Τα όρια του πατριωτισμού τους

Το «μανιφέστο» των 10 κοριτσιών της παρέλασης

Μάριος Διονέλλης

 

Το σκεπτικό της καλλιτεχνικής «επέμβασης» που πραγματοποίησαν κατά τη διάρκεια της παρέλασης στον Δήμο Νέας Φιλαδέλφειας - Νέας Χαλκηδόνας εκθέτουν τα 10 κορίτσια που πήραν μέρος στη συγκεκριμένη δράση. Σε κείμενό τους που απέστειλαν στην «Εφ.Συν.» τονίζουν μεταξύ άλλων: «Υπήρξαμε για λίγο στρατιωτάκια που αρχίζουν να ξεκουρδίζονται, να βραχυκυκλώνουν απέναντι στις διαταγές, τα παραγγέλματα, τα εμβατήρια. Ισως γιατί πλέον δεν μας πείθουν οι ιδέες που ενσαρκώνονται σε όλα αυτά».

 

Οι ίδιες εξηγούν τους λόγους που επέλεξαν τη συγκεκριμένη περιοχή για την υλοποίηση της ιδέας τους και απαντούν στις αντιδράσεις που προκάλεσε η κίνησή τους τονίζοντας πως «Αυτά ακριβώς είναι τα όρια του πατριωτισμού τους. Η πατρίδα των κανονικών, των προβλέψιμων, των άριστων».

 

Στρατιωτάκια ακούνητα, μέρα ή νύχτα;

Στρατιωτάκια ακούρδιστα, μέρα ή νύχτα;

Πώς στα παιδικά παιχνίδια εμπλέκονται οι αρχηγοί, οι στρατοί και τα στρατιωτάκια τους;

Στρατοί που κάνουν πολέμους, βομβαρδισμούς, επεμβάσεις.

Και εμείς επέμβαση εκτάκτου ανάγκης κάναμε αλλά χωρίς την παραμικρή άσκηση βίας. 

Καλλιτεχνική επέμβαση, κάτι σαν παιχνίδι.

Υπήρξαμε για λίγο στρατιωτάκια που αρχίζουν να ξεκουρδίζονται, να βραχυκυκλώνουν απέναντι στις διαταγές, τα παραγγέλματα, τα εμβατήρια. ίσως γιατί πλέον δεν μας πείθουν οι ιδέες που ενσαρκώνονται σε όλα αυτά.

Τι κοινό μπορεί να'χει ο μιλιταρισμός με την ελευθερία; Τι σχέση μπορεί να'χει η υπεράσπιση της ελευθερίας ενός λαού με τον πατριωτισμό που διδασκόμαστε από μικρά παιδιά; Στα σχολεία, στις παρελάσεις, παντού.

Ο πόλεμος του ανθρώπου για την ελευθερία του δεν είναι έπος ούτε τραγωδία. Είναι η ίδια η ζωή εν κινήσει. Κίνηση που δεν μπορεί να ελεγχθεί και να μπει σε καλούπια.

Γι' αυτό και εμείς μπήκαμε στην παρέλαση ακαλούπωτοι... Υπό την πνευματική μπαγκέτα του μεγάλου στρατάρχη της αγγλικής κωμωδίας, John Cleese και όσων μας έχουν διδάξει οι Monty Python.  Με το δικό μας silly walk και ρυθμό. 

Στα μάτια των επισήμων και πολλών θεατών, είδαμε την περιέργεια, την έκπληξη αλλά και την υποτίμηση. Άλλοι μας γιούχαραν, άλλοι μας πέρασαν για "προβληματικά παιδιά". Αυτά ακριβώς είναι τα όρια του πατριωτισμού τους. Η πατρίδα των κανονικών, των προβλέψιμων, των άριστων.

Εμείς ήρθαμε από άλλες πατρίδες. τις πατρίδες των περιττών, των απρόβλεπτων, των ζωντανών. Εις οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί ελευθερίας, λοιπόν.

Υ.Γ.  
Επιλέξαμε να πάμε στο δήμο της Ν. Φιλαδέλφειας- Ν. Χαλκηδόνας σε μια γειτονιά χτισμένη από πρόσφυγες,  τους κατεξοχήν περιττούς και απόβλητους της ελληνικής κοινωνίας και τότε και τώρα.

10 "στρατιωτάκια" της υπο-κριτικής τέχνης

πηγή: ΕφΣυν

δεν ξεχνάμε

Πέρασαν 3 χρόνια, από εκείνη τη νύχτα που ο Παύλος Φύσσας, δολοφονήθηκε από τα σκατά του Χίτλερ και μέλη της ναζιστικής συμμορίας της Χρυσής Αυγής, γιατί πίστευε στα ιδανικά της ελευθερίας, της αλληλεγγύης και της δημοκρατίας και αντιμαχόταν το φασισμό μέσα από τα τραγούδια του.

ελευθερία του ρύπου

να δημιουργήσουμε νέους κόσμους, στο μπόϊ των ονείρων μας, στο μπόϊ των ανθρώπων

                       

 απόσπασμα από την ταινία "Ο Άνθρωπος με το Γαρύφαλλο" 

Από την απολογία του Νίκου Μπελογιάννη (1η & 2η δίκη): Το αγωνιστικό ήθος του κομμουνιστή αντηχεί στην Ιστορία μέχρι το σήμερα

«Είμαι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και ακριβώς για την ιδιότητά μου αυτή δικάζομαι, γιατί το κόμμα μου παλεύει και χαράζει το δρόμο της Ειρήνης, της Ανεξαρτησίας και της Ελευθερίας. Στο πρόσωπό μου δικάζεται η πολιτική του ΚΚΕ».

*

«Εάν έκανα δήλωση αποκήρυξης θα αθωωνόμουνα κατά πάσα πιθανότητα μετά μεγάλων τιμών… Αλλά η ζωή μου συνδέεται με την ιστορία του ΚΚΕ και τη δράση του… Δεκάδες φορές μπήκε μπροστά μου το δίλημμα: να ζω προδίδοντας τις πεποιθήσεις μου, την ιδεολογία μου, είτε να πεθάνω, παραμένοντας πιστός σ’ αυτές. Πάντοτε προτίμησα το δεύτερο δρόμο και σήμερα τον ξαναδιαλέγω».

*

«Θα έλεγα ότι «δε μιλάνε για σχοινί στο σπίτι του κρεμασμένου», γιατί ο κόσμος το ‘χει τούμπανο τι ρόλο παίζουν οι Αμερικανοί στην Ελλάδα. Και εδώ μέσα αποδείχτηκε ο ρόλος τους, ακόμη και στις ανακρίσεις της Ασφάλειας. Οι κομμουνιστές δεν είναι όργανα των ξένων. Ο κομμουνισμός είναι πανανθρώπινο ιδανικό και παγκόσμιο κίνημα (…). Μπορεί ποτέ όργανα των ξένων να δημιουργήσουν ένα τέτοιο μεγαλειώδες κίνημα; Ποιος ξένος πράκτορας δίνει με τέτοια απλοχεριά τη ζωή του, όπως τη δίνουν χιλιάδες κομμουνιστές; Οι θυσίες αυτές μόνο με τις θυσίες των πρώτων χριστιανών μπορεί να συγκριθούν. Αλλά και πάλι υπάρχει μια διαφορά, ότι ενώ οι χριστιανοί δέχονταν το μαρτύριο και το θάνατο, ελπίζοντας να κληρονομήσουν τη βασιλεία των ουρανών, οι κομμουνιστές δίνουν τη ζωή τους μην ελπίζοντας σε τίποτα. Τη δίνουν για ν’ ανατείλει στην ανθρωπότητα ένα καλύτερο, ευτυχισμένο αύριο, που αυτοί δε θα το ζήσουν. Ποιο όργανο των ξένων μπορεί να προσφέρει τη ζωή του σ’ έναν τέτοιο μεγάλο σκοπό;».

*

«Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας έχει στο λαό βαθιές ρίζες. Συνδέεται μαζί του με ακατάλυτους δεσμούς αίματος και δεν μπορεί κανείς να το εξοντώσει ούτε με στρατοδικεία, ούτε με εκτελεστικά αποσπάσματα. Ο στόχος μας ήταν και είναι να προστατέψουμε τα συμφέροντα του λαού και της χώρας μας…»

νεοφιλελεδέλληνες

ΚΟΡΙΤΣΙΑ, Ο ΚΥΡΙΑΚΟΣ

Η νεοφιλελεύθερη αντίληψη είναι απλά μια αντίληψη. Εννοώ ότι υπάρχει μόνο ως όραμα ή επικάλυψη της λαμογιάς στο μυαλό και το στόμα αγνών μπουνταλάδων ή χυδαίων παρταόληδων, αντίστοιχα. Όποιος κι αν την επικαλείται, όμως, ως πολιτική και οικονομική οδό προς το μέλλον, η πραγματικότητα δεν αλλάζει. Ο οικονομικός φιλελευθερισμός είναι απλά η άρνηση της κοινωνικής εξέλιξης και της πολιτικής ως δημοκρατικής διαδικασίας, παρά το ότι διαρρηγνύει τα ιμάτιά του και για την εξέλιξη και για τη δημοκρατία.

Αυτή η διαπίστωση αφορά το λεγόμενο φιλελευθερισμό σε όλο τον πλανήτη. Πουθενά η αόρατη χειρ δεν είναι αόρατη, παρά μόνο για όσους έχουν συναισθηματικό και κυρίως υλικό συμφέρον να μην την βλέπουν. Ο Λένιν δεν ήταν ένας φαντασιόπληκτος εμμονικός όταν διαπίστωνε πριν έναν αιώνα (και βάλε) ότι ο περίφημος ελεύθερος ανταγωνισμός είναι ένα παραμύθι που κάνει την ύπαρξη του Άη Βασίλη πολύ πιο πιστευτή. Ο ανταγωνισμός είναι πράγματι ελεύθερος, αλλά όχι όπως τον εννοούν οι Φρίντμαν και οι Χάγεκ. Είναι ελεύθερος από ηθική, ελεύθερος από συμπόνοια, ελεύθερος από ομορφιά, ελεύθερος από ανθρωπιά. Πατάμε επί πτωμάτων, δυναμώνουμε, ενσωματώνουμε, συγκεντρώνουμε, κυριαρχούμε. Σε αυτό βρίσκεται η μοναδική αλήθεια του ιμπεριαλισμού, του πραγματικού ονόματος, δηλαδή, της "ελεύθερης οικονομίας".

Αυτά είναι κοινός τόπος, λοιπόν, για το φιλελευθερισμό παγκοσμίως. Στην Ελλάδα, όπως και σε κάθε αναλόγως κινούμενη στα όρια του Τρίτου Κόσμου κοινωνία και οικονομία, ο φιλελευθερισμός έχει κι ένα άλλο όνομα, συμπληρωματικό. Λέγεται Μητσοτάκης και συγκεριμένα Μκ2 aka Kυριάκος. Ο Κυριάκος δεν είναι κάποιος που περιμένουμε να δώσει δείγματα γραφής. Έχει ήδη δώσει. Ξέρω πολύ καλά πώς εννοεί τα περί αξιοκρατίας, αριστείας, αποδοτικότητας, δημιουργικότητας. Θα μπορούσα να γράψω πολλά, στο βαθμό που τυγχάνει να γνωρίζω το ποιόν του ως υπουργού (σχεδόν) από πρώτο χέρι. Δε θα πω τα όσα γνωρίζω προσωπικά. Απλά διαβάστε τι λέει ο εξίσου(;) φιλελεύθερος πρώην υπουργός Ραγκούσης για την περίπτωσή του:

"...το 2014, δεν αντιστάθηκε στις σειρήνες του πελατειακού κράτους κι επανέφερε τον απόλυτο κομματισμό στη δημόσια διοίκηση καταργώντας τον Ν.3839. Έναν καθοριστικό νόμο για την αξιολόγηση και την αξιοκρατία εντός του δημοσίου.

Καθαίρεσε 25.000 αξιοκρατικά επιλεγμένους προϊσταμένους και διευθυντές, τους πρώτους στην ιστορία του ελληνικού κράτους, τους οποίους αντικατέστησε με τους κομματικά εκλεκτούς.

Με βάση το Νόμο Μητσοτάκη, ακόμη και σήμερα στο υπουργείο διοικητικής μεταρρύθμισης είναι Γενικός Διευθυντής ο τελευταίος στην αντικειμενική κι αδιάβλητη μοριοδότηση που κάναμε στο υπουργείο το 2010 με την επιτροπή ανώτατων δικαστικών. Ο δε μακράν πρώτος σε μόρια έχει καρατομηθεί διότι δεν ανήκε στη ΝΔ (ούτε και στο ΠΑΣΟΚ). Δηλαδή...Ελλάδα της σκοτεινής πλευράς της μεταπολίτευσης ξανά".

Με άλλα λόγια, ο ελληνικός καπιταλισμός είναι ιδιόμορφος, όπως ιδιόμορφος είναι και ο ελληνικός φιλελευθερισμός. Το να χαρακτηρίζεται ο Κυριάκος πιο σοβαρός φιλελεύθερος από τον Αλέξη, πραγματικά αδικεί την κοινή τους προσπάθεια για μια ευρωπαϊκή Ελλάδα. Αλέξη, Κυριάκο, η Ιστορία (και η Εύα Καϊλή από τα έδρανα της ευρωβουλής) σας καλεί. Για την Ελλάδα και τη δημοκρατία.

πηγή: sleeping village

happy new fear

τις ακούς?

ο αναρχικός κομμουνισμός

Νέστωρ Μάχνο: Η αναρχική επανάσταση

Posted by: dimi

on: Thursday, October 1, 2015

 Η μπροσούρα του Νέστωρα Μάχνο μεταφράστηκε για πρώτη φορά από τα ρωσικά στα αγγλικά από τον Μάικ Τζόουνς. Στα ελληνικά μεταφράστηκε από τον James Sotros τον Φεβρουάριο 1996 στη Μελβούρνη, όπου και κυκλοφόρησε σε μπροσούρα από το «Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης» τον Δεκέμβριο 1998, σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων.

Ο αναρχισμός είναι μια ζωή ελευθερίας και δημιουργικής ανεξαρτησίας για τον άνθρωπο, μια κατάσταση δηλαδή που δεν εξαρτάται από θεωρίες ή από προγράμματα που προσπαθούν να ελέγξουν τη ζωή του ανθρώπου στο σύνολό της. Είναι μια «διδασκαλία» που βασιζόμενη στην πραγματική καθημερινή ζωή, ξεπερνά όλους τους τεχνητούς περιορισμούς και δεν μπορεί να συνθλιφτεί από κανένα σύστημα.

Η εξωτερική μορφή του αναρχισμού είναι μια ελεύθερη, χωρίς κυβέρνηση, κοινωνία, που προσφέρει στα μέλη της ελευθερία, ισότητα και αλληλεγγύη. Οι διάφοροι οργανισμοί μπορούν να δημιουργούνται πλέον, με βάση το ανθρώπινο αίσθημα της αμοιβαίας υπευθυνότητας που έχει παραμείνει αναλλοίωτο σε όλους τους τόπους και όλες τις εποχές.

Το αίσθημα αυτό της αμοιβαίας υπευθυνότητας είναι ικανό να εξασφαλίσει την ελευθερία και την κοινωνική δικαιοσύνη για όλους τους ανθρώπους. Είναι η ολοκλήρωση εντέλει του αληθινού κομμουνισμού. Γι’ αυτό, ο αναρχισμός αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της ανθρώπινης φύσης, έναν κομμουνισμό στη λογική του επέκταση.

Αυτό μας οδηγεί στην αναγκαιότητα να διατυπώσουμε τις βασικές θεωρητικές συνιστώσες του αναρχισμού, με το να χρησιμοποιήσουμε χειροπιαστά υλικά καθώς και με τη συστηματική επιστημονική ανάλυση.

η αίσθηση της ελευθερίας

άψυχο σαρκίο

Για τον φόβο των νοικοκυραίων

10.03.2015

Συντάκτης: Γιώργος Σταματόπουλος

Από φίλο ακριβό δέχομαι το εξής μήνυμα: «Όσοι παραιτούνται από την ελευθερία για λίγη ασφάλεια δεν αξίζουν ούτε την ασφάλεια ούτε την ελευθερία - Βενιαμίν Φραγκλίνος». Τον ευχαριστώ. Υποψιάζομαι πού θέλει να στρέψω την προσοχή μου. Θυμάμαι εντούτοις ότι η σημαντική αυτή περσόνα του αμερικανικού (και γενικότερα) Διαφωτισμού απεικονίζεται σε χαρτονόμισμα των ΗΠΑ (το μόνο πρόσωπο που δεν είναι πρόεδρος των αμερικανικών πολιτειών), ίσως γιατί θεωρείται ένας από τους «πατέρες» του αμερικανικού έθνους (εφευρέτης του αλεξικέραυνου, συντάκτης της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας των ΗΠΑ, καλλιεργητής του ηλεκτρισμού κ.ά.).

Είναι γνωστό ότι ο φόβος είναι το δεκανίκι της εξουσίας· το μέγα όπλο για την παγίωσή της και την εξάπλωσή της· μ’ αυτόν χειραγωγεί τους πολίτες, τους πείθει δε ότι μόνο αυτός είναι ο τρόπος για να διοικούνται οι άνθρωποι. Εχει δίκιο ο Αμερικανός επιστήμονας του 18ου αιώνα: η παραίτηση από την ελευθερία για ένα πιάτο φαΐ (σοβαρό φιλοσοφικό και πολιτικο-οικονομικό πρόβλημα) οδηγεί σε ολοκληρωτισμούς, σε κυβερνητική (και παντός είδους εξουσιαστική) αυθαιρεσία. Η ελευθερία είναι -καθίσταται- ξένη για τους φοβισμένους ανθρώπους. Οι πολίτες χάνουν τη σημαντική τους ιδιότητα (συμμετοχή - συναπόφαση) και την εκχωρούν στους εξουσιομανείς και στους περί αυτούς (είτε οι τελευταίοι ανήκουν στο κονκλάβιο είτε είναι απλοί παρατρεχάμενοι...).

Όλα αυτά γιατί είμαστε ανασφαλείς, φοβόμαστε δηλαδή, τρέμουμε μη χάσουμε και τα ψιχία με τα οποία μας ταΐζουν. Σ’ αυτήν την ψυχική διατάραξη οδηγούνται και τάχα μου αριστεροί (νέοι, νέες και πολλά ακόμα ανώριμα παιδάκια, ατίθασα, δήθεν, αλλά, τελικά, μετανεωτερικά μειράκια, τίποτα σπουδαίο). Όλοι αυτοί (οι φοβισμένοι) έχουν προ πολλού πάρει την απόφασή τους, με ποιους θα πάνε δηλαδή και ποιους θα αφήσουν, δεν είναι υπόθεση του τώρα.

Φοβήθηκα όπως και η μισή Ελλάδα το 2012, γι’ αυτό έβγαλα τα χρήματά μου στο εξωτερικό· φοβήθηκα μην καταρρεύσει οικονομικά η χώρα και σαν κάθε καλός και τρομοκρατημένος νοικοκύρης έβγαλα έξω, στην ασφάλεια, την περιουσία μου, έλεγε ο Γκίκας Χαρδούβελης στην τηλοψία και ο κακομοίρης δεν ντρεπόταν καθόλου. Ένας μικρούλης, θλιβερός νοικοκύρης· ένας ανθρωπάκος, υπάκουος στη δημοτική (ειρωνική και ανατρεπτική στο βάθος της εντούτοις) παράδοση: Βασίλη, κάτσε φρόνιμα να γίνεις νοικοκύρης. Μην αντιδράς, μην αμφισβητείς, μην ξεσηκώνεσαι, μην εξεγείρεσαι.

Τέτοιοι άνθρωποι καθόρισαν την τύχη της χώρας και τις δικές μας, άτολμοι, απελπισμένοι, άνθρωποι που ως εκ της θέσεώς τους όφειλαν να είναι οι ίδιοι το παράδειγμα, ένα κάποιο φως. Α, μπα, το σαρκίο μας πάνω απ’ όλα. Τι σημαίνει μικρότητα; Τι σημαίνει ασφάλεια; Τι σημαίνει ελευθερία; Χαμένα όλα στη χοάνη του κοινοβουλευτισμού (του καπιταλισμού εννοείται...). Και: έξω από την ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση, επιτέλους. Έχουμε το σθένος;

 

πηγή: η εφημερίδα των συντακτών

η φυσική αποδέσμευση από τον βασανιστή δεν συνιστά απελευθέρωση

Ελεύθεροι ή Εγκαταλελειμμένοι?

του Παναγιώτη Χατζηστεφάνου

Δημοσιεύθηκε: 16/02/2015

Ελευθερώθηκαν όσοι κρατούνταν παράνομα στην Αμυγδαλέζα.

Απομένει να μάθουμε για ποια εγκλήματα κατηγορούνται οι υπόλοιποι που παραμένουν όμηροι στα Ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Απομένει όμως και να δούμε τι ακριβώς υφή έχει η ελευθερία που χαρίστηκε σε όσους διαβήκαν την πόρτα του κολαστηρίου προς μια κοινωνία που δεν έχει δώσει ακόμα καμία ηθικά υπεύθυνη απάντηση για την μοίρα αυτών των ανθρώπων.

Μπορεί να ελευθερώθηκαν λοιπόν κάποιοι συντετριμμένοι όμηροι του Ναζιστικού παρακράτους.

Ελευθερώθηκαν όμως μόνο από τον καθημερινό τους βασανισμό, από τους βιαστές υπαρχιφύλακες, από τα άμεσα δεσμά τους.

Ελευθερώθηκαν όμως από την απόγνωση;

Ελευθερώθηκαν όμως από τον διωγμό και την ρατσιστική μισανθρωπία, ελευθερώθηκαν από την στέρηση της οποιασδήποτε αξιοπρέπειας, ελευθερώθηκαν από τον τρόμο της εξαθλίωσης στα χέρια των διεφθαρμένων Ελληνικών αρχών, ελευθερώθηκαν από τους μαχαιροβγάλτες της κάθε παρακρατικής συμμορίας;

Ελευθερώθηκαν από την αδικία που υπέστησαν με κόστος την ίδια τους την ζωή και αν ναι ποια είναι η δικαιοσύνη που τους αποκατέστησε?

από την συνθηματολογία στην πράξη

 

Ελευθερία ή θάνατος

4 Δεκ, ’14

Ο Νίκος Ρωμανός κάνει απεργία πείνας διεκδικώντας το δικαίωμα του να πάρει εκπαιδευτικές άδειες για να σπουδάσει στο πανεπιστήμιο και να κερδίσει «ανάσες ελευθερίας», και φέρνει με το κορμί του και τη ζωή του μπροστά στα μάτια όλων των Ελλήνων, το εθνικό σύνθημα της Ελλάδας: Ελευθερία ή θάνατος»

Ώστε, αυτό είναι το «Ελευθερία ή θάνατος»;

Ναι, χαζούλη, αυτό είναι.

Το περίμενες με φουστανέλα, φέσι και τσαρούχια;

Ή νομίζεις πως το «Ελευθερία ή θάνατος» τελείωσε με τον Κολοκοτρώνη και την αποχώρηση των Τούρκων;

Το «Ελευθερία ή θάνατος» είναι επίκαιρο σε κάθε τυραννία. Στον αγώνα κάθε ανθρώπου να ελευθερωθεί.

κλίση επί ακροδεξιά

Ούτε Ψωμί, Ούτε Ελευθερία, Ούτε Παιδεία

15 Νοε. 2014

Γιάννης Μυλόπουλος

Η επέτειος της 17ης Νοέμβρη έχει συνδεθεί άρρηκτα με τη διεκδίκηση του οράματος για μια καλύτερη ζωή, όπως αυτό εκφράστηκε μέσα από το τρίπτυχο «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία». Σαράντα ένα χρόνια μετά, το κεντρικό σύνθημα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου φαντάζει πιο επίκαιρο παρά ποτέ. Κι αυτό γιατί είναι η πρώτη –ίσως- φορά που ο απολογισμός της επετείου όχι μόνο δεν καταγράφει πρόοδο σε κανέναν από τους τρεις παραπάνω στόχους, αλλά αντίθετα, αναδεικνύει μια άτακτη υποχώρηση κι ένα σοβαρό έλλειμμα και στους τρεις τομείς, ανάλογο με εκείνο με το οποίο συνδέθηκε, επί δικτατορίας, η εξέγερση του Πολυτεχνείου.

Η πρωτοφανής πολιτική της σκληρής, όσο και μονόπλευρης λιτότητας που επιβάλλουν τα μνημόνια δοκιμάζει τις αντοχές της ελληνικής κοινωνίας, που σήμερα πλέον βρίσκεται στη δυσάρεστη θέση να δίνει αγώνα επιβίωσης. Με το ένα τρίτο σχεδόν του ενεργού πληθυσμού να έχει χάσει τη δουλειά του, με τους μισούς και παραπάνω νέους να πλήττονται από την ανεργία και με τον υπόλοιπο πληθυσμό να βρίσκεται στο όριο της φτώχειας και να υφίσταται τις συνέπειες τόσο της ύφεσης της οικονομίας, όσο και της ληστρικής επιδρομής του κράτους, οι Έλληνες αισθανόμαστε πλέον τον τόπο μας να μη μας χωρά.

Το ίδιο όμως σκληρά δοκιμάζεται και η Παιδεία, όπως και το σύνολο του δημόσιου τομέα και του πάλαι ποτέ κοινωνικού κράτους, αφού πρώτα ενοχοποιήθηκαν εντέχνως από τις νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις. Με την Παιδεία ειδικότερα να υφίσταται μια άνευ προηγουμένου απαξίωση τόσο σε επίπεδο υλικής υποστήριξης από πλευράς του κράτους, καθώς περισσότερο από το 70% της δημόσιας χρηματοδότησης έχει περικοπεί, όσο όμως και σε επίπεδο ανθρώπινου δυναμικού, μετά τις απολύσεις χρήσιμου προσωπικού στην εκπαίδευση με τον κωδικό «διαθεσιμότητα». Έτσι, η Παιδεία, αντί να θεωρείται επένδυση για το μέλλον και να υποστηρίζεται κατά προτεραιότητα από την Πολιτεία, όπως συμβαίνει στην Ευρώπη και σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο, στην καθ’ ημάς ανατολή αντιμετωπίζεται ως περιττή δαπάνη στον κρατικό προϋπολογισμό. Δυστυχώς, η πολιτεία δεν αντιλαμβάνεται ότι το κόστος του πλήγματος που υφίσταται σήμερα η Παιδεία θα είναι εξαιρετικά δύσκολα ανατάξιμο και δυσανάλογα μεγάλο σε σχέση με το όποιο, αμφισβητούμενο πάντως, πρόσκαιρο όφελος.

Και όλα αυτά γίνονται με την επίκληση αφενός μιας δυνάμει χρεοκοπίας της Ελλάδας και αφετέρου των διεθνών υποχρεώσεών μας να αποπληρώσουμε το χρέος. Όμως τα διεθνή στοιχεία διαψεύδουν τους κυβερνητικούς ισχυρισμούς και στα δύο ζητήματα. Διότι τι σόι χρεοκοπημένη χώρα είμαστε, όταν εν μέσω ύφεσης και με τη χώρα να πλήττεται από την πλέον βάναυση λιτότητα μαθαίνουμε, από διεθνείς και γι αυτό έγκυρες πηγές, πως αυξήθηκε ο εθνικός μας πλούτος κατά 8,5%; Και μάλιστα όταν γίνεται γνωστό διεθνώς ότι η αύξηση αυτή δεν αξιοποιήθηκε ούτε για την καταπολέμηση της ύφεσης, ούτε για την αντιμετώπιση της ανεργίας, αλλά και ούτε για την ανάταξη της Παιδείας και της Υγείας, αφού ενθηλακώθηκε, κατά αποκλειστικότητα, από μια οικονομική ολιγαρχία που αντιστοιχεί στο 1% του πληθυσμού και η οποία συμβαίνει να ελέγχει το 56,5% του εθνικού πλούτου της χώρας; Αλλά και όσον αφορά την αποπληρωμή του χρέους, τι συμπέρασμα να βγάλουν οι πολίτες για την αποτελεσματικότητα της ακολουθούμενης πολιτικής, όταν μετά από 5 χρόνια σκληρής λιτότητας σε βάρος τους, μαθαίνουν ότι το χρέος εκτινάχθηκε αντί να περιοριστεί;

Είναι λυπηρή η διαπίστωση ότι σε συνθήκες οικονομικής και πνευματικής στέρησης, μια γενιά, για πρώτη φορά μετά τη Μεταπολίτευση, αντιμετωπίζει την προοπτική να ζήσει χειρότερα από τη προηγούμενη και να έχει λιγότερες ευκαιρίες στη μόρφωση και μέσω αυτής και στην ανάπτυξη και την ευημερία. Κι είναι ακόμα πιο δυσάρεστη η διαπίστωση ότι η φτώχεια και η πνευματική ένδεια διαμορφώνουν συνθήκες ευνοϊκές για την ενίσχυση ολοκληρωτικών ιδεών και την εμφάνιση φασιστικών φαινομένων, που απειλούν το κεκτημένο της ελευθερίας και της δημοκρατίας.


Κι εδώ αρχίζουν τα χειρότερα: Προκειμένου η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου να κρύψει την αλήθεια και να προστατέψει την καταφανώς νεοφιλελεύθερη και αντικοινωνική πολιτική της από την εξαγριωμένη κοινωνία, επιστρατεύει τα ΜΑΤ και τους εισαγγελείς, φιμώνοντας τις διαμαρτυρίες, καταστέλλοντας τις αντιδράσεις και ποινικοποιώντας την αντίθετη γνώμη. Μετά το μαύρο της ΕΡΤ και τον έλεγχο των ΜΜΕ, το σοβαρότερο πλήγμα το οποίο δέχθηκε η Δημοκρατία και οι ελευθερίες στη χώρα μας από τη δικτατορία μέχρι σήμερα, συμβαίνει στις μέρες μας και λαμβάνει χώρα ενώπιόν μας. Και μάλιστα με τη συνέργεια πρυτάνεων, που αντί να υπηρετούν τα συμφέροντα της κοινωνίας και της ακαδημαϊκής τους κοινότητας, αποδέχτηκαν το ρόλο του... κυβερνητικού βραχίονα, σε μια επιχείρηση επιβολής του δόγματος «Νόμος και Τάξις».

Ζούμε μια από τις πλέον μαύρες σελίδες της ιστορίας μας. Η διαπίστωση ότι υποχωρήσαμε ως χώρα, ως οικονομία, ως κοινωνία, αλλά και ως πολιτισμός είναι θλιβερή, καθώς μαρτυρά τον... Συσσίφειο χαρακτήρα της προσπάθειας για βελτίωση της ζωής στην Ελλάδα. Ταυτόχρονα όμως η διαπίστωση των τεράστιων ελλειμμάτων σε κεφαλαιώδεις τομείς της σημερινής πραγματικότητας, όπως αυτών της Οικονομίας, του Κοινωνικού Κράτους και της Παιδείας, αλλά και εν τέλει και της ίδιας της Δημοκρατίας, δίνει το έναυσμα για το ξεκίνημα νέων αγώνων από την πλευρά της κοινωνίας, η οποία αντιλαμβάνεται πλέον επιτακτική την ανάγκη να πάρει τη ζωή που της κλέβουν και πάλι στα χέρια της.

Αυτό είναι το σημερινό μήνυμα της 17 Νοέμβρη κι αυτή η μεγάλη μας ευθύνη απέναντι στην ιστορία της πατρίδας μας...

πηγή: tvxs

μια λεπτή γραμμή

η διαφορά μεταξύ της ελευθερίας και της σκλαβιάς σε μία γραμμή

banksy

φιλελελλάδα

κάντε βουτιές και απολαύστε το καλοκαίρι στις παραλίες όσο προλαβαίνετε!

 όσο ακόμη είναι δωρεάν...

γιατί εντός ολίγου θα "αναπτυχθούν", που λένε και οι φιλελέδες...

θα ξεφυτρώσουν κάτι ξενοδοχειάρες....

κάτι γηπεδάρες για γκολφ...

να γουστάρει ο κάθε εγχώριος, βαλκάνιος ή ευρωπαίος μαφιόζος, που θα μπορεί να πληρώνει για να λιάζει τη μάπα του και να βρέχει τ'αρχίδια του στο απέραντο γαλάζιο της ευρωπαϊκής αποικίας.

ολ ινκλούσιβ...μαζί με το αγαπημένο σου αρμυρίκι...ή το πεύκο που γέρνει και κάνει σκιά από τότε που πήγαινες πιτσιρικάς με τον μπαμπά σου για να κάνεις μακροβούτια με τη μάσκα..

νέα ελλάδα που λέει και ο "καταλληλότερος" πλασιέ..

σιγά μη μας αφήνανε να ζούμε επιζούμε σε μια χώρα με τέτοιο κλίμα και τέτοια ακτογραμμή, στο τζάμπα..