οι ηττοπαθείς ηλίθιοι

 

ΜΑΥΡΗ ΕΙΝ’ Η ΝΥΧΤΑ ΣΤΑ ΒΟΥΝΑ…

 

 February 18th, 2013 

 

 kartesios

Ορθώς το ενδιαφέρον της συνέντευξης που έδωσε στον Real fm ο  Γραμματέας της Κ.Ο. της Ν.Δ. Μανώλης Κεφαλογιάννης, επικεντρώθηκε γύρω από την «ομολογία» του ότι η Ελλάδα στο άμεσο μέλλον θα είναι μέρος μιας ομοσπονδιοποιημένης Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όμως, ποιος χρειαζόταν αυτή την ομολογία; Είναι γνωστό ότι ο πρωθυπουργός της Ελλάδας κατέχει σήμερα θέση αντίστοιχη ενός  πρωθυπουργού κρατιδίου της Γερμανίας και αύριο του περιφερειάρχη μιας περιφέρειας κάπου στα νότια της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας.

Άλλωστε, ο κ. Κεφαλογιάννης το προχώρησε ακόμη περισσότερο στην ίδια συνέντευξη ψελλίζοντας περί «παγκοσμίων χωριών» και οραμάτων, πράγματα που πριν 10 χρόνια αποδίδονταν κι αυτά στη σφαίρα των «γραφικών συνωμοσιολόγων». Ας μην ξεχνάμε ότι οι τόσο «αναπτυξιακές» Ειδικές Οικονομικές Ζώνες που ετοιμάζονται, δεν είναι τίποτε άλλο παρά η σφραγίδα μιας παγκοσμιοποιημένης οικονομίας.

Η συνέντευξη του Μανώλη Κεφαλογιάννη, είχε όμως κι άλλα σημεία με ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Τον ακούσαμε, για παράδειγμα να λέει, σχετικά με το γνωστό πλέον «λάθος του ΔΝΤ» ότι εντάξει, να το χρησιμοποιήσουμε κι αυτό με τη λογική όμως του «πνιγμένου που πιάνεται από τα μαλλιά του».

Είναι ωραίο να το ακούς αυτό από τον Γραμματέα της Κ.Ο. του κυβερνώντος κόμματος. Είμαστε οι πνιγμένοι που πιάνονται από τα μαλλιά τους. Σε αυτό το σημείο είμαστε, είναι γνωστό. Είναι η πραγματικότητα. Ένα χάλι μαύρο είμαστε. Αν αυτό τον χαρακτηρισμό, όμως, τον έδινε κάποιος που αντιπολιτεύεται την τρικομματική κυβέρνηση, ο Σίμος Κεδίκογλου θα είχε βγει σαν τρελή καμπαρετζού στα μπαλκόνια να τον καταγγείλει για «προδοσία», «καταστροφολογία» και «δημιουργία κλίματος ηττοπάθειας». Τώρα, σιωπή. Συμφωνεί!

Θα τη συναντήσουμε και στη συνέχεια την «ηττοπάθεια», αλλά πρώτα ας σταθούμε σε ένα άλλο ενδιαφέρον σημείο της συνέντευξης του Μανώλη Κεφαλογιάννη. Ο Γραμματέας της Κ.Ο. της Ν.Δ., περιέγραψε το τί θα συμβεί στην Ευρώπη μετά τις γερμανικές εκλογές. Όπως μπορείτε να τον ακούσετε στο σχετικό απόσπασμα, περιγράφει την ταύτιση της τύχης της Ελλάδας με το αποτέλεσμα των γερμανικών εκλογών.

Λέει εν ολίγοις ο Κεφαλογιάννης ότι μετά τις γερμανικές εκλογές, όλο το οικονομικό πρόβλημα της Ευρώπης θα μετατεθεί για 50 χρόνια αργότερα και το βάρος του θα μοιραστεί σε όλες τις χώρες της ευρωζώνης ενώ η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα μπορεί πλέον να «κόβει» όσο νόμισμα θέλει.

Ωραία όλα αυτά. Δημιουργείται, όμως, αυτομάτως μια απορία. Αν όλα αυτά συμβούν μετά τις γερμανικές εκλογές του Σεπτεμβρίου, για ποιο λόγο συνεχίζεται το πρόγραμμα λιτότητας, ύφεσης και ανεργίας στην Ελλάδα; Εφόσον η Ευρωπαϊκή Ένωση θα μετατραπεί σε έναν ομοσπονδιακό παράδεισο με ενιαία οικονομική πολιτική, κοινό υπουργείο οικονομικών και ίδιο όραμα ανάπτυξης, για ποιο λόγο διαμορφώνεται στην Ελλάδα αυτή η κατάσταση φτωχοποίησης; Γιατί εξαθλιώνονται οι πολίτες; Γιατί καταργούνται οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας; Γιατί κατρακυλούν οι μισθοί;

Ο κ. Κεφαλογιάννης, είτε μέσα στην πολιτική του άγνοια, είτε επειδή τον ξύπνησε νωρίς ο Χατζηνικολάου και δεν είχε πιει ακόμη καφέ, μας έδωσε την εικόνα του κοντινού μέλλοντος. Του αύριο. Η ομοσπονδιοποιημένη οικονομική μηχανή θα χρειαστεί καύσιμα. Φτηνά εργατικά χέρια. Αυτή η ομοσπονδιοποιημένη γαλέρα θα χρειαστεί κωπηλάτες που θα παίρνουν ένα κομμάτι ψωμί. Όντως θα είμαστε μέρος της ομοσπονδιοποιημένης Ε.Ε. όπως κι ένα τασάκι είναι μέρος ενός αυτοκινήτου κι όποτε γεμίζει το αδειάζεις στα σκουπίδια. Όπως κάθε μηχανή θέλει τα αναλώσιμά της, έτσι και η μηχανή της ομοσπονδιοποιημένης ευρωπαϊκής οικονομίας των τραπεζιτών και πολυεθνικών θέλει τα δικά της. Κι αυτά τα αναλώσιμα θα είμαστε οι Έλληνες, οι Ισπανοί, οι Πορτογάλοι… Και στη δική μας περίπτωση, η κυβέρνηση στρώνει όσο καλύτερα μπορεί το δρόμο γι’ αυτή την εξέλιξη.

Τελειώνοντας, ας επιστρέψουμε στη διαρκώς καταγγελλόμενη από τον Σίμο Κεδίκογλου «προσπάθεια δημιουργίας κλίματος ηττοπάθειας». Λέει ο Κεφαλογιάννης ξεκάθαρα στη συνέντευξή του ότι δε μπορούμε να πιέσουμε τη Μέρκελ εκμεταλλευόμενοι την ευαίσθητη προεκλογική της περίοδο, διότι σε αυτόν τον πόλεμο «είμαστε από την πλευρά των ηττημένων». Είμαστε οι ηττημένοι, λοιπόν. Με επίσημη δήλωση του Γραμματέα της Κ.Ο. του κυβερνώντος κόμματος. Για ποια ηττοπάθεια μιλάμε, λοιπόν;

Κι εφόσον χάσαμε τον πόλεμο, εφόσον είμαστε ηττημένοι, εφόσον ο Κεφαλογιάννης εκπροσωπώντας το κυβερνών κόμμα δηλώνει ότι δεν προσπαθούμε να διαχειριστούμε την ήττα μας αυτή, αλλά εξυπηρετούμε το όραμα των νικητών, γιατί τους πειράζει τόσο πολύ όταν τους αποκαλούν κυβέρνηση Τσολάκογλου;

πηγή: kartesios

μικροαστοί με βίτσια

ΜΑΛΛΟΝ ΜΑΣ ΑΡΕΣΕΙ

February 10th, 2013

kartesios

Παιδιά χάνουν τη ζωή τους επειδή η Παιδοκαρδιοχειρουργική Κλινική του Νοσοκομείου Παίδων «Η Αγία Σοφία» έκλεισε για λόγους οικονομίας.

Ακόμη χειρότερα. Παιδιά χάνουν τη ζωή τους επειδή οι γονείς τους δεν έχουν να πληρώσουν για να χειρουργηθούν από ειδικούς σε ιδιωτικά νοσοκομεία ή στο εξωτερικό.

Σκοτώνουν τα παιδιά πριν μεγαλώσουν.

Καιάδας.

Πέθανε η 20χρονη Πωλίνα που χτυπήθηκε από περιπολικό, το οποίο παραβίασε κόκκινο σηματοδότη. Χαροπάλεψε κι έχασε.

Ακόμη χειρότερα. Κανείς αυτόπτης μάρτυρας δε βρέθηκε να μιλήσει για το περιστατικό. Πληροφορίες ναι. Όνομα, κανείς. Μόνοι μας κάνουμε photoshop στους θανάτους μας.

Η διοικήτρια του νοσοκομείου Τρίπολης «ξηλώθηκε» επειδή συμφώνησε από κοινού με τη «Χρυσή Αυγή» να ξεκαθαρίσουν το νοσοκομείο από τις αλλοδαπές συνοδούς ασθενών κι επειδή επέτρεψε στους νεοναζί να κάνουν νυχτερινή έφοδο σε θαλάμους ασθενών καταργώντας κάθε έννοια ιατρικού απορρήτου και σεβασμού δικαιωμάτων των ασθενών.

Ψέματα!  Η διοικήτρια του νοσοκομείου Τρίπολης «ξηλώθηκε» όχι επειδή έκανε όλα τα παραπάνω, αλλά επειδή έδωσε συνέντευξη Τύπου μαζί με τη Χρυσή Αυγή και αποκάλυψε άθελά της ότι οι νεοναζί είναι επίσημοι συνεργάτες και διωκτική αρχή του Κράτους.

Δεν ενοχλεί το παρακράτος. Αρκεί να αποφεύγει τη δημοσιοποίηση της σχέσης του με το Κράτος.

Επιδιώκεται να αποδυναμωθεί το δικαίωμα της απεργίας. Έως ότου εξαλειφθεί.

Θα εγκρίνει το Κράτος τις απεργίες. Και ο εργοδότης. Αν δεν την εγκρίνουν, τότε θα υπάρχει δικαίωμα «λοκ-άουτ». Κι έτσι, με την ανταπεργία, κάθε απεργία θα σπάει καθώς οι εργαζόμενοι θα σφάζονται μεταξύ τους.

Το κλείσιμο των νοσοκομείων του ΙΚΑ (Πρώτο, Έβδομο και τώρα το Τρίτο) είναι η συνέχεια στα πλαίσια του «εξορθολογισμού». Ο «εξορθολογισμός» αυτός καταπίνει άμεσα 40 νοσηλευτικές κλίνες μεταξύ των οποίων 5 κλίνες ΜΕΘ, 16 νεφροπαθών και μένει στο ράφι τεράστιας αξίας εξοπλισμός που θα σαπίσει.

350 νέα παιδιά, οι περισσότεροι εκ των οποίων βρίσκονται στην εφηβεία, είναι «φακελωμένα» από την Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία ως «ικανοί να αναπτύξουν τρομοκρατική δράση».

Φυσικά οι φακελωμένοι είναι πολύ περισσότεροι. Αυτά τα 350 παιδιά είναι φακελωμένα για τα επεισόδια που έγιναν μετά τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Η οργή φακελώνεται.

Η πρώτη σε κυκλοφορία κυριακάτικη εφημερίδα έχει πρωτοσέλιδο ότι οι τρομοκράτες κάνουν παιδομάζωμα στα σχολεία. Προσπαθούν να σου λιώσουν το μυαλό με το πρωτοσέλιδο ερώτημα «Κι αν ο γιος σου είναι στους Πυρήνες;».

Θα ψάχνουν κρυφά οι γονείς των παιδιών τις τσέπες των ρούχων τους για να δουν αν έχουν πουθενά κρυμμένη προκήρυξη. Αν βρίσκουν σύριγγα, θα ανασαίνουν ανακουφισμένοι. Ευτυχώς παίρνει μόνο ηρωίνη, όχι τρομοκρατίνη. Αν βρίσκουν στιλέτο με σβάστικα θα θεωρούν ότι το παιδί τους βρήκε το δρόμο του και θα γίνει υπαστυνόμος. Σίγουρη δουλειά.

Παλιά, τα παιδιά έλεγαν ψέματα στους γονείς τους ότι δεν καπνίζουν. Τώρα θα λένε ψέματα ότι δεν πάνε σε πορείες, επειδή το σύστημα έβγαλε ντελάλη ότι το νέο παιχνίδι στα σχολεία είναι το «βάζουμε μια βόμβα;».

Μας χαστουκίζουν αλύπητα. Φασίστες από δω, παρακρατικοί στην κυβέρνηση από κει, φτώχεια, εξαθλίωση, ανεργία, σκοτάδι, προβοκάτσιες, εκφοβισμός, απαγορεύσεις, ποινικοποίηση της άμυνας, οι μπάτσοι είναι το Κράτος, βαράνε από παντού. Όλοι μαζί.

Κι εμείς… τι να πω; Ε, μάλλον μας αρέσει.

Υγ: Η φωτό είναι του Γιώργου Σαλαβέρη. Μαδώντας την κρυμμένη φρίκη. Αποδομώντας το «αισιόδοξο κλίμα» των κυβερνητικών «επιτυχιών». Να δούμε την αλήθεια. Αντέχουμε;

πηγή: kartesios

σπέρνοντας μπάτσους και ρουφιάνους

ΟΠΟΙΟΣ ΒΟΗΘΑΕΙ ΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΕΙΣΑΓΕΤΑΙ ΧΩΡΙΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΣΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ ΤΗΣ!

January 11th, 2013

kartesios 

Σύμφωνα με  τροπολογία που ψηφίστηκε από τη Βουλή (νόμος 4058/12):
Όποιος συμμετέχει ενεργά στην καταδίωξη ή σύλληψη δραστών σοβαρών εγκληματικών πράξεων ή σε αστυνομική επιχείρηση προς πρόληψη και καταστολή του εγκλήματος ή σε επιχείρηση του Πυροσβεστικού Σώματος προς κατάσβεση πυρκαγιάς ή διάσωση κινδυνευόντων προσώπων, εκθέτοντας αποδεδειγμένα τη ζωή του σε κίνδυνο, εισάγεται καθ’ υπέρβαση και χωρίς εξετάσεις στη Σχολή Αστυφυλάκων ή Πυροσβεστών, μετά από αίτησή του η οποία υποβάλλεται εντός αποκλειστικής προθεσμίας δύο (2) ετών από την απόκτηση των απαραίτητων προσόντων διορισμού του σε οποιαδήποτε θέση, πλην του αναστήματος. Η συνδρομή των προϋποθέσεων αυτών διαπιστώνεται με Ένορκη Διοικητική Εξέταση που ενεργείται μετά την υποβολή του σχετικού αιτήματος.

Επίσης με άλλη διάταξη του ίδιου νόμου:
Η παραγωγική Σχολή Αστυφυλάκων και το Τμήμα Επαγγελματικής Μετεκπαίδευσης Ανθυπαστυνόμων της Σχολής Μετεκπαίδευσης και Επιμόρφωσης της Ελληνικής Αστυνομίας ανήκουν στην ανώτερη βαθμίδα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης».

Seleo.gr

πηγή: kartesios

Έκαστος πρέπει να εποπτεύσει τον εαυτόν του και τον σύντροφό του ή τον γείτονά του.

Δικτάτορας παπαδόπουλος (στη βουλή)

Καθυστερούμε συνεχώς στα πιο κρίσιμα πράγματα. Θα σου πω ένα. Πρέπει να γίνει το Μάρτη το τελευταίο μνημόνιο και είναι χαρακτηριστικό. Λέει ότι πρέπει να φτιαχτεί νομοθεσία που θα προστατεύει ποιον; Το καρφί. Το φορολογικό καρφί. Γιατί; Γιατί σε όλο τον κόσμο που έχουν προχωρήσει και λένε ότι κάτι καταφέρνουμε με τη φοροδιαφυγή, καλύτερο από εμάς. Τι γίνεται; Ο άνθρωπος που έχει να καταγγείλει είναι προστατευμένος. Και έτσι μπορεί να καταγγείλει τον συνεργάτη του, τον φίλο του, τον αδερφό του - τα θαυμαστικά, και λίγα είναι, είναι δικά μας - ακόμα και τον εξάδελφό του. Το λέω αυτό για τον Παπακωνσταντίνου. Αρα πρέπει να φτάσουμε σε αυτό το σημείο.

Babis (στον σκάϊ)

βίοι αγρίων

ΓΑΓΓΡΑΙΝΑ

December 29th, 2012

kartesios

Αν δεν ήταν τόσο θλιβερή, θα ήταν απολαυστικά αστεία όλη αυτή η «ταραχή» γύρω από την «αποκάλυψη» ότι ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου έσβησε από τη λίστα Λαγκάρντ τα ονόματα δύο … κάτι. Εξαδέλφων του, ανιψιών του, μπατζανάκηδων, κάτι. Έχω μπερδευτεί με τα σόγια των πολιτικών, οπότε πλέον δε δίνω σημασία στις συγγένειες.

Άλλωστε όλοι τους είναι συγγενείς εξ αγχιστείας. Έχουν παντρευτεί μεταξύ τους τα τέκνα του παράνομου πλουτισμού. Παλιότερα, ας πούμε, είχαμε «το σκάνδαλο των κουμπάρων». Όλοι μια οικογένεια είναι. Άλλωστε, η μία ξαδέρφη, ανιψιά ή ό,τι άλλο του Γιώργου Παπακωνσταντίνου του ΠΑΣΟΚ είναι κόρη του Μιχάλη Παπακωνσταντίνου της ΝΔ. Αυτό μας μάρανε;

Το πολιτικό σύστημα που έστησαν οι δύο παρατάξεις που κυβέρνησαν τη χώρα έχει τα θεμέλιά του στη διαφθορά. Από την κορυφή ως τα νύχια είναι σάπιο. Ζέχνει. Γι’ αυτό δεν είναι καθόλου τυχαία, ούτε αδικαιολόγητη η καχυποψία των πολιτών για τους πολιτικούς. Όλοι ξέρουν «κάτι» για κάποιον από αυτούς. Αλλά τους ψηφίζουν. Επειδή πείστηκαν ότι αυτό είναι. Έτσι είναι τα πράγματα. Η πολιτική είναι βρώμικη. Το λες και ξεμπερδεύεις. Αποενοχοποιείσαι. Το έκανες το χρέος σου. Λες, «δεν είμαι μαλάκας μωρέ, ξέρω τι γίνεται». Ναι, δεν είσαι μαλάκας, είσαι μάγκας. Καλά, εντάξει.

Οι πολίτες, όμως, είναι πολίτες. Πλήθος. Επί το πλείστον «ανώνυμοι». Δε μπορείς να πιάνεις τον καθένα ξεχωριστά και να του εξηγείς. Δεν είσαι και η Μητέρα Τερέζα της κοινωνικής αφύπνισης. Οι πολιτικοί, αντίθετα, είναι συγκεκριμένοι. «Επώνυμοι». Καταμετρημένοι. Ξέρεις τους κομπιναδόρους. Τους βλέπεις. Αλλά δεν τους αγγίζει κανείς.

Φτάσαμε στο σημείο όπου ο Βενιζέλος που κατασκεύασε την ατιμωρησία των υπουργών να κάνει κηρύγματα ηθικής και να μαλώνει όσους αμφισβητούν την εντιμότητά του ιδίου και του κόμματός του. Ενός κόμματος που οργάνωσε τη διαφθορά του Κράτους και έκανε επάγγελμα τη λαμογιά. Κι, όμως, τολμά ακόμη να μιλάει. Ορίστε, οι συνταγματολόγοι διαφωνούν για το αν παραγράφηκε το αδίκημα του Παπακωνσταντίνου επειδή μία περίοδος της Βουλής διήρκησε 24 ώρες! Ούτε στην κλιμακτήριο τέτοια ανωμαλία. Γίνεται εύκολα κατανοητό για ποιο λόγο εξαφανίστηκε η λίστα επί 2 χρόνια. Έπρεπε να σιγουρευτούν τα δύο κόμματα ότι θα υπάρξει παραγραφή.

Φτάσαμε όμως και σε ένα ακόμη σημείο. Να βγαίνουν οι έχοντες στην πλάτη τους το μισό ποινικό κώδικα και να διδάσκουν ηθική. Βγαίνουν οι χρυσαυγίτες να καταγγείλουν τη διαπλοκή, τη διαφθορά και τη φοροδιαφυγή. Ποιοι; Αυτοί που έχουν μπουρδελοξενοδοχεία και κάνουν μηδενικές δηλώσεις εσόδων. Δηλαδή, έχουμε λαλήσει εντελώς.

Πραγματικά είναι να τρελαίνεσαι με τον «πολιτικό σάλο» που γίνεται όποτε ακούγεται ότι κάποιος πολιτικός είναι μπλεγμένος σε σκάνδαλο.

Οι καθαροί τρομάζουν με τους λερωμένους. «Δεν είχαμε υποψιαστεί τίποτα. Δεν έδωσε ποτέ δικαίωμα. Ο Άκης ήταν το καλύτερο παιδί στη γειτονιά». Κι άντε αρχίζει το πανηγύρι της υποκρισίας και διαγράφουν τον Τσοχατζόπουλο από το κόμμα. Ύστερα ξανατρομάζουν οι καθαροί και διαγράφουν και τον Παπακωνσταντίνου από το κόμμα. Και ηθικά νιώθουν δικαιωμένοι και ξεμπερδεμένοι.

Κάνουν λες και ξαφνικά αντελήφθησαν πως ένα δαχτυλάκι του πολιτικού συστήματος έπαθε μόλυνση και το κόβουν για να μην επεκταθεί η μόλυνση. Ύστερα κόβουν κι άλλο δαχτυλάκι, πάλι για να μην επεκταθεί η μόλυνση. Εν τω μεταξύ, ολόκληρο το σώμα της Εξουσίας είναι μέσα στη γάγγραινα. 

Σαπίζει. Δεν έχει μείνει υγιής ούτε ιστός, ούτε θεσμός. Κι αυτό το σάπιο σώμα, αποφασίζει από μόνο του να αυτοϊαθεί κόβοντας ένα δαχτυλάκι που και που.

Θυσιάζει τα πιο άχρηστα κομμάτια του για να μπορεί να στέκεται όρθιο και να μολύνει την κοινωνία ολόκληρη. Αυτό το σώμα θα έπρεπε να αποτεφρωθεί και η στάχτη του να σταλεί στο διάστημα μήπως και σωθούμε. Αντ’ αυτού, καθόμαστε ως κοινό και παρακολουθούμε τις εξελίξεις. Τις «αποκαλύψεις». Το θέατρο του παράλογου σφαγείου. Διότι, ενώ αυτοί κόβουν δαχτυλάκια από το σάπιο σώμα τους, την ίδια ώρα σφαγιάζουν τα πιο υγιή κομμάτια της δικής μας ζωής.

 Διώχνουν τους νέους από την Ελλάδα, τους τιμωρούν με ανεργία, τους φυλακίζουν στην ανέχεια, αποκεφαλίζοντας ουσιαστικά το μέλλον αυτής της χώρας. Και το κοινό από κάτω, στην κοσμάρα του. 

«Ωωωωω τι έκανε ο Παπακωνσταντίνου!». Εμ, ο Παπακωνσταντίνου δε θα το έκανε αν δεν ψήφιζες τον Παπανδρέου κι ο κάθε Παπακωνσταντίνου δε θα τη γλίτωνε αν δεν εμπιστευόσουν τον Σαμαρά και τα Ζάππεια. Κάτσε τώρα και δες το έργο «Η λίστα Λαγκάρντ και οι πρασινομπλέ παρθένες». Ποπ κορν, θες; Λεφτά για ποπ κορν, υπάρχουν.

πηγή: kartesios

 

σκυλάκια του παβλόφ

εικόνα από gifmovie

ΕΤΣΙ ΜΑΘΑΜΕ 

 

December 7th, 2012

kartesios

Είναι προφανές. Δε μπορούμε να συμφωνήσουμε σε τίποτα. Η καχυποψία δεκαετιών φαίνεται πως τώρα κορυφώνεται. Λες κάτι, γράφεις κάτι κι αυτός που σε ακούει ή σε διαβάζει ψάχνει να σε εντάξει κάπου, να βρει τα κίνητρά σου, να σε περιορίσει ως εκπρόσωπο «κάποιου».

Αυτόματα γίνεται. Αν όχι όλοι, οι περισσότεροι το ίδιο κάνουμε. Δεν υπάρχει αντικειμενική προσέγγιση. Δεν επικοινωνούμε για να επικοινωνήσουμε, αλλά για να πείσουμε. Να κυριαρχήσουμε. Να υπερασπιστούμε το ένα ή το άλλο. Δε μας κατηγορώ. Απλώς διαπιστώνω ότι γίναμε θύματα σε μια μάχη άλλων για την κατάκτηση της εξουσίας.

Πάνω από τη δολοφονία ενός παιδιού έβγαλαν τα ξίφη τους οι πρωταγωνιστές εκλογών. Πάνω από ένα θύμα του φασισμού, άρχισαν να μαλώνουν κομματικά γραφεία τύπου, κουστουμάτοι, συνεδριαζόμενοι κοινοβουλευτικοί.

Κι εμείς ξαφνικά βρεθήκαμε να «ανήκουμε» στο ένα ή στο άλλο κόμμα. Στη μία ή την άλλη «προσέγγιση». Φτάσαμε στην αθλιότητα να μοιράζουμε νεκρούς. Ο Γρηγορόπουλος για τους τρεις νεκρούς της Marfin. Οι νεκροί μας σ’ ένα καλάθι κι εμείς τους διαλέγουμε σαν προσφορές.

Οι «καθώς πρέπει» εκπρόσωποι της θέσης «καταγγέλλω τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται» βρίσκουν εύκολο να ξεστομίσουν ένα «και τι έγινε που ένας τρελός αστυνομικός σκότωσε έναν πιτσιρικά; Συμβαίνουν αυτά». Ταυτόχρονα, όμως, σου πετάνε κι ένα «για τους τρεις της Marfin τι έχεις να πεις;». Ο καθένας διαλέγει τους νεκρούς που τον βολεύουν και τους χρεώνει όπου τον βολεύει.

Κι ας ήταν όλοι δικοί μας νεκροί. Ένας έφηβος και τρεις εργαζόμενοι. Θα μπορούσε να είναι ο καθένας από εμάς. Το ίδιο σύστημα τους δολοφόνησε. Το ίδιο σύστημα συνεχίζει να δολοφονεί στέλνοντας ανθρώπους στην αυτοκτονία. Αυτή τη βία, όμως, οι «καθώς πρέπει» εκπρόσωποι της θέσης «καταγγέλλω τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται» δεν τη θεωρούν βία. Τη θεωρούν έκφραση ενός προϋπάρχοντος ψυχιατρικού υποστρώματος. Ωραίες λέξεις για το αδιέξοδο της εξαθλίωσης.

Από την άλλη, παρατηρώ τους όψιμους ριζοσπάστες που μέχρι χτες λιβάνιζαν και λιβανίζονταν μέσα στο ναό του τριτοκοσμικού καθεστωτικού σοσιαλισμού να ρίχνουν μαύρο δάκρυ για το «θύμα των μπάτσων». Άνθρωποι που χειροκροτούσαν τα ΜΕΑ του Αρκουδέα, θυμήθηκαν ξαφνικά να καταγγείλουν τη βία των ΜΑΤ επειδή έτσι το θέλει η παράδοση της νέας τους πολιτικής στέγης.

 Άνθρωποι που σε κατακρεουργούσαν έτσι και τολμούσες να μιλήσεις για τα σκάνδαλα του ΠΑΣΟΚ, μέλη των Γιαννοπουλικών και Κουτσογιωργικών κύκλων, άνθρωποι ευνοημένοι από το σύστημα της διαφθοράς, ενδύθηκαν αριστερό χιτώνα και παραδίδουν με αυστηρό ύφος μαθήματα ηθικής.

Δε μας αρκεί που διχαζόμαστε από τους ζωντανούς διαχειριστές της ζωής μας, θέλουμε να διχαζόμαστε και από τους νεκρούς μας. Οι νεκροί είναι όλοι από τη δική μας πλευρά. Αν θέλαμε να τους τιμήσουμε θα βρίσκαμε έναν τρόπο να τιμωρήσουμε τους φονιάδες τους και τους ηθικούς αυτουργούς των φόνων. Αντί γι’ αυτό, τους προσβάλουμε μοιράζοντάς τους σε δικαιολογημένα και αδικαιολογήτως νεκρούς.

Νιώθουμε την ανάγκη να ανήκουμε κάπου. Έχουμε αυτοπαγιδευτεί σε αυτή την ανάγκη. Πεινασμένοι, ταπεινωμένοι, παγωμένοι από το κρύο, αρκεί να ανήκουμε κάπου. Να επιλέγουμε σωτήρα. Να τον εμπιστευόμαστε τυφλά. Να τον υπερασπιζόμαστε. Να δίνουμε μάχες με τους πιστούς του αντίπαλου σωτήρα.

Κι έτσι οι σωτήρες εναλλάσσονται κυριαρχώντας στις ζωές μας ή ακόμη και παίρνοντας τες. Γιατί η Εξουσία αυτό ξέρει να κάνει. Να έχει στρατούς πιστών, με στολή ή άνευ. Να δέρνουν και να σκοτώνουν. Γιατί η πολιτική τάξη μόνο με καταστολή υπερασπίζεται τα συμφέροντά της και τα συμφέροντα των χρηματοδοτών της.

Τώρα, το γιατί εμείς που αλεθόμαστε από αυτή τη μορφή Εξουσίας, δεν είμαστε όλοι μαζί απέναντί της, είναι ένα ερώτημα που μάλλον ποτέ δε θα καταφέρω να απαντήσω.

πηγή: kartesios

εξτρίμιλι ντέϊτζερους εντ..

ΤΡΑΓΙΚΟΣ (ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ)

November 28th, 2012

kartesios 

Δε μπορείς να είσαι κρυμμένος τόσους μήνες, έτοιμος να λακίσεις μόλις στραβώσουν τα πράγματα και ξαφνικά να βγαίνεις και να δηλώνεις «Τη διαπραγμάτευση την κάνεις και την κερδίζεις. Δεν την διαφημίζεις εκ των προτέρων. Δεν την ξεφωνίζεις σε κάθε ευκαιρία. Και κυρίως, δεν την μπερδεύεις με τα εσωτερικά κομματικά σου παιγνίδια».

Ούτε ο Σαμαράς είναι άγνωστος στο … κοινό, ούτε εμείς ζούμε την εξαπάτηση για πρώτη φορά. Όλοι γνωρίζουμε ότι ο Σαμαράς απουσίαζε από παντού και η μόνη που μπορούσε να τον βρει όποια ώρα ήθελε ήταν η Μέρκελ. Τη διαπραγμάτευση που ΔΕΝ έκανε ποτέ ο Σαμαράς, δυστυχώς τη διαφήμισε σε υπερβολικό βαθμό προεκλογικά. Την ξεφώνιζε σε κάθε ομιλία του. Τη μπέρδευε χρησιμοποιώντας την ως επιχείρημα σε κάθε κριτική που δεχόταν εντός του κόμματός του.

Δε μπορεί να είσαι φτυσμένος από παντού, να μην έχεις εκφράσει ούτε μία φορά το σχέδιο και τη στρατηγική σου, να μην έχεις ψελλίσει ούτε μια απαίτηση προς τις Βρυξέλλες και το ΔΝΤ, να λες μονίμως «ναι» σε ό,τι σου ζητούν και ένα πρωί να δηλώνεις «Όλα αυτά ασφαλώς δεν έγιναν ούτε απλά, ούτε εύκολα. Ήταν αποτέλεσμα διαπραγμάτευσης – πολύ σκληρής διαπραγμάτευσης, σε διαδοχικές φάσεις, σε πολλά επίπεδα και σε όλα τα σημεία του κόσμου».

Ο Σαμαράς ήταν απών. Κι όταν τύχαινε να δηλώνει την παρουσία του σε συναντήσεις ευρωπαίων ηγετών, το έκανε ως παρατηρητής. Ακόμη και όποτε το θέμα των Συνόδων ήταν η Ελλάδα, ο Σαμαράς δε μίλησε, δε διεκδίκησε, δε διαπραγματεύτηκε. Σιωπούσε και ήλπιζε να τον λυπηθούν. Να του δώσουν μια ανάσα διακυβέρνησης. Ακόμη και στο τελευταίο Eurogroup όπου παιζόταν το κεφάλι του, αυτός περίμενε το αποτέλεσμα τρώγοντας πίτσες στο Μαξίμου και το διέρρευσε λες και ήταν τεράστια η θυσία του που δεν κοιμήθηκε νωρίς.

Όσο κι αν αρνείται ο Σαμαράς ότι παρακάλεσε να του δώσουν ένα χαρτζιλίκι λέγοντας πως αν δεν έπαιρνε τίποτα, η κυβέρνησή του θα έπεφτε, δε μπορεί να γίνει πιστευτός. Το είπε με λέξεις και με πράξεις. Το έλεγε καθημερινά. Το είπε στη συνέντευξη Τύπου, ύστερα από εκείνη τη Σύνοδο Κορυφής «Στις 16 Νοεμβρίου τελειώνουν τα αποθεματικά, η Ελλάδα πτωχεύει». Τέτοια έλεγε, εκβιάζοντας εμάς αλλά κοιτάζοντας με βλέμμα δαρμένου σκύλου τη Μέρκελ.

Δε μπορείς να λες: «Αλλάξαμε την εικόνα της Ελλάδας στο εξωτερικό. Δεν ήταν απλό αυτό. Μετατρέψαμε πολλούς εχθρούς σε φίλους» και να το λες ως κάτι θετικό. Πράγματι άλλαξε η εικόνα της Ελλάδας. Είναι σαφέστατο αυτό. Η εποπτεία από τους Γερμανούς ακόμη και στο τελευταίο ευρώ έγινε επίσημη κρατική πολιτική. Οι φόροι των Ελλήνων, τα χαράτσια, οι θυσίες τους, δε θα πηγαίνουν για να στηθεί ένα Δημόσιο Σύστημα Υγείας και μια αξιοπρεπής Δημόσια Παιδεία, αλλά σε έναν «ειδικό λογαριασμό» τα έσοδα του οποίου θα πηγαίνουν κατευθείαν στους ξένους τραπεζίτες. Επισήμως αποικία, δηλαδή.

Σαφώς και άλλαξε η εικόνα της Ελλάδας. Τόσο πολύ, που χάθηκε. Την άλλαξαν οι φαιδροί ηγέτες της, οι θλιβεροί ταγοί της κι ο τραγικός τελευταίος πρωθυπουργός της. Σε σκληρές διαπραγματεύσεις δεν αποκτάς φίλους. Συνήθως αποκτάς εχθρούς. Εχθρούς που σε σέβονται. Ο Σαμαράς χαίρεται που απέκτησε φίλους. Φίλους που τον σφαλιαρώνουν. Και μαζί μ’ εκείνον, σφαλιαρώνουν κι όλους εμάς.

Οι εκβιαστές δεν είναι φίλοι. Οι τοκογλύφοι δεν είναι φίλοι. Οι «ισότιμοι εταίροι» δεν είναι φίλοι όταν υποχρεώνουν το λαό σου σε μετανάστευση ή εξαθλίωση. Όταν όλους αυτούς τους αποκαλείς «φίλους» δύο τινά συμβαίνουν. Ή είσαι εντελώς ηλίθιος ή ανήκεις στην ίδια συμμορία που καταληστεύει το λαό σου.

πηγή: kartesios

Η ανακούφιση του ρατσιστή.

ΛΑΘΡΟΡΑΤΣΙΣΤΕΣ

kartesios 

Και επιτέλους αποκαλύφθηκε σε ποιους ήταν χρήσιμοι οι παράνομοι μετανάστες. Το ομολόγησε ο ίδιος ο υπουργός Δημόσιας Τάξης, Νικόλαος Δένδιας. «Κινδυνεύουμε με πλήρη αλλοίωση της κοινωνίας, το μεταναστευτικό ίσως είναι μεγαλύτερο πρόβλημα και από το οικονομικό», είπε ο κ. Δένδιας αλλάζοντας όχι μόνο την ατζέντα στην κοινωνία και την ιεράρχηση της θεματολογίας στα ΜΜΕ, αλλά θέτοντας ως προτεραιότητα για την κυβέρνηση το μεταναστευτικό και όχι την οικονομία.

Είναι παράλογο μέσα σε αυτή την κατάσταση που ζούμε, να χάνει την πρώτη θέση στο κοινωνικό και κυβερνητικό ενδιαφέρον η τραγική οικονομική κατάσταση, η εξαθλίωση των πολιτών, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας μέσω των ιδιωτικοποιήσεων και η πλήρης παράδοση των πόρων στις τράπεζες. Κι όμως, έγινε.

Το παιχνίδι ξεκίνησε. «Οι Αθηναίοι επιτέλους ανασαίνουν», «Οι Αθηναίοι επιτέλους δε φοβούνται», είναι μερικοί από τους βαρύγδουπους τίτλους των ΜΜΕ, που επιδεικνύουν την αποτελεσματικότητα της πολιτικής Δένδια. Είναι γελοίο όλο αυτό το σκηνικό, όταν αυτή η «ανακούφιση των Αθηναίων» προήλθε από μόλις 7.000 προσαγωγές μεταναστών, εκ των οποίων συνελήφθησαν 1.500 για έλλειψη εγγράφων και 88 Πακιστανοί επαναπατρίστηκαν, ενώ μέχρι χτες μιλούσαν για την ύπαρξη 1.000.000 παράνομων μεταναστών στην Αθήνα.

Πώς είναι δυνατόν να αντιλαμβάνεσαι τη διαφορά όταν έχει «λυθεί» μόλις το 0,7% του προβλήματος; Αν είναι έτσι, με άλλες 1.500 συλλήψεις έχει τελειώσει το θέμα. Όμως, δεν τους ενδιαφέρει να φαίνονται γελοίοι, από τη στιγμή που υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες γελοίοι πρόθυμοι να πιστέψουν την κάθε γελοιότητα που τους σερβίρεται.

Και ναι, μιλάω με πλήρη συνείδηση για εκατοντάδες χιλιάδες γελοίους συμπατριώτες μου. Είναι οι λαθρορατσιστές και οι λαθρονεοναζί της Ελλάδας. Αυτοί που χτυπιούνται ότι δεν ψήφισαν «Χρυσή Αυγή», αλλά εκτιμούν τις κινήσεις, τις πρακτικές και τη λογική της «Χρυσής Αυγής». Είναι αυτοί που λένε ότι δεν είναι ρατσιστές και φασίστες, αλλά «απλώς συμφωνούν με τη Χρυσή Αυγή σε ορισμένα θέματα». Η «Χρυσή Αυγή» είναι η ιδεολογία του μίσους. Δε γίνεται να συμφωνείς με κάποια μέρη του μίσους. Μισείς οτιδήποτε σ’ ενοχλεί, αφού βέβαια το έχεις εκμεταλλευτεί όσο πάει.

Διότι πολλοί από τους γελοίους λαθρορατσιστές συμπατριώτες μου, απασχολούσαν στις δουλειές τους, σε πόλεις και χωριά, «λαθρομετανάστες». Κέρδιζαν από τα χαμηλά έως ανύπαρκτα μεροκάματα και από την εισφοροδιαφυγή. Αυτοί οι γελοίοι, απασχολούσαν «λαθρομετανάστες» στα χωράφια τους κι όταν ερχόταν η ώρα της πληρωμής, τους κάρφωναν στην Αστυνομία. Όλοι αυτοί οι λαθρορατσιστές που συμμετείχαν ενεργά στο εμπόριο μεταναστών, δεν κυνηγήθηκαν ΠΟΤΕ από την αστυνομία ή το ΣΔΟΕ.

Αυτοί οι λαθρορατσιστές που επί χρόνια έβγαζαν σοδειές με αυτόν τον τρόπο, δεν κατηγορήθηκαν ΠΟΤΕ από τη «Χρυσή Αυγή» ή τους υπόλοιπους λαθρορατσιστές με το επιχείρημα ότι «φτωχοί άνθρωποι ήταν, πάλευαν να μειώσουν το κόστος παραγωγής τους». Το μείωσαν, όμως εγώ δεν είδα να μειώνεται η τιμή των προϊόντων τους. Μεγάλωσαν απλώς τα κέρδη τους, αυτοί οι φτωχούληδες παραγωγοί και ίσως κάποια από αυτά τα προϊόντα να μοιράστηκαν, μάλιστα, από τους χρυσαυγίτες στο Σύνταγμα ως «γνήσια ελληνικά πατριωτικά προϊόντα».

Αυτοί που νοίκιαζαν τις αποθήκες τους στο κέντρο της Αθήνας σαν σπίτια σε παράνομους μετανάστες, δίχως να δηλώνουν το ενοίκιο στην εφορία, δεν καταδικάστηκαν ΠΟΤΕ από κάποιο δικαστήριο. Κι όμως είναι οι πλέον συνηθισμένοι φοροφυγάδες.

Το πρόβλημα με τους παράνομους μετανάστες σαφώς και υπάρχει. Κι είναι ηλίθιος όποιος αρνείται να το παραδεχθεί. Ή ζει αλλού. Όμως είναι χιλιάδες φορές πιο ηλίθιος, όποιος δε σκέφτηκε ποιους εξυπηρετούν τόσα χρόνια οι παράνομοι μετανάστες, ποιοι είναι οι νταβατζήδες που πουλάνε προστασία στις ιερόδουλες – παράνομες μετανάστριες, ποιοι συμμετέχουν στα κυκλώματα που διακινούν εντός Ελλάδας τους παράνομους μετανάστες.

Όσο γελοίοι και ηλίθιοι είναι όλοι αυτοί οι λαθρορατσιστές, άλλο τόσο επικίνδυνοι είναι. 

Είναι οι αυριανοί ψηφοφόροι της «Χρυσής Αυγής» που θα την ενισχύσουν ακόμη περισσότερο, είναι οι ίδιοι που σπρώχνουν όλα τα κόμματα να εντάξουν τον ρατσισμό στις επίσημες πολιτικές τους.

Είναι γελοίοι και ηλίθιοι όλοι αυτοί οι λαθρορατσιστές, διότι δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Από τη μια, κραυγάζουν για τον αφελληνισμό της Θράκης λόγω της αύξησης του μουσουλμανικού πληθυσμού της κι από την άλλη πιέζουν να γεμίσει η Θράκη με στρατόπεδα που θα μαντρώνουν μουσουλμάνους. Ούτε ξέρουν τι θέλουν, ούτε ξέρουν τι λένε. Γι’ αυτό είναι ηλίθιοι.

Διακινείται ήδη το σενάριο ότι στην Ελεύθερη Οικονομική Ζώνη που θα δημιουργηθεί στη Θράκη, οι φάμπρικες που θα στηθούν δεν έχουν όρεξη να δώσουν ούτε 10 ευρώ μεροκάματο, οπότε οι παράνομοι μετανάστες των στρατοπέδων, θα αποτελέσουν μία πολύ καλή λύση για φθηνά εργατικά χέρια. Είναι ένα από τα σενάρια που κυκλοφορεί όλο και συχνότερα, αλλά σιωπηλά. Ούτε το πιστεύω, ούτε το αποκλείω. Όμως αν ισχύσει, τότε οι λαθρορατσιστές, θα έχουν αφελληνίσει όλη τη Θράκη με την ευλογία της πνευματικής τους μητέρας, της «Χρυσής Αυγής».

Δεν έχω καμία ελπίδα. Η μετριότητα που κυριαρχούσε, παρέδωσε τη θέση της στην ηλιθιότητα, τον ρατσισμό και τον λαϊκισμό των νεοναζί. Οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ επέτρεπαν όλα αυτά τα χρόνια την είσοδο παράνομων μεταναστών. Τους βόλευε. Τώρα αποκομίζουν τα κέρδη τους, υπό την αιγίδα της «Χρυσής Αυγής». Και κάποιες χιλιάδες βλαμμένων, πανηγυρίζουν ότι λύθηκε το πρόβλημα.

πηγή: kartesios 

Η προτεσταντική ηθική του αγίου Κέρδους

ΜΑΤΩΜΕΝΟ ΦΡΑΓΓΕΛΙΟ

July 17th, 2012 | Author: kartesios 

«Η ύφεση στις υπερχρεωμένες οικονομίες, όπως η Ελλάδα και η Ισπανία, είναι ένα αναπόφευκτο στάδιο για την εξυγίανση τους». Τάδε έφη η γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ. Η λέξη «εξυγίανση» με παραπέμπει αυτομάτως στη λέξη «κάθαρση». Και η «κάθαρση» στην αμαρτία.

Οι Έλληνες και οι Ισπανοί είναι αμαρτωλοί και πρέπει να εξαγνιστούν. Θεολογικό είναι άραγε το ζήτημα; Και ναι και όχι. Ναι, επειδή στην ιστορία των δογμάτων η «εργατικότητα», η «ηθική του καλού εργαζόμενου», η «παραγωγικότητα», είναι απαραίτητα στοιχεία του καλού καθολικού και στη συνέχεια προτεστάντη. Όχι, επειδή θα ήταν παράλογο να ερμηνευτεί η σημερινή κατάσταση της Ελλάδας και της Ισπανίας αποκλειστικά και μόνο με θεολογικά κριτήρια.

Όμως, η λογική μιας πιστής προτεστάντισσας καγκελαρίου εμπεριέχει στοιχεία της πίστης της. Η οπτική της γωνία, όσο οικονομοκρατική κι αν είναι, διαθέτει σε μεγάλο βαθμό το τιμωρητικό στοιχείο.

Οι Έλληνες, οι Ισπανοί και οι λοιποί «τεμπέληδες» του Νότου πρέπει να εξαγνιστούν από το αμάρτημα της «νωχελικότητας» και να υμνήσουν τον θεό του χρήματος με προτεσταντικό τρόπο. Πρέπει να τιμωρηθούν, να μετανοήσουν και να δείξουν έμπρακτα τη μετάνοιά τους.

Η προτεσταντική αντίληψη των Γερμανών για τον δανεισμό αδύναμων οικονομιών δεν είναι κάτι καινούριο. Μέχρι και το BBC δε δίστασε να κάνει το συσχετισμό, όπως μπορείτε να διαβάσετε εδώ ( http://www.tovima.gr/world/article/?aid=450304)

Άλλωστε, οι προτεστάντες με μεγάλη χαρά είχαν δεχθεί να υιοθετήσουν τις ιδέες του πολιτικοκοινωνικού κινήματος του Πουριτανισμού, ο οποίος υμνεί τον συντηρητισμό, τη νοικοκυροσύνη και την εργατικότητα, δίνοντας ιδιαίτερη σημασία στην ατομική συμπεριφορά του ανθρώπου. Ως εκ τούτου, οι Έλληνες και οι Ισπανοί δεν είναι απλώς «τεμπέληδες», αλλά κυρίως «αμαρτωλοί» και «πονηροί» που θέλουν να ζουν με τα λεφτά των «εργατικών» Γερμανών.

Οι Έλληνες και οι Ισπανοί, θα έπρεπε σύμφωνα με την προτεσταντική λογική να αυτομαστιγωθούν. Να επιδιώξουν την αγνότητα. Δεν το έπραξαν. Κακό του κεφαλιού τους. Τώρα το φραγγέλιο βρίσκεται στα χέρια της «ηγουμένης» Μέρκελ, η οποία δε διστάζει να το χρησιμοποιήσει με όλη της τη δύναμη.

Οι Έλληνες και οι Ισπανοί θα πρέπει να πονέσουν. Να σταματήσουν να γελάνε, να χαίρονται, να διασκεδάζουν. Πρέπει να ταπεινωθούν. Η δήλωση της Μέρκελ ότι στην Ελλάδα και την Ισπανία πρέπει να υπάρξει ακόμη μεγαλύτερη ύφεση, σε αυτό ακριβώς οδηγεί. Μεγαλύτερη ύφεση = περισσότερες απολύσεις, μεγαλύτερη φτώχια, περισσότερη εξαθλίωση.

Δεν πρέπει να μας φαίνεται καθόλου περίεργο το γεγονός ότι τα «παπαδάκια» της Μέρκελ εν Ελλάδι μιλούν διαρκώς για ανάπτυξη. Δεν εννοούν ότι θα αναπτυχθεί η Ελλάδα. Η Γερμανία θα αναπτυχθεί. Είναι η επιβράβευση των καλών πιστών. Των σκληρά εργαζόμενων. Των νοικοκυραίων και ηθικών αστών που κοιμούνται νωρίς για να ξυπνήσουν νωρίς και να υπηρετήσουν το χρήμα, το κέρδος, την Τάξη.

Ούτε τα κατάπτυστα δημοσιεύματα μερίδας του γερμανικού Τύπου, ούτε οι ταπεινωτικές δηλώσεις κάποιων γερμανών πολιτικών είναι «θλιβερές εξαιρέσεις» όπως αρέσει σε πολλούς να πιστεύουν. Είναι ο κανόνας. Μας περιφρονούν και το κάνουν όσο πιο έντονα και ξεκάθαρα τους επιτρέπει το «πολιτικά ορθόν» της δήθεν εξευγενισμένης Δύσης.

Ούτε το ενοχικό σύνδρομο που χώρεσε σε ένα «μαζί τα φάγαμε», αλλά εκφράστηκε κι εκφράζεται με διάφορους τρόπους από πολλά νεοφιλελεύθερα στόματα, είναι τυχαίο. Στο προτεσταντισμό, τα αισθήματα ενοχής πιέζουν για πράξεις εξιλέωσης και αν η πηγή της ενοχής είναι ο τρόπος ζωής, τότε αυτός ο τρόπος ζωής θα πρέπει ν’ αλλάξει για να αποδειχθεί η μετάνοια.

Το φραγγέλιο βρίσκεται στα χέρια της Μέρκελ. Όμως το πλέον ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι το «σώμα» μας βρίσκεται γονατιστό και δέχεται αδιαμαρτύρητα τον πόνο της μαστίγωσης. Δύο είναι τα τινά. Ή αποδεχθήκαμε το έγκλημα μας απέναντι στην προτεσταντική ηθική του «αγίου Κέρδους» ή ότι είμαστε απίστευτα μαζοχιστές. Ας διαλέξουμε.

πηγή: kartesios

Εμείς και το Κτήνος

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΤΕΞΟΥΜΕ

June 15th, 2012 | Author: kartesios 

Σ’ αυτές τις εκλογές είμαστε όλοι υποψήφιοι. Υποψήφια θύματα της κρίσης. Δεν είναι μόνο οι αυτοκτονίες.

«Σύμφωνα με στοιχεία που παρουσίασε το Ελληνικό Κολέγιο Καρδιολογίας κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου (με αφορμή το 8ο Ετήσιο Διεθνές Συνέδριο Καρδιολογίας), η κατάθλιψη είναι το καθημερινό πρόβλημα με το οποίο έρχεται πλέον αντιμέτωπη η ιατρική κοινότητα στην Ελλάδα.

Όπως εξήγησε ο πρόεδρος του Κολεγίου Καρδιολογίας, Γεώργιος Θεοδωράκης «Η κατάθλιψη τετραπλασιάζει τα εμφράγματα του μυοκαρδίου και διπλασιάζει τα εγκεφαλικά επεισόδια».

Ωστόσο, αυτό που προκαλεί ανησυχία στους επιστήμονες είναι το γεγονός ότι τελευταία καταγράφεται όλο και μεγαλύτερη αδυναμία πάρα πολλών ασθενών με καρδιοπάθειες να πάρουν τα κατάλληλα φάρμακα εξαιτίας της μεγάλης συμμετοχής τους στα έξοδα αγοράς τους.

«Το γεγονός αυτό, θα επιφέρει σε πολλούς, σημαντικές βλάβες στην υγεία τους, με απρόβλεπτες και πολύ επικίνδυνες συνέπειες», τόνισε ο πρόεδρος του Ωνασείου Καρδιοχειρουργικού Κέντρου, Ιωάννης Λεκάκης.

Έντονη ανησυχία στην ιατρική κοινότητα προκαλεί και η αδυναμία πολλών νοσοκομείων να προμηθευτούν τα κατάλληλα υλικά αλλά και εξοπλισμό, ακόμη και για ιατρικές πράξεις ρουτίνας.

Αυτό έχει ως συνέπεια να μειώνεται διαρκώς ο αριθμός των επεμβάσεων που εκτελούν οι νοσοκομειακοί ιατροί, σε μια περίοδο που η προσέλευση των ασθενών στα δημόσια νοσοκομεία έχει αυξηθεί».

Μετά τις εκλογές θα είμαστε όλοι υποψήφιοι. Υποψήφια θύματα της κρίσης. Κάποιοι δεν το ξέρουν, δεν το καταλαβαίνουν ή το ρισκάρουν με αντάλλαγμα το κέρδος. Εμένα με ενδιαφέρει να μην πάω σα σκυλί όχι στ’ αμπέλι, αλλά στο άδειο νοσοκομείο.

Κάποιοι νοιάζονται για τις 100, 200, 500 χιλιάδες ευρώ τους. Εγώ δεν έχω καταθέσεις, οπότε δε με αφορά. Κάποιοι συζητούν για τα ομόλογά τους, τα κέρδη τους, τις επενδύσεις τους. Εγώ μιλάω για την αξιοπρέπειά μου.

Κάποιοι μιλούν για το κόμμα τους, τη νίκη του, το βόλεμά τους. Εγώ μιλάω με τον συνταξιούχο που πήγε στο γιατρό του και τον ρώτησε ποια χάπια να κόψει επειδή δε μπορεί να τα αγοράζει όλα. Χάπια που έχει προπληρώσει όλα τα χρόνια που ακουμπούσε τις ασφαλιστικές του εισφορές για να του τις κλέψουν μέσα σε μια νύχτα.

Κάποιοι καλοταϊσμένοι κρατικοδίαιτοι ζητούν την κατάργηση του Δημοσίου ώστε να μπορέσουν να το λεηλατήσουν και να βγάλουν κέρδη από την εξαγορά των υπηρεσιών του. Εμένα με αφορά η απόγνωση του απολυμένου που δεν πήρε ούτε ένα ευρώ αποζημίωση από τη δουλειά του και δε μπορεί να διεκδικήσει τίποτα.

Κάποιοι κατηγορούν τους αγανακτισμένους πολίτες και ποντάρουν στην οργή τους για να καταγγείλουν τη βία. Εγώ μετράω νεκρούς και τραυματίες από τη βία των τραπεζών, των λαμογιών, των μνημονιακών και των χρυσαυγιτών.

Κάποιοι μιλούν για αποφυγή του διχασμού και καλούν να συνεχίσουμε όλοι μαζί, δίχως διαχωρισμούς. Λυπάμαι, αλλά το διχασμό τον προκάλεσαν και τον συντηρούν αυτοί οι ίδιοι. Δεν είναι δυνατόν να πάω με τους «κάποιους». Με θέλουν για να σέρνω το κάρο που έχουν ανεβάσει τις περιουσίες τους και τις ταξιδεύουν σε Ελβετίες και off shore.

Δε γίνεται να είμαστε όλοι μαζί. Τι να κάνουμε; Διαφορετικά συμφέροντα, διαφορετικές ανησυχίες. Αυτό, είναι το μόνο ξεκάθαρο. Είμαστε απέναντι. Και θα έρθει η ώρα της μάχης. Γι’ αυτό πρέπει ν’ αντέξουμε. Να μην υποκύψουμε. Πρέπει να σταθούμε απέναντί τους. Πρέπει να νικήσουμε.

Μακάρι η νίκη να ερχόταν με εκλογές. Πιστεύω ότι η νίκη και η ανατροπή θα έρθει μόνο με διεκδίκηση στους δρόμους. Δε θα μαλώσουμε, όμως, γι’ αυτό. Ας γίνουν όλα με τη σειρά τους για να μην έχουμε κι απωθημένα. Μία είναι η έγνοια. Να αντέξουμε για να νικήσουμε. Ήρθε η στιγμή, οι «κάποιοι» να ηττηθούν και να νικήσει η ζωή και η ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

 πηγή: kartesios