Atenistas-TEDx: Όταν η ανθρώπινη βλακεία συναντά την νεοφιλελεύθερη επέλαση
18/11/2014
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο
valuewhatworths
και στο φύλλο #25
της εφημερίδας δρόμου Απατρις.
Tον τελευταίο καιρό βλέπουμε συνεχώς
νέες μορφές εθελοντισμού να εμφανίζονται και νέα προσχήματα να αναδύονται για
την θεμελίωση τους. Το κράτος αφού έχει ισομοιράσει την ευθύνη τις οικονομικής
κρίσης, άρχισε να θέτει και νέους όρους για την υπέρβαση αυτής της κρίσης. Η νέα
νοοτροπία που αναπτύσσεται μετά την αφομοίωση και την εσωτερίκευση αυτής της
ευθύνης από τα παντός είδους φιλήσυχα και ειρηνοποιά κοινωνικά υποκείμενα είναι
η προσπάθεια διαχείρισης αυτής της κρίσης και η υποκατάσταση του
κράτους εκεί που ηθελημένα απουσιάζει. Αυτή είναι η μια όψη του
νομίσματος που ορίζει την επαναστατικότητα σαν εργαλείο διαχείρισης της κρίσης
και ως το χρύσωμα του χαπιού στην αρρώστια του συστήματος και όχι σαν μια
πρακτική για την ανατροπή του. Αυτή είναι όμως η μια όψη του νομίσματος.
Εθελοντισμός και ανθρώπινη
βλακεία
Η άλλη όψη του νομίσματος που
πραγματώνεται πάνω στην ηλιθιότητα και λειτουργεί περισσότερο σαν μια μορφή
ψυχοθεραπείας είναι η κατευθυνόμενη αποβλάκωση. Αυτή δεν
καλείται να διαχειριστεί την υπάρχουσα κρίση αλλά καλείται να αποβλακώσει και
τον τελευταίο ζωντανό περιτυλίγοντάς τον με σερπαντίνες, χρώματα και μπουκάλια
αναψυκτικών για την διάσωση της φώκιας στη Χονολουλού. Παραδείγματα ταξικά
ασυνείδητων υποκειμένων με ψυχοτραυματικούς συνδέσμους ηλιθιότητας όπως οι ατενίστας
και οι ΜΚΟ ή οι φοιτητικοί οργανισμοί που μαζεύουν τις τσίχλες από τα παγκάκια
περισσεύουν.
Οι λοβοτομημένοι είναι αρκετοί μόνο
που δεν υπάρχουν περιθώρια για χαζοχαρούμενα παιδάκια που δεν ξέρουν που να
ξοδέψουν το παραπάνω χαρτζιλίκι που τους έδωσε ο μπαμπάς. Δεν υπάρχουν
περιθώρια για άλλους ψυχασθενικούς που επειδή είχε τελειώσει το τσάι από φύκι
Νεκράς Θάλασσας ή η ζεστή σοκολάτα με τριμμένη ταραμοσαλάτα αποφάσισαν να βγούν
στο δρόμο και να βαφτίζουν το μάζεμα τσίχλας από παγκάκια σε προσπάθεια ενασχόλησης
με τα κοινά. Και για να τελειώνουμε.
Το να ξύνεις τσίχλες από τα
πεζοδρόμια ή να καθαρίζεις τοίχους από τις αφίσες τη στιγμή που στο διπλανό
στενό πεθαίνει κόσμος και δε λες κουβέντα γι’ αυτό δεν είναι
ακτιβισμός. Είναι κοινωνική αφασία. Και σε κάνει να φαίνεσαι απάνθρωπος.
Και κτήνος. Τα τετ-α-τετ με τον Καμίνη ο οποίος λέει
δημόσια ότι οι ατενίστας είναι η αγαπημένη του ομάδα πολιτών δεν είναι
ακτιβισμός, είναι ψυχιατρική νόσος. Το να ντύνεις με πουλόβερ τα δέντρα στην
πλατεία Κλαυθμώνος, εκεί που ο Καμίνης τα Χριστούγεννα του 2011 είχε ξηλώσει τα
παγκάκια για να μην κοιμούνται εκεί οι άστεγοι, ενώ το 2012 βρέθηκαν σε κάδους
σκουπιδιών δίπλα στο Δημαρχείο πεταμένες κουβέρτες, ρούχα και παιχνίδια που
είχαν συγκεντρωθεί για άπορα παιδιά με τον Καμίνη να δηλώνει ότι τα πέταξαν
γιατί ήταν τόσα πολλά που δε χωρούσαν στις αποθήκες του δήμου, δεν είναι
ακτιβισμός.
Είναι το
σύνδρομο της Στοκχόλμης.Και
καθώς αλλάζουν οι λέξεις αλλάζουν και οι έννοιες, αλλάζει και η κοινωνική
αφομοίωση των εννοιών. Οι ατενίστας λοιπόν βαφτίζονται ακτιβιστές όπως οι
Χρυσαυγίτες βαφτίζονται αγανακτισμένοι πολίτες, όπως η αλλοτρίωση του κέντρου
και το rethinkAthens βαφτίζονται εξευγενισμός, όπως οι κοινωνικοί αγωνιστές
βαφτίζονται τρομοκράτες, όπως ο Θεοφίλου βαφτίζεται ένοχος, όπως τα σχέδια για
την Λαμπεντούζα βαφτίζονται σχέδια διάσωσης.
