Οδηγίες προς Καθεστωτικούς

 

artwork by anton semenov

Έκθεση ΟΟΣΑ του 1996 με οδηγίες προς νεοφιλελεύθερους μεταρρυθμιστές

Έκθεση του Κέντρου Ανάπτυξης του ΟΟΣΑ με θέμα τα προβλήματα και τους τρόπους πολιτικής χειραγώγησης των πληθυσμών ώστε να μπορέσει μια κυβέρνηση να περάσει τα αυστηρά μέτρα λιτότητας και τις διαρθρωτικές αλλαγές, που επέβαλε κατά τη δεκαετία του 1980 η επέλαση του νεοφιλελευθερισμού σε μια σειρά από «αναπτυσσόμενες» χώρες και χώρες του Τρίτου Κόσμου.

Αναδημοσίευση από Πειρατές του Ονείρου

Το 1996, ο ΟΟΣΑ (Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης) δημοσιεύει στο 13ο τεύχος του επίσημου περιοδικού του, CAHIERS DE POLITIQUE ÉCONOMIQUE (στα Γαλλικά), ένα άρθρο του Κρίστιαν Μόρισον με τίτλο «Οι δυνατότητες πραγματοποίησης των διαρθρωτικών αναπροσαρμογών» (στα Αγγλικά). Πρόκειται ουσιαστικά, όπως αναφέρεται εξάλλου, για την έκθεση του Κέντρου Ανάπτυξης του ΟΟΣΑ με θέμα τα προβλήματα και τους τρόπους πολιτικής χειραγώγησης των πληθυσμών ώστε να μπορέσει μια κυβέρνηση να περάσει τα αυστηρά μέτρα λιτότητας και τις διαρθρωτικές αλλαγές, που επέβαλε κατά τη δεκαετία του 1980 η επέλαση του νεοφιλελευθερισμού σε μια σειρά από «αναπτυσσόμενες» χώρες και χώρες του Τρίτου Κόσμου. Όπως θα διαπιστώσετε, πέρα από το ότι ο κυνισμός των νέων Μακιαβέλι συναγωνίζεται την επιστημοσύνη τους, αυτά που ζούμε σήμερα εδώ δεν προέκυψαν στην τύχη. Κι αν το γνωρίζουμε ήδη, οπωσδήποτε έχει άλλη βαρύτητα να το ακούμε, απερίφραστα ομολογημένο, από τα πλέον αρμόδια στόματα.

Ακολουθούν μεταφρασμένα αποσπάσματα από το άρθρο:

«Οι πολιτικές οικονομικής σταθεροποίησης και διαρθρωτικών αλλαγών μπορεί να προκαλέσουν κοινωνικές ταραχές, ακόμα και να θέσουν σε κίνδυνο την ομαλότητα των χωρών. Στο παρόν Τετράδιο οικονομικής πολιτικής αναλύονται οι πολιτικές συνέπειες αυτών των προγραμμάτων. Όπως προέκυψε από τη συστηματική μελέτη πέντε χωρών και δυο σημαντικών αντιπροσωπευτικών δειγμάτων στη λατινική Αμερική και την Αφρική, το πολιτικό κόστος σε απεργίες, διαδηλώσεις και εξεγέρσεις διαφέρει ανάλογα με τα μέτρα που ελήφθησαν. Πράγματι, στις αρχές της δεκαετίας του 1980, η επείγουσα κατάσταση που δημιουργήθηκε από τις χρηματοπιστωτικές κρίσεις στις αναπτυσσόμενες χώρες, κρίθηκε ότι μπορεί ν’ αντιμετωπιστεί με την αποκατάσταση των μακρο-οικονομικών ισορροπιών. Έτσι, οι διαρθρωτικές αναπροσαρμογές περιορίστηκαν σ’ ένα πρόγραμμα σταθερότητας με μοναδικό κριτήριο την ταχύτερη δυνατή μείωση του δημόσιου ελλείμματος. Πολύ σύντομα όμως συνειδητοποιήσαμε πως η σταθεροποίηση δεν είναι αυτοσκοπός. […]

Πράγματι, όπου τέθηκε θέμα διαρθρωτικών αλλαγών, οι διεθνείς οργανισμοί [ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα, κ.λπ.] απαίτησαν δραστική μείωση των βασικών δημόσιων δαπανών. Αυτό έκανε αντιδημοφιλείς τις κυβερνήσεις, οι οποίες, σε περίπτωση ταραχών, κατέφυγαν στην καταστολή πολλαπλασιάζοντας το πολιτικό κόστος. […] Η εφαρμογή προγραμμάτων διαρθρωτικών αλλαγών σε δεκάδες χώρες κατά τη δεκαετία του 1980 έδειξε, ότι είχαμε παραμελήσει την πολιτική διάσταση του ζητήματος. Πιεζόμενες από απεργίες, διαδηλώσεις, ακόμα κι εξεγέρσεις, πολλές κυβερνήσεις αναγκάστηκαν να διακόψουν ή να περικόψουν σημαντικά τα προγράμματα αυτά. Έτσι αναγκαστήκαμε να αναγνωρίσουμε, ότι η οικονομική επιτυχία της διαρθρωτικής αναπροσαρμογής εξαρτάται από τη δυνατότητα πολιτικής πραγματοποίησής της. […]
Ένα βασικό συμπέρασμα είναι ότι, σύμφωνα με στατιστικές που στηρίζονται στη μελέτη δεκάδων χωρών επί μια δεκαετία, το πολιτικό κόστος διαφοροποιείται ανάλογα με τα μέτρα. Πρόκεται για ένα πολύ σημαντικό συμπέρασμα, διότι σημαίνει πως μπορεί μέσα από τη μελέτη των μέτρων και των αντιδράσεων να εκπονηθεί ένα βέλτιστο πολιτικό πρόγραμμα, δηλαδή ένα πρόγραμμα που θα ελαχιστοποιεί τους κινδύνους. […]

Τα μέτρα που προκαλούν τις περισσότερες διαδηλώσεις, είναι εκείνα που πλήττουν ολόκληρο τον πληθυσμό και έχουν σαν αποτέλεσμα την άνοδο των τιμών, ο,τιδήποτε κι αν την προκαλεί (περικοπές επιδομάτων, αύξηση των έμμεσων φόρων ή υποτίμηση). Έτσι, στη Ζάμπια ο διπλασιασμός της τιμής του αλευριού και του καλαμποκιού το Δεκέμβριο του 1984, εξαιτίας της περικοπής επιδομάτων, προκάλεσε κύμα ταραχών η καταστολή των οποίων καταμέτρησε 15 νεκρούς. Παρόμοια, όταν το 1988 η κυβέρνηση της Νιγηρίας αύξησε την τιμή του πετρελαίου, το οποίο αγόραζαν κυρίως τα φτωχά νοικοκυριά, είχαμε ταραχές με 6 νεκρούς διαδηλωτές. […]

Άλλα μέτρα όμως, όπως οι περικοπές των δημόσιων επενδύσεων, ή των λειτουργικών εξόδων (εκτός των μισθών), δεν προκαλούν σοβαρή αναταραχή. […] Οι περικοπές στις δημόσιες επενδύσεις πλήττουν κυρίως τον τομέα της οικοδομής, που μαστίζεται τότε από πτωχεύσεις και απολύσεις. Όμως αυτός ο τομέας αποτελείται κυρίως από μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, που δεν έχουν μεγάλο πολιτικό βάρος. […] Από την άλλη, οι περικοπές στα λειτουργικά έξοδα του κράτους πλήττουν τους δημοσίους υπαλλήλους, αλλά οι κυβερνήσεις μπορούν να πάρουν την κοινή γνώμη με το μέρος τους αν κινηθούν ευέλικτα παρουσιάζοντας, με τη βοήθεια του Τύπου, αυτά τα μέτρα σαν μέτρα ισονομίας με το επιχείρημα, ότι εφόσον ζητούνται θυσίες από όλο το λαό, οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν γίνεται ν’ αποτελούν εξαίρεση. […]

Το βέβαιο είναι ότι μια κυβέρνηση δεν μπορεί να εφαρμόσει το πρόγραμμα σταθερότητας ενάντια στη θέληση ολόκληρης της κοινής γνώμης. Ένα πρόγραμμα που θα έπληττε εξίσου όλες τις κοινωνικές ομάδες, αποδείχτηκε πολύ πιο δύσκολο να εφαρμοστεί από ένα πρόγραμμα που κάνει διακρίσεις σε βάρος κάποιων κοινωνικών ομάδων ευνοώντας ορισμένες άλλες. Πρέπει λοιπόν η αρμόδια κυβέρνηση να φροντίσει ώστε να πάρει με το μέρος της ένα μέρος του κόσμου, στην ανάγκη φορτώνοντας δυσανάλογα και με πολύ βαριά μέτρα ορισμένες κοινωνικές ομάδες. […]

Η απελευθέρωση των εισαγωγών και το άνοιγμα των επαγγελμάτων − ένα μέτρο στο οποίο επιμένει πάντοτε η Παγκόσμια Τράπεζα − προκαλεί αντίθετες αντιδράσεις, από τις οποίες η κυβέρνηση μπορεί να επωφεληθεί. […] Μπορεί για παράδειγμα να καταργήσει τους δασμούς σε πρώτες ύλες που αγοράζουν όλες οι επιχειρήσεις, ή σε βασικά προϊόντα που δύσκολα μπορούν να προμηθευτούν οι μικρές επιχειρήσεις. Με αυτό τον τρόπο μπορεί να δημιουργήσει γρήγορα συμμάχους, που θα στηρίξουν την πολιτική της απελευθέρωσης και του ανοίγματος. […]

Η κυβέρνηση που καλείται να εφαρμόσει αναδιαρθρωτικά προγράμματα, είναι υποχρεωμένη να πάρει αντιλαϊκά μέτρα. […] Καλώντας σε βοήθεια το ΔΝΤ, μπορεί να επωφεληθεί και σε πολιτικό επίπεδο γιατί θα μπορεί να απαντάει σε όσους αντιδρούν, ότι τα μέτρα προβλέπονται από τη συμφωνία που επέβαλε το ΔΝΤ και είναι υποχρεωμένη να τα πάρει θέλοντας και μη. […]

Καλό είναι τα μέτρα να λαμβάνονται πριν ξεσπάσει κρίση. Υπάρχουν όμως τρόποι αντιμετώπισης του πολιτικού κόστους ακόμη κι αν τα μέτρα λαμβάνονται αφού ξεσπάσει η κρίση. […] Εάν η κυβέρνηση εκλεγεί λίγο πριν ξεσπάσει η κρίση, έχει μπροστά της μια μικρή χρονική περίοδο (4 με 6 μήνες) κατά την οποία η κοινή γνώμη εξακολουθεί να την στηρίζει και κατά την οποία μπορεί να ρίχνει την ευθύνη για τα αντιλαϊκά μέτρα στους προκατόχους της. Σε αυτό το διάστημα, οι συντεχνίες χάνουν προσωρινά τη δύναμή τους και τότε η κυβέρνηση πρέπει να σπεύσει να στρέψει την κοινή γνώμη εναντίον τους. Έπειτα από αυτή την περίοδο χάριτος τα πράγματα δυσκολεύουν τρομερά. Η νέα κυβέρνηση θεωρείται ολοένα και περισσότερο μόνη υπεύθυνη για την κατάσταση κι έτσι αναγκάζεται ν’ αναλάβει αυτή το σύνολο του πολιτικού κόστους της αναδιάρθωσης. […]

Από την πρώτη λοιπόν στιγμή που θ’ ανέβει στην εξουσία, πρέπει να σταματήσει την αισιόδοξη ρητορική και να επιμείνει, ακόμα και υπερβάλλοντας, για τη σοβαρότητα των οικονομικών ανισορροπιών, να υπογραμμίζει τις ευθύνες των προκατόχων της και το ρόλο εξωγενών δυσμενών παραγόντων. […]

Από τους κινδύνους που θα παρουσιαστούν, αυτός των απεργιών είναι ο μικρότερος. Οι απεργίες κινητοποιούν κατά βάση τους μισθωτούς του μοντέρνου τομέα και όχι τις πιο φτωχές κοινωνικές τάξεις. Με τις κατάλληλες παραχωρήσεις, η κυβέρνηση μπορεί να τις τελειώσει.[…] Παρολαυτά οι απεργίες μπορεί να ευνοήσουν το ξέσπασμα διαδηλώσεων. Ειδικά οι απεργίες των εκπαιδευτικών, αν και καθεαυτές δεν αποτελούν πρόβλημα για τις κυβερνήσεις, γίνονται έμμεσα επικίνδυνες επειδή απελευθερώνουν μια ανεξέλεγκτη μάζα μαθητικής και φοιτητικής νεολαίας, η οποία μπορεί να κατέβει σε διαδηλώσεις και σε αυτή την περίπτωση η καταστολή μπορεί εύκολα να έχει δραματικές συνέπειες.

[…] Οι περικοπές στο στενό και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα, ένα από τα κυριότερα μέτρα των προγραμμάτων σταθεροποίησης, δεν είναι τόσο επικίνδυνες πολιτικά όσο η άνοδος των τιμών στα είδη κατανάλωσης. Προκαλούν απεργίες μάλλον παρά διαδηλώσεις, πλήττουν περισσότερο τις μεσαίες τάξεις παρά τα φτωχότερα στρώματα και σε κάθε περίπτωση η κυβέρνηση μπορεί να αποτανθεί στον πραγματισμό των δημοσίων υπαλλήλων. Μπορεί για παράδειγμα να τους εξηγήσει, ότι εφόσον το ΔΝΤ επιβάλλει περικοπές κατά 20% στο δημόσιο, το μόνο που απομένει είναι είτε να μειωθούν οι μισθοί, είτε να γίνουν απολύσεις, και η ίδια προτιμάει να κάνει το πρώτο προς όφελος του συνόλου των υπαλλήλων. Η εμπειρία μας από τις περισσότερες αφρικανικές κυβερνήσεις δείχνει, πως αυτό το επιχείρημα εισακούγεται. […]

Μια από τις βασικές περικοπές αφορά στα λειτουργικά έξοδα των σχολείων και των πανεπιστημίων. Είναι πολύ προτιμότερη επιλογή από μια δραστική μείωση του αριθμού των μαθητών και των σπουδαστών. Οι οικογένειες θα αντιδράσουν βίαια στο ενδεχόμενο να αποκλειστούν τα παιδιά τους από την εκπαίδευση. Δεν θα αντιδράσουν όμως σε μια σταδιακή υποβάθμιση της ποιότητας της εκπαίδευσης. Έτσι σιγά-σιγά θα δεχτούν να πληρώνουν κάποιο ποσόν για να σπουδάζουν τα παιδιά, ή να περικοπεί κάποια εκπαιδευτική δραστηριότητα. Αυτή η υποβάθμιση όμως πρέπει να γίνει βήμα προς βήμα, σε ένα σχολείο αρχικά και όχι στο γειτονικό σχολείο, ώστε να αποφευχθεί μια γενικευμένη αντίδραση του πληθυσμού. […]

Τίποτα δεν είναι πιο επικίνδυνο πολιτικά από τη λήψη συνολικών μέτρων για την αντιμετώπιση ενός μακρο-οικονομικού προβλήματος. Αν λοιπόν θέλουμε να μειώσουμε τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων, πρέπει να τους μειώσουμε πρώτα σε έναν ορισμένο τομέα, να ψαλλιδίσουμε την ονομαστική αξία τους σε έναν άλλο κι ακόμα και ν’ αυξήσουμε τους μισθούς σε κάποιον τομέα που είναι κρίσιμος από πολιτική άποψη. Το ίδιο και με τα επιδόματα. Δεν τα κόβουμε όλα μαζί. Πρέπει να φροντίζουμε απεριόριστα τις λεπτομέρειες: αν π.χ. τα φτωχά νοικοκυριά καταναλώνουν μόνο τη ζάχαρη σε μορφή σκόνης, μπορούμε ν’ αυξήσουμε την τιμή της ζάχαρης σε κύβους. […]

Σημαντικό είναι το συμπέρασμα που λέει, ότι μια κυβέρνηση αποτυχαίνει για δυο λόγους: είτε επειδή εμπιστεύεται την υλοποίηση του προγράμματος σταθεροποίησης και διαρθρωτικών αλλαγών σε τεχνοκράτες, που παραμελούν το πολιτικό κόστος∙ είτε επειδή την εμπιστεύεται αποκλειστικά στους αρμόδιους πολιτικούς, που ενδιαφέρονται για το στενό πολιτικό κόστος. […]

Για να έχει μια κυβέρνηση το περιθώριο ώστε να κάνει τους πολιτικούς ελιγμούς που απαιτεί ένα πρόγραμμα αναδιάρθρωσης, πρέπει να στηρίζεται από ένα ή δυο μεγάλα κόμματα και όχι από μια συμμαχία μικρών κομμάτων.Γι’ αυτό χρειάζεται ένα κατάλληλο εκλογικό σύστημα, με πολλές μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες. Άλλα μέτρα προς αυτή την κατεύθυνση ενίσχυσης της εκτελεστικής εξουσίας είναι αυτά που νομοθετούν προσωρινές ειδικές εξουσίες, ή τον εκ των υστέρων έλεγχο από τη δικαστική εξουσία ώστε να μην μπορούν οι δικαστές να ελέγχουν εκ των προτέρων την εφαρμογή ενός προγράμματος. Το δημοψήφισμα είναι ένα αποτελεσματικό όπλο στα χέρια μιας κυβέρνησης όταν έχει αυτή την πρωτοβουλία των κινήσεων. Μπορεί να καταφεύγει σε δημοψήφισμα, ώστε να εγκριθεί ένα συγκεκριμένο μέτρο της και να θέσει εκτός μάχης μια συμμαχία αντιφρονούντων. Επιπλέον, όταν κάποια μέτρα προκαλέσουν ένα αυξανόμενο κύμα ταραχών και καταστολής, τότε η προκήρυξη δημοψηφίσματος μπορεί να ηρεμήσει το πολιτικό παιχνίδι και να βοηθήσει στην αποκατάσταση της τάξης αποφορτίζοντας την πίεση των διαδηλωτών. […]

Εξίσου βοηθάει το μοίρασμα των ρόλων μεταξύ των διεθνών οργανισμών − οι οποίοι αναλαμβάνουν το ρόλο να υπενθυμίζουν τις σκληρές υποχρεώσεις του προγράμματος αναδιάρθρωσης − και μιας σειράς χωρών, που θα παίζουν το ρόλο χορηγών και θα παρέχουν κάποια βοήθεια όταν ορισμένα πολύ σκληρά μέτρα γίνονται πολύ επικίνδυνα.[…]»

πηγή: indymedia

χαμένες κόκκινες γραμμές

Ανώνυμη οργή

Hactivists Anonymous, Ναι.

Του Γιώργου Πήττα

Κάτι τρέχει εδώ γύρω τελικά κύριε Jones και συ χαμπάρι δεν έχεις πάρει, δεν καταλαβαίνεις τι συμβαίνει, ε, κύριε Jones; *
Πριν από κάποια χρόνια, όταν προβλήθηκε το V for Vendetta και επανήλθε στη δημόσια συζήτηση η προσωπικότητα του Guy Fawkes, δεν ήταν διόλου λίγοι, όσοι σε παγκόσμια κλίμακα ένιωσαν, ή προαισθάνθηκαν, με αρκετή οξυδέρκεια μπορώ να πω, ότι κάπου, κάπως, μέσα σε αυτή την ταινία του 2005 (στηριγμένη στο comic των Alan Moore και David Lloyd από τη δεκαετία του 80) υπήρχε η «προφητεία» για  το νέο underground κίνημα  των ημερών μας. Το κίνημα των Hactivists Anonymous.

Και δεν είναι καθόλου λίγοι  όσοι χθες, στην Ελλάδα, αγαλλίασαν με την επίθεση των Anonymous στην ηλεκτρονική σελίδα του Υπουργείου Δικαιοσύνης και με το μήνυμα τους.

 Ένα μήνυμα που ενώ  καταγράφει τα αυτονόητα  στις μέρες μας πια ακούγεται ως εξωτικό, περίεργο και επαναστατικό.

Κρατώ , ανάμεσα στα άλλα που μετέδωσε η μασκοφορεμένη φυσιογνωμία αυτό που θα έπρεπε να είναι η πεμπτουσία της Δημοκρατίας και της λειτουργίας της κάθε πολιτείας :

«Οι λαοί δεν πρέπει να φοβούνται τις κυβερνήσεις, οι κυβερνήσεις πρέπει να φοβούνται τους λαούς» . Δηλαδή, το πλέον απόλυτο αυτονόητο.

Από κάποια σχόλια που είδα στο διαδίκτυο, αρκετοί είναι οι πολίτες που θέλουν πιο γρήγορες εξελίξεις.

Ονειρεύονται, φαντασιώνονται μία γενικευμένη επίθεση στο «σύστημα» που θα το παραλύσει και θα φέρει τη «δύναμη» πίσω σε μικρές αυτοδιαχειριζόμενες κοινότητες ώστε να αποκτήσει ξανά η ζωή ταυτότητα και ανθρώπινο περιεχόμενο.

Η "εξέλιξη" μπορεί πράγματι να μοιάζει αργή.

Όμως, ας μην ξεχνάμε πως η κλίμακα των όσων συμβαίνουν, είναι γιγάντια, είναι κυριολεκτικά πλανητική και διεθνική.

Όσο αργή  και να είναι η "εξέλιξη", σύντομα-δηλαδή χθες- θα βρεθούμε όλοι στην ανάγκη να πάρουμε συγκεκριμένη θέση και να αποφασίσουμε με ποια πλευρά είμαστε.

Φοβάμαι, πως καθώς έχουμε μπει για τα καλά σε έναν νέο μεσαίωνα, επιστρέφουν ακάθεκτες και απαιτητικές  οι κάθετες επιλογές, χωρίς ενδιάμεσους τόνους.

Κάτι το οποίο είχε χαθεί για τα καλά από την ανάγνωση και την ερμηνεία της πραγματικότητας, για πολλά χρόνια.

Από το «μαύρο» έως το «άσπρο» μεσολαβούσαν πάμπολλες αποχρώσεις μόνο που όχι μόνο άρχισαν να γκριζάρουν, αλλά τείνει να επικρατήσει το μαύρο με μία ελάχιστη φέτα λευκού. Το 1%.

Εδώ και χρόνια, οι ειδήσεις είναι μία κινηματογραφική ταινία.

Με μουσική, δραματικούς τίτλους, τρέιλερ, και «παθιασμένους» αφηγητές που περιγράφουν την εκάστοτε φρίκη:

Του πολέμου, του λιμού, του σεισμού, του καταποντισμού, της φωτιάς, της βομβιστικής επίθεσης, των ακρωτηριασμένων κορμιών, των βιασμένων παιδιών και πάει λέγοντας.

Μια φορά κι’ έναν καιρό, οι ειδήσεις ήταν ψυχρές κι ουδέτερες χωρίς το παραμικρό διακοσμητικό στοιχείο.

Έτσι, κάθε είδηση έμενε στην πραγματική διάσταση που αφορούσε στον κάθε ένα αποδέκτη και κυρίως άφηνε όλα τα περιθώρια στη σκέψη να λειτουργήσει με κρίση.

Κυρίως από τον πόλεμο στον Κόλπο και μετά, άρχισαν να μπαίνουν τα κινηματογραφικά και σκηνοθετικά στοιχεία. Έτσι, όσο η πραγματική φρίκη πολλαπλασιάζεται με γεωμετρική πρόοδο, τόσο και η απάθεια εξαπλώνεται σαν επιθετικός μεταστατικός καρκίνος. Είναι απλό. Λίγη υποβλητική μουσική, υπότιτλοι και αφήγηση σε αργό ρυθμό μετατρέπουν τα πάντα σε «έργο».

Κάπως έτσι, φτάσαμε σήμερα να έχουμε δελτία ειδήσεων με ειδικά παραρτήματα για το πόσο μπορούμε να εκτεθούμε στον ήλιο το καλοκαίρι, κάπως έτσι πάμπολλα γιγάντια εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και της φύσης που την φιλοξενεί, λησμονιούνται από τη μια στιγμή στην άλλη.

Κάπως έτσι έγιναν και οι άστεγοι των Αθηνών άλλο ένα θέαμα, μία θεματολογία Ντίκενς, που «φτου κακά» δεν μας αφορά ή μας αφορά σε ένα επίπεδο «ευαίσθητης φιλανθρωπίας» και απολίτικης ανησυχίας κάποιων κατά κανόνα ανόητων δημοσιογραφίσκων που αναζητώντας πιασάρικο θέμα τρέχουν στα στέκια των ανέστιων και τους βομβαρδίζουν με εξοργιστικά ηλίθιες ερωτήσεις.

Ο Πιερ Πάολο Παζολίνι έγραφε για τον καταναλωτισμό και την τηλεόραση:

«Στον φασισμό, μπορούσες να πας φυλακή. Μα τώρα, ακόμα και αυτό είναι άχρηστο. Ο φασισμός, στήριζε τη δύναμή του στην εκκλησία, και το στρατό, πράγματα που δεν είναι απολύτως τίποτα μπροστά στην τηλεόραση».

Τα εκατόν δεκαπέντε εκατομμύρια ανθρώπων που στην Ευρώπη αυτή τη στιγμή πένονται και βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας, είναι κάτι το αδιανόητο και όχι ένας αριθμός.

Και μιλάμε για ανθρώπους που σύμφωνα με τα στοιχεία, μέχρι το 2007 εργάζονταν και κάλυπταν τις ανάγκες τους. Τώρα, αυτό το 23% του ευρωπαϊκού πληθυσμού, έχει εξωθηθεί βίαια στο περιθώριο, ενώ κινδυνεύουν αμεσότατα άλλα εκατό και πλέον εκατομμύρια πολιτών να βρεθούν στην ίδια θέση στο επόμενο διάστημα.

Το σκηνικό που διαμορφώνεται ξεπερνά κάθε  φαντασία.

Ή μάλλον, υλοποιεί την φαντασία και την ικανότητα κάποιων συγγραφέων που από τις αρχές της δεκαετίας του 60 κιόλας είχαν δει το μέλλον.

Είναι σχεδόν βέβαιο πως ένας ελάχιστος αριθμός από αυτούς τους ανθρώπους θα καταφέρει να επανενταχθεί, και αν.

Είναι σχεδόν βέβαιο, πως αυτό που θα επιχειρηθεί από το σύστημα είναι η «διόρθωση» και η «ανάκαμψη»-κάποια στιγμή-που θα αφορά κατά συντριπτική πλειοψηφία μόνο όσους μπόρεσαν να μείνουν εντός παιδιάς.

Η εικονική πραγματικότητα των ειδήσεων και των συστημικών Μέσων θα φροντίσει-και θα πετύχει- οι «απ’ έξω» να λησμονηθούν.

Οι πόλεις φρούρια που εδώ και χρόνια κάποιοι ονειρεύονται και ήδη υπάρχουν σε επίπεδο απρόσιτων γειτονιών, θα διαχωρίσουν την «ήρα από το στάρι» και το πιθανότερο είναι να περάσουμε σε πρακτικές μεταμοντέρνου ανταρτοπόλεμου στον οποίο η γνώση της τεχνολογίας θα είναι καθοριστική.

Κάποτε, φαντασιώθηκα και το είχα γράψει σε ένα άρθρο, μια «οργάνωση» που καταφέρνει να σβήσει όλους τους πομπούς των τηλεοράσεων.

Ένας φίλος, ψυχίατρος, μου είχε πει πως αν αυτό συνέβαινε ποτέ, οι άνθρωποι θα πέρναγαν πρώτα στην απόλυτη αμηχανία, μετά θα ξέσπαγαν στη βία και τέλος θα εύρισκαν ξανά το νόημα της ζωής.
Η φαντασίωση μου όμως, μοιάζει και αυτή ξεπερασμένη.

Ο πρωτοφανής κυβερνοπόλεμος που ξέσπασε στις 20 του Ιανουαρίου και που κατέβασε μεταξύ άλλων ακόμα και τις σελίδες του FBI δεν ήταν παρά ένα ελάχιστο πρελούδιο, ενώ η επίθεση των Hactivists Anonymous στο Ελληνικό Υπουργείο Δικαιοσύνης ήταν ένας πρόλογος για το τι μπορεί να ακολουθήσει στο μέλλον.

Έχουμε ακόμα πολύ δρόμο να διανύσουμε. Και ίσως, θα πρέπει να αγοράσουμε από μία μάσκα των Anonymous, πριν απαγορευθούν. Γιατί κι αυτό, θα γίνει κάποια στιγμή.

Τελειώνοντας, προτείνω ενός λεπτού αυτοσυγκέντρωση και ησυχία.

Να συλλογιστούμε το τι σημαίνει 115.000.000 άνθρωποι κάτω από το όριο φτώχειας, μόνο στην Ευρώπη.
Γιατί δεν πρέπει να σημαίνει μόνο δυστυχία.

Είναι μία τεράστια δύναμη, ένα γιγάντιο καζάνι που βράζει και δεν πρέπει να αφεθεί να παγώσει, είναι η έκρηξη στο τέλος ενός λησμονημένου τραγουδιού του Lennon, του «Remember» που κλείνει με την κραυγή «remember the 5th of November».

Έτσι κύριε Jones;

*Από το Ballad of A Thin Man του B. Dylan

tweeter@pittasgeorge

 πηγή: tvxs

ο Καρατζαφυρεράμπο

 ο μετανασταναρχοκομμουνιστοφάγος

Η σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού

 H NASA παρουσιάζει

Το πρώτο βίντεο από τη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού

Ένα από τα δίδυμα σκάφη GRAIL που τέθηκαν πρόσφατα σε τροχιά γύρω από το φεγγάρι μετέδωσαν το πρώτο στα χρονικά βίντεο από την αθέατη πλευρά της Σελήνης.

Κανένα ανθρώπινο μάτι δεν είχε δει την αθέατη, ή «σκοτεινή» πλευρά του φεγγαριού μέχρι την πρώτη φωτογράφησή της από τη σοβιετική αποστολή Luna 3 το 1959.

Οι πρώτοι που μπόρεσαν να θαυμάσουν απευθείας το εξωγήινο τοπίο ήταν οι αστροναύτες της αμερικανικής αποστολής Apollo 8, η οποία τέθηκε για λίγο σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη το 1968, ένα χρόνο πριν από την πρώτη επανδρωμένη προσσελήνωση.

Τώρα, η αποστολή GRAΙL προσφέρει το πρώτο, έστω και σύντομο, βίντεο από αυτό το μυστηριώδες ήμισυ του δορυφόρου.

Το βίντεο των 30 δευτερολέπτων ξεκινά πάνω από το βόρειο πόλο της Σελήνης και καταλήγει στο νότιο ημισφαίριο. Ένα από τα πλέον εμφανή χαρακτηριστικά στην επιφάνεια είναι η περιοχή της Mare Orientale, μιας λεκάνης με δεκάδες κρατήρες πρόσκρουσης, της οποίας ένα μέρος βρίσκεται στην ορατή πλευρά του φεγγαριού.

Γενικά, το τοπίο της αθέατη πλευρά είναι πολύ πιο άγριο από αυτό που βλέπουμε από τη Γη, καθώς είναι σημαδεμένο από πολύ μεγαλύτερο αριθμό κρατήρων, ενώ δεν διαθέτει τις μεγάλες βασαλτικές πεδιάδες της ορατής πλευράς.

Ο λόγος που η μία πλευρά της Σελήνης δεν στρέφεται ποτέ προς τη Γη είναι ότι η περίοδος περιφοράς του φεγγαριού γύρω από τη Γη (κάτι λιγότερο από 28 ημέρες) είναι ίση με την περίοδο περιστροφής του φεγγαριού γύρω από τον εαυτό του.

Αυτό, με τη σειρά του, οφείλεται στις ισχυρές παλιρροϊκές δυνάμεις που δεχόταν για μεγάλο διάστημα η Σελήνη από τη Γη: με τον ίδιο τρόπο που η βαρυτική έλξη της Σελήνης παραμορφώνει τους ωκεανούς στη διάρκεια της παλίρροιας, η βαρυτική έλξη της Γης ήταν αρκετή για να παραμορφώσει ολόκληρη την επιφάνεια της Σελήνης. Οι τριβές που αναπτύχθηκαν λόγω αυτής της παλίρροιας αφαίρεσαν ενέργεια από τη Σελήνη και τελικά επιβράδυναν την περιστροφή της μέχρι να εξισωθεί με την περίοδο περιφοράς.

Το ίδιο έχει εξάλλου συμβεί με τους περισσότερους δορυφόρους των πλανητών του Ηλιακού Συστήματος.

Το βίντεο που δημοσιοποίησε η NASA προέρχεται από την κάμερα που έχει εγκατασταθεί σε ένα από τα δίδυμα σκάφη GRAIL, των οποίων η πρωτεύουσα αποστολή είναι να χαρτογραφήσουν το σεληνιακό βαρυτικό πεδίο.

Το ενδιαφέρον είναι ότι η κάμερα MoonKAM αναπτύχθηκε όχι για ερευνητικούς αλλά για εκπαιδευτικούς λόγους: χιλιάδες μαθητές λυκείου έχουν ήδη εκδηλώσει ενδιαφέρον να μελετήσουν τις εικόνες της κάμερας.

Και οι εικόνες θα γίνουν σύντομα πιο εντυπωσιακές, καθώς τα δίδυμα σκάφη GRAIL χαμηλώνουν σταδιακά τις τροχιές τους μέχρι να φτάσουν μόλις 55 χιλιόμετρα από την επιφάνεια της Σελήνης.

πηγή:in.gr

Όταν νοίκιαζα το τομάρι μου..

 

Ένα "φορμάτ" είναι ρε παιδιά!

Του Γιάννη Μακριδάκη

Δέκα γενιές μαστόροι πίσω μου κι εγώ γίνηκα καλαμαράς. Ούτε καν καλαμαράς, κουμπιά πατούσα όλη μέρα. Φύγε από τη γη, από τη φτώχεια, να πας να γίνεις καπετάνιος, έλεγε ο συχωρεμένος ο παππούς μου στον γιο του, τον πατέρα μου, σήκω φύγε από το χωριό, να μπαρκάρεις, να βγάλεις χρήμα μπόλικο, να κάμεις κι ένα σπίτι καλό στην πολιτεία, να μη φας τη ζωή σου απάνω στα βουνά όπως εγώ, βλέπεις τι τραβώ για να σας θρέψω.

Και πήγε κι έγινε καπετάνιος. Και έβγαλε όλη τη ζωή του μες στη θάλασσα, μα έκαμε σπίτι καλό και είχε άνεση οικονομική, έκαμε και παιδιά, και όχι μόνο τα 'θρεψε μα τους κουβαλούσε κι όλα τα καλά, τα πιο σύγχρονα επιτεύγματα της τεχνολογίας. Ιδίως σαν ξεμπαρκάριζε από Ιαπωνία ή Σιγκαπούρη.

Να πας να σπουδάσεις, μου λεγε εμένα, να γίνεις άνθρωπος, να μην καταντήσεις σαν κι εμένα, μακριά από τη θάλασσα, μακριά, να μάθεις μια επιστήμη και να 'χεις δουλειά στεριανή καλή, να βλέπεις τη γυναίκα σου και τα παιδιά σου κάθε μέρα, όχι όπως εγώ, μία φορά στον χρόνο, έτσι μου λεγε. Και πήγα κι εγώ και σπούδασα. Έγινα προγραμματιστής ηλεκτρονικών υπολογιστών. ΚΙ έπιασα ύστερα δουλειά σε εταιρία μεγάλη.

Μακριά από τη γη ο ένας, μακριά από τη θάλασσα ο άλλος, να η κατάντια μου.

Δεν το είχα καταλάβει διόλου στο ξεκίνημα, αλλιώς μού είχανε περάσει τη ζωή μες στον σκληρό μου δίσκο βλέπεις. Μα ύστερα από δυο χρόνια δουλειάς, με καλές αποδοχές δε λέω, αλλά νύχτα με νύχτα στο γραφείο μπροστά στην οθόνη, απόκαμα. Τα 'βαλα κάτω ένα βράδυ. Σκλάβος ένιωθα.

Νοικιασμένος στην επιχείρηση, με άδεια ένα μήνα κάθε χρόνο σαν φυλακισμένος. Δίχως να έχω χρόνο προσωπικό για να ασκώ ούτε την τέχνη μου τη ζωγραφική που μ' άρεσε από μικρό παιδί κι όταν έλεγα πως θα γίνω ζωγράφος άστραφτε και βροντούσε ο πατέρας και μου λεγε πως θα πεθάνω στην ψάθα σαν όλους τους. Και πως να παντρευτείς και να κάνεις παιδιά, σκέφτηκα, να τα βλέπεις πότε; Τη νύχτα που θα κοιμούνται;

Έκατσα λοιπόν τότε, στα εικοσιεφτά μου χρόνια, το θυμάμαι σαν τώρα που 'μαι σαράντα, και το λογάριασα το πράγμα σαν μορφωμένος και γραμματιζούμενος που είχα γίνει πια. Και κατέληξα πως όσα και να βγάζω κάθε μήνα, το βιολί αυτό δεν με συμφέρει. Δεν συμφέρει γενικώς. Ποιος και με πόσα θα μου ξεπληρώσει εμένα τη ζωή που δεν ζω επειδή νοίκιασα το τομάρι μου, έστω και με όρους ευνοϊκούς, για να βγάζω λεφτά;

Λεφτά που είμαι αναγκασμένος να τα δίνω πίσω από κει που τα πήρα, έτσι ώστε να αγοράζω την τροφή, τη διασκέδαση και τη ζωή μου όλη; Ποιος θα μου ξεπληρώσει τη χαμένη μου ελευθερία, τον πρωινό μου ύπνο που πάει χαράμι, τις νύχτες μου που σέρνομαι και δεν είμαι εις θέση ούτε να μιλήσω σε άνθρωπο μονάχα αποβλακώνομαι με τις ώρες μπροστά στην τηλεόραση και βλέπω διαφημίσεις, τις ώρες της μιας και μοναδικής ζωής μου που περνάνε μπρος σε μια οθόνη υπολογιστή;

Να πάω να νοικιαστώ αλλού, σκέφτηκα στην αρχή άτολμα. Με λιγότερη δουλειά και λιγότερες αποδοχές. Πάλι δεν με συμφέρει διότι θα χάσω κι αυτά που έμαθα να έχω, και πάλι δέσμιος θα μαι. Να μπω στο δημόσιο, ψέλλισα κατόπιν. Είναι κι αυτό μια πρόταση. Μόνιμος ο εκμισθωτής μου, δίχως πολλές πολλές απαιτήσεις και με νοίκι σταθερό βρέξει χιονίσει. Μα γιατί; Υπάρχει κάνας λόγος; Αφού όσα και να με πληρώνουν, εγώ τους τα επιστρέφω, είτε για τις ανάγκες μου είτε για τις επιθυμίες, που τις πιο πολλές από αυτές μού τις δημιουργούν οι ίδιοι για να μου τα πάρουν πίσω.

Κατέληξα λοιπόν πως δεν συμφέρει να δουλεύεις για να ζήσεις. Δεν συμφέρει καθόλου. Είναι η πιο οφθαλμοφανώς ασύμφορη συμφωνία την οποίαν όμως, παραδόξως, συνάπτουν με περισσή ευκολία στην ζωή τους οι άνθρωποι γύρω μου διότι έτσι τους μάθανε οι μεγαλύτεροί τους, αυτά τους περάσανε μες στον σκληρό τους δίσκο ως βασικά δεδομένα. Κι ύστερα γκρινιάζουν και περνούν μια ζωή μίζερη ακόμα κι αν, λένε, πως τους αρέσει και τους γεμίζει η δουλειά που κάνουνε. Βαυκαλίζονται κι εγώ τους θεωρούσα ευτυχείς όσους, λίγους, τέτοιους γνώριζα. Το πήρα χαμπάρι κι αυτό κατόπιν. Σαν τα παράτησα όλα.

Σαν πήγα στον προϊστάμενο και παραιτήθηκα, μάζεψα ένα πρωί τα υπάρχοντά μου κι έφυγα, γύρισα πίσω δυο γενιές, να ξαναζήσω στο παλιό κι ερειπωμένο σχεδόν σπίτι του παππού μου στο χωριό. Όλοι μου λέγανε τότε πως είμαι τυχερός που έφυγα από την πόλη. Μα που την είδανε την τύχη; Αφού κάθισα και σκέφτηκα. Τα πήρα από την αρχή και είδα πως το σύστημά μου είχε κολλήσει και πήγαινε ντουγρού προς το αδιέξοδο.

Το πήρα απόφαση κι έκανα ένα μεγαλοπρεπές φορμάτ.

Ξέρω από υπολογιστές, ευτυχώς. Κράτησα ό,τι πληροφορία θα μπορούσε να μου φανεί χρήσιμη απ' όσες είχα αποθηκεύσει στον σκληρό μου μέχρι εκείνη τη στιγμή, πάτησα το κουμπί κι εξαφάνισα το σύστημα που με είχε γαλουχήσει. Ύστερα εγκατέστησα ένα καινούριο. Δηλαδή το παλαιότερο, εκείνο που είχε ο παππούς μου, αλλά με βελτιώσεις σύγχρονες. Και βρήκα την υγειά μου.

Μονάχα ο πατέρας μου πήγε να σκάσει. Είδα κι έπαθα να σε σπουδάσω, να πας μπροστά στη ζωή σου κι εσύ τα παρατάς όλα και γυρίζεις πίσω; Αντί να προοδεύεις γίνεσαι οπισθοδρομικός; Τι θα πει ο κόσμος; Μάλλον αυτό τον ένοιαξε περισσότερο.

Εγώ όμως δεν άκουγα τίποτα απ' αυτά. Εϊχα κάνει πλέον το φορμάτ και όσα έλεγε δεν μου ήταν πληροφορίες αναγνωρίσιμες πια. Κι έφυγα.

Πήγα και βρήκα την υγειά μου και τη λευτεριά μου. Βρήκα και τους σπόρους που φύτευε στους κήπους ο παππούς και τους φύλαγε μέσα σ' ένα ντουλάπι ξύλινο στον βορινό τοίχο.

Κι απελευθερώθηκα από τη νοικιασμένη εργασία, άρχισα να ζω παράλληλα με την οργανωμένη κοινωνία, σαν πουλί, σαν Κότσυφας, σε ένα άλλο σύμπαν, πιο αληθινό, που έχει ελάχιστα σημεία τομής με το προηγούμενο που ζούσα ως άτομο.

Δεν περιμένω πια να μου δώσουνε χαρτιά κάθε τέλος του μήνα για να πάω να τα κάνω τρόφιμα, ποτά και θεάματα. Έχω τα πάντα. Το τραπέζι μου χειμώνα καλοκαίρι γεμάτο, το κελάρι φίσκα, τα θεάματα και τα ακούσματα κάθε μέρα σ' όλη την πλάση γύρω μου μοναδικά κι ανεπανάληπτα. Άσε που, από τότε που επέστρεψα, ξεκίνησα και να ζωγραφίζω. Λευτερώθηκε η ψυχή μου, βρήκε τον δρόμο της. Και κατεβαίνω μια φορά στο τόσο στην πόλη και τα κάνω έκθεση τα έργα μου. Βγάζω ένα χαρτζιλίκι απ' αυτά για να πληρώνω όσα, ελάχιστα πια, με συνδέουνε ακόμα με τον "πολιτισμό".

Και ξαφνικά τσουπ, δεκατόσα χρόνια μετά, να η οικονομική κρίση. Τώρα την είδες ρε πατέρα; Το αδιέξοδο που με τάιζες τόσα χρόνια και μάλιστα με το ιδρώτα σου μέσα στους σκυλοπνίχτες που μπαρκάριζες, δεν το είχες πάρει χαμπάρι ποτέ;

Τώρα μου λένε, κι ο πατέρας μου μαζί με όλους, πως έκανα την πιο καλή κίνηση τότε που έφυγα κι επέστρεψα στη γη. Και πως είμαι πολύ τυχερός που το είδα και πιο πολύ που το τόλμησα. Μα πάλι τυχερός; Πάλι στην τύχη τα ρίχνουνε όλα; Γι αυτό ίσως κάθονται ατάραχοι και βλέπουνε την καταστροφή να έρχεται.

Δεν μπορώ να το πιστέψω αυτό το κακό που συμβαίνει στους ανθρώπους. Ένα φορμάτ είναι ρε παιδιά, μονάχα ένα φορμάτ.
 

Κότσυφας
πρώην προγραμματιστής η/υ

Για την αντιγραφή
Γιάννης Μακριδάκης

Έτσι είναι αν έτσι πρέπει..

Συναίνεση σημαίνει ότι όλοι συμφωνούν να δηλώσουν ομαδικά αυτό που κανένας δεν πιστεύει ατομικά. 

Abba Eban

Η ανήθικη πρόταση της εταίρας..

Ιδιοφυία με κοινή λογική

Άλμπερτ Αϊνστάιν: Γιατί σοσιαλισμός;

Την «παράλυση της κοινωνικής συνείδησης των ατόμων», μέσω «του απεριόριστου ανταγωνισμού», ο Αλμπερτ Αϊνστάιν στις παραδόσεις του στους φοιτητές την ονόμαζε το «μέγιστο κακό του καπιταλισμού». Ο σοφός έλεγε στους ακροατές του ότι «τους εμφυσάται μια υπερβολική σκέψη ανταγωνισμού» και τους εκπαιδεύουν προς το σκοπό να θεωρούν την «αχόρταγη αρπακτικότητα επιτυχίας σαν προετοιμασία για τη μελλοντική τους καριέρα».

Και πώς αποφεύγεται αυτό το “μέγιστο κακό” ;.  Στο δοκίμιο «Why socialism» (γιατί σοσιαλισμός) που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1949 στο περιοδικό «Monthly Review», ο Αϊνστάιν έγραψε: «Είμαι περήφανος ότι υπάρχει μόνο ένας δρόμος για να απαλλαγεί κανείς απ’ αυτό το κακό, δηλαδή να εγκαθιδρυθεί το σοσιαλιστικό οικονομικό σύστημα, συνοδευόμενο από ένα εκπαιδευτικό σύστημα, προσανατολισμένο σε κοινωνικούς στόχους. Σε μια τέτοια οικονομία, τα παραγωγικά μέσα ανήκουν στην ίδια την κοινωνία και η χρησιμοποίησή τους σχεδιοποιείται. Μια σχεδιασμένη οικονομία, που ρυθμίζει την παραγωγή στην ανάγκη της κοινότητας, θα μοίραζε την εργασία, που πρέπει να πραγματοποιηθεί, ανάμεσα σε όλους που είναι σε θέση να εργαστούν και θα εγγυόταν σε κάθε άνδρα, σε κάθε γυναίκα και σε κάθε παιδί τα μέσα της ζωής. Η μόρφωση θα είχε στόχο, επιπροσθέτως προς την προαγωγή των φυσικών τους ικανοτήτων, τα άτομα να αναπτύξουν ένα αίσθημα ευθύνης για τους συνανθρώπους, αντί για την εξύμνηση της δύναμης και της επιτυχίας στην τωρινή κοινωνία μας».

(Αναδημοσίευση από το «Offensiu» του Ανόβερο, «περιοδικό για το σοσιαλισμό και την ειρήνη», τεύχος Νοέμβρη – Δεκέμβρη 2004).

πηγή: parallhlografos

Ήρθε ο Γερμανός επίτροπος!

G3 πουλάκια κάθονταν..

[paralogo teleia gr]

Ζούμε έναν παραλογισμό. 

Γιάννης Μακριδάκης 

 Τις τελευταίες μέρες, συγκεκριμένα από τις 24 του Ιανουαρίου, εδώ στην άκρη της Ελλάδας ζούμε έναν παραλογισμό που δείχνει πολύ παραστατικά τον γενικότερο παραλογισμό που επικρατεί στη χώρα αλλά και μια από τις σημαντικότερες αιτίες του.

Στο ΒΔ άκρο της νήσου Χίου, σε εποχή που οι Έλληνες πολίτες έχουν φτάσει στην φτώχεια και στην εξαθλίωση, το Υπουργείο Άμυνας και ο στρατός πετάνε στη θάλασσα τα πυρομαχικά που φύλαγαν στις αποθήκες τους, προφανώς για να αγοράσουν καινούρια από τις γερμανικές βιομηχανίες.

Από τις 24 Ιανουαρίου έως τις 10 Φεβρουαρίου βρίσκεται σε εξέλιξη προγραμματισμένη άσκηση με πραγματικά πυρά, τα οποία μολύνουν με βαρέα μέταλλα και άλλες χημικές ουσίες το υποθαλάσσιο περιβάλλον, καταστρέφουν το αλιευτικό κεφάλαιο της περιοχής και σπαταλούν τα χρήματα των Ελλήνων πολιτών με πρόσχημα την εθνική ασφάλεια και την εκπαίδευση των στρατιωτών.

Στους δρόμους της περιοχής πάνε κι έρχονται συνεχώς στρατιωτικά οχήματα και άρματα και οι κάτοικοι της βόρειας Χίου νιώθουμε σαν να ζούμε σε καιρό κανονικού πολέμου.

Αναρωτιέμαι αν η συμφωνία αγοράς πυρομαχικών και όπλων είναι η μοναδική η οποία προχωρεί και η μοναδική η οποία τηρείται από την ελληνική κυβέρνηση απέναντι στους ευρωπαίους συμμάχους, δανειστές μας που τόσο πολύ κόπτονται να μην πτωχεύσουμε.

Στην Αθήνα και στα μεγάλα αστικά κέντρα οι Έλληνες κάνουν ουρές για να προμηθευτούν δωρεάν λίγες πατάτες, άλλοι πεθαίνουν άστεγοι στους δρόμους τις κρύες αυτές νύχτες αλλά στην άκρη της Ελλάδας, κρυφά από τα φώτα της δημοσιότητας και την κρίση των πολιτών, η ελληνική κυβέρνηση σπαταλάει αλόγιστα εθνικούς πόρους και μολύνει μη αναστρέψιμα το εθνικό φυσικό κεφάλαιο.

πηγή: tvxs

Αντίπαλος είναι και ο υπόκοσμος των διαχειριστών μας.

 

 

Οι γνωστοί, τα γνωστά και οι γλοιώδεις

του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Βρισκόμαστε πλέον στην τελική ευθεία της επίθεσης του καθεστώτος των διαπλεκομένων εναντίον της ελληνικής κοινωνίας. Οι γνωστοί βομβαρδίζουν τους Έλληνες με τα γνωστά προπαγανδιστικά και κυβερνητικά όπλα τους, ενώ ένας συρφετός γλοιωδών υποκειμένων θέτει για άλλη μια φορά διλήμματα του τύπου «θα σου κάνω μια προσφορά που δεν μπορείς να αρνηθείς»:
«Θα κάνουμε ό,τι μας ζητάνε ή θα ακολουθήσουμε εξαντλημένοι όπως είμαστε δρόμο άγνωστο και κακοτράχαλο;»
[Το Βημα 27/1/2012].

Τι μας ζητάνε ακόμη; Ποιοι ακριβώς μας το ζητάνε; Γιατί μας το ζητάνε; Με ποια νομιμοποίηση το απαιτούν; Ποιος τους επέτρεψε να επιβάλουν καθεστώς συμμόρφωσης σε μια κοινωνία, με πολεμικό τρόπο και με τη λογική της παράδοσης άνευ όρων; Ποιος καλεί τους Έλληνες να παραδοθούν και σε ποιους; Μα, ποιος άλλος, οι γλοιώδεις αυτού του τόπου, τα ανθρωπάκια που περιγράφουν το δικό τους δράμα ομολογώντας δήθεν συνεσταλμένα: «…ως διαχειριστές του αποδειχθήκαμε χείριστοι. Έτσι φθάσαμε στο τέλος ενός δρόμου εξαντλημένοι και εξαρτημένοι από την βοήθεια των άλλων». Επί ποιου πράγματος υπήρξαν «χείριστοι διαχειριστές»; Μα, σε ένα «μικρό κομμάτι του κόσμου [όπου] «αν ήμασταν μόνοι μας… θα είχαμε μια ελπίδα να τον αλλάξουμε καταπώς θέλαμε και καταπώς νομίζαμε»!!

Δεν πιστεύω να θεωρούν ολόκληρο τον ελληνικό λαό «διαχειριστή»; Μάλλον για τον εαυτό τους ομιλούν, εκ μέρους ασφαλώς του πολιτικού συστήματος και της μεγαλοεπιχειρηματικής τάξης των διαπλεκομένων, οι οποίοι συνδιαμορφώσαν το καθεστώς που χρεοκόπησε. Άκου «διαχειριστή»! Σκέψου που φτάσαμε! Η λαϊκή κυριαρχία και η κρατική ανεξαρτησία, για την οποία χύθηκε μπόλικο αίμα σε αυτόν τον τόπο, να εξισώνονται με την «διαχείριση», ενός «μικρού μόνον κομματιού του κόσμου».

Έτσι έβλεπαν πάντα τον εαυτό τους αυτοί, στους οποίους εμπιστευόσουν μέσω της ψήφου σου, την ζωή σου, την αξιοπρέπεια σου και το μέλλον των παιδιών σου…διαχειριστικά! Και μάλιστα σαν κάποιοι άλλοι να τους είχαν εμπιστευτεί την διαχείριση και όχι εσύ. Σε αυτούς τους «άλλους» απολογούνται και με αυτούς διαβουλεύονται για το δικό τους μέλλον και όχι ασφαλώς για την πρόοδο και ευημερία του ελληνικού λαού ή έστω του εκλογικού σώματος! Τα πράγματα πλέον είναι σαφή: οι «διαχειριστές» μας αποδέχονται ότι υπήρξαν «χείριστοι» και ζητούν άλλη μια (τελευταία) ευκαιρία από τους πάτρωνές τους για να πράξουν όλα όσα απαιτούνται, ώστε να παραμείνουν στη διαχείριση της χώρας και των κοινών.

Δεν θα έκανα ζήτημα, εάν δεν γνώριζα ότι αυτό αποτελεί το μετέωρο βήμα του καθεστώτος – και όχι του «Βήματος» - και τη γραμμή συνδιαλλαγής της συγκυβέρνησης με τους ποικίλους δανειστές της χώρας και τις δυνάμεις, που έξω από κάθε έννοια εθνικού ή διεθνούς δικαίου, ανέλαβαν να μας «σώσουν» από τον κακό μας εαυτό, επιβάλλοντας όρους στο πνεύμα άλλοτε του επικυρίαρχου και άλλοτε του κατακτητή. Και άλλοι χρεοκόπησαν, αλλά έτσι δεν συμπεριφέρθηκαν!! Πουθενά στην ΕΕ δεν διαπιστώνεται τέτοια στάση από την αστική τάξη χώρας-μέλους της και συνολικά από τους πολιτικούς και επικοινωνιακούς εκπροσώπους του κυρίαρχου συστήματος σε αυτές. Οι δικοί μας ξεκίνησαν σαν ψευτόμαγκες, μεταμελημένοι απατεώνες και μετανοημένοι άσωτοι, για να μεταβληθούν σύντομα σε ικέτες και επαίτες στην ΕΕ, ενώ καταλήγουν να μετατρέπονται σε βομβιστές της Ελληνικής Δημοκρατίας και τρομοκράτες του ελληνικού λαού. Τώρα, μετά από μία σειρά χυδαίων διλημμάτων τοποθετούν το πιστόλι, - με το οποίο έπαιζε εκείνος ο ανεκδιήγητος μεγαλομπέμπης - στον κρόταφο των Ελλήνων: παράδοση άνευ όρων ή εξόντωση, μας λένε τώρα! Και το εννοούν, καθώς αυτή τη φορά το περίστροφο φρόντισαν να το οπλίσουν, αυτοί που επί δύο χρόνια απειλούσαν με άδειους τους θαλάμους του βυκίου *. Τώρα έφτασε η ώρα της δόμησης της κρισιμότερης απειλής του διαπλεκόμενου καθεστώτος προς την ευρύτερη κοινωνία: «Κινδυνεύουμε μάλιστα αυτή τη φορά να αψηφήσουμε τον λύκο, από τις πολλές φορές που ακούσαμε γι' αυτόν, και εντέλει να μας φάει», όπως παραστατικότατα επισημαίνει «Το Βήμα», εκπέμποντας άλλο ένα τελεσίγραφο στον αέρα και όπου …κάτσει!

Οι «λύκοι» μεταμφιέστηκαν σε προβατάκια μέσα στο κοπάδι και βελάζουν δήθεν τρομοκρατημένοι, προσποιούμενοι ότι ο κίνδυνος ελλοχεύει έξω από το μαντρί, στον «άγνωστο και κακοτράχαλο δρόμο». Μπορεί πράγματι να είναι τρομοκρατημένοι, αυτό μόνον η ψυχή του «λύκου» που παριστάνει το πρόβατο ίσως να το γνωρίζει, στο βαθμό που εκείνος αισθάνεται την απειλή από τους άλλους «λύκους», που τον είχαν ορίσει διαχειριστή των συμφερόντων τους στο μαντρί. Αν δεν πνίξει αυτός τα ζωντανά, υπάρχει ο κίνδυνος να τον ξεσκίσουν εκείνοι που τον εμπιστεύτηκαν στον ρόλο του «διαχειριστή» και τώρα απαιτούν από αυτόν να δείξει αποτελεσματικότητα στην εξόντωση μέρους τουλάχιστον του κοπαδιού και στην απόλυτη συμμόρφωση των υπολοίπων, σε νέους ακόμη πιο άθλιους ρόλους προβάτων.

«Έτσι φθάσαμε στο τέλος ενός δρόμου εξαντλημένοι και εξαρτημένοι από την βοήθεια των άλλων». Πώς φτάσαμε έως εδώ; Ποιοι μας εξάντλησαν; Ποιοι σχεδίασαν και ποιοι εξυπηρέτησαν αυτό το βρωμερό σχέδιο που «εξάντλησε» ή δήθεν «εξάντλησε» την αντοχή αντίστασης του ελληνικού λαού; Γιατί όσα διαδραματίζονται σήμερα και όσα συζητούνται δεν αποτέλεσαν αντικείμενο διαβούλευσης πριν από την αναζήτηση «ατομικού μηχανισμού» δήθεν «σωτηρίας»; Γιατί βιάστηκε ο «μεγαλομπέμπης» να παίξει τον ρόλο του από το Καστελόριζο; Γιατί το άθλιο καθεστώς της διαπλοκής υπερθεμάτισε, εξαπατώντας για άλλη μια φορά τους Έλληνες; Γιατί από τότε μέχρι σήμερα τους αποκοίμιζε, θριαμβολογώντας επανειλημμένως για τις πέντε ή και περισσότερες «σωτήριες λύσεις» που προηγήθηκαν, μέχρι να φτάσουμε στην σημερινή τελεσιγραφική απειλή; Θα είναι η τελευταία, και τι μας βεβαιώνει ότι θα είναι η τελευταία, καθώς η τελευταία ήταν πάντα η προηγούμενη; Γιατί δεν μας άκουγε κανείς τόσον καιρό; Ποιος γλοιώδης θα βγει τώρα να πει τα γνωστά, ό,τι δήθεν δεν προσφέραμε λύσεις; Γιατί αγνοήθηκαν οι προτάσεις μας από το σύνολο του πολιτικού συστήματος, εκτός ίσως από ένα μέρος της αριστεράς;

Απλούστατα, διότι δουλεύατε για τον «λύκο», με τον μύθο του οποίου απειλείτε τώρα την κοινωνία. Απλά, διότι σας συμφέρει η συντεταγμένη χρεοκοπία και η αργή και βασανιστική διολίσθηση από την ευρωζώνη, προς ένα διπλό νομισματικό σύστημα καταρχήν και μετά βλέπουμε. Απλούστατα διότι είστε ή εκπροσωπείτε τα συμφέροντα μιας τάξης μεταπρατών που ποτέ δεν απέκτησε εθνική αστική συνείδηση. Δεν έχετε απολύτως καμία σχέση με τους «ομολόγους» σας των υπολοίπων χωρών της Ένωσης, οι οποίες διέρχονται πιστωτική κρίση ή έχουν ήδη ενταχθεί σε πτωχευτικούς μηχανισμούς. Έτσι, καταλήξατε να θριαμβολογείτε για το χειρότερο χρεοστάσιο που έχει επιβληθεί στην Ευρώπη και αποδεχθήκατε την πολιτική εξαίρεσης της Ελλάδας από την γενικότερη στρατηγική της ευρωζώνης! Μετά από αυτά τι να περιμένει κανείς; Αλήτικες απειλές περί του «αγνώστου που σκορπίζει τον τρόμο» και γλοιώδεις αμπελοφιλοσοφίες του τύπου: είμαστε ««μικρό κομμάτι του κόσμου…αν ήμασταν μόνοι μας… θα είχαμε μια ελπίδα να τον αλλάξουμε καταπώς θέλαμε και καταπώς νομίζαμε», ενώ τώρα θα τον υποστούμε ως σώφρονες χρεοκοπημένοι!! Εδώ πλέον η αθλιότητα δεν έχει φραγμό. Ο «κόσμος» βρε ντερμπεντέρηδες σας φταίει ή το ότι εντάξατε μια απολύτως παράταιρη χώρα στην ευρωζώνη δίχως στοιχειώδη προετοιμασία; Ο «κόσμος» έστησε το πελατειακό κράτος και την διαπλοκή στην Ελλάδα; Ο «κόσμος» σας οδήγησε να εξευτελίσετε την χώρα και τον ελληνικό λαό διεθνώς, υποστηρίζοντας φανατικά τον «μεγαλομπέμπη» στην επιχείρηση άσκησης μυστικής πολιτικής πτώχευσης με το ΔΝΤ ή παρακολουθώντας τον - με καμάρι μάλιστα - να έχει εμπιστευτικές συνομιλίες με την διεθνή κερδοσκοπία, να προσλαμβάνει αποκλειστικά ξένους αμφιλεγόμενους συμβούλους, να δίνει μεγάλη έκταση στην προβληματική δημοσιονομική κατάσταση της χώρας, δίχως να την αντιμετωπίζει και να κατηγορεί διαρκώς τους ευρωπαίους ηγέτες για «έλλειψη μηχανισμών σωτηρίας», που θα διασφάλιζαν εν τέλει αντί για τα συμφέροντα της χώρας, τους τραπεζίτες και θα επέτρεπαν στο χρηματοπιστωτικό λόμπυ να κερδίσει χρόνο, πολιτική ισχύ και χρήμα «παίζοντας» με τα ελληνικά και ευρωπαϊκά ομόλογα;

Μόνον αφελείς και επιτήδειοι δεν καταλαβαίνουν σήμερα ποιοι ωφελήθηκαν και πώς από την συγκεκριμένη διαδικασία «διάσωσης» της χώρας που ακολουθήθηκε και μόνον ηλίθιοι, διαπλεκόμενοι, ανασφαλείς υπάλληλοι του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος ή κοινοί απατεώνες δεν είναι έτοιμοι να παραδεχθούν ότι το καθεστώς πρόδωσε τους Έλληνες και τους παραδίδει δεμένους χειροπόδαρα στον άπληστο κόσμο των χρηματιστών και στην αμοραλιστική, απολύτως βάρβαρη και άγαρμπη γερμανική «Νεο-ηγεμονία» στην Ευρώπη. Αυτός δεν είναι «ο κόσμος», είναι ο υπόκοσμος με όρους δημοκρατίας και πολιτικής και έχουμε χρέος ως έθνος και λαός να τον αντιμετωπίσουμε ως αντίπαλο. Δεν λέω ως εχθρό, αλλά τουλάχιστον ως αντίπαλο! Σύμμαχοι μας όμως δεν είναι σε καμία περίπτωση, πλέον, παρά την προσπάθεια των διαπλεκομένων να τους εμφανίζουν την μια σαν ύαινες την άλλη σαν αγγέλους, για να ισορροπούν στο μετέωρο βήμα της υποδούλωσης του ελληνικού λαού που επέλεξαν ως στρατηγική. Σε λίγο, μην αμφιβάλετε, ότι οι γνωστοί δεν θα διστάσουν να προπαγανδίσουν ακόμη και τα γνωστά που αναφέρει η κ. Αλέκα Παπαρήγα περί του καπιταλισμού, ο οποίος αποτελεί τον «κακό κόσμο», που οδηγεί στη χρεοκοπία κράτη και λαούς στη φτώχεια και δυστυχία! Μωρέ κακός είναι ο καπιταλισμός και δίκιο έχει η κ. Παπαρήγα, αλλά το να τον επικαλούμαστε ως λύκο, όταν μας συμφέρει, ενώ τον αντιμετωπίζουμε ως ευλογία θεού όταν τα «αρπάζουμε», είναι μάλλον άθλιο. Η Ελλάδα δεν πτώχευσε λόγω καπιταλισμού, αλλά εξαιτίας της πολιτικής και ηθικής ενός καθεστώτος που με θράσος ζητεί και τα ρέστα από την κοινωνία, ισχυριζόμενο ότι αυτοί που έσπειραν τον όλεθρο, διαθέτουν και την γνώση να θεραπεύσουν το κακό, μια και μόνον οι γνωστοί με τα γνωστά, γνωρίζουν τα απόκρυφα της διαχείρισης! Πράγματι, αν ψάχνετε για διαχειριστές και δεν φοβάστε ότι θα σας κλέψουν και το πορτοφόλι μαζί με το περιεχόμενό του, θα μπορούσατε να τους… έχετε υπόψη! Αν όμως αντιλαμβάνεστε ότι η χώρα έχει ανάγκη από δημοκρατική πολιτική και πολιτικούς νομίζω ότι δεν θα ανατρέξετε ξανά στους γλοιώδεις. Καλύτερα στα «κακοτράχαλα βουνά», όπως θα τα αποκαλούσε «Το Βήμα»!

Διαδικτυακοί φίλοι, καθώς βλέπω ότι πλέον η υπόθεση αγριεύει και ξεφεύγει από κάθε πλαίσιο σοβαρής δημόσιας διαβούλευσης - με τέτοιου είδους τρομοκρατία από διαρκείς βομβαρδισμούς αθλιότητας που κυριάρχησαν – αποχωρώ! Όσες προτάσεις έκανα, έκανα. Επίσης, όσα προέβλεψα δυστυχώς βλέπω να εκτυλίσσονται πλέον μπροστά στα μάτια μου και τούτο δεν μου αρέσει καθόλου! Δεν έκανα εκτιμήσεις, σχολιάζοντας και αναλύοντας την πολιτική και οικονομική κατάσταση, ούτε πρότεινα στρατηγικές αντιμετώπισης της κρίσης για να έρθει κάποια μέρα πού θα έλεγα: ορίστε «δικαιώθηκα» από τα γεγονότα! Δεν νοιώθω έτσι, το αντίθετο, αισθάνομαι ότι ούτε εγώ, ούτε κάμποσοι ακόμη σύντροφοι στο διαδίκτυο που αγωνιστήκαμε να απομυθοποιήσουμε την κατάσταση, πετύχαμε να αλλάξουμε τον τρόπο αντίληψης της πραγματικότητας και την πολιτική συνείδηση ενός σημαντικού μέρους των αναγνωστών. Ντροπή νοιώθω, αν προτιμάτε, για το χάλι μας, ταπείνωση για τη στάση μας και απογοήτευση, διότι οι προοδευτικές-κοινωνικές δυνάμεις στον τόπο μας αποδείχθηκε ότι δεν διέθεταν επαρκή αποθέματα αρετής, σοφία και τόλμη, ώστε να ξεπεράσουν την ιδιοτέλεια των ηγεσιών τους και ίσως τον εαυτό τους και να ηγηθούν εγκαίρως ενός κινήματος που θα θεμελίωνε μια εναλλακτική ηγεμονία στην χώρα, ως «αντίδοτο» στην κρίση.

Τελικά, το καθεστώς είχε βαθύτερες ρίζες από ότι νόμιζα: από την άκρα δεξιά έως την άκρα αριστερά. Αυτές είναι οι ρίζες της διαπλοκής που σάπισαν και εμποδίζουν πλέον τα θρεπτικά συστατικά της δημοκρατίας και της σύγχρονης πολιτικής και οικονομικής τεχνολογίας να ανανεώσουν το κοινωνικό δένδρο της πατρίδας μας. Κρίμα, καθώς παρατήρησα την περίοδο της κρίσης να αναπτύσσονται όμορφα βλαστάρια και χυμώδεις καρποί διάσπαρτα στο δένδρο! Εάν, στη φάση που βρισκόμαστε, δεν ξεφύγουμε από τα γνωστά και τους γνωστούς θα υποστούμε το πολιτικό βασανιστήριο από τους γλοιώδεις, για να καταλήξουμε περίγελοι του κόσμου και ως οι πλέον εξευτελισμένες υπάρξεις στην ήπειρο μας. Τα υπόλοιπα, που έχουν να κάνουν με την λαϊκή και εθνική κυριαρχία, θα τα …τακτοποιήσουν με τον γνωστό τρόπο οι γνωστοί διαχειριστές, οι οποίοι ενώ ισχυρίζονται ότι ξέρουν να αποφεύγουν τους «κακοτράχαλους δρόμους», πέφτουν με τα μούτρα στην πρώτη παγίδα που θα βρεθεί μπροστά τους!!
Όσο για τις ηγεσίες της αριστεράς, ας γνωρίζουν ότι την περίοδο αυτή κρίνονται με ασυνήθιστα μέτρα, καθώς η εποχή για την Ελλάδα δεν είναι συνηθισμένη, αλλά ιδιαίτερα κρίσιμη και …απολύτως ιδιαίτερη! Στο τέλος θα κριθούν από τι θα μπορούσαν να πράξουν και δεν έπραξαν, τι θα έπρεπε να προβλέψουν και δεν έλαβαν υπόψη και τι να συνεκτιμήσουν και δεν το έκαναν και όχι από την δήθεν ιδεολογική καθαρότητα της στρατηγικής που επέλεξαν.

Για όλα αυτά τα «τι» μίλησα νομίζω αρκετά και ευχαριστώ εκείνους που μου το «επέτρεψαν» και το ενίσχυσαν...

* γεμιστήρας

πηγή: άγιος

Έξις δευτέρα φύσις

Ξεκίνα να γλύφεις τις πληγές σου..

Υπό του μηδένος

Αγαπητέ παραλήπτη,

όταν σταματήσουμε να αντιμετωπίζουμε τον εαυτό μας σαν πουτάνες που κλαίμε όταν μας κόβουν το μερίδιο από τα δεδουλευμένα μας και όταν αυξάνουν τα ποσοστά παρακρατήσεων των υπηρεσιών που δίνουμε, ίσως πάρουμε μπροστά. Διότι εσύ με το σκυμμένο κεφάλι που νομίζεις ότι τελείωσε ο κόσμος γιατί μίκρυνε ο δικός σου μικρόκοσμος πρέπει να δεις από κάτοψη την όλη κατάσταση και να σταματήσεις να χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο. Εκτός αν είσαι κομματοβολεμένο κτήνος και χάνεις τα ποσοστά από το νταβατζιλίκι. Εσύ κομματόσκυλο της όποιας παράταξης, ούτως ή άλλως πουτάνα είσαι εκ γενετής. Πεθαμένος από την μήτρα της μάνας σου. Προδοτική λανθάνουσα γέννα που πρέπει να εξαλειφθεί από κύτταρο χωρίς ίχνος οίκτου.

Αλλά απευθύνομαι στον άλλον, σε αυτόν που δούλεψε, που ονειρεύτηκε έναν καλύτερο κόσμο και πέρα από τον κώλο του, που έκανε οικογένεια γιατί το πόθησε και όχι για τα μόρια διορισμού. Σε αυτόν που τα χέρια του ακόμα και στις τσέπες κρυμμένα γίνονται γροθιές όταν βλέπει το άδικο να εξελίσσεται μπροστά του κι ας μην είναι δική του δουλειά. Εσύ, λοιπόν, δεν έχεις κανένα δικαίωμα να φέρεσαι σαν πόρνη. Εσύ και μόνο εσύ έχεις το δικαίωμα να επιζήσεις και να ξαναρχίσεις από την αρχή. Αν σκεφτείς ότι στεναχωριέσαι για πολύχρωμα χαρτάκια με το όνομα χρήμα θα μειδιάσεις. Εσύ δεν γεννήθηκες για να ανταλλάσσεσαι, μην το κάνεις λοιπόν τώρα στα δύσκολα. Το χρήμα εφευρέθηκε για τους ανάπηρους στην ψυχή. Γι'αυτούς που δεν μπορούσαν να κατακτήσουν το όνειρο με την ψυχή τους αλλά να το κλέψουν από αυτούς που μπορούσαν να το δημιουργήσουν. Ρώτα τον εαυτό σου: Αν από αύριο το πρωί σου έδιναν 10,000 ευρώ μισθό μέχρι τον θάνατό σου, θα ήσουν καλά;  Αν σκεφτόσουν ότι «είμαι πλούσιος αλλά πατρίδα να σταθώ δεν έχω» τότε είσαι από αυτούς που γεννήθηκαν με την κατάρα του Δικαίου. Έχεις δικαίωμα να πατάς αυτό το χώμα γιατί απ’ ό,τι είδες η ελευθεριότητα να το πατά το τακούνι της κάθε πουτάνας μάς έφερε εδώ που μάς έφερε.

Αν δεις καθαρά τα πρόσωπα όλων αυτών, που σε εκφοβίζουν με νομικίστικους και οικονομικούς όρους μέσω των ΜΜΕ καθημερινά, θα βάλεις τα γέλια. Πάρτους έναν- έναν και πες μου ποιον θα εμπιστευόσουν από αυτούς να σταθεί στο πλάι σου σε έναν πόλεμο που μπορεί να ξεκινήσει ίσως κι αύριο. Βρήκες κανέναν, διότι εγώ, όταν τους βλέπω τελευταία από κάτοψη, σκέφτομαι ότι σε έναν πόλεμο που ίσως ξεκινήσει αύριο, δεν θα περπατήσω μέχρι τα σύνορα να απωθήσω τον εχθρό. Θα πάω στα σπίτια τους. Από εκεί θα ξεκινήσω τον πόλεμο για να έχω τουλάχιστον τα νώτα μου σίγουρα. Να μην σκοτωθώ από εγχώρια πουτάνα, ούτε από εισαγόμενο νταβαντζή. Να σκοτωθώ από αυτόν που εγώ θα επιλέξω.

Κάνει πολύ κρύο τις τελευταίες ημέρες και το πετρέλαιο έχει φθάσει στην τελευταία γραμμή στον λέβητα ενώ στο ντουλάπι έχουν μείνει τρία πάκα μακαρόνια, δύο κιλά ρύζι και δύο γάλατα. Ίσως αύριο να μην έχω καν σύνδεση να δω αν διάβασες τούτο το  γράμμα. Σίγουρα αύριο όμως θα είμαι με 3 κουβέρτες πάνω μου και θα σε σκέφτομαι, Έλληνα, να είσαι κι εσύ στην ανάλογη θέση με μένα. Σήκωσε το κεφάλι σου, χάραξε τον δρόμο, σφίξε στην αγκαλιά το παιδί σου και ετοιμάσου για τα δύσκολα που δεν θα βρίσκουν λύση ούτε με όλο το χρυσό του κόσμου. Και πάρτο απόφαση ότι οι δικές σου πληγές δεν γιατρεύονται με χρήμα. Είναι τόσο βαθιές όσο και οι ρίζες τούτης της χώρας.

 Με εκτίμηση

                                                                                                                      

Simple Man

Υπουργεύοντες θεατές

"Εμείς...γενικά....απλώς ψηφίζαμε "ΝΑΙ"....

και ως υπουργοί υπογράφαμε που και που ό,τι μας δίνανε..

υπήρχε βλέπετε μια αμοιβαία εμπιστοσύνη...τόσα χρόνια σύντροφοι.."

papaindus

σπρεντ κατά ριπάς

 

Αυτό που έχει αλλάξει σήμερα στη Γερμανία από την εποχή του Χίτλερ, στον τομέα της καταπίεσης, είναι το στυλ. 

Έχει γίνει λιγότερο μπαρόκ και περισσότερο αποτελεσματικό.

Από τη Monde Diplomatique

Κυβέρνηση κατοχής...

Του Ρούσου Βραννά  [Δρόμοι]  

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Παρασκευή 20 Ιανουαρίου 2012

... που επιβλήθηκε από εξωτερικές δυνάμεις; Κυβέρνηση ανδρεικέλων που δεν λογοδοτεί στον λαό αλλά μονάχα σε αυτές τις δυνάμεις; Κυβέρνηση υποταγής που δεν υπηρετεί αλλά βλάπτει τα συμφέροντα της χώρας; Σε όλες αυτές τις απορίες που βασανίζουν σήμερα τον ιταλικό λαό επιχειρεί να απαντήσει ο πολιτικός αναλυτής και συγγραφέας Τζαναντρέα Γκαγιάνι, σε συνέντευξή του στο περιοδικό «Γεωπολιτική».

Στους ισχυρισμούς...

... εκείνων που βλέπουν στη νέα ιταλική κυβέρνηση μια κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας», ο ιταλός αναλυτής εφιστά την προσοχή σε κάτι που - μάλλον ανεξήγητα - πέρασε απαρατήρητο από τα ιταλικά μέσα ενημέρωσης. «Είναι παράδοξο που η Ευρωπαϊκή Ενωση, σε μια κατάσταση η οποία χαρακτηρίζεται έκτακτης ανάγκης, δεν βρήκε τίποτα καλύτερο να κάνει από το να θέσει το ζήτημα της συμμετοχής του ιταλικού Δημοσίου στις στρατηγικές επιχειρήσεις της χώρας» λέει ο Τζαναντρέα Γκαγιάνι. «Είναι παράδοξο, επειδή οι ίδιοι οι Γάλλοι και οι Γερμανοί διαθέτουν μηχανισμούς οι οποίοι προστατεύουν τις δικές τους στρατηγικές επιχειρήσεις. Παρ' όλα αυτά, μας στέλνουν τελεσίγραφο για την πλήρη ιδιωτικοποίηση αυτών των επιχειρήσεων. Χωρίς όμως την προστασία από εξωτερικές επιθέσεις, ο στρατηγικός τομέας της ιταλικής οικονομίας (οι τηλεπικοινωνίες Telecom, η εταιρεία αεροναυτικής Finmeccanica, η πετρελαϊκή εταιρεία ENI, η ηλεκτρική εταιρεία Enel, ακόμη και οι ιταλικές τράπεζες) θα ξεπουληθεί στους ξένους για ένα κομμάτι ψωμί».

Αν οι ξένοι...

... κυρίως οι Γάλλοι και οι Γερμανοί, ετοιμάζονται σήμερα να βάλουν στο χέρι την ιταλική βιομηχανία, ακόμη και τις ιταλικές τράπεζες, ποιοι είναι άραγε οι εσωτερικοί συνεργάτες αυτών των ξένων δυνάμεων; Και πώς άραγε κατόρθωσαν να επιβάλουν μια κυβέρνηση κατοχής; Ο Τζαναντρέα Γκαγιάνι αποδίδει την άλωση της χώρας του στην αδυναμία της πολιτικής ηγεσίας της. «Ο μοναδικός τρόπος αντίδρασης θα ήταν η απόσυρση της κοινοβουλευτικής εμπιστοσύνης προς την κυβέρνηση» λέει. «Η πολιτική ηγεσία όμως δεν είναι σε θέση να το κάνει, επειδή δεν μπορεί να προσφέρει μια εναλλακτική λύση. Αντί γι' αυτό χειροκροτεί μια κυβέρνηση τεχνοκρατών που φορτώνει με φόρους τον ιταλικό λαό. Μια κυβέρνηση κατοχής, όπως θα την έλεγα εγώ, η οποία ευνοεί τους ανταγωνιστές της Ιταλίας. Είναι πράγματι "έκτακτα", όπως τα είπε η καγκελάριος Μέρκελ, τα μέτρα της κυβέρνησης Μόντι: επειδή εγγυώνται ταυτόχρονα την ύφεση και τον πληθωρισμό. Και συρρικνώνουν μια από τις μεγαλύτερες οικονομικές δυνάμεις του κόσμου, προκειμένου να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα των ανταγωνιστριών της».

Η αλήθεια...

... είναι πως εκείνοι που απέτυχαν κάποτε με τους γρεναδιέρους του Ναπολέοντα και με τα πάντσερ του Χίτλερ πετυχαίνουν σήμερα αυτό που θέλουν με τα «σπρεντ», δημιουργώντας μια νέα αυτοκρατορία. Το βέβαιο είναι πως κανένας ιταλός πολίτης δεν θέλει να γίνει η χώρα του ακόμη ένα κρατίδιο που θα είναι εξαρτημένο από τη Γερμανία ή ακόμη μια υπερπόντια γαλλική κτήση. Δυστυχώς όμως, καταλήγει ο ιταλός πολιτικός αναλυτής, απουσιάζει μια ισχυρή πολιτική τάξη που θα μπορούσε να πάρει δυναμικές αποφάσεις.

πηγή: tanea

Στην τελευταία εποχή..

 

Στην Χρυσή εποχή οι κυβερνήτες ήταν άγνωστοι.

Την επόμενη εποχή οι κυβερνήτες ήταν αγαπητοί και σεβαστοί.

Μετά ήρθε η εποχή που τους κυβερνήτες τους φοβόντουσαν. 

Και τέλος ήρθε η εποχή που τους μισούσαν.

Λάο Τσε, 6ος αιώνας π.χ.

κοντά σε συμφωνία για το PSI

..και τα σκυλιά δεμένα!

πέφτω κι απόψε..στα σκαλοπάτια σου...

Στον καθρέφτη

Δες τον φόβο κατάματα!

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Αν θες και γνωρίζεις να ασκείς δημοκρατική πολιτική, τότε είναι σίγουρο ότι δεν πρόκειται ποτέ να σκορπίσεις τον φόβο και τον τρόμο στη κοινωνία.

Αν έχεις ιδέα πώς δομείται η οικονομική ανάπτυξη, τότε θα ξέρεις ότι ποτέ μια κοινωνία δεν διαμορφώνει συνθήκες ευημερίας για τον εαυτό της τρέμοντας για το αύριο.

Αν πολιτεύεσαι με όπλο την απειλή προς την κοινωνία, τότε να ξέρεις ότι γρήγορα θα καταρρεύσεις ως κυβερνήτης. Αν μάλιστα η δημοκρατία λειτουργεί στοιχειωδώς, δεν πρόκειται να επιβιώσει η αρχή σου ούτε στιγμή.

Το καθεστώς στην Ελλάδα βρίσκεται υπό κατάρρευση διότι υπερεκμεταλλεύτηκε το φόβο που το ίδιο σκόρπισε στη κοινωνία. Σήμερα το απύθμενο θράσος που εμφανίζει η διαπλοκή δεν είναι τίποτε άλλο παρά η μάσκα του δικού της φόβου. Το καθεστώς στην Ελλάδα τρέμει πλέον τον εαυτό του. Βιώνει την απόλυτη ανασφάλεια και σκορπίζει τον απόλυτο φόβο στη κοινωνία για να λυτρωθεί. Η πολιτική του τεχνική είναι η πρόκληση ελπίδας με μηχανισμό την διαλεκτική της απειλής. Έτσι κατασκευάζονται οι μονόδρομοι. Μόνον που σήμερα η μπουλντόζα που έσκαβε για την χάραξη του μονόδρομου μοιάζει να σαρώνει εκείνους που την επινόησαν. Μπάζα κατάντησαν οι κυβερνώντες και παιδικό παιχνίδι ο μηχανισμός της διαπλοκής. Είναι για λύπηση στο βαθμό που δεν μπορούν πλέον να παράγουν ελπίδα μέσω του φόβου. Ο φόβος που παρήγαγαν για κοινωνική κατανάλωση, είναι πλέον ο δικός τους φόβος, που γεννά ελπίδα (γι’ αυτούς) μόνον στο βαθμό που συνδέεται με την αλλαγή ταυτότητας των διαπλεκομένων. Τώρα πια δεν μένει τίποτε άλλο στη διάθεση τους για να αντιδράσουν ως προς την διαφαινόμενη κατάρρευσή τους, παρά η επίκληση της πίστης: πίστευε και σωθήσεται, φτάσανε να λένε! Σε τι όμως; Μα, σε αυτούς που δεν εμπνέουν πλέον σοκ και δέος. Άτοπο!! Κανείς δεν μπορεί να πιστέψει αυτόν που δεν φοβάται ή σε αυτόν που δεν μπορεί να ελπίζει. Φίλοι της διαπλοκής και κουταβάκια της ανάρμοστης συναλλαγής, χάσατε. Ο φόβος που σκορπίσατε αντιοικονομικά στη κοινωνία τώρα επιστρέφει σε εσάς για να πάρει εκδίκηση.

Σας έλεγα τόσο καιρό, «μην σπαταλάτε τον φόβο, κάντε οικονομία με τις απειλές»! Εσείς όμως θεωρούσατε ότι σας εμπαίζω. Τώρα ήρθε η στιγμή να καταλάβετε τη σχέση της οικονομίας με την πολιτική. Τώρα ίσως κάποιοι από εσάς εννοήσουν ότι οικονομία δεν είναι η επιστήμη του χρηματιστή, ή έστω του εμπόρου, αλλά μια μορφή διαλεκτικής της εξουσίας και τίποτε περισσότερο. Αν χρησιμοποιήσεις αυτό το πολιτικό ιδίωμα ηγεμονίας μονοδιάστατα και πτωχεύσεις, τότε πάει εξαφανίζεται η εξουσία σου δίχως να το πάρεις χαμπάρι. Δεν σας «έκανε» η ιδεολογία, κοροΐδα! Τώρα που την έχετε ανάγκη, δεν σας θέλει όμως αυτή ...και πολύ αμφιβάλλω αν καταλαβαίνετε τι μολογώ!

Εσύ όμως ταλαίπωρε Έλληνα, ξέρεις τι γράφω. Καταφέραμε μετά από χρόνια να συνεννοηθούμε. Μωρέ, αν δεν έπαιρνε τραγικές διαστάσεις η κρίση δεν επρόκειτο να συνεννοηθούμε ποτέ. Αυτή είναι η αλήθεια και πολύ την απολαμβάνω. Μου αρέσει η αλήθεια, με ηδονίζει στο βαθμό που δεν διεκδικεί καμία απολύτως αντικειμενικότητα ή καθολικότητα. Πρόκειται για απολύτως υποκειμενική διάσταση της πραγματικότητας που συστήνει νέες κοινωνικές πραγματικότητες μέσω μιας διυποκειμενικής προσέγγισης. Αυτό, φίλοι, είναι η βάση της διακυβέρνησης, κάθε δημοκρατικής διακυβέρνησης, που δεν προφασίζεται το «ουδέτερο», αλλά είναι ικανή να εκθέτει κάθε στιγμή την πολιτική φύση της ισχύος των επιμέρους υποκειμένων (κοινωνικών παραγόντων ισχύος) που την δομούν. Άντε τώρα που ωριμάζεις απότομα, δώσε στο φόβο σου το τελειωτικό χτύπημα …πήγαινε στον καθρέφτη! Αν αντικρίσεις κατάματα τον φόβο θα αποκτήσεις ένα είδος ανοσίας σε αυτόν. Κάποιοι το λένε αυτογνωσία. Δεν μου αρέσει, είναι ιδεαλιστικό. Ούτε περί εξανθρωπισμού πρόκειται ακριβώς, καθώς είναι το πρώτο στάδιο προσωπικής εξόδου από την βαρβαρότητα. Ας το πούμε προσωρινά αντικατοπτρισμό του φόβου, εννοώντας ότι μέσω του καθρέφτη βλέπεις τον φόβο κατάματα, τον εαυτό σου. Όταν χαμογελάς, μειδιά ο φόβος σου. Καθώς πονάς, πονάει ο φόβος σου. Όχι, δεν συμφωνώ με τον Πλάτωνα, δεν είναι φόβος η ψυχική αναταραχή που προκαλείται από την αναμονή του κακού, είναι το κακό που μπήκε μέσα μας προφασιζόμενο το αγαθό και τούτο είναι πολιτικό φαινόμενο.

Στον καθρέφτη σου θα δεις πώς υποκειμενοποιείται ανθρωπομορφιζόμενος ο φόβος που σκορπά το καθεστώς. Εδώ χρειάζεται πολιτική φαντασία: αντί να σκοτώσεις τον εαυτό σου, άλλαξε τον τρόπο προσέγγισης της ζωής σου. Θυμήσου ότι στον έσχατο κίνδυνο, ο φόβος δεν έχει θέση. Ο φοβητσιάρης εαυτός σου δεν έχει θέση. Για να κάνεις μια νέα αρχή πρέπει, παρακάμπτοντας τις φοβίες που διασπείρει στη κοινωνία η διαπλοκή, να μεταβάλεις την μορφή αντίληψης των οικονομικών απειλών. Ο φόβος αυτής της μορφής εκφυλίζει τις πνευματικές διεργασίες και σε μετατρέπει σε φυτό, καθώς κατά βάθος, όπως θαυμάσια είπε ο Βολταίρος «ο φόβος ακολουθεί το έγκλημα κι αυτό είναι η ποινή του». Αν ξεφύγεις από την πολιτική σημειολογία της «πειθαρχίας και τιμωρίας», από την διαλεκτική του εγκλήματος, τότε θα κάνεις ένα σημαντικό βήμα απομάκρυνσης από το φόβο. Τότε θα πάψει να σε φοβίζει η κοινωνική αναπαράσταση του εαυτού σου, εντός του πλαισίου της κρίσης. Τότε θα τοποθετήσεις την κρίση στο πραγματικό πολιτικό της πλαίσιο και έτσι θα οριοθετήσεις ορθολογικά τη στάση σου.

Δεν πρόκειται για την «κρίση» σου, είναι ο φόβος σου που προκαλείται από την κρίση του καθεστώτος, από την κρίση μιας μορφής ηγεμονίας, που σε απορυθμίζει ως ύπαρξη και πολίτη. Στο βαθμό μάλιστα που το καθεστώς τρέμει πλέον για την ύπαρξή του, σε παραφορτώνει με ενοχικά συμπλέγματα που αποτελούν έκφραση εσωτερίκευσης του ατομικού σου φόβου. Έτσι η κρίση μιας μορφής ηγεμονίας μετατρέπεται σε κρίση στη κοινωνία και κρίση του Εαυτού. Αν ξεφύγεις από τα ενοχικά συμπλέγματα που προκαλούνται πολιτικά ασφαλώς, τότε θα συμφιλιωθείς ξανά με το είδωλο σου στον καθρέφτη. Θα πάψεις να βλέπεις τον φόβο αυτοπροσώπως καθώς καθρεφτίζεσαι. Θα κάνεις ένα βήμα απομάκρυνσης από την φυτοποίησή σου και παράλληλα από την θυματοποίησή σου, βλέποντας κατάματα πώς σε κατάντησε ο φόβος.

Πρώτα όμως, θα πρέπει να δεις τον φόβο κατάματα για να καταλάβεις τι εννοώ.

πηγή: άγιος

τί ήπιε ο θεός?

δεν χορταίνω να το βλέπω..:)

Πολιτικά ξεροκόμματα

για εξαθλιωμένους πολίτες φηφοφόρους "κοπρίτες"

Δεν διεκδίκησαν...

του Ρούσσου Βρανά [Δρόμοι] 

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Δευτέρα 16 Ιανουαρίου 2012

... ποτέ τίτλους αγιοσύνης. Κυνικά αλλά απερίφραστα, οι αγορές προαναγγέλλουν κάθε φορά τις επιθέσεις τους, δείχνοντας με το δάχτυλο τα υποψήφια θύματα. Χωρίς να χρειάζονται τις κουκούλες που φορούν οι πολιτικές ηγεσίες προκειμένου να καθησυχάσουν αυτά τα θύματα μολονότι είναι βέβαιος ο χαμός τους.

Τα τείχη...

... που υποτίθεται πως όρθωναν μέχρι τώρα εννέα ευρωπαϊκές χώρες, υποχρεώνοντας τους λαούς τους σε βαριές θυσίες, κατέρρευσαν από τις επιθέσεις των αγορών (μαζί και η απατηλή «γραμμή Μαζινό» του Σαρκοζί, που θα κληθεί να πληρώσει το κόστος της στις προσεχείς εκλογές). Αιτιολογώντας την υποβάθμιση της πιστοληπτικής τους ικανότητας, η S&P διαπιστώνει: «Πιστεύουμε πως η μεταρρυθμιστική διαδικασία που στηρίζεται μόνο στη δημοσιονομική λιτότητα κινδυνεύει να αυτοαναιρεθεί, καθώς η εγχώρια ζήτηση μειώνεται λόγω της ανησυχίας των καταναλωτών για την εργασιακή ανασφάλεια και τα διαθέσιμα εισοδήματα, διαβρώνοντας τα εθνικά φορολογικά έσοδα». Από αυτή τη ζοφερή εικόνα μόνο μια χώρα ξεχωρίζει σαν ένας λαμπρός οικονομικός σούπερ σταρ, με τη χαμηλότερη ανεργία των τελευταίων 20 ετών και με εξαγωγές ρεκόρ: η Γερμανία. Ποια ήταν η γερμανική αντίδραση στην υποβάθμιση των εννέα ευρωπαϊκών χωρών, μεταξύ των οποίων η Γαλλία και η Αυστρία; Αυτή: «Η γερμανίδα Καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ κάλεσε τις ευρωπαϊκές χώρες να εφαρμόσουν ταχύτατα νέα αυστηρά δημοσιονομικά μέτρα». Τηρώντας τη γερμανική γραμμή, μολονότι οι δικές τους χώρες βγαίνουν χαμένες, κουκουλοφόρες πολιτικές ηγεσίες εξακολουθούν να εξαπατούν τους λαούς τους με φανταστικές γραμμές Μαζινό που καθημερινά καταρρέουν.

Αν δεν γίνεται...

... όμως τίποτα με την εσωτερική υποτίμηση, τι άλλο απομένει; Η μοναδική εναλλακτική λύση των χωρών ήταν πάντα η υποτίμηση του νομίσματος. Και σε αυτό συμφωνούν όλοι ανεξαιρέτως οι οικονομολόγοι. Αυτό ακριβώς είναι που υπονοεί, χωρίς να το γράφει, η έκθεση της S&P: μια επιστροφή των υπερχρεωμένων χωρών στα εθνικά νομίσματα. Σίγουρα δεν είναι κάτι που θα αρχίσει να γίνεται σήμερα. Πριν αυτό γίνει αποδεκτό ως μια βιώσιμη επιλογή, οι κουκουλοφόρες ηγεσίες του ελάχιστου πολιτικού κόστους θα προτιμήσουν να αφήνουν την κατάσταση να χειροτερεύει ακόμη περισσότερο. «Πολύ περισσότερο», λέει ο οικονομολόγος Τάιλερ Ντάρντεν. «Ώσπου να στεγνώσει και άλλο η ρευστότητα. Ώσπου να αυξηθεί περισσότερο το κόστος δανεισμού. Ώσπου να πέσουν ακόμη πιο χαμηλά οι μετοχές. Ώσπου οι οικονομίες των χωρών να βυθιστούν ακόμη πιο βαθιά στην ύφεση, με ακόμη μεγαλύτερη ανεργία. Ώσπου να κορυφωθούν οι κοινωνικές αναταραχές».

Γιατί όλα αυτά;...

... Επειδή οι πολιτικές ηγεσίες που διαχειρίστηκαν τη λιτότητα και την εξαθλίωση των λαών τους και των χωρών τους διατηρούν τη νοσηρή ελπίδα πως θα τα καταφέρουν να διασωθούν διαχειριζόμενες ακόμη και τη μετάβαση σε ένα εθνικό νόμισμα, έστω και αν χρειαστεί οι χώρες τους να πτωχεύσουν. Και να βγουν έτσι αυτές οι ηγεσίες κερδισμένες διπλά. Θα το επιτρέψουν άραγε αυτό οι λαοί τους που, μια με τη λιτότητα και μια με την πτώχευση, θα έχουν βγει χαμένοι διπλά; 

πηγή: tanea