Δεν ξεχνάμε

Τίποτα δεν τελείωσε με την σημερινή απόφαση που στέλνει τους ναζί στη φυλακή.

Δεν ξεχνάμε ότι ο φασισμός έχει ποτίσει την κοινωνία και τον βρίσκεις παντού γύρω σου, στην καθημερινότητά σου. Τον βρίσκεις στην γειτονιά, στην εργασία, στον δρόμο, στην οικογένεια, στην άσκηση πολιτικής κατά παραγγελία του συστήματος. Οι φασίστες απλά θα λουφάξουν στις τρύπες τους ως συνήθως και θα ξαναβγούνε εφόσον τους το επιτρέψουμε.

Δεν ξεχνάμε ότι η αστεία αστική "δημοκρατία" μας, έδωσε άδεια σ'αυτά τα ούγκανα να σχηματίσουν κόμμα και να κατέβουν στις εκλογές.

Δεν ξεχνάμε τον ακροδεξιό Σαμαράκα, που ήταν στην κυβέρνηση και επέτρεπε σ'αυτή τη συμμορία να αλωνίζει και να μαχαιρώνει φουκαράδες και έπρεπε να χυθεί το αίμα του Παύλου Φύσσα για να κινητοποιηθεί και να κινήσει τις νόμιμες διαδικασίες.

Δεν ξεχνάμε όλους αυτούς τους κονφερασιέ των ναζί, που για χρόνια τους έφερναν στην επιφάνεια, τους διαφήμιζαν και τους έβαλαν στη βουλή με την ψήφο των κυρΠαντελήδων. Όλους αυτούς τους "έγκριτους" μεγαλοδημοσιογράφους που γλείφονταν στα παράθυρα με τον κασιδιάρη, τα πρωκτοσέλιδα της ντροπής, τους καλλιτέχνες του κώλου, τους τυχοδιώκτες πολιτικούς και όλα αυτά τα γιουσουφάκια του συστήματος, που τους έβρισκαν "συμπαθητικούς" και "ακτιβιστές".

Δεν ξεχνάμε και τους ψηφοφόρους τους, που ξέρανε και παρόλ'αυτά συνέχιζαν να τους ψηφίζουν και να τους οπλίζουν το χέρι και για άλλα εγκλήματα.

Φασίστες κουφάλες, δεν ξεχνάμε τίποτα.

                  

δεν ξεχνάμε

Πέρασαν 3 χρόνια, από εκείνη τη νύχτα που ο Παύλος Φύσσας, δολοφονήθηκε από τα σκατά του Χίτλερ και μέλη της ναζιστικής συμμορίας της Χρυσής Αυγής, γιατί πίστευε στα ιδανικά της ελευθερίας, της αλληλεγγύης και της δημοκρατίας και αντιμαχόταν το φασισμό μέσα από τα τραγούδια του.

η γυναίκα που μυρίζει κεραυνό

Aγαπητή κυρία δημοσιογράφε του Σκάι δεν εντυπωσιάζομαι από το γεγονός πως διατυπώνετε τη φράση «προκάλεσε» για τη Μάγδα Φύσσα

Στα ελληνικά δεν υπάρχει λέξη για όσους χάνουν το παιδί τους. Αν χάσεις τη μάνα σου είσαι ορφανός, αν χάσεις τον σύντροφό σου είσαι χήρα, αν σκοτωθεί το παιδί σου η ύβρις των άγραφων νόμων δεν επιτρέπει να σχηματιστεί όνομα για κάτι που διακόπτει τη φυσική αλληλουχία της ζωής.

της Βάλιας Καλντά

Ο Ernesto Sabato έγραψε βιβλία πολλά και λέξεις και δάφνες. Ένα απόγευμα καθώς σκάλιζε, βρήκε θαμμένο στον κήπο το κουβαδάκι που χε κρύψει εκεί το νεκρό πια παιδί του. Αργότερα μαρτύρησε πως θα θυσίαζε όλο το έργο της ζωής του για να μπορούσε μονάχα για 5 λεπτά να καθίσει ξανά με το παιδί του και να το δει μεγαλωμένο.

Σε πολλούς πολεμοχαρείς πολιτισμούς του παρελθόντος, ακόμα κι εκεί που η σφαγή ή η θυσία ή ο πόλεμος ήταν καθημερινή ενασχόληση , η μητέρα ενός νεκρού ήταν πρόσωπο που έχαιρε έστω άτυπα συμπόνιας. Πολλές τέτοιες απεικονίσεις βρίσκουμε σε διασωθέντα κείμενα, στη λογοτεχνία, στα έμμετρα προφορικά έπη.

Κάποτε σε ένα διάλειμμα μιας δίκης βρέθηκα δίπλα στη Μάγδα Φύσσα. Ζαλιζόταν, μα εξακολουθούσε να μυρίζει κεραυνό. Με ίδιο το βλέμμα της τίγρης που με νύχια και δόντια προστατεύει το μωρό της ανάμεσα σε δέκα αναμμένες κάνες. Οι τίγρεις προστατεύουν το μωρό τους ακόμα και νεκρό. Αιώνια. Καταιγίδα και κεραυνό μυρίζουν πάντα οι γυναίκες που αγωνίζονται ενάντια στο θάνατο. Και θάνατος είναι ό,τι εκπίπτει ζωής, θάνατος είναι ό,τι αφαιρεί απ’τον κόσμο την ύπαρξη, όπως ο φασισμός.

Έτσι λοιπόν αγαπητή κυρία δημοσιογράφε του Σκάι. Συγχωρέστε την ασθενή μου μνήμη που αγνοεί το όνομά σας. Συμβαίνουν κι αυτά στις ζωντανές εκπομπές.

Έτσι λοιπόν καμία εντύπωση δε μου προκαλεί που κατατίθεστε ενάντια στην καταιγίδα, δεν εντυπωσιάζομαι από το γεγονός πως διατυπώνετε τη φράση «προκάλεσε» για μια γυναίκα που αγωνίζεται.

Είναι ένα παιχνίδι που έτσι παίζεται από πάντα, σχεδόν για όλες τις γυναίκες που σηκώνουν ανάστημα, είναι η συνέχεια μιας αρχής που ξεκίνησαν πολλοί συνάδελφοι σας για το πως μια γυναίκα με το όνομα Μάγδα Φύσσα προκάλεσε το δολοφόνο του γιού της, καμιά εντύπωση δε μου προκαλεί, από αιώνες συμβαίνει ανάμεσα στα δυό στρατόπεδα και είναι το πρώτο πράμα που μαθαίνεις να αποδέχεσαι: πως ο αγώνας είναι πρόκληση.

Μονάχα που ο καθένας την πρόκληση την διαβάζει ανάλογα με την στράτα που αποφάσισε να πάρει.

Μονάχα που υπάρχει ένα σημείο κυρία δημοσιογράφε- συγχωρέστε και πάλι την ασθενή μου μνήμη- που ο κόσμος εκπίπτει ανεπανόρθωτα στο θάνατο.

Είναι εκείνη η μέρα που μια γυναίκα όπως εσείς δεν μπορεί να ακούσει ούτε έστω από προβολικό φόβο το ουρλιαχτό στα σπλάχνα μιας μητέρας που της σφάξαν το παιδί της. Κανένας βάρβαρος, κανένας «απολίτιστος» δε σημείωσε ποτέ τέτοιο ξεπεσμό.

Τιμή στη Μάγδα Φύσσα.

Τιμή στις γυναίκες που στο πεδίο των τραυμάτων τους παλεύουν να φυτρώσει μια μέρα άλλη.

 

Πηγή: kar.org.gr @το κουτί της Πανδώρας

πόσο μπογδάνος είσαι ρε?!!..

μ'ένα ζάπινγκ ξεχνιέσαι

Η Μνήμη και η Λήθη

20 Σεπ, ’14

Pitsirikos

Χτες έγιναν στην Αθήνα δυο συναυλίες με πολύ κόσμο. Στο Σύνταγμα έγινε η αντιφασιστική συναυλίa στη μνήμη του Παύλου Φύσσα και στο ΟΑΚΑ η συναυλία της Lady Gaga. Δεν θα συγκρίνω, βέβαια, αυτές τις δυο συναυλίες -αυτό θα με έκανε κάπως γραφικό- αλλά έκανα μερικές σκέψεις, με αφορμή αυτές τις δυο συναυλίες που έγιναν την ίδια μέρα:

Στο Σύνταγμα βρέθηκαν χτες άνθρωποι που δεν θέλουν να ξεχάσουν. Η συναυλία αφορούσε την μνήμη ενός ανθρώπου που δολοφονήθηκε από έναν νεοναζιστή.

Στο ΟΑΚΑ, βρέθηκαν, κυρίως, άνθρωποι που θέλουν να ξεχάσουν και να ξεχαστούν.

Η μνήμη και η λήθη.

Υπήρξαν εποχές που οι Έλληνες ήθελαν να θυμούνται.

Όταν η Ελλάδα και οι Έλληνες είχαν μνήμη, δημιουργήθηκαν μεγάλα λαϊκά έργα.

Σε όλες τις τέχνες. Κυρίως, στη μουσική.

Τα μεγάλα λαϊκά μας τραγούδια, τα τραγούδια του Βαμβακάρη, του Τσιτσάνη, του Χατζιδάκι, του Θεοδωράκη και άλλων σπουδαίων συνθετών και στιχουργών, είναι τραγούδια μνήμης.

Είναι τραγούδια από μια εποχή που η Ελλάδα ήθελε να θυμάται.

Σήμερα, ή μάλλον τις τελευταίες δεκαετίες, οι Έλληνες θέλουν να ξεχάσουν.

Θέλουν να ξεχάσουν και να ξεχαστούν.

Θέλουν να ξεχαστούν από τα προβλήματά τους.

Αλλά κινδυνεύουν να ξεχαστούν οι ίδιοι.

Και να χαθούν.

Η μόνη μας περιουσία είναι η Μνήμη.

Μην το ξεχνάς.

πηγή: pitsirikos

faşizmi yummayacağız*

τους ξύπνησες από αυτό το βαθύ και σκοτεινό ύπνο

Το βίντεο Τούρκων αντιφασιστών για τον Φύσσα

Με αφορμή τη συμπλήρωση ενός έτους από τη δολοφονία του τραγουδοποιού ας θυμηθούμε το βίντεο που δημιούργησαν οι γείτονές μας.

Μια αντιφασιστική ομάδα Τούρκων «που υποστηρίζει την αντίστασή σας», όπως λένε, δημιούργησε πριν ένα χρόνο περίπου, ένα βίντεο στο οποίο πρωταγωνιστούν δεκάδες απλοί πολίτες οι οποίοι μοιράζονται τις σκέψεις τους, για την δολοφονία του Παύλου Φύσσα.

Το τραγούδι που συνοδεύει τις εικόνες, είναι αποτέλεσμα Ελλήνων και Τούρκων δημιουργών. Έχει τον τίτλο: «Η μνήμη του νερού», της Μαρίας Φαραντούρη και του συνθέτη Zülfü Livaneli.

Με αφορμή τη συμπλήρωση ενός έτους από τη δολοφονία του τραγουδοποιού ας θυμηθούμε το βίντεο που δημιούργησαν οι γείτονές μας.

                

πηγή: εφημερίδα των συντακτών 

*δεν θα περάσει ο φασισμός

ΠΡΟΣΟΧΗ! σκληρές εικόνες...

             

        

πάντως ο κ.Μπούκουρας θα μπορούσε να απαντήσει στα παιδιά του, ότι είναι στη φυλακή για τις ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ του Παύλου Φύσσα και των μεταναστών, τις απόπειρες ανθρωποκτονιών, τους τραμπουκισμούς, τα τάγματα εφόδου, τις στοχοποιημένες ρατσιστικές επιθέσεις, τους εμπρησμούς και τη σύσταση εγκληματικής οργάνωσης μαζί με ναζί, με σκοπό την ανατροπή του πολιτεύματος...