τα φιλελέδικα χάπατα και η αποανάπτυξη

Η εκδίκηση της υπερεργασίας

26 Αυγ, ’18

Αγαπητέ μου blogger

Κάμποσα χρόνια πριν, όταν οι οπαδοί της νεοφιλελεύθερης ανοησίας ήταν λίγοι και μαζεμένοι στο καβούκι τους, υπήρχε ένα σχόλιο που κάναμε για τη συστηματική υπερεργασία. Λέγαμε πως, αν σε μια θέση εργασίας υπάρχει διαρκής υπεραπασχόληση, τότε, είτε η δουλειά είναι κακώς ή καθόλου οργανωμένη, είτε χρειάζεται περισσότερα (ή καλύτερα) άτομα.

Υπήρχε, βέβαια, και η ελληνική ιδιαιτερότητα, όπου, εκτός από τα προηγούμενα που συνέβαιναν ταυτόχρονα, είχες και κάποιον ηλίθιο προϊστάμενο ή αφεντικό που το μοναδικό του ταλέντο ήταν να περιπλέκει τα πράγματα και να διογκώνει την εργασία, για να κάνει τη φιγούρα του στον ιδιοκτήτη ή επειδή πίστευε πως έτσι δείχνει το κύρος του.

Μετά μπήκαμε στον αστερισμό της εντατικοποίησης κι έτσι βρήκαν ευκαιρία πάμπολλα λαμόγια να βγάλουν φράγκα και αρκετοί δήθεν μανατζαραίοι να ξεδιπλώσουν τη μ@λακία που τους έδερνε τρέχοντας σε διάφορα χαζο-σεμινάρια διαχείρισης χρόνου.

‘’Time management’’ σου λέει, και σε καθίζει σε ταχύρυθμη εκπαίδευση για να σου μάθει πως θα χωρέσεις όσο το δυνατόν περισσότερες δραστηριότητες στο 14ωρο που έχεις βάλει για στόχο.

Επειδή οι 12 ώρες που καθημερινά καταθέτεις στον εργοδότη δεν αρκούν, αφού ο διπλανός σου πιάνει τις 14 και μοστράρεται για πιο σημαντικό πρόσωπο στη γαλέρα.

οι όροι και τα όρη, τ'άγρια βουνά

Στις αρχές αυτού του μήνα, ο Άρειος Πάγος απεφάνθει, ότι η μη καταβολή των δεδουλευμένων δεν συνιστά βλαπτική μεταβολή των όρων εργασίας για τον εργαζόμενο. Τονίζω, ΔΕΝ συνιστά.

Για όσους έχετε την απορία, όχι, δεν είπαν τίποτα για το αν αυτό, συνιστά μεταβολή των όρων ζωής για τον εργαζόμενο. Υποθέτω ότι το δικαστήριο θα ήταν αναρμόδιο για να αποφανθεί γι αυτό. Εξάλλου τι να πουν? Ότι δεν συνιστά "βλάβη" (πολύ πλάκα έχουν τα νομικίστικα) για τη ζωή κάποιου, το να δουλεύει και να μην πληρώνεται? Λέτε να τολμούσαν να ΄λεγαν ότι δεν συνιστά βλαπτική μεταβολή των όρων ζωής κάποιου, όταν κρατάει όλο το κέρδος απ'τον κόπο του ο καργιόλης ο αφεντικός του? Δεν θέλω να λαϊκίσω, αλλά δεν θα τολμούσαν, γιατί θα τους διέψευδε η ίδια η ζωή. Μόλις προχθές μια 42χρονη αυτοκτόνησε, όντας απλήρωτη 15 μήνες.

Οι δικαστές και δη οι Αρεοπαγίτες δεν είναι τίποτα περίεργοι, που θέλουν να τρολάρουν την κοινωνία και μάλιστα σε περίοδο ανθρωπιστικής κρίσης. Δικάζουν και βγάζουν αποφάσεις βάση κάποιων νόμων. Στην αστική (και πολύ αστεία) δημοκρατία μας λοιπόν, είναι οκ να τον έχεις τον άλλο σκλάβο και να τον ταϊζεις μόνο με "μπράβο".

Σε ένα σοβαρό κράτος ο καπιταλισμός θα κρατούσε τα προσχήματα και θα έκοβε τον κώλο του αρχίδη, που τολμάει κι έχει απλήρωτους τους υπαλλήλους του. Για να μπορούν κι αυτοί να συνεχίσουν να ζούνε κάπως αξιοπρεπώς, να πληρώνουν τους φόρους τους, να καταναλώνουν και να ονειρεύονται με σκυφτό το κεφάλι μεγαλύτερο αυτοκίνητο. Να μπορούν να υπάρχουν (και αν το θες, να αποτελούν και "παράδειγμα προς μίμηση" για τους ακόμα χαμηλότερους στο ράνκινγκ, τους απόκληρους). Στην μπανανία μας όμως, αποφασίσαμε να είμαστε "ανταγωνιστικοί". Σε "προσφορά". Λίγο πριν την ημερομηνία λήξης.

η δημοκρατία στην Ευρωλάνδη

Επαναφορά Λαϊκών Ρυθμίσεων (People Defaults)

Μαρινόπουλος Α.Ε.: Εδώ και τώρα, κρατικοποίηση

30/06/2016

Β.Σ.

Πηγή: Kommon

Η αίτηση πτώχευσης εν λειτουργία του εμπορικού κολοσσού «Μαρινόπουλος Α.Ε.» κινδυνεύει να εξελιχθεί σε μια ελληνική Lehman Brothers με βαρύτατες συνέπειες για το σύνολο της οικονομίας.

Πάνω από 12.000 εργαζόμενοι του Ομίλου και οι οικογένειές τους μπορεί από στιγμή σε στιγμή να πεταχτούν στο δρόμο της ανεργίας, πάνω από 2.500 είναι οι μεγάλες, μεσαίες και μικρές επιχειρήσεις που θα πληγούν καίρια από ένα πιθανό κλείσιμό του, ενώ δεν θα μείνουν άθιχτες και οι «συστημικές τράπεζες».

Το σύνολο των χρεών του ομίλου ανέρχονται στα 1,32 δισεκατομμύρια ευρώ, δηλαδή, κοντά στο 1% του ελληνικού ΑΕΠ! Πάνω από μισό δισ. ευρώ είναι οι μεταχρονολογημένες πληρωτέες επιταγές, πάνω από 400 εκ. τα χρέη σε προμηθευτές, 200 εκ. στις τέσσερις «συστημικές τράπεζες», 280 εκ. σε τράπεζες και εταιρείες του εξωτερικού.

Ωστόσο, όσο μεγάλα κι αν είναι αυτά τα νούμερα, ακόμη μεγαλύτερη σημασία αποκτούν τα χρέη της προς τα ταμεία ασφάλισης των εργαζομένων, που ανέρχονται σε 51 εκ. και στην εφορία που ανέρχονται σε 49 εκ. ευρώ.

Με την κίνησή του να προσφύγει τώρα σε αίτηση πτώχευσης, που θα εκδικασθεί καταρχήν την Παρασκευή 1η Ιουλίου, αλλά θα κριθεί τελικά, το νωρίτερο τον Σεπτέμβριο, ο Μαρινόπουλος εκβιάζει ταυτόχρονα τις τράπεζες, την κυβέρνηση και τους προμηθευτές, μα πάνω από όλα τους εργαζόμενούς του, με τον κίνδυνο της… δικής του κατάρρευσης. «Αν με αφήσετε, αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλλων»! «Σώστε με για να σωθείτε»!

Τώρα, οι «αριστεροί» μαθητευόμενοι μάγοι του νεοφιλευθερισμού, με πρώτο τον αρμόδιο υπουργό κ. Σταθάκη, τρέχουν να μαζέψουν τα απόνερα του success story του Τσίπρα, εκλιπαρώντας για μια λύση τις τράπεζες, τους άλλους πιστωτές και τον Σκλαβενίτη, ο οποίος φερόταν ως υποψήφιος συνεταίρος του Μαρινόπουλου, αλλά όταν κατάλαβε το μέγεθος της χρεοκοπίας του, φαίνεται ότι έκανε πίσω από το σχέδιο συνεργασίας.

Πολύ δύσκολο να πετύχουν όλοι αυτοί. Διότι, για να σωθεί ο Μαρινόπουλος, είτε θα πρέπει οι τράπεζες να του δώσουν δάνειο το λιγότερο μισό δισεκατομμύριο ευρώ, όταν πριν δυο χρόνια του έδωσαν 200 εκ. και τη στιγμή που δεν έχουν ακόμη καθαρίσει με τα υπόλοιπα «τοξικά δάνεια», είτε θα πρέπει τράπεζες και προμηθευτές να δεχτούν «κούρεμα» των χρεών του κατά 40-60%. Αλλά, όπως δίδαξε και ο μέντοράς τους, ο Σόιμπλε, «κούρεμα δεν τίθεται στο τραπέζι», απλά γιατί έπειτα, ο κάθε πικραμένος θα ζητάει κι αυτός το μερίδιό του.

Σε κάθε περίπτωση, για να σώσουν όλοι αυτοί τον όμιλο, θα απαιτήσουν ένα «μπίζνες πλαν» που θα περιλαμβάνει κλεισίματα εκατοντάδων υποκαταστημάτων, χιλιάδες απολύσεις με αποζημιώσεις – ψίχουλα, μεγάλες μειώσεις των μισθών όσων μείνουν και συνθήκες εργασιακής γαλέρας.

Για τη μαχόμενη και αντικαπιταλιστική Αριστερά, για το ταξικό εργατικό κίνημα, είναι η ώρα της δημιουργικής εφαρμογής του περίφημου «αντικαπιταλιστικού μεταβατικού προγράμματος» σε σύνδεση με τις ανάγκες των εργαζόμενων του ομίλου και όλου του λαού.

Η «Μαρινόπουλος Α.Ε.» είναι μια «εθνική» επιχείρηση, μετά την αποχώρηση της γαλλικής πολυεθνικής Carrefοur. Μέχρι τώρα ήταν ο ηγέτης του κλάδου με πάνω από 600 υποκαταστήματα και πάνω από 2 δισ. εκτιμώμενο τζίρο (εκτιμώμενο, διότι δεν έδινε ισολογισμούς εδώ και τρία χρόνια!). Η χρεοκοπία του ομίλου αποδεικνύει ότι η ατομική καπιταλιστική ιδιοκτησία, η «παγκοσμιοποίηση» και ο ελεύθερος ανταγωνισμός, ειδικά σε συνθήκες κρίσης, δεν μπορούν να αναλάβουν με επιτυχία την ομαλή και αποτελεσματική λειτουργία του εμπορίου, της διατροφής και της εργασίας σε έναν τόσο ζωτικό κλάδο!

Τώρα είναι η ώρα της προβολής ενός καίριου αιτήματος του «μεταβατικού προγράμματος»: Εργατικό –λαϊκό και αριστερό – πολιτικό μέτωπο για την κρατικοποίηση της «Μαρινόπουλος Α.Ε.», χωρίς καμία αποζημίωση για τους εγκληματίες ιδιοκτήτες του και με εργατικό, λαϊκό και κοινωνικό έλεγχο.

Για να σωθούν όλες οι θέσεις εργασίας, για να συνεχίσουν οι εργαζόμενοι να παρέχουν τρόφιμα και αγαθά για όλο το λαό, ποιοτικά και με φτηνές τιμές. Για να δημιουργηθεί γύρω τους μια στεφάνη συνεταιρισμένων μικρών παραγωγών, με τους συνεταιρισμούς στα δικά τους χέρια. Για να κάτσουν στο σκαμνί όλοι οι υπεύθυνοι για την τραγωδία: ιδιοκτήτες, τραπεζίτες και οι εκάστοτε κυβερνώντες.

Η σωτηρία των εργαζόμενων, των οικογενειών τους και της διατροφής του λαού, πάνω από τους χρεοκοπημένους ιδιοκτήτες και τραπεζίτες, πάνω από το χρέος, το ευρώ και την ΕΕ!

πηγή: info-war

λούμπεεεεεν #9

η εργασία(τους) (με)απελευθερώνει

"ο εργαζόμενος για να γίνει ανταγωνιστικός, πρέπει να απαλλαγεί από δικαιώματα, που λειτουργούν σαν βαρίδια"

Έρευνα της Manowner: Οι εργοδότες δεν βρίσκουν εργαζόμενους που να μην θέλουν αμοιβή

Σύμφωνα με τα ευρήματα της ετήσιας διεθνούς έρευνας έλλειψης ταλέντου της Manowner Group για το 2015, έξι στους 10 εργοδότες στην Ελλάδα δυσκολεύονται να καλύψουν θέσεις εργασίας. Το ποσοστό αυτό είναι το υψηλότερο που καταγράφεται στην Ελλάδα τα τελευταία οκτώ χρόνια διεξαγωγής της έρευνας στη χώρα μας, σημειώνοντας σημαντική αύξηση 17 ποσοστιαίων μονάδων σε σχέση με το 2014, ενώ βρίσκεται 21 μονάδες πάνω από τον παγκόσμιο μέσο όρο (38%).

Η απαίτηση του εργαζόμενου για αμοιβή σε χρήματα (40%) και η έλλειψη διάθεσης για 20ωρη απασχόληση (31%), καταγράφονται ως οι κύριοι λόγοι δυσκολίας κάλυψης θέσεων εργασίας.

η αληθινή είδηση εδώ

η ζωή, ως ένα αλισβερίσι χρόνου

"έξυπνες λύσεις" για βλάκες χρήστες

Οι έξυπνες λύσεις έξυπνα καίγονται. Του Χρήστου Λάσκου

16 May 2015

Νομίζω, δεν είμαι ο μόνος που μου προκύπτει έντονη αναφυλαξία κάθε φορά που, απέναντι στα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα, ακούω να προτείνονται «έξυπνες» και «μοντέρνες» λύσεις. Δεδομένου πως η εξυπνάδα και ο μοντερνισμός σε κάθε περίοδο κρίνονται βάσει του γνωστού καταραμένου συσχετισμού δυνάμεων, προτιμώ, λοιπόν, τις σαφείς, έστω και «ξύλινες», διατυπώσεις.

Στην τωρινή φάση, μάλιστα, με παραδεκτό από όλους πως «ο χρόνος που κερδίσαμε» αναζητείται ως χαμένος, όπως και η ρευστότητα, ως προς την οποία «οι εταίροι δεν έδειξαν μπέσα», δεν υπάρχει το παραμικρό περιθώριο για ασάφειες. Και επειδή υπήρξαν πολλές ασάφειες προηγουμένως, το θέμα είναι η κίνηση προς την άμεση αποσαφήνιση ζητημάτων.

Θα χρησιμοποιήσω ως παράδειγμα, καθόλου τυχαία, το εργασιακό, που αποτελεί, έτσι κι αλλιώς, την καρδιά του κοινωνικού ζητήματος, πάντοτε.

Όπως είναι γνωστό, η προγραμματική εξαγγελία του ΣΥΡΙΖΑ, ανελαστικά έθετε ως αμεσότατη, της πρώτης μέρας, δέσμευση την επαναφορά των εργασιακών δεδομένων στην προ μνημονίου κατάσταση.

Όπως είναι επίσης γνωστό, ο εκβιασμός του Φεβρουαρίου σήμανε μια μεταβολή αυτής της δέσμευσης, η οποία μεταβολή, κατά τη γνώμη μου, ήταν κάτι περισσότερο από υποχώρηση. Θυμίζω τη διατύπωση της συμφωνίας του Φεβρουαρίου, κατά την οποία, αποδεχόμαστε, με τη «συνεισφορά του ΟΟΣΑ» να υιοθετήσουμε «μια «έξυπνη» (smart) νέα προσέγγιση στις συλλογικές συμβάσεις εργασίας με ισορροπία μεταξύ ευελιξίας και δικαιοσύνης. Αυτό περιλαμβάνει την φιλοδοξία για εξορθολογισμό και σε βάθος χρόνου την αύξηση του κατώτατου μισθού με ένα τρόπο που θα διαφυλάξει την ανταγωνιστικότητα και τις προοπτικές της απασχόλησης. Η έκταση και ο χρόνος των αλλαγών στον κατώτατο μισθό θα γίνουν με διαβούλευση με τους κοινωνικούς εταίρους και τους Ευρωπαϊκούς και διεθνούς θεσμούς, συμπεριλαμβανομένου και του ILO, ενώ θα ληφθούν υπόψη οι συμβουλές ενός νέου ανεξάρτητου σώματος (independent body) για το αν οι αλλαγές στους μισθούς είναι σε συνάρτηση με τις εξελίξεις στην παραγωγή και την ανταγωνιστικότητα»[1].

Ισχυρίζομαι πως πρόκειται περισσότερο από υποχώρηση στο μέτρο που η διατύπωση κάνει αποδεκτούς προς επίτευξη όρους, οι οποίοι αποτελούν κατεξοχήν τα αγκωνάρια της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας στα σχετικά ζητήματα. Τα σημεία, δηλαδή, στα οποία παίζεται το πιο χοντρό παιχνίδι. Η «ισορροπία μεταξύ ευελιξίας και δικαιοσύνης» μαζί με τη «σε βάθος χρόνου αύξηση του κατώτατου μισθού με τρόπο που θα διαφυλάξει την ανταγωνιστικότητα» είναι, από αυτήν την άποψη, εμβληματικές φράσεις.

Η ευελιξία ξέρουμε καλά πως δεν είναι καθόλου ασαφής έννοια, όπως και η ανταγωνιστικότητα, άλλωστε. Η πρώτη σημαίνει σαφέστατα πως το «έξυπνο» μοντέλο εργαζόμενου  είναι πλέον ο ενοικιαζόμενος που περιμένει στο τηλέφωνο, να τον καλέσει ο κινέζος, ενώ η δεύτερη ότι αυξήσεις απαγορεύονται μέχρις ότου η κερδοφορία ανακάμψει επαρκώς.

Όπως έγραψε ο Μαρξ πριν από πολλά χρόνια, «[η] άσκηση της εργασιακής δύναμης, δηλαδή η εργασία, είναι η δραστηριότητα ζωής του εργάτη, η εκδήλωση της ζωής του. Και πουλά αυτήν τη δραστηριότητα ζωής σε κάποιον άλλο, προκειμένου να εξασφαλίσει τα αναγκαία για την επιβίωσή του. Έτσι, για τον ίδιο, η δραστηριότητα της ζωής του είναι, απλώς, ένα μέσο που του επιτρέπει να επιβιώνει. Δουλεύει προκειμένου να ζει. Δεν θεωρεί καν την εργασία του μέρος της ζωής του∙ είναι η θυσία της ζωής του. Είναι ένα εμπόρευμα που το δίνει σε κάποιον άλλο… και η ζωή ξεκινά γι’ αυτόν όταν διακόπτεται αυτή η διαδικασία στο τραπέζι, στο σπίτι, στο κρεβάτι».

Και, πάνω σε αυτό, σχολιάζει ο David McNally: «Αν, όμως, η ζωή αρχίζει μετά τη δουλειά, τότε αυτό σημαίνει ότι η δουλειά  -το χρονικό διάστημα, όπου πουλάμε την ενέργειά μας σε κάποιον άλλο- είναι ένα είδος θανάτου, μια απουσία της ζωής. Κατά  τη διάρκεια της δουλειάς βιώνουμε τον «νεκρό χρόνο», ένα διάστημα που δεν υπάρχει ζωή, βιώνουμε τη ζωή του νεκροζώντανου»[2].

Έδωσε μεγάλες μάχες ο κόσμος της εργασίας ενάντια στην καπιταλιστική θέσμιση της ζωής. Ήδη από τις απαρχές, αντιστάθηκε στην κυριαρχία του χρόνου της κεφαλαιοκρατίας. Κι ακόμη κι όταν αυτή επικράτησε οι θεμελιώδεις αγώνες αφορούσαν το ίδιο ζήτημα. Οι σημαντικότερες μεταρρυθμίσεις αυτό ρύθμιζαν.

Γι’ αυτό και οι καπιταλιστές ενδιαφέρονται τόσο πολύ για «τα εργασιακά», ακόμη κι όταν «δεν έχουν δημοσιονομικό κόστος». Ο στόχος είναι ο έλεγχος της ζωής, όλο και περισσότερης ζωής. Ειδικά οι «έξυπνες» λύσεις έχουν ως στόχο τον έλεγχο ολόκληρης της ζωής. Πράγμα που πετυχαίνεται αποτελεσματικά με την κατάργηση κάθε προστασίας και την απόλυτη εξατομίκευση της εργασιακής σχέσης. Όταν και οι 24 ώρες ανήκουν στο αφεντικό: στη δουλειά, στην αναμονή, στη μετάβαση, παντού.

Το καλύτερο «Πανοπτικόν», εσωτερικευμένο, χωρίς την ανάγκη κανενός μπάτσου ή επιστάτη.

Ενάντια, λοιπόν, στις «έξυπνες» λύσεις, να κατατεθεί αμέσως το νομοσχέδιο, που έχει έτοιμο το υπουργείο Εργασίας και που θα έπρεπε πρώτο απ’ όλα να είχε ψηφιστεί. Και να βελτιωθεί κιόλας σε ό,τι αφορά την επαναφορά του κατώτατου.

Να νιώσουν προστατευμένοι οι εργαζόμενοι, να αισθανθούν την ταξική μεροληψία της κυβέρνησης, να το πάρουν πάνω τους το παιχνίδι.

---

[1] Ο Χ. Γεωργούλας, την περασμένη Κυριακή, σχολιάζει με παρόμοιο τρόπο, την «ασάφεια» της περίφημης κοινής δήλωσης Τσίπρα-Γιούνγκερ. Βλ. Τα επίθετα των συμβιβασμών, Εποχή, 10 Μαΐου 2015

[2] Η γη των νεκροζώντανων, από τον τόμο: Καταστροφολογία: Η εσχατολογική πολιτική της κατάρρευσης και της αναγέννησης, εκδόσεις Φάλαινα, 2015

 

πηγή: alterthess

η κανονικοποίηση της επισφάλειας

Η αποδόμηση του γερμανικού εργασιακού θαύματος και, μαζί, των εθνοκεντρικών αφηγήσεων, 

του Οδυσσέα Αϊβαλή

22 Μαρ 2015

Η εργασία του Κλάους Ντέρε για το Ίδρυμα Ρόζα Λούξεμπουργκ «Το γερμανικό εργασιακό θαύμα – Μοντέλο για την Ευρώπη;» είναι επίκαιρη και χρήσιμη – μεταξύ άλλων γιατί δείχνει τα όρια της αντιγερμανικής ρητορικής και της αντίληψης της πολιτικής ως αντιπαράθεσης μεταξύ Ελλάδας και Γερμανίας. Σε λίγες σελίδες αναλύει το «θαύμα» του γερμανικού καπιταλισμού, το οποίο υλοποιήθηκε και συντηρείται με την ένταση της εκμετάλλευσης των γερμανών εργαζομένων, και μέσα από ένα πλέγμα απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων. Η επίθεση του γερμανικού κεφαλαίου στην εργασία είναι παρόμοια με αυτή που εξαπολύθηκε και στην Ελλάδα, γεγονός που δείχνει και το αδιέξοδο της εθνοκεντρικής αφήγησης - ή, με άλλη διατύπωση, την ανάγκη λύσεων που συμπεριλαμβάνουν όλους τους εργαζόμενους της Ευρώπης.

Vincerò

Vincerò!

20 Ιαν. 2015

Χρήστος Λάσκος

Αν είχα να διαλέξω το σήμα-κατεθέν της προεκλογικής καμπάνιας του ΣΥΡΙΖΑ, θα διάλεγα χωρίς δεύτερη σκέψη το «Vincerò!». Λέω για τη θαυμάσια ταινία μικρού μήκους της Νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ, που μέσα σε εξίμισι λεπτά λέει περισσότερα και πιο κρίσιμα απ'ό,τι όλες μαζί οι ακριβοπληρωμένες καμπάνιες των κομμάτων.

Ως γνωστόν, στις μεγάλες στροφές, όπως αυτή που θα ολοκληρωθεί στις 25 Γενάρη, γυρνάμε σχεδόν από ένστικτο στο σημείο εκκίνησης, για να δούμε ποια μπορεί να είναι η συνέχεια. Μιλώντας λοιπόν γι' αυτά που κάνουν την Αριστερά να είναι αυτό που είναι, το «Vincerò!» με γύρισε προς τα κεί. Πρώτα στο μακρινό '90 – τότε που το να υποστηρίζεις ότι «το μέλλον ανήκει στον κόσμο της δουλειάς», φάνταζε παλαιοκομμουνιστική εμμονή όλων ημών που «δεν καταλαβαίναμε». Ύστερα στα χρόνια της πρώτης νικηφόρας ταξικής σύγκρουσης με τους νεοφιλελεύθερους, στις τεράστιες απεργίες για το ασφαλιστικό – εκεί δηλαδή που άρχισε να ξηλώνεται το πουλόβερ του «εκσυγχρονισμού».

Κι έπειτα στον «ΣΥΡΙΖΑ του 4%» – αυτόν που έκανε σημαία του τη «γενιά των 700 ευρώ», εξηγώντας ότι η παρακμή του «μεσαίου χώρου» δεν ήταν απότοκο γενικώς της διαφθοράς και του ξεπεσμού των εισηγητών του, αλλά σύμπτωμα μιας κρίσης εκπροσώπησης που άφηνε εκτός τον κόσμο της δουλειάς, ιδίως τους νέους, ενισχύοντας το αίσθημα της αποστροφής προς τα κόμματα. Από αυτή τη σκοπιά υπερασπιστήκαμε τον Δεκέμβρη και τις πλατείες, που ως γνωστόν πήγαν πέρα ή και ενάντια στα κόμματα – έδειξαν όμως όμως ένα δρόμο για το κόμμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς, βοηθώντας να ισχυριζόμαστε στο εξής πειστικά ότι δεν είναι όλοι ίδιοι.

Γύρισα και στα πιο πρόσφατα χάρη στην ταινία – γιατί οι πρωταγωνιστές του «Vincerò!», αφεντικό και εργαζόμενοι (γυναίκες, μετανάστες, ομοφυλόφιλοι) φάνηκε να έρχονται συχνά σε δεύτερη μοίρα στον λόγο και στην πράξη μας – παραδόξως, τη στιγμή που ανεργία και περικοπές γίνονταν το υπερόπλο των αφεντικών εναντίον μας. Χρειάστηκε, έτσι, να ξαναθυμηθούμε και να ξαναθυμίσουμε πως, παρά τα εικαζόμενα, «μεγάλη πολιτική» για την Αριστερά δεν ήταν η εθνική πολιτική – η εμμονή στο (ελληνικό) χρέος και στους (ξένους) δανειστές. Μεγάλη, και όχι μικρομέγαλη πολιτική είναι να εμπλέκεις τους «μεγάλους όγκους», τους ηττημένους της μνημονιακής διαχείρισης, που δεν τα «έφαγαν» μαζί με κανέναν· πραγματικά μεγάλη πολιτική ήταν να δείχνεις γιατί η Θέουτα της Ισπανίας, με 72,7% ανεργία στους νέους, είναι πολύ πιο κοντά στη Δυτική Μακεδονία του 70,6%, απ' ό,τι η Εκάλη ή η Δροσιά.

Το «Vincerò!» δεν μιλά γι' αυτά από τη σκοπιά του επικοινωνιολόγου, του εργατολόγου ή κάποιου άλλου ειδικού, ούτε τα στριμώχνει σ' ένα γενικόλογο αντιμνημονιακό μανιφέστο. Αντίθετα, στα λεπτά που διαρκούν οι συνεντεύξεις και η εξαλλοσύνη του υποψήφιου εργοδότη, μιλούν χωρίς ενδιάμεσους οι πραγματικοί πρωταγωνιστές της σύγκρουσης, στο πρωταρχικό της πεδίο, στην επιχείρηση: οι εργαζόμενοι για τις ανάγκες τους, το απενοχοποιημένο αφεντικό για το κέρδος και την πειθαρχία. Είναι ακριβώς στο χώρο αυτό, που παύοντας να προσπαθούν μόνοι και πειθήνιοι, οι νέοι άνεργοι καταφέρνουν να αντιστρέψουν τους ρόλους, επιστρέφοντας το φόβο εκεί που πρέπει να ανήκει: στην πλευρά του αφεντικού.

***

Πάνε πολλά χρόνια απ' όταν ο μεγάλος μαρξιστής ιστορικός, ο Έρικ Χόμπσμπάουμ, έγραφε ότι «οι καπιταλιστές έχουν πάψει να φοβούνται». Στη χώρα του, ό,τι πιο κοντινό για τον Μαρξ στο ιδεώδες του «καθαρού» καπιταλισμού, τα τελευταία 7 χρόνια της κρίσης οι μισθοί πέφτουν με ρυθμούς που η Βρετανία δεν είδε ποτέ από το 1862, απ' όταν δηλαδή ξεκίνησαν οι σχετικές καταγραφές· ο Κάμερον, πάλι, ρωτά τους βρετανούς αν αντέχουν να φορτώσουν στα παιδιά τους μια κληρονομιά ογκώδους χρέους. Είναι στα συμφραζόμενα αυτά που, μια πρωτοβουλία παλιών αριστερών –αυτών που το '80 συγκρούστηκαν με τη Θάτσερ και έχασαν, επέμειναν όμως ότι «το μέλλον ανήκει στον κόσμο της δουλειάς»–, έφτιαξαν το Left Unity, εμπνεόμενοι από τον ΣΥΡΙΖΑ. Η νίκη μας, εκτός από δική μας ή του Podemos, θα είναι νίκη και γι' αυτούς: το ισχυρό τους επιχείρημα απέναντι στον ηγεμονικό λαϊκισμό των πλουσίων.

Αλλά το θέμα μου είναι το «Vincerò!». Όχι μόνο για όσα θυμίζει, αλλά κυρίως γι' αυτά που υπαινίσσεται για τo παρόν και το άμεσο μέλλον, ήδη από τον τίτλο: «θα νικήσω». Τα παιδιά μίλησαν απλά και πειστικά για τη μεγαλύτερη αγωνία των νέων ανθρώπων, έπειτα από δεκαετίες ήττας. Πάνω στην ήττα αυτή πάτησε το Μνημόνιο, στα χρόνια του οποίου χάθηκαν πάνω από 850.000 θέσεις εργασίας, που δημιουργήθηκαν σε 17 χρόνια, με ετήσιους ρυθμούς ανάπτυξης 4% για μεγάλο διάστημα. Αυτό ήταν το μεγαλύτερο «success story» του Μνημονίου – κι αυτή είναι η μεγαλύτερη πρόκληση σήμερα για την Αριστερά.

Με τους άνεργους να είναι πια όσοι και οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα, η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ θα είναι νίκη υπό τον όρο ότι αυτοί θα νικήσουν: ότι θα δουν τον κατώτατο μισθό στα 751 ευρώ, το επίδομα ανεργίας να αυξάνεται, τις θέσεις εργασίας και τη δωρεάν μετακίνηση, που προβλέπει το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, να υλοποιούνται. Όχι γενικώς για την «επανεκκίνηση της οικονομίας». Αλλά για να γυρίσει ο φόβος εκεί που ανήκει. Για τη ΒΙΟΜΕ και τη Χαλυβουργία, για τους εργαζόμενους της COCA-COLA και τις καθαρίστριες. Για τη Θέουτα, τη Θεσσαλονίκη και για τα παιδιά που έφυγαν. Για να νικήσουμε.

* Ο Χρήστος Λάσκος είναι υποψήφιος βουλευτής με το ΣΥΡΙΖΑ στην Α' Θεσσαλονίκης

πηγή: tvxs 

 

              

ο αναπτυξιακός εθελοντισμός

εν καιρώ κρίσης η εργασία έγινε απασχόληση

τώρα μεσούσης της "ανάπτυξης" των φιλελέδων μεταρρυθμίζεται σιγά σιγά σε εθελοντισμό

δεν αργεί η στιγμή που ο εθελοντισμός αυτός, θα αναγορευτεί υποχρεωτικός, σε μια πανηγυρική παλινόρθωση της δουλείας ως "αναπτυξιακό εργαλείο και ύψιστο εθνικό μας χρέος"

παγίωση/νομιμοποίηση της στρέβλωσης

@ efsyn

[.....]

οι πολιτικοκοινωνικές εξελίξεις στην Ελλάδα βρίσκονται στο στάδιο της μακροπρόθεσμης παγίωσης του ανώμαλου και πραξικοπηματικού καθεστώτος που επέβαλλε διά της βίας και της αντισυνταγματικής νοθείας η μεταπολιτευτική πολιτική εξουσία σε συνεργασία με την διαπλεκόμενη οικονομική ολιγαρχία, καθώς προσπάθησαν και κατάφεραν να γλιτώσουν την βέβαιη θανατική ποινή των υπεύθυνων για την ασύλληπτη ληστεία εις βάρος του Ελληνικού λαού κατά την περίοδο των τελευταίων 40 χρόνων.

Διαβλέπεται λοιπόν ως επόμενο στάδιο του σχεδίου αποικιοποίησης, τετελεσμένης της πλύσης εγκεφάλου περί «κρίσης», η θεμελίωση της νέας τάξης πραγμάτων, αυτής της τάξης πραγμάτων στην οποία αποσκοπούσαν τα Μνημόνια και η προπαγάνδα περί αυτών, μια τάξη πραγμάτων αντισυνταγματική, αντιλαϊκή, εθνοπροδοτική, βίαιη και νόθα, μια τάξη πραγμάτων έκνομη την οποία οι Έλληνες δέχτηκαν αγόγγυστα στην πλειοψηφία τους, αφ’ ενός παραπλανημένοι από την ακραία διαστρέβλωση των Μέσων Μαζικής Λοβοτομής, αφ’ εταίρου ανίκανοι να αντιδράσουν λόγω της επίκτητης πνευματικής και ηθικής τους παθογένειας.

Η παγίωση αυτού του νέου καθεστώτος γίνεται με την επίδειξη των νέων κοινωνικών και ηθικών αξιών που το διέπουν. Η πρώτη αξία που διδάσκεται κανείς κατά την θεμελίωση του νέου καθεστώτος είναι η απόλυτη έλλειψη της οποιασδήποτε αναστολής μπροστά στην έννοια της νομιμότητας, αλλά και η ταυτόχρονη και εσκεμμένη ακραία πρόκληση απέναντι στο κοινωνικό σύνολο διά του σκανδαλισμού του κοινού περί δικαίου αισθήματος, αφού το σοκ είναι πάντα ο καλύτερος τρόπος να εξουδετερώσεις τον αντίπαλο.

[.....]

απόσπασμα από το τελευταίο άρθρο του Παναγιώτη Χατζηστεφάνου Σύγχρονοι Ελληνικοί ανθρωπότυποι.