οι "τρομοκράτες" και οι ραγιάδες

         

 Το video αυτό δημιουργήθηκε για τις ανάγκες σχολικού αφιερώματος για την Επανάσταση του 1821 (ΓΕ.Λ. Καρέα)

Οι επαναστάτες του 1821 ήταν τρομοκράτες

25 Μαρ, ’16

Αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί, οι επαναστάτες του 1821 ήταν τρομοκράτες. Πήραν τα όπλα και τα έστρεψαν εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην οποία ανήκαν. Αυτά είναι απαράδεκτα πράγματα.

Πρέπει να καταδικάζουμε τη βία από όπου κι αν προέρχεται.

Και η Επανάσταση του 1821 είχε βία. Πολλή βία.

Υπήρχε και άλλος τρόπος -εκτός από τα όπλα- για να λύσουν τα θέματα που είχαν με τους Τούρκους.

Μπορούσαν να κάνουν προτάσεις για διάλογο, ώστε να ξεκινήσουν οι μεταρρυθμίσεις.

Κάποιοι λογικοί Έλληνες εκείνης της εποχής ήταν κατά της Επανάστασης και υπέρ του διαλόγου -από τότε υπήρχαν φιλελέδες- αλλά οι τρομοκράτες δεν τους άκουσαν.

Αυτό που με έμαθαν οι Έλληνες επαναστάτες του 1821 είναι να κοιτάω πάντα και την άλλη πλευρά.

Σήμερα η Ελλάδα ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Πολλές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης καταπίεζαν στο παρελθόν ή καταπιέζουν ακόμα και σήμερα άλλους λαούς.

Οι λαοί αυτοί αντιδρούν ή προσπαθούν να αντιδράσουν. Βίαια. Όπως βίαια αντιμετωπίζονται από τις ευρωπαϊκές χώρες.

Κάποιοι λένε «ελάτε να ξεχάσουμε τι έγινε στο παρελθόν. Ελάτε να ξεχάσουμε την αποικιοκρατία, το μακελειό, τις μαζικές εκτελέσεις, τους ακρωτηριασμούς και τα βασανιστήρια που έκαναν οι δυτικές χώρες σε λαούς της Αφρικής, της Μέσης Ανατολής και άλλους».

Δεν αρκεί να ξεχάσει αυτός που έκανε τις θηριωδίες.

Πρέπει να ξεχάσει και αυτός που υπέστη τις θηριωδίες.

Και αυτό είναι πολύ δύσκολο.

Βλέπουμε πόσο δύσκολο είναι ακόμα και σήμερα στις πλούσιες Ηνωμένες Πολιτείες να ξεχάσουν οι μαύροι αυτά που υπέστησαν οι προγονοί τους αλλά και τις διακρίσεις που συνεχίστηκαν επίσημα μέχρι την δεκαετία του ’60, ενώ ανεπίσημα συνεχίζονται και σήμερα.

Κάποιοι λένε πως οι λαοί της Μέσης Ανατολής είναι απολίτιστοι και πως δεν είναι φτιαγμένοι για δημοκρατίες.

Δεν είναι αλήθεια αυτό.

Αν η Δύση δεν στήριζε επί δεκαετίες απολυταρχικά καθεστώτα -χτυπώντας παράλληλα τους δημοκράτες-, αυτές οι χώρες θα ήταν πολύ διαφορετικές σήμερα.

Πριν από εφτά χρόνια, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα ουσιαστικά ζήτησε συγγνώμη για την ανατροπή της δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης του Μοχάμεντ Μοσαντέκ στο Ιράν το 1953.

Ο Μοσαντέκ ήταν ένας κοσμικός πολιτικός, μετριοπαθής και δημοκρατικός, ο οποίος θεωρείτο ήρωας από τους Ιρανούς.

Βρετανοί και Αμερικανοί -λόγω συμφερόντων και πετρελαίου- τον ανέτρεψαν με πραξικόπημα και ο Μοσαντέκ συνελήφθη.

Ακολούθησαν ο Σάχης για 25 χρόνια και μετά οι μουλάδες του Χομεϊνί.

Να ξεχάσουν οι Ιρανοί την ανατροπή του Μοσαντέκ;

Μα καθόρισε απόλυτα την πορεία της χώρας τους και τις ίδιες τους τις ζωές.

Και μια συγγνώμη, μισό αιώνα μετά, δεν αλλάζει τα όσα έγιναν.

Ναι, οι αγωνιστές του 1821 με έμαθαν να κοιτάω πάντα και την άλλη πλευρά.

Γιατί κάποτε ήμασταν εμείς οι Έλληνες η άλλη πλευρά.

Ζήτω το ’21! 

πηγή: pitsirikos

χίλιες και μία νύχτες

απόσπασμα από το τελευταίο άρθρο του τέκι Η ίσιδα παίρνει τ'όπλο της

[....]

Η πορεία της κατάρρευσης της αμερικάνικης αυτοκρατορίας είναι κάτι για το οποίο συζητάμε χρόνια, αλλά θα πάρει ακόμα περισσότερα. Κι αυτή η κατάρρευση δεν θα είναι μόνο οικονομική και στρατιωτική. Είναι και η ηθική κατάρρευση των διαφημιζόμενων αξιών του δυτικού κόσμου. Όταν ο μπους εισέβαλε στο ιράκ το 2003 μπορούσε ακόμα να μιλάει στον δυτικό κόσμο για έναν μαυριδερό δικτάτορα ή για τους βάρβαρους ταλιμπάν στο αφγανιστάν. Η ήττα, όμως, των αμερικάνων και στους δύο πολέμους τους έκανε πιο απελπισμένους. Τώρα ακολουθούν ξεκάθαρα την τακτική της καμμένης γης. «Αν δεν μπορώ να παίζω εγώ με το παιχνίδι μου, τότε δεν θα το πάρει κανένας», μοιάζουν να λένε. Κάτι που βλέπουμε να κάνουν τόσο στην ουκρανία, όσο και στη μέση ανατολή. Αυτή η τακτική τους φέρνει σε συμμαχίες με ομάδες που δύσκολα μπορούν να πλασαριστούν στη δύση ως «προοδευτικές». Οι ναζούληδες στην ουκρανία και το daash στην μέση ανατολή είναι σίγουρα εκτός του δυτικού υπερασπίσιμου πλαισίου και αυτό στενεύει ακόμα περισσότερο τα περιθώρια κινήσεων. Φυσικά, δεν είναι η πρώτη φορά που οι αμερικάνοι συμμαχούν με τους «κακούς». Η ιστορία είναι γεμάτη από νεκρούς λουμούμπες και νοτιοαμερικάνικα τάγματα θανάτου, αλλά οι περισσότεροι από αυτούς μπορούσαν να τοποθετηθούν στο διπολικό πλαίσιο του ψυχρού πολέμου, ενώ σήμερα πια ακόμα και ο πολύ αδύναμος πόλεμος στην τρομοκρατία έχει ξεφτίσει τόσο πολύ που ούτε οι ίδιοι οι αμερικάνοι δεν τον πιστεύουν. Ειδικά όταν συμμαχούν με τους ίδιους που 15 χρόνια τώρα δαιμονοποιούν ως το απόλυτο κακό.

Αυτές οι κινήσεις «απελπισίας» στην ουσία ενδυναμώνουν και φέρνουν κοντά μεταξύ τους όλες εκείνες τις δυνάμεις που θεωρούν τέτοιες κινήσεις παράλογες. Η ρωσία και το ιράν δεν είναι τα καλύτερα φιλαράκια του κόσμου. Το ίδιο ισχύει και για την κίνα με τη ρωσία. Παρόλα αυτά, σ’ έναν κόσμο που οι αμερικάνοι παίζουν το χαρτί dr. strangelove, αυτοί συγκλίνουν όλο και περισσότερο μεταξύ τους, κρατώντας μάλιστα και το ηθικό λοφάκι που οι αμερικάνοι άφησαν κενό, ότι δηλαδή πολεμάνε υπέρ του πολιτισμού και κατά της βαρβαρότητας.