κάτω από τα σώβρακα, υπάρχει πευκοβελόνι..

[εδώ ταιριάζει το σύνθημα, που όλους μας ενώνει]

Όταν ακούς «τάξη», ανθρώπινο κρέας μυρίζει.

Οδυσσέας Ελύτης

 Πολλοί νοικοκυραίοι ερεθίζονται με την εικόνα συμπλεγματικών μπάτσων να ξυλοκοπούν και να ξεφτιλίζουν πολίτες. Σιχαμένοι μικροαστοί που είναι μια ζωή στη φάπα, νιώθουν να παίρνουν το αίμα τους πίσω με την "κανονικότητα" της πατροπαράδοτης δεξιάς.

οι νικητές

«Γιατί είπε το "Όχι" ο Μεταξάς αφού θαύμαζε τον άξονα και κυβερνούσε με τον τρόπο του χιτλερικού εθνικοσοσιαλισμού; Αυτά είναι λίγο πολύ γνωστά, οι πιέσεις, οι Άγγλοι, τα ανάκτορα κλπ. Μπορεί κανείς να αναρωτηθεί: Και αν λέγαμε ναι; Πάλι στα ίδια θα ήμασταν. Ένα δυο χρόνια υπό συμμαχική επιστασία – μήπως δεν ήμασταν πέντε και δέκα χρόνια κάτω από αυτούς; - και ύστερα μέσα στη συμμαχία και τέλος στην ευρωπαϊκή κοινότητα.

Άσε και εκείνη την μεταπολεμική ψευδαίσθηση που μας την καλλιεργούσαν και οι πρώτες μεταπολεμικές κυβερνήσεις ότι ήμασταν και οι πρωταγωνιστές του πολέμου, οι περιούσιοι των συμμάχων. Πιστεύαμε στο τέλος σαν τον Καραγκιόζη πως εμείς σκοτώσαμε τον καταραμένο όφι. Μεθύσαμε από δόξα που μόνοι μας χαρίσαμε στους εαυτούς μας. Για άλλη μια φορά νίκησαν οι Χίτες, οι κουτσαβάκιδες, οι ταγματασφαλίτες, οι βασανιστές και οι μέλλοντες Μιχαλόπουλοι και οι Κουρήδες. Αυτή είναι η 28^η Οκτωβρίου».

 ραδιοφωνικό σχόλιο του Μάνου Χατζιδάκι

αγαπώ

Αγαπώ τους κάθε λογής καρπαζοεισπράκτορες. Και τις ασήμαντες καταστάσεις. Και τα τιποτένια αντικείμενα. Με τραβάνε οι κοινωνικές μειονότητες: τα μαγκάκια, οι χασικλήδες, οι πούστηδες, τα κλεφτρόνια, οι τεμπέληδες, γενικώς όλοι οι τύποι που στραπατσάρουν τη βιτρίνα της μπουρζουαζίας.

Ηλίας Πετρόπουλος .-

ανάστημα

Η φράση για το ανάστημα του ανθρώπου είναι του Αργύρη Χιόνη.

η δικαιοσύνη και η απονομή της

Έλληνας βουλευτής, πολιτικός πρώτης γραμμής (πρώην Υπουργός) τα παίρνει από επιχειρηματία, για να κάνει συγκεκριμένη επερώτηση στη βουλή.

Το θέμα το βγάζει στη φόρα μια εφημερίδα. Ο βουλευτής χτυπιέται σαν χταπόδι ότι είναι αθώος και για να πειστούμε όλοι, ρίχνει και μια αγωγή στον δημοσιογράφο.

Η ιστορία πάει στη βουλή. Οι βουλευτές καλούνται να ψηφίσουν για το αν "ο καλός συνάδελφος" πρέπει να παραπεμφθεί στη Δικαιοσύνη. Αποφασίζουν να μην παραπεμφθεί.

Σήμερα έχουν περάσει κάποια χρόνια από τότε και ο φίλος μας δεν είναι πλέον βουλευτής. Έτσι δεν έχει (μεταξύ των άλλων) και το προνόμιο της βουλευτικής ασυλίας. Το θέμα του έφτασε στα δικαστήρια. Και ο έτσι καταδικάστηκε. Όπως και ο επιχειρηματίας που του τα έχωσε. Πιο συγκεκριμένα φάγανε από 9 μήνες φυλακή με αναστολή και πρόστιμο 3500 έουροζ. 3500 έκαστος, όχι μαζί.

:)

Εντάξει, καταλαβαίνω, μπορεί να σας φαίνονται αστείες οι ποινές, αλλά μην αγνοείτε ότι οι πρωταγωνιστές της ιστορίας μας, ήταν και είναι εξέχουσες προσωπικότητες της αστείας αστικής δημοκρατίας μας. Φοράνε γραβάτες, έχουν καλά bios, είναι αναφανδόν μενουμευρώπηδες. Όταν γιορτάζουν, το σπίτι τους πιθανόν να μετατρέπεται σε μίνι εθνικό κήπο απ'το λουλουδικό. Όταν βαφτίζουν κάνα παιδί, κάνα εγγόνι, μπορεί να γίνεται και θέμα στα δελτία ειδήσεων. Δεν ξέρω αν είναι τόσο υψηλού επιπέδου ώστε να έχουν και καμιά οφσόρ, αλλά σίγουρα δεν μιλάμε για τίποτα δευτεράντζες.

Α, τώρα που είπα για δελτία ειδήσεων. Δεν βλέπω ειδήσεις στα μπουρδελοκάναλα, αλλά έριξα το Ρω - που για τον Σωκράτη είναι το γράμμα που "έλκει την ψυχή περισότερο από ο,τιδήποτε άλλο" αφού προάγει τη ροή λέει (σε αντιδιαστολή με το λάμδα) και οι λέξεις που το περιέχουν λέει, αποκτούν θετική σημασία, λέει - και είδα ότι δεν έπαιξε πουθενά αυτή η είδηση. 

Και γιατί να παίξει άλλωστε? Τι είναι? Τίποτα "άπλυτοι" των Εξαρχείων είναι, που το'χουν κάνει άβατο ναπούμε και ούτε ένα πολίς-πράϊντ δεν μπορούμε να κάνουμε εκεί? Ή τίποτα Ρουβίκωνες είναι, που γεμίζουν μ'αυτά τα δολοφονικά τρικάκια τα προαύλια των δικαστηρίων και των Υπουργείων? Να τα διαβάσει δηλαδή και κάνας νοικοκυραίος και να του θιγούν και τίποτα ιερά και όσια του ριάλιτι που ζει.

Μεταξύ της δικαιοσύνης και της απονομής δικαιοσύνης υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος που τις χωρίζει, είχε μονολογήσει ένα δύσκολο βράδυ η Emmeline Pankhurst, που ήτανε πολύ τσαούσα και που εδώ δεν κώλωνε να μοιράζει μπάτσες στους μπάτσους της εποχής της, θα κώλωνε να πει την άποψή της?

Και αν θέλετε τη γνώμη μου, πολύ καλά τα είπε η συντρόφισσα η Έμελιν.

Υ.Γ. για την ιστορία, ο δημοσιογράφος που έκανε την αποκάλυψη, έφαγε την αγωγή και τα γεγονότα τον δικαίωσαν είναι ο Βαξεβάνης.

στη Φύση δεν υπάρχουν ευθείες

The straight line belongs to Man. The curved line belongs to God.

Antonio Gaudi

R.I.P. Fidel

στη γειτονιά των ηρώων

έχουνε αντάμωμα

Revolution is not a bed roses.

Revolution is a battle between the future and the past.

Fidel Castro

ακινητήσετέ το

Φοβηθείτε

αν θέλετε να σας ξυπνηθεί το ένστικτο του Ωραίου·

ή αν όχι τότε μια που ζούμε στον αιώνα της φωτογραφίας
ακινητήσετέ το: αυτό που δίπλα μας
ολοένα μ' απίθανες χειρονομίες δρα:

το Ασύλληπτο!

α' δύο χέρια ωραία γυναίκας (ή και αντρός) που να 'χουν εξοικειωθεί

με τ' αγριοπερίστερα
β' ένα σύρμα που οι αναμνήσεις του όλες να 'ναι από ρεύμα ηλεκτρικό

και ανύποπτα πουλιά

γ' μία κραυγή που να μπορεί να θεωρηθεί ότι έχει αιώνια επικαιρότητα
δ' το παράλογο φαινόμενο της ανοιχτής θαλάσσης.

Θα 'χετε καταλάβει βέβαια τι εννοώ.

  

Οδυσσέας Ελύτης, ΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ ΚΑΛΛΟΥΣ - "ΜΑΡΙΑ ΝΕΦΕΛΗ"

dali

φακός fisheye προσπαθεί να συλλάβει την "τρέλα" του Salvador Dali, την ώρα που αυτός υπογράφει αυτόγραφα, με αποτέλεσμα μια υπέροχη φωτογραφία-πορτραίτο

22 χρόνια χωρίς τον Μάνο

«Ο εθνικισμός είναι κι αυτός νεοναζισμός»

Δημοσιεύτηκε από Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος στις 29 Απριλίου, 2016

Υπάρχουν ημέρες, κατά τις οποίες βλέπεις τόσο ξεκάθαρα την ιστορία να επαναλαμβάνεται, ένα κακό να γιγαντώνεται και θέλεις να θέσεις το πρόβλημα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Ν’ αποκαλύψεις το μέγεθος της απειλής, τον κίνδυνο.

Όμως, πολλές φορές, δεν χρειάζεται να γράψεις κάτι δικό σου. Είναι αρκετό να θυμίσεις ή να γνωστοποιήσεις, τα λόγια μιας τεράστιας μορφής του πολιτισμού, ώστε να γίνει αντιληπτό, πως ορισμένα πράγματα παραμένουν διαχρονικά και ότι πίσω από ποικιλόχρωμους μανδύες, είθισται να κρύβονται οι πιο σκοτεινοί εφιάλτες…

Μερικές από τις σκέψεις του Μάνου Χατζιδάκι για τον νεοναζισμό, όπως αποτυπώνονται στο το έντυπο πρόγραμμα της συναυλίας του (1993) με υπότιτλο «Οι βρικόλακες επιστρέφουν»:

«Ο φασισμός στις μέρες μας φανερώνεται με δύο μορφές. Ή προκλητικός, με το πρόσχημα αντιδράσεως σε πολιτικά ή κοινωνικά γεγονότα, που δεν ευνοούν την περίπτωσή τους, ή παθητικός μες στον οποίο κυριαρχεί ο φόβος για ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Ανοχή και παθητικότητα λοιπόν. Κι έτσι εδραιώνεται η πρόκληση. Με την ανοχή των πολλών. Προτιμότερος ο αργός και σιωπηλός θάνατος από την αντίδραση του ζωντανού κι ευαίσθητου οργανισμού που περιέχουμε. Το φάντασμα του κτήνους παρουσιάζεται ιδιαιτέρως έντονα στους νέους. Εκεί επιδρά και το marketing. Η επιρροή από τα ΜΜΕ ενός τρόπου ζωής που ευνοεί το εμπόριο. Κι όπως η εμπορία των ναρκωτικών ευνοεί τη διάδοσή τους στους νέους, έτσι και η μουσική, οι ιδέες, ο χορός και όσα σχετίζονται με τον τρόπο ζωής τους έχουν δημιουργήσει βιομηχανία με τεράστια και αφάνταστα οικονομικά ενδιαφέροντα. Και μη βρίσκοντας αντίσταση από μια στέρεη παιδεία, όλα αυτά δημιουργούν ένα κατάλληλο έδαφος για να ανθίσει ο εγωκεντρισμός, η εγωπάθεια, η κενότητα και φυσικά κάθε κτηνώδες ένστιχτο στο εσωτερικό τους. Προσέξτε το χορό τους με τις ομοιόμορφες στρατιωτικές κινήσεις, μακριά από κάθε διάθεση επαφής και επικοινωνίας. Το τραγούδι τους με τις συνθηματικές επαναλαμβανόμενες λέξεις, η απουσία του βιβλίου και της σκέψης από την συμπεριφορά τους και ο στόχος για μια άνετη σταδιοδρομία κέρδους και εύκολης επιτυχίας. Βιώνουμε μέρα με τη μέρα περισσότερο το τμήμα του εαυτού μας – που ή φοβάται ή δεν σκέφτεται, επιδιώκοντας όσο γίνεται περισσότερα οφέλη. Ώσπου να βρεθεί ο κατάλληλος «αρχηγός» που θα ηγηθεί αυτού του κατάπτυστου περιεχομένου μας. Και τότε θα “ναι αργά για ν” αντιδράσουμε.

Η πιθανή προέκταση του αξιώματος είναι, να συνηθίσουμε τη φρίκη, να μας τρομάζει η ομορφιά (…). Η υποταγή ή ο εθισμός σε μια τέτοια συνύπαρξη, ή συνδιαλλαγή, δεν προκαλεί τον κίνδυνο της αφομοίωσης ή της λήθης, του πώς πρέπει, του πώς οφείλουμε να σκεφτόμαστε, να πράττουμε και να μιλάμε; Αναμφισβήτητα αρχίσαμε να το ανεχόμαστε. Και η ανοχή πολλαπλασιάζει τα ζώα στη δημόσια ζωή, τα ισχυροποιεί και τα βοηθά να συνθέσουν με ακρίβεια τη μορφή του τέρατος που προΐσταται, ελέγχει και μας κυβερνά. Η μορφή του τέρατος είναι αποκρουστική. Όταν όμως το πρόσωπο του τέρατος πάψει να μας τρομάζει, τότε πρέπει να φοβόμαστε… γιατί αυτό σημαίνει ότι έχουμε αρχίσει να του μοιάζουμε (…).

Αυτό το «τέρας»! Άλλοτε καμουφλαρισμένο και άλλοτε ξεδιάντροπα προκλητικό έχει γιγαντωθεί, έχει αποκτήσει πολλές μορφές. Τα πλοκάμια του απειλούν θεούς και δαίμονες.

Ο νεοναζισμός, ο φασισμός, ο ρατσισμός και κάθε αντικοινωνικό και αντιανθρώπινο φαινόμενο συμπεριφοράς δεν προέρχεται από ιδεολογία, δεν περιέχει ιδεολογία, δεν συνθέτει ιδεολογία. Είναι η μεγεθυμένη έκφραση – εκδήλωση του κτήνους που περιέχουμε μέσα μας χωρίς εμπόδιο στην ανάπτυξή του, όταν κοινωνικές ή πολιτικές συγκυρίες συντελούν, βοηθούν, ενισχύουν τη βάρβαρη και αντιανθρώπινη παρουσία του.

Η μόνη αντιβίωση για την καταπολέμηση του κτήνους που περιέχουμε είναι η Παιδεία. Η αληθινή παιδεία και όχι η ανεύθυνη εκπαίδευση και η πληροφορία χωρίς κρίση και χωρίς ανήσυχη αμφισβητούμενη συμπερασματολογία. Αυτή η παιδεία που δεν εφησυχάζει ούτε δημιουργεί αυταρέσκεια στον σπουδάζοντα, αλλά πολλαπλασιάζει τα ερωτήματα και την ανασφάλεια. Όμως μια τέτοια παιδεία δεν ευνοείται από τις πολιτικές παρατάξεις και από όλες τις κυβερνήσεις, διότι κατασκευάζει ελεύθερους και ανυπότακτους πολίτες μη χρήσιμους για το ευτελές παιχνίδι των κομμάτων και της πολιτικής. Κι αποτελεί πολιτική «παράδοση» η πεποίθηση πως τα κτήνη, με κατάλληλη τακτική και αντιμετώπιση, καθοδηγούνται, τιθασεύονται (…). Κι είναι φορές που το κτήνος πολλαπλασιαζόμενο κάτω από συγκυρίες και με τη μορφή «λαϊκών αιτημάτων και διεκδικήσεων» σχηματίζει φαινόμενα λοιμώδους νόσου που προσβάλλει μεγάλες ανθρώπινες μάζες και επιβάλλει θανατηφόρες επιδημίες.

Ο εθνικισμός είναι κι αυτός νεοναζισμός.

Ο πατριωτισμός των φασιστών έχει τόση σχέση με την πατρίδα, όση σχέση μπορεί να έχουν με τον πατριωτισμό τα άλογα επειδή συμμετέχουν στις παρελάσεις!

Ταξίδεψα πολύ και αυτό με βοήθησε ν” αντιληφθώ πως η βλακεία δεν ήταν αποκλειστικόν του τόπου μας προϊόν, όπως περήφανα ισχυρίζονται κι αποδεικνύουν συνεχώς οι Έλληνες σοβινιστές και της εθνικοφροσύνης οι εραστές.

Ποτέ δεν θα νικήσει η Ελευθερία, αφού τη στηρίζουν και τη μεταφέρουν άνθρωποι, που εννοούν να μεταβιβάζουν τις δικές τους ευθύνες στους άλλους (…). Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι. Οι μισητοί δολοφόνοι, που βρίσκουν όμως κατανόηση από τις διωκτικές αρχές λόγω μιας περίεργης αλλά όχι και ανεξήγητης συγγενικής ομοιότητος. Που τους έχουν συνηθίσει οι αρχές και οι κυβερνήσεις σαν μια πολιτική προέκτασή τους ή σαν μια επιτρεπτή αντίθεση, δίχως ιδιαίτερη σημασία που να προκαλεί ανησυχία (…).

Ο νεοναζισμός δεν είναι θεωρία, σκέψη και αναρχία. Είναι μια παράσταση. Εσείς κι εμείς. Και πρωταγωνιστεί ο Θάνατος…».

 

πηγή: unblock

sofa luxemburg

μέχρι και το Ariel το κατάλαβε, κι έκανε επανάσταση

artwork by Halász Géza

 [...]

Υπάρχουν στη ζωή την κοινωνιών εποχές που η επανάσταση γίνεται επιτακτική ανάγκη, που επιβάλλεται απ’ τα πράγματα. Νέες ιδέες βλασταίνουν παντού, επιδιώκουν να βγουν στο φως της μέρας και να εφαρμοστούν στη ζωή, αλλά σκοντάφτουν στην αδρανειακή δύναμη εκείνων που έχουν συμφέρον να διατηρηθεί το παλιό καθεστώς και να τις πνίξουν μες στην αποπνικτική ατμόσφαιρα των παλιών προκαταλήψεων και παραδόσεων. Αυτά που έχουμε διδαχθεί για τη συγκρότηση των κρατών, για τους νόμους της κοινωνικής ισορροπίας, για τις πολιτικές και οικονομικές σχέσεις μεταξύ των πολιτών δεν αντέχουν στην αυστηρή κριτική που δέχονται καθημερινά σε κάθε ευκαιρία στο σαλόνι και στο καμπαρέ, στα φιλοσοφικά έργα και στην καθημερινή κουβέντα. Οι πολιτικοί, οικονομικοί και κοινωνικοί θεσμοί γκρεμίζονται. Σαν κτίσμα που ρήμαξε πιέζουν, εμποδίζουν ν’ αναπτυχθούν τα νεαρά βλαστάρια που φυτρώνουν στους ραγισμένους τοίχους του κι αρχίζουν ν’ απλώνονται γύρω του.

Γίνεται αισθητή η ανάγκη για μια νέα ζωή. Ο κώδικας της καθιερωμένης ηθικής που κυβερνά την καθημερινή ζωή των περισσότερων ανθρώπων φαίνεται πια ανεπαρκής. Καταλαβαίνουμε πως κάτι, που πριν φαινόταν δίκαιο και σωστό, είναι κραυγαλέα άδικο. Η ηθική του χθες γίνεται σήμερα ανυπόφορα ανήθικη. Η σύγκρουση των νέων ιδεών με τις παλιές παραδόσεις ξεσπά μέσα σ’ όλες τις κοινωνικές τάξεις, σ’ όλα τα περιβάλλοντα και σ’ όλες τις οικογένειες. Ο γιος τα βάζει με τον πατέρα, βρίσκει ανυπόφορα αυτό που ο πατέρας του έβρισκε φυσικό σ’ όλη του τη ζωή. Η κόρη ξεσηκώνεται ενάντια τις αρχές που της μετέδωσε η μάνα της ως καρπό της μακρόχρονης πείρας της. Η λαϊκή συνείδηση εξεγείρεται καθημερινά ενάντια τα σκάνδαλα που ξεσπούν στους κόλπους της τάξης των προνομιούχων και των χασομέρηδων, ενάντια στα εγκλήματα που διαπράττονται εν ονόματι του δικαίου του ισχυρότερου ή με σκοπό τη διατήρηση των προνομιών. Οι άνθρωποι που θέλουν να θριαμβεύσει η δικαιοσύνη, να εφαρμόσουν στην πράξη νέες ιδέες, σύντομα αναγκάζονται ν’ αναγνωρίσουν ότι οι ευγενείς, φιλάνθρωπες κι αναμορφωτικές ιδέες τους δεν έχουν θέση στην υπάρχουσα κοινωνία, αναγνωρίζουν πως είναι ανάγκη μια επαναστατική ανεμοθύελλα να σαρώσει όλην αυτή τη σαπίλα, ν’ αναζωογονήσει με την πνοή της τις ναρκωμένες καρδιές και να φέρει στην ανθρωπότητα τον αλτρουισμό (φιλαλληλία), την αυταπάρνηση και τον ηρωισμό, που χωρίς αυτά η κοινωνία εκφυλίζεται, υποβαθμίζεται και αποσυντίθεται.

 [...]

απόσπασμα από το "Το Επαναστατικό Πνεύμα" του Piotr Kropotkin, 1880

πηγή: provo