solidarity in action by some beautiful people

              

στον ταξικό πόλεμο με σκαρπίνι και πουλόβερ στους ώμους

Atenistas-TEDx: Όταν η ανθρώπινη βλακεία συναντά την νεοφιλελεύθερη επέλαση

18/11/2014

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο valuewhatworths και στο φύλλο #25 της εφημερίδας δρόμου Απατρις.

Tον τελευταίο καιρό βλέπουμε συνεχώς νέες μορφές εθελοντισμού να εμφανίζονται και νέα προσχήματα να αναδύονται για την θεμελίωση τους. Το κράτος αφού έχει ισομοιράσει την ευθύνη τις οικονομικής κρίσης, άρχισε να θέτει και νέους όρους για την υπέρβαση αυτής της κρίσης. Η νέα νοοτροπία που αναπτύσσεται μετά την αφομοίωση και την εσωτερίκευση αυτής της ευθύνης από τα παντός είδους φιλήσυχα και ειρηνοποιά κοινωνικά υποκείμενα είναι η προσπάθεια διαχείρισης αυτής της κρίσης και η υποκατάσταση του κράτους εκεί που ηθελημένα απουσιάζει. Αυτή είναι η μια όψη του νομίσματος που ορίζει την επαναστατικότητα σαν εργαλείο διαχείρισης της κρίσης και ως το χρύσωμα του χαπιού στην αρρώστια του συστήματος και όχι σαν μια πρακτική για  την ανατροπή του. Αυτή είναι όμως η μια όψη του νομίσματος.

Εθελοντισμός και ανθρώπινη βλακεία

Η άλλη όψη του νομίσματος που πραγματώνεται πάνω στην ηλιθιότητα και λειτουργεί περισσότερο σαν μια μορφή ψυχοθεραπείας είναι η κατευθυνόμενη αποβλάκωση. Αυτή δεν καλείται να διαχειριστεί την υπάρχουσα κρίση αλλά καλείται να αποβλακώσει και τον τελευταίο ζωντανό περιτυλίγοντάς τον με σερπαντίνες, χρώματα και μπουκάλια αναψυκτικών για την διάσωση της φώκιας στη Χονολουλού. Παραδείγματα ταξικά ασυνείδητων υποκειμένων με ψυχοτραυματικούς συνδέσμους ηλιθιότητας όπως οι ατενίστας και οι ΜΚΟ ή οι φοιτητικοί οργανισμοί που μαζεύουν τις τσίχλες από τα παγκάκια περισσεύουν.

Οι λοβοτομημένοι είναι αρκετοί μόνο που δεν υπάρχουν περιθώρια για χαζοχαρούμενα παιδάκια που δεν ξέρουν που να ξοδέψουν το παραπάνω χαρτζιλίκι που τους έδωσε ο μπαμπάς. Δεν υπάρχουν περιθώρια για άλλους ψυχασθενικούς που επειδή είχε τελειώσει το τσάι από φύκι Νεκράς Θάλασσας ή η ζεστή σοκολάτα με τριμμένη ταραμοσαλάτα αποφάσισαν να βγούν στο δρόμο και να βαφτίζουν το μάζεμα τσίχλας από παγκάκια σε προσπάθεια ενασχόλησης με τα κοινά. Και για να τελειώνουμε.

Το να ξύνεις τσίχλες από τα πεζοδρόμια ή να καθαρίζεις τοίχους από τις αφίσες τη στιγμή που στο διπλανό στενό πεθαίνει κόσμος και δε λες κουβέντα γι’ αυτό δεν είναι ακτιβισμός. Είναι κοινωνική αφασία. Και σε κάνει να φαίνεσαι απάνθρωπος. Και κτήνος. Τα τετ-α-τετ με τον Καμίνη ο οποίος λέει δημόσια ότι οι ατενίστας είναι η αγαπημένη του ομάδα πολιτών  δεν είναι ακτιβισμός, είναι ψυχιατρική νόσος. Το να ντύνεις με πουλόβερ τα δέντρα στην πλατεία Κλαυθμώνος, εκεί που ο Καμίνης τα Χριστούγεννα του 2011 είχε ξηλώσει τα παγκάκια για να μην κοιμούνται εκεί οι άστεγοι, ενώ το 2012 βρέθηκαν σε κάδους σκουπιδιών δίπλα στο Δημαρχείο πεταμένες κουβέρτες, ρούχα και παιχνίδια που είχαν συγκεντρωθεί για άπορα παιδιά με τον Καμίνη να δηλώνει ότι τα πέταξαν γιατί ήταν τόσα πολλά που δε χωρούσαν στις αποθήκες του δήμου, δεν είναι ακτιβισμός.

Είναι το σύνδρομο της Στοκχόλμης.Και καθώς αλλάζουν οι λέξεις αλλάζουν και οι έννοιες, αλλάζει και η κοινωνική αφομοίωση των εννοιών. Οι ατενίστας λοιπόν βαφτίζονται ακτιβιστές όπως οι Χρυσαυγίτες βαφτίζονται αγανακτισμένοι πολίτες, όπως η αλλοτρίωση του κέντρου και το rethinkAthens βαφτίζονται εξευγενισμός, όπως οι κοινωνικοί αγωνιστές βαφτίζονται τρομοκράτες, όπως ο Θεοφίλου βαφτίζεται ένοχος, όπως τα σχέδια για την Λαμπεντούζα βαφτίζονται σχέδια διάσωσης.

στιγμές πλούτου

Χωρίς οικογένεια

4 Ιαν, ’14

Pitsirikos

Την νιώθεις την κούραση γύρω σου. Και πάνω σου. Την νιώθεις στα βλέμματα των ανθρώπων. Στις κουβέντες που μένουν μισές. Στα «επαναστατικά» λόγια για τις ρήξεις και τις ανατροπές που παίζουν πια από κασέτα• οι εκφωνητές έφυγαν. Νιώθεις την κούραση και στα καθεστωτικά παπαγαλάκια. Πόσες φορές να πεις τα ίδια ψέματα; Πόσες φορές να υποδυθείς τον νικητή στην χώρα των ηττημένων;

Από το «ο σώζων εαυτόν σωθήτω- την κυρίαρχη ιδεολογία στην χώρα τα τελευταία χρόνια- περνάμε σιγά σιγά στο «άντε να πεθάνουμε, να ησυχάσουμε».

Είναι κι αυτό μια κάποια εξέλιξη.

Χτες στο ίδρυμα, τα παιδιά ήταν ασυγκράτητα.

Χάρηκαν που μας είδαν – πιο πολύ από ποτέ- αλλά στην ομάδα μιλούσαν όλα μαζί. Με το δίκιο τους.

Η Α. είπε στην ομάδα ότι η μεγαλύτερη επιθυμία της είναι να βρεθεί μια οικογένεια να την υιοθετήσει.

Όλα τα παιδιά στο ίδρυμα αυτή την επιθυμία έχουν αλλά δεν την λένε. Δεν το παραδέχονται, ειδικά τα αγόρια.

Όταν έχεις καταλάβει πως τα χρόνια πέρασαν και είναι πια απίθανο να βρεθεί μια οικογένεια να σε υιοθετήσει, κάνεις πως δεν σε νοιάζει. Κι εγώ αυτό θα έκανα στην θέση τους. Σιγά μην κλάψω.

Η Α. επιμένει να εκφράζει την επιθυμία της να υιοθετηθεί. Επειδή ξέρει –όπως όλα τα παιδιά- πως πλησιάζει η ώρα που θα βρεθεί σε κάποιο άλλο ίδρυμα.

Μετά από κάποια ηλικία, τα παιδιά στέλνονται σε άλλα ιδρύματα, σε γηροκομεία και άλλες μονάδες. Για να πεθάνουν εκεί. Χώρια από τους φίλους τους με τους οποίους μεγάλωσαν μαζί.

Τα παιδιά νομίζουν πως είμαστε πλούσιοι. Μάλλον είναι βέβαια πως είμαστε ζάπλουτοι. Αφού δεν ζούμε σε ίδρυμα, αφού μπορούμε και περπατάμε, αφού έχουμε οικογένειες, αφού μπορούμε ακόμα να κάνουμε κάνα δώρο και να πηγαίνουμε σε κάνα θέατρο, αφού έχουμε τον χρόνο να είμαστε εθελοντές στο ίδρυμα, πρέπει να είμαστε κροίσοι.

Όταν τους λες πως δεν είσαι πλούσιος, σε κοιτάνε καχύποπτα. Δεν σε πιστεύουν.

«Δεν πεθαίνω σαν χώρα, η χώρα έχει πεθάνει» λέει η Α. καθώς φεύγουμε από το ίδρυμα.

Είναι στενοχωρημένη όπως και η Π.

Ξέρουμε πως κάποια μέρα θα πάμε και κάποιο από τα παιδιά δεν θα είναι εκεί. Και μπορεί να μην το ξαναδούμε ποτέ. Και μετά θα ακολουθήσουν και τα άλλα παιδιά.

Από την αρχή το ξέραμε αυτό. Ήμουν ο πρώτος που είχε πει «και τι ακριβώς κάνουμε εμείς εδώ, αφού ξέρουμε πως πάμε ντουγρού στον τοίχο και πως δεν πρόκειται να καταφέρουμε τίποτα, αφού τίποτα δεν εξαρτάται από εμάς και το μέλλον των παιδιών είναι προδιαγεγραμμένο;».

Αλλά η «λογική» απάντηση είναι πως εσύ κάνεις ό,τι μπορείς για μερικές στιγμές χαράς και συντροφικότητας για τα παιδιά. Να έχουν κάτι να θυμούνται μετά. Αν και σκέφτομαι πως, αν έχεις περάσει και καλές στιγμές στη ζωή σου, μπορεί να είναι ακόμα χειρότερα μετά αν βρεθείς σε κάποιο άθλιο ίδρυμα.

Είναι κάπως σαν τον ήρωα της ταινίας «Δώδεκα χρόνια σκλάβος». Από ελεύθερος άνθρωπος με αξιοπρέπεια, οικογένεια και σπίτι, βρίσκεται σκλάβος στις φυτείες του Αμερικάνικου Νότου.

Όποιος θέλει να δει ποια είναι η πραγματική εικόνα της Ελλάδας σήμερα, ας επισκεφτεί κάποιο ίδρυμα για παιδιά.

Τα κονδύλια κόβονται, το προσωπικό μειώνεται –απολύονται γυναίκες που είναι σαν μητέρες για τα παιδιά (παιδιά που ήδη είναι ορφανά)-, τα παιδιά μένουν πια σε θαλάμους με πολύ περισσότερα παιδιά που έχουν διαφορετικά προβλήματα από τα δικά τους (ένα παιδί που έχει μόνο κινητικά προβλήματα μπορεί να βρεθεί σε ένα θάλαμο με παιδιά που έχουν νοητικά προβλήματα), και η εγκατάλειψη είναι πασιφανής.

Το βράδυ, συζητάμε με την Μ. και την Α. Συζητάμε για όλα. Για το ίδρυμα, για ταινίες, για θέατρα κλπ.

Κάποια στιγμή, η Μ. μας λέει πως ένας γνωστός της που είχε μια περιπέτεια με την υγεία του έκανε PSI.

«PSA» της λέω και σκάμε στα γέλια.

Μετά από τέτοιο βομβαρδισμό οικονομικών ειδήσεων επί τόσα χρόνια, είναι λογικό να λέει PSI το PSA. Από δω και πέρα, θα μιλάμε για θέματα υγείας, με οικονομικούς όρους.

«Ναι» λέει η Α., «θα λέμε για κούρεμα αντί για εγχείριση». Γέλια ξανά.

Μετά δίνουμε ραντεβού για σήμερα, να πάμε στον ήλιο. Αν έχει ήλιο. Έχει.

Εγώ, πάντως, περιμένω να έρθει η άνοιξη. Για να μπω στην θάλασσα. Και να χαθώ.

 

πηγή: pitsirikos

για όσους αντέχουν μεγαδόσεις αγάπης

Στο ίδρυμα

20 Νοε, ’12

Pitsirikos

Το τελευταίο διάστημα πηγαίνω σε ένα ίδρυμα για παιδιά. Όχι συχνά, μια φορά την εβδομάδα. Με ρώτησε μια παιδική μου φίλη, αν θα ήθελα να πάω να κάνουμε ομάδα με τα παιδιά–μαζί με μια ακόμα παιδική φίλη- και πήγα. Είχα πάει ξανά παλιότερα στο ίδρυμα αλλά μόνο σε πάρτι.

Είμαστε τρεις οι μεγάλοι στην ομάδα. Τα παιδιά είναι επτά αλλά όλο και μπαίνει κάποιο ακόμα παιδί στην ομάδα. Μπαίνει κάποια στιγμή και μια μεγάλη, που δεν την ήξερα πριν αλλά την έχω αγαπήσει ήδη.

Κλείνουμε την πόρτα, καθόμαστε όλοι γύρω από ένα τραπέζι και λέμε τα προβλήματά μας. Εμείς οι μεγάλοι δεν έχουμε πει ακόμα τα προβλήματά μας – για την ώρα, μιλάνε μόνο τα παιδιά.

Δεν μπορώ να σας πω τι συζητάμε γιατί έχουμε ορκιστεί όλοι πως, ό,τι λέμε στην ομάδα, θα μένει μεταξύ μας.

Αυτό μάλλον είναι ομαδική ψυχοθεραπεία. Είναι πραγματικά απολαυστικό και μετά αισθάνεσαι υπέροχα. Τουλάχιστον εγώ αισθάνομαι βασιλιάς. Αλλά όλοι χαρούμενοι είναι.

Δεν συζητάμε μόνο, παίζουμε κιόλας. Το πιο ωραίο παιχνίδι είναι που κάνει ο ένας τον άλλον. Δηλαδή, παίζουμε ρόλους. Κάνω εγώ εσένα, κι εσύ κάνεις εμένα. Ή κάνω εγώ εσένα κι εσύ κάνεις έναν άλλον. Αυτή νομίζω είναι μια από τις τεχνικές στο ψυχόδραμα αλλά δεν τα ξέρω και πολύ καλά, οπότε να μην επεκταθώ. Πάντως, τα παιδιά ξεσκίζονται στα γέλια. Κι εμείς, βέβαια.

Μόλις τελειώσει η ομάδα, πάμε τα παιδιά πίσω στα σπίτια που μένουν. Άλλα με το καροτσάκι, άλλα από το χέρι. Μετά, οι μεγάλοι μαζευόμαστε και συζητάμε. Καθόμαστε ακόμα έξω. Το περιβάλλον είναι πολύ όμορφο και εξοχικό.

Στο ίδρυμα υπάρχουν εθελοντές από διάφορες χώρες. Οι περισσότεροι εθελοντές είναι νέες γυναίκες. Εδώ υπάρχει ένα θέμα γιατί τα παιδιά έχουν ανάγκη και από αντρικό πρότυπο. Έτσι μου είπαν τουλάχιστον – όχι τα παιδιά, οι μεγάλοι που ξέρουν και είναι ειδικοί σε αυτά τα πράγματα.

Δεν ξέρεις από πριν αν μπορείς να γίνεις εθελοντής σε ένα ίδρυμα με παιδιά. Πρέπει να πας εκεί πρώτα, για να δεις αν το αντέχεις και αν μπορείς να το κάνεις.

Για τα παιδιά, αυτό που έχει σημασία είναι η σταθερή παρουσία ενός ανθρώπου. Δηλαδή να μην πηγαίνεις και μετά να εξαφανίζεσαι. Αλλά αυτό δεν μπορείς να το ξέρεις αν δεν πας πρώτα.

Κάποιοι πάνε στο ίδρυμα, ως εθελοντές, αλλά, μετά από λίγο, σταματάνε επειδή δεν αντέχουν, επειδή τους το επιβάλλει η ζωή, επειδή παντρεύονται, επειδή μεταναστεύουν και για διάφορους άλλους ανθρώπινους λόγους. Αλλά έρχονται συνέχεια νέα άτομα.

Η πρώτη επαφή μπορεί να είναι κάπως «περίεργη». Για παράδειγμα, την πρώτη φορά που πήγαμε, το πρώτο παιδάκι που είδα –ένα πανέμορφο πεντάχρονο αγοράκι- έτρεξε σφαίρα κατά πάνω μου και μου είπε «Είσαι ο μπαμπάς μου». Μου αγκάλιασε και το πόδι. Κάγκελο εγώ. Αμέσως μετά, μου ζήτησε να το ανεβάσω στους ώμους μου και δεν κατέβαινε με τίποτα. Κατέβηκε για να ανέβει ένα άλλο αγοράκι.

Μετά, έμαθα πως αυτό το αγοράκι δεν έχει κάποιο σωματικό ή νοητικό πρόβλημα αλλά, απλά, το εγκατέλειψαν οι γονείς του. Πάντως, μάλλον βρέθηκε ένα ζευγάρι που θα το υιοθετήσει.

Οι νέοι –ή και οι μεγαλύτεροι- άνθρωποι που θέλουν να πάνε και να ασχοληθούν με τα παιδιά μπορούν και πρέπει να το κάνουν. Μπορείς να τους κάνεις χορό ή ό,τι άλλο ξέρεις. Συνεννοείσαι με τους υπεύθυνους του ιδρύματος και τους κάνεις μαθήματα.

Προσπαθώ τόση ώρα να μην γράψω κάτι συγκινητικό αλλά θα σκάσω αν δεν γράψω αυτό που είπε ο Μ. στην παιδική μου φίλη την Μ.

Ο Μ. είναι στην ομάδα –και είναι το σκληρό αγόρι που τους δέρνει όλους-, αλλά, όταν ήταν πιο μικρός και τον τάιζε, της είπε «Μ. μου, αυτά τα ψιχουλάκια που πέφτουν τώρα από το τραπέζι πονάνε;».

Είναι υπέροχα τα παιδιά, λένε απίστευτα πράγματα, είναι ειλικρινή και σε βοηθάνε πάρα πολύ. Παρ’ όλα τα προβλήματά τους, σε κάνουν να αντιληφθείς πως εσύ είσαι προβληματικός, όχι αυτά.

Επίσης, στο ίδρυμα καταλαβαίνεις πως δεν πας για τα παιδιά• πας για σένα. Για την δική σου ψυχή.

Να πας. Για την ψυχή σου.

πηγή: pitsirikos