συμπαντικοί ψίθυροι

Όπως μάθαμε στο σχολείο, το φως τρέχει με 300.000χλμ το δευτερόλεπτο. Δηλαδή περνάει ένα δευτερόλεπτο και το φως έχει ήδη φτάσει 300.000χλμ μακρυά μας. Σκεφτείτε τώρα, πόσο μακρυά θα φτάσει, αν ταξιδεύει με αυτήν την ταχύτητα για ένα ολόκληρο χρόνο, δηλαδή για (60 δευτερόλεπτα x 60 λεπτά x 24 ώρες x 365 ημέρες =) 31.536.000 δευτερόλεπτα. Αυτό το σημείο στο οποίο θα έχει φτάσει το φως, μετά από ένα χρόνο ταξίδι, λέμε ότι έχει απόσταση από τη Γη ένα έτος φωτός. Αν κάνετε τον πολλαπλασιασμό, θα δείτε ότι το περίφημο έτος φωτός είναι περίπου 9,5 τρισεκατομμύρια χιλιόμετρα. Αυτή η απόσταση είναι περίπου 16 εκατομμύρια φορές η απόσταση Ήλιου Γης. Παρεπιπτόντως το φως του Ήλιου κάνει περίπου 8,3 λεπτά για να φτάσει στη Γη, ενώ το σεληνόφως φτάνει σε μόλις 1,25 δευτερόλεπτα. Τόση απόσταση λοιπόν είναι το ένα έτος φωτός (που παρότι έχει τη λέξη "έτος", δείχνει απόσταση, μήκος).

Πεταχτείτε τώρα 1,3 δισεκατομμύρια έτη φωτός μακρυά να δείτε κάτι. Νταξ, είναι πολλά τσιγάρα δρόμος δε λέω, αλλά αξίζει. Γιατί εκεί θα απολαύσετε το υπερθέαμα της σύγκρουσης δύο μαύρων τρυπών! Η μία με μάζα όσο 29 Ήλιοι και η άλλη όσο 36 Ήλιοι.

Παρένθεση. Αυτή η σύγκρουση έχει γίνει και μάλιστα συνέβη παλιά, πολύ παλιά και για να τη "δείτε" (με την κλασική έννοια του όρου), θα πρέπει να ταξιδέψετε πίσω στον χρόνο, αλλά ας μην το συνεχίσουμε, γιατί δεν θα τελειώσουμε. Κλείνει η παρένθεση.

Όπως καταλαβαίνετε, αυτή η σύγκρουση προκάλεσε γερό ταρατατζούμ κι εκτόξευσε μεγάλες ποσότητες μάζας κι ενέργειας, προς κάθε κατεύθυνση, με τη μορφή βαρυτικών κυμάτων. Πως ρίχνουμε ένα πετραδάκι στο νερό μιας λίμνης και η αναταραχή που προκαλείται στην ήρεμη επιφάνεια του νερού, φαίνεται με κάτι δακτύλιους που σβήνουν όσο απομακρύνονται από το σημείο της πτώσης του πετραδακίου, έτσι και τα βαρυτικά κύματα ταξιδεύουν, μόνο που δεν το κάνουν πάνω σε μια επιφάνεια αλλά στον χώρο.

Αυτά τα κύματα λοιπόν, έφτασαν κάποια στιγμή και στη Γη. Εξασθενημένα βέβαια λόγω της μεγάλης απόστασης, αλλά έφτασαν. Και οι επιστήμονες τα εντόπισαν τον περασμένο Σεπτέμβριο. Τα έψαχναν εδώ και δεκαετίες με κάτι ειδικούς ανιχνευτές, αλλά ενώ προβλέπονται από την Γενική Θεωρία της Σχετικότητας, δεν είχαν καταφέρει μέχρι τώρα να τα ανιχνεύσουν.

Τώρα τα άκουσαν κανονικά. Τα βαρυτικά κύματα δεν είναι ορατά με το μάτι, όπως δεν μπορούμε να δούμε και τον ήχο, αλλά ακούγονται :) 

multiverse

Όλα είναι Ένα

19 Σεπτεμβρίου 2014

Του Άγη Βερούτη

Τον τελευταίο ένα χρόνο (από τον Ιούλιο του 2013), έχω μια οντολογική συζήτηση με έναν φίλο, όπου:

-ξεκινήσαμε από το Big-Bang,

-προχωρήσαμε στην συγκέντρωση της ύλης που προέκυψε, και δημιούργησε ήλιους γαλαξίες και μαύρες τρύπες,

-πήγαμε στις υπερκαινοφανείς εκρήξεις ήλιων (supernovae) και την δημιουργία βαρύτερων ατόμων,

-πηδήσαμε στους αστέρες δεύτερης γενιάς, με πλανητικά συστήματα γύρω τους,

-εξετάσαμε την σημασία κάθε μιας από τις 4 συμπαντικές δυνάμεις (field forces: strong nuclear, weak nuclear, electromagnetic, gravity) και τη σημασία της συγκριτικής ισχύος τους σε διαφορετικές αποστάσεις αναμεταξύ των αλληλεπιδρούντων σωματιδίων,

-συζητήσαμε την πιθανότητα της Θεωρίας των Υπερχορδών (1964) και της παρεπόμενης M-theory, με τις 11 διαστάσεις, εκ των οποίων μόνο οι 4 είναι φανερές (3 του χώρου και 1 του χρόνου - ο λεγόμενος χωροχρόνος) ενώ οι υπόλοιπες 7 είναι συρρικνωμένες,

-ακουμπήσαμε τις μαθηματικές εικασίες του multiverse και τα νοητικά άλματα της υπόθεσης ότι η συγκυρία του Big-Bang ήταν πιθανόν το αποτέλεσμα από την τυχαία σύγκρουση δυο διαφορετικών "πρώην παραλλήλων" Συμπάντων απ'όπου προέκυψε το δικό μας,

-εξαντλήσαμε την ανάλυση της απιθανότητας οι 26 συμπαντικές σταθερές να είναι τυχαίες, καθώς μια μικρή απόκλιση κάθε μιας θα καθιστούσε το σημερινό σύμπαν ανίκανο να υπάρχει ή να ευνοεί τη δημιουργία ζωής

-κάναμε το νοητικό άλμα ότι η ζωή παρότι εύθραυστη είναι η 5η αλλά και η ισχυρότερη δύναμη στο Σύμπαν καθότι αργά ή γρήγορα θα βρει τον τρόπο μέσα από την ευφυία της να ξεφύγει από την καταστροφή που επιτάσσει η εντροπία.

Πού κατέληξα από την κουβέντα μας με τον φίλο μου;

Νομίζω στα παρακάτω, αν και είμαι βέβαιος ότι υπάρχουν και περισσότερα συμπεράσματα που θα έρθουν στο μέλλον.

a.) Πρέπει να επαναφέρουμε τη ζωή στη σωστή της σημαντικότητα, που σήμερα στρεβλώς έχει πάρει το χρήμα.

b.) Πολλά απο τα σημερινά δεινά του ανθρώπου προέρχονται απο το ότι δεν έχει δώσει την πρέπουσα βαρύτητα στη Ζωή και την αναπαραγωγική του ροπή. Αυτό θα ήθελα να το έβλεπα να αλλάζει.

Είναι προφανές πως η δημιουργία Ζωής είναι η πρωταρχική πηγή εξισωτικής δύναμης στο σύμπαν. Είναι η απάντηση στην εντροπία, τη φθορά, το θάνατο.

Ακόμα και όταν η απάντηση δεν είναι συνειδητοποιημένη, παραμένει εξίσου απάντηση.

Χρειαζόμαστε να βάλουμε ξανά στο κέντρο τον Άνθρωπο ως έμβιο ον όμως, και όχι ως οικονομική οντότητα.

Ο Ανθρωπισμός είναι υποσύνολο των παραπάνω.

Η δημιουργία της Ζωής δεν έχει πλέον σημασία απλά αναπαραγωγική, ή ερωτική αλλά οντολογική, και γι’αυτό η φύση έχει προβλέψει να ενσωματώσει την πρόθεση αυτής σε όλα τα έμβια όντα.

Δεν υπάρχει έμβιο ον που να επιθυμεί την μη-ζωή.

Αν συμβαίνει αυτό είναι λάθος.

Πέρα από αυτό όμως, η φυσική μας δίνει και ενδείξεις για την αλληλεπίδραση ανάμεσα σε όλα όσα περιέχει το σύμπαν.

Η επέκταση της Θεωρίας των Υπερχορδών (Super-strings: υπερσυμμετρικών χορδών για την ακρίβεια, και καμία σχέση με τα ομώνυμα γυναικεία εσώρουχα) προβλέπει ότι το σύμπαν μας (ή οποιοδήποτε άλλο, αν υπάρχει) είναι ουσιαστικά ένα n-brane.

Η ονομασία "n-brane" προέρχεται από το membrane που είναι η μεμβράνη, αλλά σε "n" διαστάσεις.

Με άλλα λόγια υποστηρίζουν και δείχνουν σε μαθηματικές ορίζουσες (γραμμική άλγεβρα), ότι το σύμπαν είναι μια μεμβράνη πολλών διαστάσεων, όπου στις παρατηρήσιμες διαστάσεις (τις 4 του χωροχρόνου που αντιλαμβανόμαστε), η ύλη, η ενέργεια και τα σωματίδια, είναι διαχωρισμένα και ξεχωριστά.

Όμως στις διαστάσεις που είναι συρρικνωμένες και προς το παρόν μη παρατηρήσιμες παρά μόνο μαθηματικώς, είναι ενωμένα όλα μεταξύ τους στο σύμπαν, ως μια κουρτίνα, ή μεμβράνη πολλών διαστάσεων.

Αυτό που ονομάζουν multiverse και υποθετικά περιέχει άπειρα σύμπαντα με διαφορετικές εκδοχές της ύλης, της ενέργειας, των φυσικών δυνάμεων και της ζωής ακόμη πιθανά, όπου κάθε σύμπαν είναι παράλληλο με ένα άλλο και δεν ακουμπούν πουθενά, σαν κουρτίνες κρεμασμένες. Η μια μπροστά από την άλλην.

Υποθέτουν δε, ότι το σύμπαν μας που γεννήθηκε με το Big-Bang προέρχεται από το τυχαίο άγγιγμα δυο παράλληλων n-branes (συμπάντων-κουρτινών) που αλληλοεπίδρασαν σε μια τεράστια έκρηξη, το Big Bang δημιουργώντας το δικό μας Σύμπαν.

Ολοένα η επιστήμη της αστροφυσικής και της κοσμολογίας πλησιάζουν στην Βουδιστική θρησκευτική εικασία.

Όλα Είναι Ένα.

πηγή: το πόρταλ