η λίζα στην κορνίζα

Εθνικό Εγερτήριο

Κούρεμα με την ψιλή σε μια χώρα

Τι παίζεται;

του Γιάνη Βαρουφάκη

Αυτές τις μέρες αναγκάζομαι να ανατρέξω στην παλιά μου τέχνη (την Θεωρία Παιγνίων) για να καταλάβω τι γίνεται. Όχι βέβαια ότι υπάρχει κάποια θεωρία μαγική που θα μας δώσει τις απαντήσεις. Κανένα μαθηματικό θεώρημα δεν μπορεί να εξηγήσει γιατί η τρόικα έβαλε ως όρο για την εκταμίευση της επόμενης δόσης την μείωση των ελάχιστων (ήδη τρισάθλιων) μισθών του ιδιωτικού τομέα. Εκεί όμως που μπορεί να βοηθήσει η παλιά μου τέχνη είναι στο να ξαναδούμε την ισχύουσα κατάσταση πιο καθαρά, τοποθετώντας τα διάφορα πιόνια-παίκτες στην σκακιέρα των εξελίξεων, μελετώντας την θέση του καθενός, τον σκοπό και τους περιορισμούς του, με την ελπίδα ότι, παρατηρώντας τα έτσι διατεταγμένα, θα καταλάβουμε καλύτερα τι συμβαίνει.

Κάτι τέτοιο θα προσπαθήσω επιλέγοντας τρία τέτοια πιόνια-παίκτες η μελέτη των οποίων μπορεί να βοηθήσει να δούμε λίγο πιο καθαρά "τι παίζεται": (1) Τις ευρωπαϊκές τράπεζες (τις γαλλο-γερμανικές ιδίως), (2) την Γερμανική Κυβέρνηση, και (3) τις ΑΜΠ χώρες (δηλαδή, τις Ακόμα Μη Πτωχευμένων), π.χ. Ιταλία, Ισπανία, Βέλγιο. Ας δούμε το κάθε πιόνι-παίκτη ξεχωριστά, εστιάζοντας στους στόχους και στους περιορισμούς του.

ΤΡΑΠΕΖΕΣ: Οι τραπεζίτες γνωρίζουν καλύτερα από όλους ότι οι τράπεζές τους είναι πτωχευμένες. Το γνωρίζουν καιρό τώρα, κι ας μην το ομολογούν δημοσίως, ελπίζοντας ότι η ΕΚΤ, σε συνδυασμό με τις εθνικές κυβερνήσεις (που συγκροτούνται από πολιτικούς που με δυσκολία θα διακινδυνεύσουν την προνομιακή τους σχέση με τους εν λόγω τραπεζίτες), θα συνεχίσουν να κρατούν τις τράπεζές τους εν ζωή και εκείνους... τραπεζίτες. Βλέπετε, αντίθετα με τους υπόλοιπους επιχειρηματίες, οι οποίοι ζούνε υπό την απειλή της πτώχευσης, οι τραπεζίτες φοβούνται κάτι άλλο. Έχοντας δεδομένο το παράδοξο η πτώχευση των τραπεζών τους να τους βοηθά στο να ιδιοποιούνται τα πλεονάσματα που παράγουν άλλοι, οι καλοί τραπεζίτες δεν την φοβούνται την πτώχευση. Αυτό που τρέμουν είναι την υποχρεωτική επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών τους από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Δηλαδή, τρέμουν μπας και επαναληφθεί στην Ευρώπη αυτό που έγινε στις ΗΠΑ με το TARP (trouble assets relief program), όπου το κράτος ανάγκασε με συνοπτικές διαδικασίες τις τράπεζες να δεχθούν κρατικά κεφάλαια λαμβάνοντας το ίδιο σε αντάλλαγμα μετοχές αντίστοιχης αξίας (τις οποίες, αφού οι τράπεζες εκκαθαρίστηκαν, το κράτος πούλησε στον ιδιωτικό τομέα, με κέρδος μάλιστα). Ο λόγος που τρέμουν μια τέτοια υποχρεωτική επανακεφαλαιοποίηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση, από το EFSF, είναι ότι εκεί δεν θα τους παίρνει να απαιτούν και την πίτα ολάκαιρη (να παραμείνουν κυρίαρχοι των Διοικητικών Συμβουλίων των τραπεζών) και τον σκύλο χορτάτο (να λάβουν τα κεφάλαια που τόσο ανάγκη έχουν οι τράπεζές τους).

ΑΜΠ ΧΩΡΕΣ: Με τις κυβερνήσεις τους στα πρόθυρα του νευρικού κλονισμού, οι πολιτικοί των Ακόμα Μη Πτωχευμένων χωρών αυτών (με προεξάρχουσα την Ιταλία) παραμένουν στην άκρη, δεν τολμούν να πουν κιχ είτε εντός είτε εκτός των χωρών τους (φοβούμενοι ότι μια άστοχη λέξη θα φέρει την καταστροφή), και απλά ελπίζουν, μάταια μάλλον, σε μια γενναία στροφή της Γερμανίας που ίσως σταματήσει το μαρτύριο της σταγόνας και διαλύσει τα μαύρα σύννεφα που μαζεύονται απειλητικά πάνω από τις πρωτεύουσές τους. Με τις αγορές ομολόγων να αντιμετωπίζουν τις χώρες αυτές ως τους νέους παρίες, η Ιταλία, η Ισπανία, το Βέλγιο, ακόμα και η ίδια η Γαλλία, πιάνουν τον εαυτό τους να είναι κρατούμενοι, φυλακισμένοι στο χρυσό κλουβί της ευρωζώνης. Νιώθουν ότι είναι καταδικασμένοι ό,τι και να κάνουν. Αν δεν εφαρμόσουν ανελέητη λιτότητα, οι "αγορές", και μαζί τους η ΕΚΤ, θα τους εγκαλέσουν (με τρόπο βίαιο και βάναυσο) οδηγώντας τα spreads τους στα ύψη. Αν πάλι καταπιούν το δηλητήριο της λιτότητας στις τεράστιες ποσότητες που απαιτούν οι "αγορές" και η ΕΚΤ, τότε η ύφεση θα χειροτερέψει με αποτέλεσμα οι ίδιες οι "αγορές" να... στείλουν τα spreads τους στα ύψη. Είναι να μην βρίσκονται σε αποπληξία; Η μόνη τους λοιπόν ελπίδα είναι ένα κούρεμα του βουνού χρέους που αντιμετωπίζουν (πάνω από €3 τρις οι τρεις αυτές μόνο χώρες) - αν μη τι άλλο μια σημαντική μείωση των τόκων που θα πρέπει να καταβληθούν την επόμενη δεκαετία.

ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ: Το κύριο μέλημα του Βερολίνου είναι να διαχειριστεί την Κρίση με τις ελάχιστες δυνατές παραχωρήσεις όσον αφορά αυτό που κάποτε ονομάζαμε πολιτική και θεσμική ολοκλήρωση. Η Γερμανία απεύχεται οποιαδήποτε μορφή ολοκλήρωσης απειλεί την Αρχή των Απολύτως Διαχωριζόμενων Χρεών (ΑΑΔΧ, δικός μου... όρος ) - δηλαδή, της ιδέας ότι το κάθε ευρώ χρέους πρέπει να ανήκει σε μία μόνο χώρα. Πέρασαν δεκαοκτώ μήνες στην διάρκεια των οποίων η Γερμανική ηγεσία πάλεψε με νύχια και με δόντια να πείσει τον εαυτό της ότι η Κρίση δεν είναι συστημική αλλά από εκείνες που μπορούν να καταπολεμηθούν με περισσότερα δάνεια και μεγαλύτερη πειθαρχία. Τώρα όμως, μετά την κατάρρευση του διατραπεζικού συστήματος (το οποίο έσπρωξε την Βελγο-Γαλλική τράπεζα Dexia στον γκρεμό), η κα Μέρκελ φαίνεται να έχει αποδεχθεί ότι, τουλάχιστον όσον αφορά τον ευρωπαϊκό τραπεζικό τομέα, η Κρίση έχει πάρει διαστάσεις συστημικές (μέχρι και στον κ. Trichet επέτρεψε να πει κάτι τέτοιο χτες). Κατάλαβε φαίνεται αυτό που λέμε εδώ και ενάμιση χρόνο (και εδώ στο protagon.gr) ότι το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα βρίσκεται σε χειρότερη κατάσταση από εκείνη στην οποία βρέθηκε η Wall Street τον Σεπτέμβριο του 2008. [Κι αν δεν με πιστεύετε, ακούστε αυτό: Το παθητικό των 'ευρωζωνικών' τραπεζών σήμερα ανέρχεται στο 300% του ΑΕΠ της ευρωζώνης. Το 2008 παθητικό των Αμερικανικών τραπεζών δεν ξεπερνούσε το 200% του ΑΕΠ των ΗΠΑ.] Κατάλαβε λοιπόν, επί τέλους, η Γερμανίδα Καγκελάριος, και ο υπουργός της επί των οικονομικών, ότι το πράγμα δεν πάει άλλο: Οι τράπεζες θα πρέπει να επανακεφαλαιοποιηθούν από κάποιο 'ταμείο' που να έχει στην διάθεσή του τουλάχιστον €1 τρις. Ακόμα, βέβαια, δεν έχουν κατανοήσει ότι αυτή η επανακεφαλαιοποίηση δεν μπορεί να γίνει από τις κυβερνήσεις αλλά από έναν πανευρωπαϊκό οργανισμό με εποπτικές και πειθαρχικές εξουσίες αλλά (που θα πάει;) αργά ή γρήγορα (μάλλον αργά) θα το καταλάβουν κι αυτό. Πέραν όλων αυτών των λεπτομερειών (που μόνο λεπτομέρειες δεν είναι), η Γερμανική κυβέρνηση κολλάει σε δύο πράγματα: (Α) Αρνείται να ενισχύσει τις τράπεζες (ιδίως τις Γαλλικές) δύο φορές ταυτόχρονα. Αν είναι να σταματήσει να δίνει χρήματα στο ελληνικό κράτος ώστε αυτό να αποπληρώνει τις τράπεζες, και αντ' αυτού να 'χώσει' ένα τρισεκατομμύριο στις τράπεζες απ' ευθείας, της πέφτει λίγο βαρύ να συνεχίσει παράλληλα να δίνει και στην Ελλάδα ώστε η Ελλάδα να δίνει κι άλλο ζεστό χρήμα στις ίδιες τράπεζες. Άρα, η επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών θα συνυφανθεί με ένα ελληνικό default - ελληνιστί πείτε το πτώχευση, κούρεμα, αναδιάρθρωση κ.ο.κ. Ή, να το πω διαφορετικά, η πτώχευση/default/κούρεμα του ελληνικού δημοσίου θα αποτελεί το διαπραγματευτικό χαρτί με το οποίο η κα Μέρκελ θα επιβάλει στις τράπεζές της (και της Γαλλίας) την επανακεφαλαιοποίηση. Θα είναι σαν να τους λέει: "Θέλετε παραδάκι; Δεν θα το παίρνετε πλέον από την Ελλάδα (στην οποία το δίνω εγώ). Θα σας το δίνω εγώ απ' ευθείας αλλά με αντάλλαγμα μετοχές σας. Αν σας αρέσει!" (Β) Το δεύτερο σημείο που κάνει την Γερμανία να κωλυσιεργεί (λες και χρειάζεται λόγο...) είναι ο αντίκτυπος που θα έχει ένα κούρεμα του ελληνικού χρέους στην Ιταλία και τις λοιπές ΑΜΠ χώρες. Η κα Μέρκελ φοβάται ότι αν υπάρξει προηγούμενο διαγραφής μεγάλου μέρους του χρέους μιας χώρας-μέλους της ευρωζώνης, χωρίς να οδηγηθεί αυτή εκτός του ευρώ, τότε θα ανοίξει η όρεξη κι άλλων χωρών-μελών, του κλαμπ των ΑΜΠ (όπως τις ονομάζω), τις οποίες δεν θα τις πείραζε καθόλου να δρομολογήσουν μια, έστω και μερική, διαγραφή του χρέους τους εφόσον η θέση τους εντός της ευρωζώνης (και η αρωγή της ΕΚΤ και του EFSF στις τράπεζές τους) εξασφαλίζεται.

Η ΚΥΟΦΟΡΟΥΜΕΝΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ: Η Γερμανία γνωρίζει ότι οι τράπεζες θα αντιστέκονται γερά στην ιδέα της επανακεφαλαιοποίησής τους από το EFSF όσο η Ελλάδα τους αποπληρώνει από τα δανεικά τα οποία παίρνει από την τρόικα, ελέω της Γερμανίας. Για να τους επιβάλει την επανακεφαλαιοποίηση, το Βερολίνο θα πρέπει να οδηγήσει την Ελλάδα στην πτώχευση, δηλαδή σε ένα κούρεμα άνω του 60% (το οποίο μπορεί, αρχικά, να αναφερθεί ως 50%, πριν προστεθεί ένα ακόμα 10% ή 20% σε αυτό). Μπροστά στο δίλημμα του λουκέτου (a la Dexia) και της επανακεφαλαιοποίησής, οι τράπεζες (όπως έκαναν και οι Αμερικανικές το 2009) θα το πιουν το πικρό ποτήρι της επανακεφαλαιοποίησης. Την ίδια στιγμή, όμως, έτσι ώστε να αποπέμψουν επικίνδυνες σκέψεις από το μυαλό των κυβερνόντων την Ιταλία και τις υπόλοιπες ΑΜΠ χώρες, η κα Μέρκελ είναι αποφασισμένη να καταστήσει την μία χώρα στην οποία θα επιτραπεί να πτωχεύσει εντός της ευρωζώνης σε πραγματική κόλαση. Υπό αυτό το πρίσμα, οι λόγοι που επιμένουν σε άσκοπα και παράλογα μέτρα, όπως η μείωση των ελάχιστων μισθών στον ιδιωτικό τομέα, δεν έχει τίποτα απολύτως να κάνουν με την ίδια την Ελλάδα, με τις μεταρρυθμίσεις και τις διαρθρωτικές αλλαγές, με τις ανάγκες των αγορών εργασίας και γενικότερα. Ο μόνος στόχος της τρόικα, εδώ που έφτασε το κουβάρι της ευρωπαϊκής Κρίσης, είναι η μετατροπή της Ελλάδας σε κρανίου τόπον. Σε μια εξ ολοκλήρου πτώχευση κράτους και κοινωνίας που, από την μία μεριά, θα ενισχύει την διαπραγματευτική ισχύ της Γερμανικής κυβέρνησης απέναντι στις Γερμανικές τράπεζες και, από την άλλη, σε ένα τεράστιο παράδειγμα προς αποφυγήν για τις ΑΜΠ χώρες, κυρίως την Ιταλία.

ΤΟ ΛΑΘΟΣ: Μια τέτοια στρατηγική θα μπορούσε, όσο βάναυση και να φαντάζει, να πετύχαινε τον στόχο της εάν η Κρίση μας ήταν σχεδόν γραμμική και στατική. Αν ήταν πιθανόν, με πιο απλά λόγια, να αθροιστούν αριθμητικά τα χρέη της Ελλάδας μαζί με τις εν δυνάμει ζημίες των τραπεζών και, κατόπιν, να συγκριθούν με τα χρήματα που είναι διατεθειμένη να δημιουργήσει/επενδύσει η Ευρώπη ώστε να τα "ρίξει" στις τράπεζες διασώζοντάς τες, τότε ίσως η στρατηγική που περιέγραψα να είχε ελπίδες. Δυστυχώς για όλους μας, οι Κρίσεις (με κεφαλαίο 'κ') δεν είναι ούτε σχεδόν γραμμικές ούτε στατικές. Αντίθετα, είναι απίστευτα μη γραμμικές και βιαίως δυναμικές. Η προσπάθεια να απομονωθεί η Κρίση της Ελλάδας από την Κρίση του ευρώ απέτυχε τον Μάιο του 2010 (τότε που μας 'διέσωσαν' και δημιούργησαν το τοξικό EFSF) και θα αποτύχει και πάλι τώρα. Ο λόγος; Όπως τότε έτσι και τώρα η Κρίση είναι μη γραμμική και δυναμική και, για αυτό, είναι αδύνατον να την σταματήσουν πετώντας στο πρόβλημα δάνεια, κουρεύοντας χρέη και βάζοντας τους Γερμανούς φορολογούμενους να στηρίζουν ένα σύστημα που έσπασε μια και καλή το 2008. Τίποτα από αυτά που ακούω να λένε οι Βορειοευρωπαίοι ηγέτες δεν με αφήνουν να αισιοδοξώ ότι κατάλαβαν πως το πρόβλημα δεν είναι το μέγεθος του EFSF αλλά η δόμησή του στην βάση της ΑΑΔΧ (Αρχή των Απολύτως Διαχωριζόμενων Χρεών). Το να χρησιμοποιήσουν χρηματοπιστωτικά τερτίπια για να "πουσάρουν" το EFSF (χρησιμοποιώντας τυπωμένο χρήμα της ΕΚΤ ως μέσο "μόχλευσης") απλώς θα μετατρέψει ένα τοξικό ταμείο σε ένα τοξικό τέρας.

Περιληπτικά, το σχέδιο που "παίζεται" αυτές τις ημέρες είναι να δοθεί το πράσινο φως στην Ελλάδα να κουρέψει το χρέος της κατά 60% με 70% έτσι ώστε να εξαναγκαστούν οι τράπεζες να δεχθούν έναν πακτωλό κεφαλαίων από το EFSF την ώρα που η ελληνική κοινωνική οικονομία πολτοποιείται με στόχο τον παραδειγματισμό χωρών όπως η Ιταλία (και οι υπόλοιπες ΑΜΠ χώρες) που, βλέποντας την κατάντια της χώρας μας, θα είναι σήκω-σήκω κάτσε-κάτσε παρά το γεγονός ότι θα υπάρχει προηγούμενο χώρας-μέλους της ευρωζώνης η οποία ουσιαστικά πτώχευσε χωρίς να εκδιωχθεί από την ευρωζώνη. Κι εδώ έγκειται το ευρωπαϊκό δράμα: Η στρατηγική αυτή θα αποτύχει, αν τελικά εφαρμοστεί. Γιατί; Επειδή, όπως όλα τα προηγούμενα σχέδια, αποτυγχάνει στο να αντιμετωπίσει μια συστημική Κρίση συστηματικά. Επειδή για άλλη μια φορά οι ευρωπαίοι ηγέτες επιλέγουν να αγνοήσουν την άρρηκτη διασύνδεση μεταξύ: (α) των ζημιών του τραπεζικού συστήματος, (β) της κακής αρχιτεκτονικής της ευρωζώνης η οποία δεν δίνει περιθώρια να αποτρέπονται οι μαζικές πωλήσεις ομολόγων κρατών-μελών της ευρωζώνης μόλις φυσήξει και ο πιο απαλός άνεμος απαισιοδοξίας, και (γ) της απουσίας ενός μηχανισμού πλεονασμάτων που να επενδύει σημαντικό μέρος αυτών των πλεονασμάτων σε κερδοφόρα projects στις ελλειμματικές περιφέρειες. Όσο αυτού του είδους η Ευρωπαϊκή άρνηση παραμένει κυρίαρχη, η μετατροπή της Ελλάδας σε ένα βάλτο κατοικούμενο από σκιές ανθρώπων δεν θα προσφέρει στην κα Μέρκελ παρά μια Πύρρειο νίκη επί των τραπεζών.

πηγή: protagon

"Στον ύπνο μου απόψε είδα πάλι"....

το όνειρο μιας απαγγελίας

Ένας άνθρωπος χωρίς προορισμό στη ζωή του δε φοβάται να ξυπνήσει το πρωί και να πάρει ένα τυχαίο λεωφορείο, αδιαφορώντας για το ποιος είναι ο προορισμός τού οδηγού του. Κι αυτός είναι ο πρώτος νόμος της απελπισίας.

Είχα γείρει στο παράθυρο χωρίς να υπάρχει ήλιος να με καψαλίσει. Για την ακρίβεια ήταν ένα λιγομίλητο μουντό πρωινό από αυτά που δε σπαταλάς τις καλημέρες δεξιά κι αριστερά γιατί κοστίζουν περισσότερο. Στο λεωφορείο δεν υπήρχε πολύς κόσμος, λες και λιγόστεψαν ξαφνικά οι προορισμοί των ανθρώπων. Αν όμως λιγόστεψαν αυτό ίσως σημαίνει πως αρκετοί είχαν φτάσει ήδη στον προορισμό τους και τώρα τον απολάμβαναν, κι αυτό μου φάνηκε ευχάριστο σαν σκέψη εκείνη τη στιγμή. Λατρεύω τα μουντά πρωινά στο λεωφορείο. Μου φτιάχνουν τη διάθεση.

Εκείνη τη στιγμή έκανε μια στάση, κάπως απότομη. Μια γιαγιά, που σίγουρα πρέπει να είχε εγγόνια, αφού αμφιταλαντεύτηκε λίγο για το που θα πάει, ήρθε κι έκατσε μια θέση πιο μπροστά από μένα. Βολεύτηκε γρήγορα γρήγορα, ανέβασε μια νάιλον σακούλα στα γόνατά της κι άρχισε να καθαρίζει με ένα μαχαιράκι φρέσκα φασολάκια, που μόλις είχε αγοράσει από τη λαϊκή. Σκέφτηκα πως δε θα είχε καθόλου χρόνο για χάσιμο κι ότι η ζωή της πρέπει να σφύζει από ζωή. Μου πέρασε από το μυαλό να της προσφέρω μια μικρή βοήθεια, αν ήθελε, με κάποιες επιπλέον δουλειές στο σπίτι της. Δεν ήθελα όμως να της αποσπάσω τη προσοχή από την εργασία της, που απαιτούσε μεγάλη συγκέντρωση, παρόλο που ξέρεις πόσο θα ήθελα να είχα μια φίλη ηλικιωμένη που καθαρίζει φασολάκια στα μέσα μαζικής μεταφοράς.

Το λεωφορείο είχε αρχίσει να γεμίζει. Μία από τις λιγοστές θέσεις που είχαν απομείνει άδειες ήταν η δική μου και της γιαγιάς μπροστά. Ήμουν περίεργος αν θα καθόταν κάποιος επιβάτης από την επόμενη στάση και ποιον από τους δύο θα προτιμούσε. Ήταν ένας άντρας σκυθρωπός που κρατούσε ένα βιβλίο, ο οποίος κατευθύνθηκε αυτόματα προς τη γιαγιά. Όμως πριν κάτσει είδε κάποια ριγμένα φασολάκια που είχαν ξεφύγει από τη σακούλα κι είχαν πέσει στην άδεια θέση, είδε και το κοφτερό μαχαίρι ποιός ξέρει, κατευθύνθηκε προς εμένα ακαριαία. Ποιος να φανταζόταν οτι δύο φασολάκια ανατρέπουν το προορισμό ενός νέου; Καλού κακού κοίταξα κι εγώ μήπως η διπλανή μου θέση είχε κάποιο παραπεταμένο φασολάκι ή έστω μήπως φαινόταν η κοφτερή μύτη του μολυβιού μου από τη τσέπη και τρόμαζε. Γιατί και τα μολύβια βελόνες είναι ξέρεις. Τίποτα απ' αυτά. Είχα λοιπόν συνεπιβάτη, έστω και από σπόντα.

 

Κρατούσε ένα μαύρο βιβλιαράκι με θέα το οπισθόφυλλο. Μόλις έκατσε με κοίταξε για λίγο, -έκανα τον αδιάφορο- και αφού σιγουρεύτηκε για την απάθειά μου, αναποδογύρισε άφοβα το βιβλίο κι άρχιζε να το διαβάζει. Το σκηνικό αποκτούσε ενδιαφέρον. Συνέχισα να κάνω τον αδιάφορο για να τον αφήσω να βυθιστεί μέσα στις λέξεις, κοιτάζοντας τάχα από το τζάμι τα μελαγχολικά κορίτσια που κάπνιζαν χωρίς τη στολή τους στη πίσω αυλή κάποιων μακ ντόναλντς. Εγώ μακ ντόναλντς δεν είδα. Το λεωφορείο άρχιζε να γεμίζει σχεδόν ασφυκτικά. Περίπου δέκα όρθιοι. Έριξα μια κοφτή ματιά στο εξώφυλλο: Μ. Mπακούνιν - Θεός και Κράτος. Ωραία, όλα πάνε βάσει σχεδίου. Υπήρχαν τώρα δεκαπέντε όρθιοι. Θεός και Κράτος. Ο διπλανός μου άρχισε να διαβάζει ψιθυριστά. Η γιαγιά μπροστά γύρισε και τον κοίταξε για μια στιγμή. Έκανε ένα νεύμα συναίνεσης. Πλησίαζε η ώρα αιχμής. Τώρα ο διπλανός μου διάβαζε το βιβλίο δυνατά. Όλοι οι επιβάτες είχαν τα αυτιά τους ανοιχτά χωρίς βέβαια να τον κοιτούν, γιατί κανείς δεν χαραμίζει το βλέμμα του σε έναν τρελό σ' ένα μέσο μεταφοράς. Αν τον κοιτάξεις θεωρείται αδυναμία και μπορεί να μπλέξεις. Στο κέντρο του λεωφορείο με τους όρθιους ένα γυφτάκι στην αγκαλιά της μάνας του άρχισε να γλείφει τη χειρολαβή που κρεμόταν. Αυτό προκάλεσε έναν αιφνίδιο τρόμο στους επιβάτες. Ήταν η ώρα του σαμποτάζ. Ο διπλανός μου σηκώθηκε όρθιος πάνω στο κάθισμα. Άρχισε να διαβάζει φωναχτά αντικαθεστωτικά εδάφια εκβιάζοντας τα τρομαγμένα βλέμματα. Η γιαγιά έβαλε το μαχαίρι στη ράχη του βιβλίου για χάρη της μεταμοντέρνας απειλής. Τώρα κοιτούσαν όλοι και ουρλιάζανε. Εγώ κουνούσα τα χέρια μου ρυθμικά σαν ένας ατάλαντος μαέστρος -όλοι οι μαέστροι είναι ατάλαντοι- και που είναι έτοιμος να δεχθεί το γιουχάισμα των θεατών. Εντωμεταξύ, το γυφτάκι είχε καταλάβει τη συμμαχία μας. Γλίστρησε από την αγκαλιά της μάνας του κι άρχισε να πετάει στην οροφή ανοίγοντας τρύπες με τη κοφτερή γωνία του φτερού του, ώστε να μπαίνει οξυγόνο κατά τη διάρκεια της επιχείρησης.

Είχαμε επιτέλους πιάσει προορισμό.«Ασφάλισε τις πόρτες οδηγέ, oι όμηροι θα απελευθερωθούν όταν γδυθούν απ' το θνητό τους σώμα.»

πηγή: to portatif

Η ηθική των μπράβων και τα τρομοκρατικά "αυτονόητα" του κοινωνικού δαρβινισμού

Οι Περιττοί και οι Άξιοι

του Νικόλα Σεβαστάκη

Αν ζούσε σήμερα ο Τουργκένιεφ, αυτός ο «δυτικός» Ρώσος και φίλος του Φλωμπέρ, δεν θα χρειαζόταν να γράψει το περίφημο Ημερολόγιο ενός περιττού ανθρώπου. Πώς να γράψεις για τον περιττό άνθρωπο σε μια στιγμή όπου όλο και περισσότερο άνθρωποι φαίνεται να περισσεύουν; Πώς να μιλήσεις για τους περιττούς όταν αυτοί, ως λογιών ανεπιθύμητοι πλεονάζοντες, τείνουν να θεωρηθούν νεκροθάφτες της σωτηρίας των εθνικών οικονομιών και αποδιοπομπαίοι τράγοι στην πορεία «εξυγίανσης» των λιπόθυμων συστημάτων;

Η ελλειμματική ζωή οφείλεται, λοιπόν, στους πλεονάζοντες. Όπως η καταβύθιση του κόσμου της εργασίας χρεώνεται στους απαράσκευους και στους ανεπρόκοπους. Κοντολογίς, ο μηδενισμός οφείλεται στα μηδενικά και η ακρίβεια στους «τσαμπατζήδες»: αυτή η βαθιά πρωτόγονη «σκέψη» επιστρέφει από τους καιρούς του Χέρμπερτ Σπένσερ και τα εγχειρίδια των βικτωριανών αστών για τις επικίνδυνες τάξεις, αυτή η σκέψη-κάτεργο φαίνεται να εμπνέει για τα καλά τους συστημικούς λόγους του έτους 2011.

Πέρα όμως από τη γλαφυρή φιλολογία για τις θετικές πλευρές της κρίσης, αυτό που διαφαίνεται είναι πλέον μια ακραία πολιτισμική οπισθοχώρηση. Τα υποκείμενα πολίτες μετατρέπονται σε μονάδες μετακινούμενων φόβων και πληθυσμούς εφέδρων. Οι πραγματικά πλούσιοι έχουν κάνει απόσχιση από κάθε συμβόλαιο και η μεσαία τάξη, αυτό το αρχαίο φιλελεύθερο όνειρο, δεν μπορεί πια να στηρίξει τους μύθους που έπλασαν για αυτήν οι μεταπολεμικές κοινωνιολογίες της αφθονίας.

Η ωμότητα επιστρέφει. Χωρίς φυσικά να έχει φύγει πραγματικά ποτέ. Επιστρέφει ως κυνικός ωφελιμισμός και κοινωνικός δαρβινισμός. Το σέρβις των κουρασμένων μηχανών προϋποθέτει τη βίαιη ή κλιμακωτή έξωση όλων όσων δεν ανταποκρίνονται στις πολλαπλές δοκιμασίες αντοχής και στα αλλεπάλληλα τεστ αξιοπιστίας.

Τι μπορεί να αντιτάξει κανείς σε αυτή την κουλτούρα της κοινωνίας-επιχείρησης που δεν διαφέρει από την ηθική των μπράβων; Η ηθική αντίρρηση με σημείο αναφοράς την αξία της αλληλεγγύης μοιάζει με ιδεαλιστικό ευχολόγιο, με ανεδαφικό ανθρωπισμό που στρέφεται εναντίον των «νόμων της πραγματικότητας», των νόμων οι οποίοι διαχωρίζουν αυτούς που θα σωθούν από όσους θα μείνουν πίσω ή απλά θα σβήσουν από την κίνηση της Ιστορίας.

Ορισμένοι πιστεύουν ότι αυτού του τύπου τα προβλήματα είναι ψιλά γράμματα σε σχέση με την ανάγκη του πολιτικού σχεδίου. Δεν συμφωνώ καθόλου. Γιατί δίχως έναν διαφορετικό ορίζοντα πολιτισμού και το πιο ευφυές και ανατρεπτικό πολιτικό σχέδιο δεν μπορεί να κάμψει τα τρομοκρατικά αυτονόητα του σύγχρονου κοινωνικού δαρβινισμού. Αλλά αυτό ακριβώς νομίζω ότι είναι το ζητούμενο: να ομολογήσουμε ανοιχτά ότι μια πολιτική του πολιτισμού –για να δανειστώ την παλαιότερη έκφραση του Εντγκάρ Mορέν– δεν μπορεί παρά να είναι η άρνηση όλων των κοινωνικών και πολιτισμικών ρατσισμών. Και για να είμαστε σαφείς: η διαπόμπευση των μη παραγωγικών και η εν γένει «οικονομική αξιολόγηση» των ατομικών συμπεριφορών και των ανθρώπινων ποιοτήτων είναι το απεχθές πρόσωπο του σύγχρονου αντιανθρωπισμού, το νέο πρόσωπο του ρατσισμού.

Βρισκόμαστε ωστόσο πολύ μακριά από αυτή την τολμηρή παραδοχή και τις πολιτικές της συνεπαγωγές. Για αυτό το λόγο και η κριτική στα οικονομικά της νεοφιλελεύθερης λιτότητας φαντάζει λειψή και συχνά εύκολη στις αποφάνσεις της αφού μπορεί να την ασκεί και ένας Γιώργος Αυτιάς ή οι επιτελείς του Σαμαρά. Είναι ο μισός δρόμος αν δεν συνοδεύεται από ορισμένες, πολύ πιο ενοχλητικές για το κοινό αίσθημα και για μας τους ίδιους, αλήθειες. Αν, για παράδειγμα, δεν θέτει στο στόχαστρο τον ίδιον τον «ορθολογικό» μύθο της αξιοκρατίας και το τοτέμ του ανταγωνισμού, αν δεν αμφισβητεί τη ρητορική των ικανών και των αρίστων.

Ο αντιδημοκράτης Νίτσε στον καιρό του το είχε καταλάβει: ο σοσιαλισμός, έλεγε, είναι μια «αντι-φύση», συνιστά, με έναν τρόπο, τη συνηγορία των «αποτυχημένων». Το έλεγε για να κατακεραυνώσει τον αντίπαλο σήμερα όμως μπορούμε να δώσουμε ένα άλλο νόημα σε αυτή τη σκανδαλώδη συκοφαντία. Να πάρουμε πάνω μας τη ρετσινιά εξηγώντας σε όλους τους τόνους ότι η ισότητα και η ελευθερία προέχουν έναντι όλων των «ικανοτήτων» και των «προσόντων». Η αξιοπρέπεια των ανθρώπινων προσώπων είναι το ηθικοπολιτικό θεμέλιο μιας διαφορετικής ορθολογικότητας, ενός εγκάρδιου κοινωνικού Λόγου που καμιά σχέση δεν έχει φυσικά με την περιβόητη κοινή λογική των επιφυλλιδογράφων μας…

Ο Νικόλας Σεβαστάκης διδάσκει στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ

πηγή: enthemata

Αυτό που σου λείπει, είναι αυτό που σου κλέβουν.

...τον κωλοκαπιταλισμό μου

και την "ελεύθερη" γαμωοικονομία σας μέσα....

 

Σήμερα άκουσα πως πριν λίγες μέρες σε κάποια από τις ακριβές περιοχές της Θεσσαλονίκης ένα παιδάκι Δημοτικού λιποθύμησε στο σχολείο του. Ο γιατρός που εσπευσμένα κλήθηκε και το εξέτασε, διαπίστωσε πως ο πιτσιρικάς είχε να φάει 3 μέρες. Στη συνέχεια μαθεύτηκε ότι και οι 2 γονείς του έχουν μείνει άνεργοι εδώ και καιρό και πως ζούνε σε ένα σπίτι με κομμένα όλα...ρεύμα, νερά, τηλέφωνα...

Η ιστορία αυτή μοιάζει με σενάριο του Φώσκολου και θυμίζει τις ταινίες που έπαιζε ο Βασιλάκης Καΐλας, αλλά δυστυχώς είναι η ίδια η πραγματικότητα. Είναι η ιστορία του διπλανού σου, η ιστορία του φίλου σου, του συγγενή σου. Είναι η ιστορία πολλών γύρω μας, που έτυχε απλά να έχουν λιγότερες καβάντζες ή περισσότερες υποχρεώσεις από εσένα, που ακόμα "αντέχεις". Κι εγώ "ψιλοαντέχω". Για πόσο ακόμη όμως? Μεταξύ ποιων δόσεων θα κλατάρω κι εγώ?

Δεν ξέρω το πότε, αλλά μπορώ να φανταστώ το πως θα είναι. Τίγκα σε απόγνωση σαν αυτή των γονιών του μικρού και φουλ σε απελπισία σαν του Νυχτερινού Τύπου που διάβασα χθες στον parallhlografo και αναδημοσιεύω παρακάτω:

 

Ξημέρωσε νύχτα

11 Οκτωβρίου, 2011

Αναδημοσιεύει από το ΤΥΠΟΣ ΝΥΧΤΕΡΙΝΟΣ  , ο risinggalaxy (Ευχαριστώ τον Ματθαίο T. που το ανάρτησε στο facebook και έτσι το βρήκα).

Είμαι στα 37 μου.

Δουλεύω απ’ τα 16 μου.

Στην Αθήνα ζω απ’ τα 24 μου.

Δε θυμάμαι εποχή που να ‘χω μείνει για μεγάλο χρονικό διάστημα άνεργη. Θυμάμαι πολλές εποχές που βρέθηκα να κάνω δυο δουλειές ταυτόχρονα. Τα τελευταία οκτώ χρόνια για παράδειγμα. Θυμάμαι εποχές που τα πράγματα ήταν καλά, κι άλλες που ήταν δύσκολα και στριμωγμένα. Ποτέ μου όμως, ούτε στις πιο άγριες “πείνες” των φοιτητικών μου χρόνων, δε βρέθηκα στην κατάσταση που είμαι τώρα.

Δεκατρία χρόνια σ’ αυτή την πόλη, δούλεψα, μόχθησα, στάθηκα στα πόδια μου, αλλά τώρα πια παράδωσα τα όπλα.

Είμαι δέκα μήνες άνεργη. Γνωρίζοντας από νωρίτερα πως θα χάσω τη δουλειά μου, άρχισα να ψάχνω από πέρισυ το Πάσχα. Έστειλα 120 περίπου βιογραφικά σ’ αυτό το διάστημα, σε διάφορες δουλειές, και καμιά 35αριά σε εκδοτικούς οίκους για μετάφραση.

Πήρα δύο απαντήσεις από εκδοτικούς οίκους, οι οποίοι με ενημέρωναν πως δεν χρειάζονται συνεργάτες.

Οι υπόλοιποι 153 προφανώς λυπήθηκαν το χρόνο που χρειάζεται να στείλεις ένα απορριπτικό email.

Για πρώτη φορά στη ζωή μου αντιμετωπίζω μια έξωση στο τέλος του τρέχοντος μήνα. Η σπιτονοικοκυρά έχει αφρίσει και πλέον θα μιλάμε με τους δικηγόρους της. Έχει δίκιο φυσικά. Τα λεφτά της θέλει, δεν είναι φιλανθρωπικό ίδρυμα. Τα 8 χρόνια που μένω στο σπίτι της και το ότι ποτέ δεν της καθυστέρησα ή έφαγα νοίκια, δεν παίζουν κανένα ρόλο. Ούτε οι εργασίες που έκανα στο σπίτι με δικά μου έξοδα και κόπο. Άλλωστε όπως είπε κι η ίδια, “δεν έχω πια αξιοπρέπεια”, κι όπως υπερθεμάτισε η κόρη της “είμαι απατεώνας που ζω εις βάρος τρίτων”.

Οι μεταφορείς που ήρθαν για να μου δώσουν τιμή για μετακόμιση και αποθήκευση μου ζήτησαν 150 ευρώ μηνιαίως για αποθήκευση σε κοντέινερ τους και 600-750 για τη μετακόμιση μέχρι την αποθήκη. Για μετακόμιση ως το πατρικό μου στο Βόλο μου ζητούν περίπου 1200 ευρώ.

Δεν έχω τα χρήματα ούτε για το ένα, ούτε για το άλλο. Ακόμη κι αν έβρισκα τα χρήματα για τη μετακόμιση ως το Βόλο, η μητέρα μου ζει σ’ ένα μικρό διαμέρισμα των 40 τετραγωνικών όπου μετά βίας να χωρέσω εγώ κι ο υπολογιστής μου, ίσως και κάποια από τα ρούχα μου.

Όλα τα υπόλοιπά μου πράγματα, το νοικοκυριό 10 και βάλε χρόνων, θα πάει πιθανόν για βρούβες.

Η εφορία μου ζητά τα 300 ευρώ του φόρου επιτηδεύματος κι ο τόκος τρέχει 3% το μήνα. Η ΔΕΗ σε λίγο θα μου στείλει το τελευταίο μπουγιουρντί ενώ υπολόγισα πως ο φόρος που θα μπει ενσωματωμένος θα είναι περίπου 420 ευρώ.

Το τελευταίο δίμηνο του ΤΕΒΕ το πλήρωσα με αίμα και κυριολεκτικά τελευταία στιγμή.

Η επόμενη πληρωμή στο τέλος του Νοέμβρη δε θα γίνει. Η τρέχουσα εισφορά μου είναι 640 ευρώ, αλλά εγώ είμαι χωρίς μετάφραση.

Η εταιρεία με την οποία συνεργάζομαι μου δήλωσε πως δεν ξέρουν αν και πότε θα μου ξαναδώσουν δουλειά και πως δεν μπορούν να μου εγγυηθούν πως θα έχω σταθερή συνεργασία μαζί τους. Σε περίπτωση που είχα, αυτή η σταθερή συνεργασία θα μου απέφερε το αστρονομικό ποσό των 420 ευρώ το μήνα. Για την ώρα όμως, δεν υπάρχει ούτε αυτό το δεδομένο.

Η πόλη στην οποία έζησα δεκατρία χρόνια τώρα, με φτύνει στο περιθώριο σαν σκουπίδι.

Είμαι δειλή για να δώσω μια και να πηδήξω απ’ το μπαλκόνι, και ζει ακόμα η μάνα μου, δεν της αξίζουν τέτοιες καράφλες στα ογδόντα της.

Δεν ξέρω ούτε πού θα πάω, ούτε πού θα σταθώ. Για πρώτη φορά στη ζωή μου νιώθω κυριολεκτικά επί ξύλου κρεμάμενη, χωρίς τόπο να πατήσω και να κρατηθώ.

Κι εντάξει, εγώ πάω στο διάολο, κι όλα έφτασαν στο τέλος.

Όμως δεν αντέχω λεπτό στη σκέψη πως δεν μπορώ να βολέψω κάπου τα ζωντανά μου. Η Λούνα, ο Κανέλλος κι ο Τσίκος δε φταίνε σε τίποτα. Τα μεγάλωσα όλα από μια σταλιά, η Λούνα πλησιάζει τα δέκα χρόνια της και δεν έχει ζήσει στο δρόμο ούτε μια μέρα απ’ τη ζωή της. Πού θα πάνε αυτά τα ζώα; Τι θ’ απογίνουν;

Πώς να τα γλιτώσω και πώς να τα εξασφαλίσω; Πόσα θα προλάβω να κάνω μέχρι το τέλος του μήνα;

Έχω απελπιστεί κι έχω βυθιστεί στην απόγνωση. Όσες καβάτζες υπομονής και κουράγιου είχα έχουν εξανεμιστεί.

Και φως δε βλέπω πουθενά.

Ξημέρωσε κι είναι νύχτα.

το νέο ευρώ

συμφέρον vs λογικής

Εγκληματικό λάθος

05/10/2011

του Γιάνη Βαρουφάκη

Ποιό ήταν το εγκληματικό λάθος της Ευρώπης το 2008; Ότι την ώρα που κατέρρεαν οι τράπεζες, οι ηγέτες μας αποφάσισαν πως η διάσωσή τους θα πρέπει να ανατεθεί στις κυβερνήσεις της κάθε χώρας. Έτσι, οι τράπεζες διεσώθησαν μεν, σε νεκροζώντανη κατάσταση δε. Κι αυτό επειδή καμία εθνική κυβέρνηση δεν είχε ούτε το χρήμα ούτε το πολιτικό τσαγανό να κάνει αυτό που έπρεπε - να εκκαθαρίσει τις τράπεζες της χώρας της, να τις παραδώσει υγιείς στον ιδιωτικό τομέα, να τους βάλει όρια σε νέα παραληρήματα έκδοσης συνθετικών χρεών (τοξικών παραγώγων) κλπ.

Κάπως έτσι, τρία χρόνια μετά, η Ευρώπη επιστρέφει στο 2008, σε μια νέα κρίση τραπεζών η οποία απειλεί το ευρώ με τελική κατάρρευση. Το ελληνικό χρέος μπορεί να κυριαρχεί στους τίτλους των δελτίων ειδήσεων αλλά η ουσία της Κρίσης καιροφυλακτεί στις γαλλογερμανικές τράπεζες. Η προχθεσινή κατάρρευση της Dexia δεν ήταν παρά ο προπομπός. Κάτι σαν την Bear Stearns που κατέρρευσε μήνες πριν το 'μεγαλειώδες' φθινόπωρο του 2008.

Και πως αντέδρασαν οι υπουργοί των οικονομικών μας; Ακριβώς όπως το 2008: αρνούμενοι, και αυτή την φορά, να αντιμετωπίσουν την συστημική τραπεζική κρίση συστημικά. Επιμένοντας και πάλι ότι η γαλλική κυβέρνηση πρέπει να επανακεφαλαιοποιήσει και να ελέγχει τις γαλλικές τράπεζες, η γερμανική τις γερμανικές κλπ. Όλα τα περί συντονισμού σε ευρωπαϊκό επίπεδο είναι τρίχες. Στην ουσία οι πολιτικοί του Παρισιού, του Βερολίνου, ακόμα και των Αθηνών, εξακολουθούν να μην θέλουν να απαγκιστρωθούν από την προνομιακή (και πελατειακή) τους σχέση με τις 'εθνικές' τράπεζες. Όσο το συμφέρον τους υπερτερεί της λογικής, που απαιτεί μία και μόνο μία ευρωπαϊκή αρχή επίβλεψης και κεφαλαιοποίησης των τραπεζών, η Κρίση θα συνεχίζει την επέλασή της και το ευρώ θα οδεύει προς το προαναγγελθέν τέλος του.

πηγή: protagon

Panda Politikantis

η Ελλάδα παραμένει στο euro

Τον ηγέτη θα τον βρεις μέσα σου

I am not a liberator. Liberators do not exist.

The people liberate themselves.

Che Guevara

Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου...

στο ελικόπτερο ποιος θα πρωτομπεί??....

Συγκλονίζουν οι εξελίξεις με την Τρόικα

"κουρασμένος "πρωθυπουργός"" Reloaded

Γερμανικό νούμερο. Ο σκοπός θέλει αλλαγή.

Όταν ένα σπίτι...

Του Ρούσου Βραννά

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Παρασκευή 07 Οκτωβρίου 2011

Όταν ένα σπίτι...

... πιάσει φωτιά στη γειτονιά και απειλεί και το δικό σου, δεν αναρωτιέσαι γιατί δεν είχε επαρκή πυροπροστασία. Πιάνεις τη μάνικα και σβήνεις τη φωτιά.

Η Γερμανία...

... δείχνει άραγε διατεθειμένη να κάνει κάτι παρόμοιο για τη σωτηρία των νοτιοευρωπαϊκών χωρών που σήμερα «καίγονται» από τα χρέη; Κάθε άλλο. Τις τιμωρεί για την «απερισκεψία» τους, σφίγγοντας αποπνικτικά στον λαιμό τους έναν βρόχο υπερβολικών αξιώσεων που τις βυθίζει ακόμη περισσότερο στην άβυσσο της ύφεσης, διακινδυνεύοντας έτσι ακόμη και τη διάλυση του ευρώ. Είναι αυτό προς το συμφέρον της; αναρωτιέται ο Μάρτιν Γουόκερ του Πρακτορείου Ηνωμένος Τύπος. Τι θα συμβεί αν κάποιες από αυτές τις χώρες εξαναγκαστούν να βγουν από το ευρώ; Το πρώτο πράγμα που θα κάνουν αυτές οι χώρες, οι οποίες θα υιοθετήσουν νέα εθνικά νομίσματα, θα είναι να περιορίσουν την κίνηση των κεφαλαίων προκειμένου να αποφύγουν διαρροή καταθέσεων στο εξωτερικό. Οι εύρωστες χώρες του ευρώ, οι οποίες δεν θα θέλουν να πλημμυρίσουν από τους μετανάστες αυτών των χωρών που θα αναζητούν δουλειά στο εξωτερικό, θα επιβάλουν περιορισμούς στην ελεύθερη μετακίνηση των εργαζομένων. Και όταν οι πρώην χώρες του ευρώ θα υποτιμήσουν τα εθνικά νομίσματά τους και τα προϊόντα τους (όπως και το εργατικό κόστος) θα γίνουν πολύ φθηνότερα από τα προϊόντα των χωρών του ευρώ, θα επιδιώξουν την ανάπτυξή τους μέσω των εξαγωγών. Τότε, οι επιχειρήσεις και τα συνδικάτα της ευρωζώνης δεν θα αργήσουν να ζητήσουν προστασία από αυτόν τον ανταγωνισμό. Αυτό θα σημάνει το τέλος της ελεύθερης διακίνησης αγαθών. Το ευρώ θα γίνει πολύ πιο ισχυρό χωρίς τις νοτιοευρωπαϊκές χώρες και τότε η ευρωζώνη θα αντιμετωπίσει ένα πολύ σοβαρό εμπορικό πρόβλημα. Με τις εξαγωγές της να ακριβαίνουν και τις εισαγωγές της να φθηναίνουν, θα αποκτήσει ένα επικίνδυνο εμπορικό έλλειμμα. Μπορεί οι Γερμανοί να λατρεύουν τα Φολκσβάγκεν τους, αλλά σίγουρα θα τους βάλει σε πειρασμό ένα σχεδόν εφάμιλλο Φιατάκι στη μισή τιμή, ενώ την ίδια ώρα, οι πολίτες των πρώην χωρών του ευρώ δεν θα είναι σε θέση να αγοράζουν πολλές Μερσέντες.

Η τράπεζα UBS...

... υπολόγισε πως, σε περίπτωση διάλυσης του ευρώ, το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν των ισχυρών χωρών του ευρώ θα μπορούσε να συρρικνωθεί κατά 25% και των ασθενέστερων έως και 50%. Όμως, έστω και μια μείωση του ΑΕΠ στο μισό από αυτό που υπολογίζει η UBS, λέει ο Μάρτιν Γουόκερ, θα μπορούσε να πυροδοτήσει σε αυτές τις χώρες κοινωνικές και πολιτικές αναταραχές που τέτοιες έχουμε να δούμε από το 1945.

Τόσο σκοτεινό...

... είναι το βάθος της αβύσσου στην οποία κινδυνεύει να ρίξει την ήπειρο η ηγέτιδα δύναμη της Ευρώπης. Δεν θα είναι βέβαια κάτι πρωτόγνωρο. Ας μην ξεχνάμε πως το τέλος της μεγάλης ύφεσης του 1930 δεν ήρθε από τις σοφές οικονομικές και πολιτικές επιλογές των ηγετών του κόσμου, αλλά από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

πηγή: τα νέα

Μας έστειλε email ο Λουκάνικος!

το email του Λουκάνικου:

Καλό μου kato-kefali σου στέλνω αυτό το email για να σε διαβεβαιώσω ότι σε γενικές γραμμές είμαι καλά. Ξέρω ότι είσαι μεγάλος φαν μου και γι’αυτό επέλεξα εσένα για να διαψεύσω τις φήμες που ακούγονται, ότι μου ‘χουν κάνει κακό οι μπάτσοι, έχω πρόβλημα κτλ.

Καταρχήν μου κλάσανε μια μάντρα οι μπάτσοι, όπως πάντα.

Αλλά αυτά τα κωλοχημικά τους ρε συ, πρέπει να ‘ναι καινούρια και δεν τα’χει συνηθίσει ακόμα ο οργανισμός μου. Αυτά πρέπει να φταίνε, γιατί εδώ και 2 μέρες έχω βγάλει...μου'χει φυτρώσει κανονικά ένα τρίτο αρχίδι! Και δεν είναι μόνο αυτό. Το αρχίδι αυτό, το παραπανίσιο, δεν είναι κανονικό, αλλά πυώδες, γουρουνόμορφο δίποδο σαν το ρόμποκοπ με ασπίδα, κράνος....ξέρεις πολεμιστής κι έτσι.

Να σου στέλνω και φώτο να δεις.

Μην ανησυχείς πάντως, κάτι φίλοι με είδανε στο πάρκο και μου κλείσανε ραντεβού με κτηνίατρο να πάω να μου το βγάλει. Μέχρι τότε το κατουράω με κάθε ευκαιρία μπας και μαραθεί. Έχουμε αρκετά αρχίδια γύρω μας, δεν είμαστε για παραπανίσια. Σωστά?..:)

Όλοι στους δρόμους!

ΓΟΥΦ

@Λουκάνικος

Η ανοχή φέρνει τη συνήθεια και την αποδοχή.

Το πρόσωπο του τέρατος

by αναρχοβλαχος

Πάντα επίκαιρο

Tο πρόσωπο του τέρατος

Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει. Και η πιθανή προέκταση του αξιώματος είναι, να συνηθίσουμε τη φρίκη, να μας τρομάζει η ομορφιά.

Ο Φρανκεστάϊν έγινε πόστερ καί στολίζει το δωμάτιο ενός όμορφου αγοριού. Το αγόρι ονομάζεται Πινοσέτ ή Βιντέλλα, κι ολομόναχο χορεύει με πάθος ένα ταγκό ελλειπτικό. Δεν υπάρχει Μουσική, ούτε τραγουδιστής από κοντά. Μονάχα ένας ρυθμός ατέλειωτος καί αριθμοί. Χίλιοι, πεντακόσιοι, πέντε χιλιάδες, δέκα, εκατό χιλιάδες, αριθμοί όχι εντελώς αποσαφηνισμένοι των έξαφανισθέντων, βασανισθέντων καί νεκρών. Καί το ταγκό να συνεχίζεται, το δε ποδόσφαιρο στίς φάσεις του, να κόβει την αναπνοή εκατομμυρίων θεατών επί της Γης. Εκατομμύρια περισσότεροι απ’ όσους εννοούνε ν’ αντιδράσουνε στο τέρας, και εξαφανίζονται μες σε χαντάκια, σε ρεματιές ή στις αγροτικές ερημιές.

Από την ώρα που ο Φρανκεστάϊν γίνεται στόλισμα νεανικού δωματίου, ο κόσμος προχωράει μαθηματικά στην εκμηδένιση του. Γιατί δεν είναι πού σταμάτησε να φοβάται, αλλά γιατί συνήθισε να φοβάται. Κι εγώ με τη σειρά μου δεν φοβάμαι τίποτα περισσότερο, απ’ το μυαλό της κότας. Απ’ το να υποχρεωθώ να συνομιλήσω με μια κότα ή μ’ ένα σκύλο, ή τέλος πάντων, μ’ ένα ζώο δυνατό πού βρυχάται. Τί να τους πω καί πώς να τους το πω; Καί μήπως δεν είναι εξευτελισμός, αν επιχειρήσω να μεταφράσω ή να καλύψω τις σκέψεις μου, κάτω από φράσεις απλοϊκές καί ηλίθια νοήματα, για να καθησυχάσω τυχόν τη φιλυποψία μιας κότας, που όμως έχει άνωθεν τοποθετηθεί για να μας ελέγχει καί να μας καθοδηγεί;

Η υποταγή ή ό εθισμός σε μια τέτοια συνύπαρξη, ή συνδιαλλαγή, δεν προκαλεί τον κίνδυνο της αφομοίωσης ή της λήθης, του πως πρέπει, του πως οφείλουμε να σκεφτόμαστε, να πράττουμε και να μιλάμε; Αναμφισβήτητα αρχίσαμε να το ανεχόμαστε. Και η ανοχή, πολλαπλασιάζει τα ζώα στη δημόσια ζωή, τα ισχυροποιεί και τα βοήθα να συνθέσουν με ακρίβεια τη μορφή του τέρατος, που προΐσταται, ελέγχει και μας κυβερνά.

Το τέρας σχηματίζεται από τα ζώα κι άπ’ τους εχθρούς. Κι ο εχθρός γεννιέται, δεν γίνεται. Μας παρακολουθεί απ’ το σχολείο, σαν ήμασταν παιδιά, κι επιζητεί τον εξαφανισμό μας.

θα σας θυμίσω μια συνομιλία τότε, μέσα στη τάξη του σχολείου. Με πλησιάζει ένας ψηλός συμμαθητής, μ’ ένα δυσάρεστο έκζεμα στο δέρμα του προσώπου του, στραβή τη μύτη καί ξεθωριασμένα τα μαλλιά του, ακατάστατα. Ήταν η πρώτη μέρα της σχολικής χρονιάς.

- Πως λέγεσαι, ρωτάει, ενώ πλάι του είχαν σταθεί αμίλητοι δυο άλλοι, δικοί του φίλοι.- Βασίλης, του απαντώ.- Και που μένεις, εκείνος εξακολουθεί.- Πάνω στο λόφο, του λέω και τον κοιτώ στα μάτια. Εκείνος χαμογέλασε κι άφησε να φάνουν τα χαλασμένα δόντια του. Μου λέει:

- Εγώ μένω στην απέναντι όχθη. Είσαι λοιπόν εχθρός. Και μου δίνει μια στο κεφάλι με το χέρι του, που με πονάει ακόμα τώρα σαν το θυμηθώ. Τον κοιτάζω έτοιμος να κλάψω. Μα συγκρατιέμαι. Αυτός σκάει στα γέλια καί χάνεται. Προς το παρόν. Γιατί θα τον ξαναδώ: Εισπράκτορα, εκπαιδευτή στο στρατό, τηλεγραφητή, κλητήρα στο υπουργείο, αστυνόμο, μουσικό στην ορχήστρα, παπά στην ενορία, συγκάτοικο στην πολυκατοικία, γιατρό σε κρατικό νοσοκομείο και τέλος νεκροθάφτη, όταν πετύχει να με θάψει.

Η μορφή του τέρατος είναι πολύχρωμη. Χιλιάδες φωτεινές επιγραφές με άθλια ονόματα καλλιτεχνών, συλλόγων καί εταιριών αυτοκινήτων, στοιβάζονται στην οπτική περιοχή των περαστικών πού επιζητούν να σπάσουν τα πολύχρωμα λαμπιόνια για νά μπουν μέσα να προφυλλαχτούν από τίς πόρνες, τα νοσοκομειακά αυτοκίνητα και τις για πάντα ασύλληπτες υπερηχητικές μοτοσυκλέτες. Προχτές, έτσι για κέφι, αναποδογύρισα μια λεωφόρο ασφαλτοστρωμένη, και την είδα πάνω μου, να ξετυλίγεται επικίνδυνα προς την απόλυτη ερημιά της θάλασσας. Ζήτησα να επανέλθω στην ορθία μου στάση, επί της λεωφόρου, αλλά είχε ξημερώσει στό μεταξύ και η εφαρμογή του οδικού μας Κώδικα δεν μου επέτρεπε την επαναφορά της λεωφόρου στην αρχική της θέση. Έτσι, η μεν λεωφόρος παρέμεινε μετέωρος, κι εγώ, επέστρεψα στο σπίτι μου πεζός.

Το τέρας είχε αρχίσει να κυκλοφορεί. Οί οδοκαθαριστές άρχιζαν την παράσταση τους με Σαίξπηρ, Σίλλερ καί Αισχύλο, μια καί ανήκουν δικαιωματικά στύ υπουργείο Πολιτισμού. Χορός άπο τραβεστί, ψάλλει τα χορικά του Θεοδωράκη καί αποσύρεται εις τάς μικράς οδούς, χορεύοντας συρτάκι. Τουρίστες Γάλλοι, Αγγλοι κι Ελβετοί παρακολουθούν κι ανατριχιάζουν μπρος σ’ αυτό το παραδοσιακό μας μεγαλείο. Και τρέχουνε στίς Τράπεζες ν’ αλλάξουνε συνάλλαγμα. Το τέρας γίνεται γελοίο καί κυκλοφορεί ανενόχλητο από Ωδείο σε Ωδείο. Η κλασική μας Μουσική γίνεται Μαγειρείο. Κι όλος ό κόσμος απαιτεί επιδόματα ειδικά από το Δημόσιο Ταμείο. Το ερώτημα περνάει άπ’ τίς ηλεκτρικές εφημερίδες της κεντρικής πλατείας. Πως θ’ αντιδράσουμε καί πώς δε θα συμβιβαστούμε με το τέρας;

Θυμάστε τι έγινε στην «Έρωφίλη», από την προηγούμενη φορά. Ο κόσμος της είχε για βασικές αξίες, το ήθος, την αλήθεια και την ομορφιά. Κι έτσι, όταν παρουσιαζότανε η μορφή ενός τέρατος, αναστάτωνε το κοινό αίσθημα, εκ βαθέων, και προκαλούσε απρόσμενη, άμεση καί καθοριστική αντίδραση. Μόλις ο Βασιλιάς έβγαλε τον μανδύα του μεγαλείου του καί το προσωπείο του άγαθού αρχηγού πατέρα, κι εφάνη στο πρόσωπο του η μορφή του τέρατος, με τον διαμελισμό του Πανάρετου, ο Χορός, από γυναίκες, ορμά πάνω του, τον ποδοπατά, τον θανατώνει και τον εξαφανίζει.

Αυτό σημαίνει πως ο χορός των γυναικών αυτών, και δεν φοβήθηκε, αλλά και πως δεν θα μπορούσε ποτέ να μοιάσει με το πρόσωπο του τέρατος.

Μάνος Χατζιδάκις

”Τα σχόλια του τρίτου”

πηγή: parallhlografos

"βαγγέλης"

Osama Ras

Αρχηγός

της διάσημης οργάνωσης POL.A.

Η κυρίαρχη βλακεία.

Ελληνική κρίση: Ιστορίες από τη φάρμα των ζώων

Του Θανάση Βασιλείου

Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών κάνουν την ανωτερότητά μας σε σχέση με τους πιθήκους να φαίνεται αξιοθρήνητη. Όσοι, στο πλαίσιο τα συμβατικής σοφίας του τύπου «Μνημόνιο συν Μεσοπρόθεσμο, ειδάλλως δραχμή», «Σχέδιο Β για έξοδο της Ελλάδας από τη ζώνη του Ευρώ» ή, με εκβιασμό, «αν πτωχεύσουμε δεν θα πληρωθείτε» κ.λπ., πιστεύουν –με καλή πρόθεση δεν αμφισβητώ– ότι κάθε βία εξ ορισμού είναι κακή, αδυνατούν να κάνουν οποιαδήποτε συστηματική διάκριση ανάμεσα στα διάφορα είδη της βίας και να κατανοήσουν τα αποτελέσματά της τόσο σε αυτούς που την υφίστανται όσο και σε εκείνους που την ασκούν.

Οργανώνουν μια υπεραπλουστευτική ρητορική παιδαγωγικού ή, μάλλον, σωφρονιστικού χαρακτήρα για έναν ολόκληρο λαό, με αποτέλεσμα η ενθάρρυνση του «καλού» να εξασφαλίζει τις άριστες προϋποθέσεις για την κυριαρχία του «κακού». Αυτό κάνει αυτή τη στιγμή η Ευρώπη –ένας οργανισμός-μαμούθ, πολυδάπανος, βραδυκίνητος, υποκριτικός, υψηλής ρητορικής και χαμηλής δημοκρατικής νομιμοποίησης–, και αυτό αναπαράγουν οι πολιτικές ελίτ στην Ελλάδα.

Πρώτον, σε νοητικό επίπεδο, προσπαθούν να πείσουν ότι η αρπαγή είναι μια κοινωνική εθιμοτυπία που ωθεί τους εγωκεντρικούς των αγορών να διεκδικούν ολόκληρη την πίτα, αλλά και την ερμηνεία της αλήθειας. Δεύτερον, στην περίπτωση που δεν λειτουργήσει το πρώτο, τότε το ΔΝΤ, η ΕΕ και οι ελληνικές πολιτικές ελίτ, να αφεθούν στην αυτοεκπλήρωση της προφητείας: πτωχεύει η Ελλάδα.

Σημειώστε, ότι οι εγχώριες πολιτικές ελίτ συμπεριφέρονται σαν να έρχονται από άλλον πλανήτη. Η μείζων αντιπολίτευση ασκεί την ύπουλη επίδραση που ασκεί ένας κακός παρτενέρ σε έναν ατάλαντο πρωταγωνιστή. Θα μπορούσε, βέβαια σε τέτοιους καιρούς, να δίνει ένα μίνιμουμ συνοχής στην κυβερνητική ασυναρτησία, αλλά ομνύει, ως συνήθως, στην ασθένεια των κοινοβουλίων που ονομάζεται «απόλυτη πλειοψηφία». Χωρίς καμία δική της αυτοδημιουργία, ή έστω ίχνος αυτοκριτικής, η αντιπολίτευση επιδιώκει αρπαγή της κυβέρνησης, επιταχύνει διαδικασίες εκλογών, για «απόλυτη πλειοψηφία» (sic!), χαϊδεύοντας λαϊκά αυτιά (επαναλαμβάνει, δηλαδή, τη συνταγή Παπανδρέου του 2009).

Όσο για την κυβέρνηση; Κάνει αυτό που ήξερε να κάνει πάντα: Να ελέγχει το γκουβέρνο και να κάνει πολύ λίγα πράγματα με πάρα πολλά χρήματα. Από κοινού, φροντίζουν να αποκρύπτεται η κακοδιαχείριση των δικών τους διακυβερνήσεων, με την αξίωση του τραπεζικού τομέα να διασώζεται από το αδιέξοδο της δικής του πλεονεξίας, μεταθέτοντας τα χρέη στο κράτος και, σε κάθε περίπτωση, με λάφυρο την κοινωνία.

Από την άλλη, ο παγκόσμιος-δυτικού τύπου, χρηματοπιστωτικός τομέας «ανακουφίζει» τον καπιταλισμό και, στη συνέχεια, τον αποδομεί, εκποιώντας και εξαγοράζοντας σε τιμές ευκαιρίας τα περιουσιακά στοιχεία του με τα συνήθη θύματα. Με άλλα λόγια, βραχυπρόθεσμα, συντηρείται με τις σάρκες του. Και οι κάτοικοι της χώρας αυτής; Αντιλαμβάνονται, πλέον, τη θεσμική βοήθεια, τα δάνεια διαρθρωτικής προσαρμογής, σαν τον προειδοποιητικό ήχο ενός δολίου ασθενοφόρου, που βρίσκεται εγκαίρως στον τόπο του δυστυχήματος, … ακριβώς επειδή το προξενεί.

Οδηγούμενος στην αποϊδεολογικοποίηση τους πράγματος, διότι σήμερα η ιδεολογικοποίηση κάθε άλλο παρά παραγωγική είναι, βρίσκομαι στη δυσάρεστη θέση να παραδεχθώ ότι μόνον ο άνθρωπος, στη φάρμα των ζώων, έχει το πλεονέκτημα της σχετικής ιδιότητας: της βλακείας.

Παραδέχομαι επίσης, ότι και ο θεός της βλακείας είναι αθάνατος και ότι η ανοησία είναι όχι απλώς εφτάψυχη σαν τη γάτα αλλά πολύ ανθεκτικότερη. Βέβαια, καθώς διαπίστωνε ο Ανατόλ Φρανς, ο βλάκας είναι πολύ χειρότερος από τον κακό, επειδή ο κακός ξεκουράζεται καμιά φορά. Ο βλάκας ποτέ.

Μια ιδέα που θα συνυπέγραφε ο εμβριθής καθηγητής Carlo M. Cipolla. Στο έργο του The Basic Laws of Human Stupidity όπου δίνει μια ολοκληρωμένη θεωρία της ανθρώπινης βλακείας, το λέει ξεκάθαρα στον τρίτο νόμο: a stupid person is more dangerous than a bandit. Έτσι, αναγκαστικά καταλήγω σ’ αυτό που ο Ορτέγκα Υ Γκασσέτ είχε ονομάζει «επικινδυνότητα των μορφωμένων ηλιθίων». Όλοι αυτοί οι μορφωμένοι ηλίθιοι, κάθε μέρα μας κοιτούν από τις οθόνες της τηλεόρασης –γιατί, βλέπετε, στην εικονική δημοκρατία αδυνατούν να πουν κάτι δια ζώσης. Πιθανολογώ πως αυτό που βλέπουν, πίσω από το φακό της τηλεόρασης, το αντιλαμβάνονται ως μια ομήγυρη ουραγκοτάγκων, που ουρλιάζουν, και που πιθανώς να είναι Έλληνες.

Και τι τους λένε; «Φωνάξτε εσείς, φωνάξτε όσο θέλετε. Εμείς θα σας μεταρρυθμίσουμε! Για το καλό σας». Και νομοθετούν σχετικά.

Εγώ να θυμίσω ότι «ο νόμος είναι για τον ισχυρό επιθετικό όπλο και ταυτόχρονα ασπίδα ενάντια στον αδύναμο, ενώ το πρόσχημα του δημόσιου αγαθού και του δημοσίου συμφέροντος είναι πάντοτε το πιο επικίνδυνο μαστίγιο για τον λαό». Δεν το λέω εγώ. Το είχε πει ο Ζ.-Ζ. Ρουσσώ, που συμπλήρωνε ότι «ο λαός από την πλευρά του, που αντιλαμβάνεται περισσότερο την απληστία των ηγετών και τις εξωφρενικές τους δαπάνες, κι όχι τις δημόσιες ανάγκες, δυσανασχετεί όταν βλέπει να στερείται τα αναγκαία για να καλύψει τα περιττά των άλλων», δηλαδή, τη βλακεία και την ανικανότητά τους.

πηγή: tvxs

ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: "Δεν θα γίνουμε Ινδία του Νότου".

οι δύσεις των 8

Συμπτωματικές συμπτώσεις.

Από την BlackRock στην Goldman Sachs:η Οδύσσεια της Ελλάδας στο χρηματιστηριακό κόσμο.

Του Π.Παναγιώτου

Το διεθνές χρηματιστηριακό σύστημα είναι δαιδαλώδες, με νομοθεσίες που μπορούν να εξασφαλίσουν ακόμη και την απόλυτη ανωνυμία στην ελίτ των επενδυτικών κεφαλαίων (dark pool trading), παρέχοντας της έτσι την καλύτερη δυνατή κάλυψη όταν δραστηριοποιείται μέσα σε αυτό.

Η πολυπλοκότητα, ο διεθνής χαρακτήρας και το αχανές μέγεθος της χρηματιστηριακής οικονομίας, επιτρέπει στις διεθνείς τράπεζες και στις επενδυτικές εταιρίες να προβαίνουν σε τέτοιου είδους συμμαχίες και να δημιουργούν τέτοιας μορφής συσσωματώσεις δυνάμεων που στην πραγματική οικονομία, το πιθανότερο είναι, πως αντίστοιχες συνεργασίες θα θεωρούνταν καρτέλ.

Έτσι, μία τράπεζα με παγκόσμια παρουσία και επιρροή μπορεί να συνεργαστεί με μία άλλη διεθνή τράπεζα ή μία επενδυτική εταιρία δια μέσω της χρηματιστηριακής και όχι της νομικής οδού, με έναν τρόπο που μπορεί να είναι ταυτόγχρονα πολύ ουσιαστικός και ελάχιστα ή καθόλου φανερός.

Και επειδή στη χρηματιστηριακή οικονομία ο βασιλιάς είναι το ρευστό, μία προϋπόθεση που κατά κανόνα είναι απαραίτητη προκειμένου να σφραγιστεί μία χρηματιστηριακή 'φιλία' είναι η μεταφορά κεφαλαίων από τον ένα χρηματιστηριακό 'εταίρο' στον άλλο, μέσω της αγοράς ενός σημαντικού αριθμού μετοχών ή ακόμη και μέσω της ανταλλαγής κεφαλαίων έτσι ώστε ή κάθε εταιρία να έχει σημαντικό αριθμό μετοχών της άλλης. Με αυτόν τον τρόπο τράπεζες και επενδυτικές εταιρίες μπορούν να συνδέσουν τη χρηματιστηριακή τους μοίρα, να αλληλοστηριχθούν και να εξυπηρετήσουν η μία τα συμφέροντα της άλλης με ποικίλους τρόπους.

Οι κρυφές χρηματιστηριακές 'φιλίες', είναι που κάνουν δύσκολη την αναγνώριση όλων των πλευρών που λαμβάνουν μέρος σε μία επιχειρηματική συμφωνία ή σε μία επένδυση, καθώς ενώ στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων βλέπει κανείς, για παράδειγμα την BlackRock, πίσω από αυτήν είναι δυνατό να υπάρχουν διαπραγματευτές ή συμφέροντα, τα οποία δεν πρόκειται να δει ποτέ, τουλάχιστον αν δεν μπει στον κόπο να ψάξει ενδελεχώς. Έτσι, μπορεί ένα κράτος να κλείσει μία συμφωνία με μία διεθνή τράπεζα ή μία συνεργασία με μία επενδυτική εταιρία αλλά στην ουσία οι πραγματικοί εταίροι του κράτους να είναι οι βασικοί μέτοχοι της τράπεζας αλλά και όλοι αυτοί με τους οποίους τη συνδέει χρηματιστηριακή 'φιλία' και 'συνεργασία', ακόμη και μέσω δεύτερων, τρίτων κλπ 'συνεργατών' . Αυτός είναι ένας λόγος που κάθε σκέψη για συνεργασία ενός κράτους με έναν από τους μεγάλους παίκτες του διεθνούς χρηματιστηριακού συστήματος, πρέπει να γίνεται με μεγάλη προσοχή και έπειτα από πολύ έρευνα ώστε να εξασφαλιστεί η μέγιστη δυνατή διαφάνεια, δεδομένου ότι αυτό είναι ιδιαίτερα δύσκολο εξαιτίας των ίδιας της δομής του χρηματιστηριακού συστήματος.

Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο ότι το πρώτο που τέθηκε ως ζητούμενο στον απόηχο της τραπεζικής κρίσης του 2008 ήταν η υιοθέτηση κανόνων εποπτείας του χρηματιστηριακού κόσμου καθώς η έλλειψη ελεγκτικών μηχανισμών, οι κρυφές συνεργασίες, η απληστία και η ασυδοσία με την οποία θεωρήθηκε ότι λειτούργησαν μερικές από τις μεγαλύτερες τράπεζες του κόσμου αναδείχτηκαν ως γενεσιουργές αιτίες της καταστροφής που τελικά προκλήθηκε. Για παράδειγμα, στην καρδιά της κρίσης στην αγορά κατοικίας και της τραπεζικής κρίσης που ακολούθησε και πήρε διεθνείς διαστάσεις, θεωρήθηκε πως βρισκόταν η χρηματιστηριακή 'σχέση' των οίκων πιστοληπτικής αξιολόγησης με κορυφαίες τράπεζες, όπως η Goldman Sachs, με τους οίκους πιστοληπτικής αξιολόγησης να βαθμολογούν με άριστα τιτλοποιημένα ενυπόθηκα δάνεια και τις τράπεζες να τα πουλούν σε επενδυτές ως 'χρυσάφι' αυξάνοντας την πλασματική ποσότητα χρήματος στην αγορά, μόνο για να ξεκινήσει ξαφνικά η δριμεία υποβάθμιση τους, να αποδειχτεί πως ο 'χρυσός' ήταν 'σκουπίδια' και η πλασματική ρευστότητα να εξαφανιστεί από το σύστημα προκαλώντας του ασφυξία.

Η 'φιλία' οίκων αξιολόγησης και μεγάλων τραπεζών βοήθησε τις δεύτερες να κερδίσουν τόσο στην άνοδο της αγοράς κατοικίας, όσο οι οίκοι αξιολογούσαν τα τιτλοποιημένα ενυπόθηκα δάνεια με άριστα, όσο και στην κατάρρευση της όταν περισσότερο από το 95% των ενυπόθηκων τίτλων υποβαθμίστηκαν με την πλειοψηφία αυτών να καταλήγουν με βαθμολογίες C ή D. Το πόρισμα της σχετικής έρευνας που ολοκληρώθηκε από τις αμερικανικές αρχές το 2011, ανέδειξε αυτές τις κρυφές χρηματιστηριακές 'σχέσεις' και αποκάλυψε αρκετές λεπτομέρειες για τον τρόπο που η ελίτ του κεφαλαίου συνεργάστηκε άτυπα.

Έτσι, ένα μοντέρνο χρηματιστηριακό προϊόν που δημιουργήθηκε με τη συνδρομή του ιδρυτή της BlackRock, Larry Fink, δηλαδή τα τιτλοποιημένα ενυπόθηκα δάνεια, χρησιμοποιήθηκε από πανίσχυρες τράπεζες όπως η Goldman και η Deutche Bank που με τη ΄βοήθεια' των οίκων πιστοληπτικής αξιολόγησης προκάλεσαν τη φούσκα στην αμερικανική αγορά κατοικίας. Οι ίδιες οι ΗΠΑ βρέθηκαν στην αρχή να αποκομίζουν κέρδη από αυτήν την κατάσταση εξαιτίας της μεγάλης ανάπτυξης που δημιουργήθηκε σε όλους τους συνδεδεμένους με την αγορά κατοικίας κλάδους, η οποία πέρασε στην πραγματική οικονομία βοηθώντας τη χώρα να ξεπεράσει την ύφεση του 2001-2002. Στη συνέχεια, όμως, η χώρα βρέθηκε αντιμέτωπη με μία τρομακτικών διαστάσεων κρίση, αποτέλεσμα του ίδιου χρηματιστηριακού συστήματος το οποίο εμπιστεύτηκε χωρίς να μπορέσει να το εποπτεύσει σωστά και χωρίς να καταφέρει να το ελέγξει επαρκώς.

Αν, λοιπόν, κράτη όπως οι ΗΠΑ δε μπόρεσαν να εποπτεύσουν και να ελέγξουν τις διεθνείς τράπεζες και τις μεγάλες επενδυτικές εταιρίες και απέτυχαν να προστατευτούν από αυτές, επιτρέποντας τους να εκμεταλλευτούν τις αδυναμίες ενός συστήματος το οποίο γνωρίζουν καλύτερα απ' τον καθένα και τελικά να βλάψουν τόσο τους υπόλοιπους συμμετέχοντες σε αυτό όσο και τα ίδια, τότε μπορεί κανείς να υποθέσει με ασφάλεια ότι ο έλεγχος των διεθνών τραπεζών και των επενδυτικών εταιριών και η εύρεση τρόπων προστασίας από αυτές από μία χώρα όπως η Ελλάδα, αποτελεί ένα πολύ δύσκολο εγχείρημα.

Έτσι, όταν η Ελλάδα αποφάσισε να 'συνεργαστεί' με την BlackRock, παρέχοντας σε μία ιδιωτική εταιρία την αποκλειστική και εξαιρετικής σημασίας αρμοδιότητα να ελέγξει τα δανειακά χαρτοφυλάκια των ελληνικών τραπεζών και επιτρέποντας της με αυτόν τον τρόπο να περάσει από 'ακτινογραφία' τις ελληνικές τράπεζες και μέσω αυτών ένα μεγάλο τμήμα της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας, είναι πιθανό να μη γνώριζε τη χρηματιστηριακή της 'φιλία' με την Goldman Sachs, την εταιρία που αποτέλεσε την πέτρα του 'σκανδάλου' στην υπόθεση όπου η χώρα κατηγορήθηκε πως απέκρυψε το χρέος της και ότι 'έκλεψε' προκειμένου να πάρει μία θέση στην Ευρωζώνη, γεγονός που χρησιμοποιήθηκε στην αρχή της ελληνικής κρίσης για να τη μεγενθύνει.

Και όμως, η BlackRock είναι ο τρίτος μεγαλύτερος θεσμικός επενδυτής / μέτοχος στην Goldman Sachs κατέχοντας το 3,95% των μετοχών της μέσω της BlackRock Fund Advisors (στοιχεία από Financial Times) και έτσι η χρηματιστηριακή της 'φιλία' και οι σχέσεις της μαζί της είναι πολύ ισχυρές.

Είναι, όμως, αμφίβολο αν η Ελλάδα γνώριζε τη χρηματιστηριακή 'σχέση' με την Goldman Sachs και μίας άλλης εταιρίας, της Lazard, όταν την προσέλαβε ως σύμβουλο του κράτους στην κρισιμότερη περίοδο των τελευταίων 60 ετών. Και όμως, η Goldman Sachs είναι ο τρίτος μεγαλύτερος θεσμικός επενδυτής / μέτοχος στη Lazard, κατέχοντας το 3,83% των μετοχών της (στοιχεία από Financial Times).

Ποιους άλλους, όμως, προσκάλεσε και ποιους εξυπηρετεί, πιθανόν χωρίς να το γνωρίζει, η Ελλάδα, όταν άνοιξε διάπλατα την πόρτα στην BlackRock; Είναι άραγε γνωστό πως στους δέκα μεγαλύτερους θεσμικούς επενδυτές / μετόχους της BlackRock συμπεριλαμβάνεται η εταιρία Paulson & Co., Inc με 1,39%, ιδιοκτήτης της οποίας είναι ο δισεκατομμυριούχος κερδοσκόπος John Paulson (39ος πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο: Forbes 2011), ο οποίος στις 03 Μαρτίου 2010 κατηγορήθηκε από το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ ότι μαζί με τους Soros, Cohen και Einhorn οργάνωσε την επίθεση στο ευρώ;

Ως μία από τις χαρακτηριστικότερες και με ιδιαίτερη σημασία για την Ελλάδα 'φιλίες' της BlackRock μπορεί να αναφερθεί αυτή με την εταιρία Neuberger Berman LLC (ιδρυτής της ο Roy Rothschild Neuberger) η οποία είναι ο έβδομος μεγαλύτερος θεσμικός επενδυτής / μέτοχος στην BlackRock. Όπως είχε αναφερθεί σε άρθρο του Ιουνίου του 2010 (συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο “'Υπόθεση Ελληνική Κρίση – Περίεργες Συμπτώσεις” εκδόσεις Λιβάνη) η Neuberger Berman ήταν αν όχι η πρώτη, μία από τις πρώτες εταιρίες που πούλησαν μαζικά μετοχές της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδας (1,7 εκατομμύρια μετοχές) στο κρίσιμο τελευταίο τρίμηνο του 2009, προκαλώντας εμμέσως την κατάρρευση του ελληνικού χρηματιστηρίου. Παράλληλα η εταιρία είναι από τους μεγαλύτερους θεσμικούς επενδυτές/ μετόχους του οίκου πιστοληπτικής αξιολόγησης Moody's (ποσοστό 2,71%); Ο νυν πρόεδρος της Neuberger Berman ήταν πρώην πρόεδρος του επενδυτικού τμήματος της Lehman Brothers και πρώην συνεταίρος και πρόεδρος του επενδυτικού τμήματος της Goldman Sachs.

Και καθώς έγινε αναφορά στους οίκους πιστοληπτικής αξιολόγησης, αξίζει να σημειωθεί πως η BlackRock είναι ο τρίτος μεγαλύτερος θεσμικός επενδυτής / μέτοχος (με 3,51% μέσω της BlackRock Fund Advisors & 2,83% μέσω της BlackRock Advisors ) στη Moody's και ο τέταρτος στην McGraw-Hill Companies, μητρικής του οίκου Standard and Poors, που με τις υποβαθμίσεις τους προκάλεσαν μία άνευ προηγουμένου βλάβη στη χώρα ενώ κατηγορήθηκαν από Έλληνες, Ευρωπαίους και Αμερικανούς αξιωματούχους για το ρόλο τους τόσο στην αμερικανική και τη διεθνή όσο, στην στην ελληνική και στην ευρωπαϊκή κρίση.

Έχει, επίσης, τη δική της ιδιαίτερη σημασία η σχέση της BlackRock με την Barclays Bank, στην οποία είναι ο μεγαλύτερος επενδυτής / μέτοχος κατέχοντας το 8% των μετοχών της τράπεζας, πρόεδρος της οποίας είναι ο Marcus Agius, πρώην πρόεδρος της Lazard (σημερινός σύμβουλος της Ελλάδας) και νυν σύζυγος της Katherine Rothschild, κόρης του τραπεζίτη Edmund De Rothschild της ίδιας τραπεζικής οικογένειας με αυτήν του Roy Rothschild της Neuberger Berman.

Ιδιαίτερη είναι η σχέση της BlackRock και με τη Norges Bank Investment Management, το επενδυτικό σχήμα της Νορβηγίας που μέχρι και το 2010 ήταν ο μεγαλύτερος θεσμικός επενδυτής / μέτοχος στο ΧΑ και επενδυτικός σύμβουλος του οποίου είναι η La Compagnie Benjamin De Rothschild S.A, της ίδιας τραπεζικής δυναστείας με αυτήν που αναφέρθηκε παραπάνω. Η Norges Bank Investment κατέχει το 7,30% των μετοχών της BlackRock και είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος μέτοχος της.

Μα και η ίδια η BlackRock είχε μεγάλη συμμετοχή στο ΧΑ, καθώς ήταν ο δεύτερος μεγαλύτερος επενδυτής / μέτοχος στο ελληνικό χρηματιστήριο το 2010 (ανάλυση με στοιχεία από Fianancial Times) ενώ ακόμη και σήμερα κατέχει μέσω της BlackRock Fund Advisors το 5% της ΔΕΗ και είναι μέσα στους δέκα μεγαλύτερους θεσμικούς επενδυτές / μετόχους σε ελληνικές τράπεζες όπως η Εθνική και η Eurobank (στοιχεία: Financial Times). (Σε άρθρο που δημοσιεύτηκε στον ελληνικό τύπο στις 08 Ιουνίου 2010 και περιλαμβάνεται στο βιβλίο “'Υπόθεση Ελληνική Κρίση – Περίεργες Συμπτώσεις” εκδόσεις Λιβάνη, είχε αναφερθεί πως: η Black Rock είναι παράλληλα: ο δεύτερος μεγαλύτερος διεθνής επενδυτής στο ΧΑ, βασικός μέτοχος στη Goldman Sachs, βασικός μέτοχος στους οίκους πιστοληπτικής αξιολόγησης Moody’s και S&P).

Ο αντίλογος, βέβαια, σε όλα τα παραπάνω και άλλα στοιχεία που αναδεικνύουν ένα ισχυρό πλέγμα συμφερόντων με επίκεντρο την BlackRock, μπορεί να είναι ότι όλα αυτά δεν είναι παρά συμπτώσεις άνευ σημασίας οι οποίες μπορούν να συναντηθούν μέσα στο χρηματιστηριακό κόσμο και ιδιαίτερα μεταξύ κολοσσιαίων τραπεζών και επενδυτικών εταιριών.

Ίσως αυτό να ισχύει πράγματι.

Τότε, δεν έχει καμία σημασία πως η BlackRock είναι ο πέμπτος μεγαλύτερος μέτοχος της Noble Energy, Inc, της εταιρίας που ανέλαβε τις τρέχουσες έρευνες γιατην ανεύρεση φυσικού αερίου σε περιοχή της κυπριακής Aποκλειστικής Oικονομικής Zώνης (AOZ).

Και σίγουρα τότε θα είναι συμπτωματικό ότι ο μεγαλύτερος μέτοχος της Noble Energy (κατέχει το 12,36% των μετοχών της) είναι η Fidelity Management & Research Co (υποδιευθυντής της – senior vice president - είναι ο Bill Rothschild) η οποία τυχαίνει να είναι και ο όγδοος μεγαλύτερος μέτοχος της BlackRock. Σίγουρα θα πρόκειται τότε για σύμπτωση πως η Fidelity αγόρασε 2,73 εκ, μετοχές της Noble Energy μεταξύ 31 Μαρτίου και 30 Ιουνίου του 2011.

Και φυσικά σε μία τέτοια περίπτωση είναι άνευ ουσίας και συμπτωματικά και τα επτά έγγραφα (εκ των οποίων τα έξι απόρρητα) που εστάλησαν μεταξύ Αυγούστου 2008 και Ιουλίου 2009 από την αμερικανική πρεσβεία στην Kύπρο προς το Στέιτ Nτιπάρτμεντ και που δημοσιοποιήθηκαν από τη Wikileaks, όπου αναφέρεται ότι «ο εκπρόσωπος της Noble Energy μας είπε ότι αποφάσισαν να κάνουν προσφορά (σ.σ. στον πλειοδοτικό διαγωνισμό εκμετάλλευσης της κυπριακής AOZ) μόνο την τελευταία στιγμή, κατά κύριο λόγο με παρότρυνση από τους Iσραηλινούς εταίρους τους» (δημοσιεύτηκε στην Ημερησία, 27 Αυγούστου 2011).

Όπως και να έχει, ο χρηματιστηριακός κόσμος έχει αποδείξει την επικινδυνότητα του και αν υπάρχει κάτι δεδομένο σε αυτόν είναι πως οι 'κάτοικοι' του ενδιαφέρονται πολύ περισσότερο για τα δικά τους συμφέροντα παρά για αυτά ενός η περισσότερων κρατών. Και η Ελλάδα έχει ανοίξει 'παρτίδες' με τους ισχυρότερους παίκτες αυτού του αμείλικτου κόσμου, χωρίς να έχει μακρόχρονη χρηματιστηριακή 'κουλτούρα', χωρίς την κατάλληλη τεχνογνωσία, την υποδομή, τα μέσα ή τις δυνάμεις για να αμυνθεί αν οι 'διαπραγματεύσεις' κάποια στιγμή χαλάσουν.

Έτσι, η χώρα φαίνεται να ξεκίνησε όχι ένα σύντομο ταξίδι αλλά μία Οδύσσεια μέσα στο χρηματιστηριακό κόσμο και αν δε απεξαρτηθεί σύντομα από αυτόν ή αν δε μάθει άμεσα να κινείται μέσα του με απαράμιλλη μαεστρία, κινδυνεύει να αργήσει πολύ να βρει το δρόμο της και να ταξιδεύει χαμένη για πολλά χρόνια μέσα σε αυτόν, αναζητώντας μία Ιθάκη σε λάθος κατεύθυνση, όσο οι μνηστήρες που η ίδια προσκάλεσε θα λυμαίνονται την ίδια και τους πολίτες της.

Πάνος Παναγιώτου

Επικεφαλής χρηματιστηριακής τεχνικής ανάλυσης

XrimaNews.gr, GSTA/EKTA Ltd, WTAEC Ltd

πηγή: tvxs