην Κολακεία και στη Διακόσμηση είναι ο δυτικός πολιτισμός, όχι η διάκριση μεταξύ υψηλού και μαζικού ή δεν ξέρω τι άλλο λένε τα χλωμά αντορνοϊκά φαντάσματα: στις αρχές του 21ου αιώνα η αιχμή του Σπάικ Λη, των Massive Attack ή του Banksy είναι κοφτερότερη από του Jean-Baptiste Lully, του Τιντορέττο και του Θουρμπαράν.

Εν πάση περιπτώσει, σημασία έχει να μην περνιόμαστε για αθώοι.

πηγή: sraosha