στο ατμόπλοιο της "ανταγωνιστικότητας"

ακόμη κι αν - σε ενοχλεί η μηδενιστική του διάθεση κι ενδεχομένως - διαφωνείς (όπως κι εγώ) με τη σαφή εξομοίωση πολιτικών δράσεων με (φασιστικά) σκατά, 

τέτοια δυνατά κείμενα-μπάτσες σαν του simpleman, κανονικά διαβάζονται πρωί-βράδυ, σαν αντιβίωση. Για να μη ξεχνιόμαστε.

 

Ζωντανός και γραικύλος

Simple Man

Η ντροπή έφτιαξε τις βαλίτσες της και μετανάστευσε. Έμεινε πίσω το σαρκίο σου που είναι άδειο από ψυχή, από τόλμη και απλή λογική. Το μόνο σου μέλημα είναι πώς θα την "βγάλεις" το χειμώνα που πλησιάζει και δεν έχεις ούτε στο ελάχιστο τα κότσια του μυρμηγκιού να κουβαλήσεις μόνος σου το βιος σου το δουλεμένο. Τα θέλεις έτοιμα, γελοίε υπάνθρωπε, που σε έβαλε η τύχη- και μόνο αυτή - να γεννηθείς και να μείνεις σε αυτό τον τόπο. Επιμένεις να θέλεις να λέγεσαι ραγιάς και τελευταία έχεις εξελίξει το είδος σου: Και ραγιάς και γραικύλος αφού γουστάρεις μέχρι υστερίας το κουλό σου πόδι να πατάει στην Ευρώπη.

Οι αιτίες κάθειρξης των ποινικών φυλακισμένων σε αυτή την χώρα μέχρι πριν 25 χρόνια κατά 90% ήταν για την τιμή, όσο αστεία κι αν φαινόταν, και τώρα τα τάγματα εφόδου των ανέραστων, ανιστόρητων, ανθελλήνων δίποδων έρχονται για να σου λύσουν τα προβλήματα με ένα τηλεφώνημα διότι, εσύ γραικυλοραγιά, δεν έχεις τα απαραίτητα φυσικά εργαλεία στο παντελόνι σου για να τα λύσεις μόνος. Φωνάζεις τους μπράβους να σε σώσουν, δειλέ, από το φακελάκι του γιατρού μέχρι τον βιασμό του παιδιού σου. Και είσαι τόσο ηλίθιος που αγνοείς ότι και ο γιατρός και ο βιαστής διέπονται από τον ίδιο εγωκεντρικό ναζισμό που σε θεωρεί κατώτερο και σε κάνει ό,τι γουστάρει όπως και οι δήθεν άντρες που καλείς στα δύσκολα για να σε σώσουν. Μόνο που οι τελευταίοι έχουν βάλει τεχνηέντως για προπέτασμα την σημαία αυτής της χώρας που μόνο και μόνο γι’ αυτό θα έπρεπε να τους έχεις από μόνος σου κόψει το χέρι που τολμά και την ακουμπά.

Σε έβαλαν πάλι σε καλούπι, ηλίθιε, και αντί να το σπάσεις, εσύ το κάνεις πιο ανθεκτικό. Σε βάζουν να πρέπει να διαλέξεις ή τους απογόνους των ταγματασφαλιτών ή τους άκαπνους προοδευτικούς που σε σέρνουν σε πορείες και απεργίες κρατώντας σε μακρυά από τον στόχο. Διότι ο στόχος που πρέπει να φθάσεις και να συντρίψεις είναι όλο το πολιτικό σύστημα που θρέφει όλους αυτούς χωρίς καμία εξαίρεση και χώνει εσένα πιο βαθιά μέσα στον τάφο σου. Εσύ όμως αντί να κρατάς σφυρί που θα σπάσει συθέμελα το φρούριό τους , κρατάς πλακάτ και σταθερό βήμα σαν γύναιο σε πασαρέλα σουρεαλιστικών καλλιστείων.

Τι άλλαξε τελικά μέσα σε τρία χρόνια; Άνοιξε τα μάτια σου και θα το δεις. Το πολιτικό σύστημα αλλάζει πανευρωπαϊκά με αφορμή την δήθεν οικονομική κρίση με τραβεστί κυβερνήσεις που στρώνουν την κατάσταση για το νέο σύστημα εξουσίας και εσύ επιμένεις να θεωρείς ότι τα εργασιακά σου δικαιώματα είναι το μέλημα των δήθεν λαϊκών και προοδευτικών παρατάξεων. Ένα εμπόρευμα είσαι που μέχρι να λήξεις πρέπει να τακτοποιηθείς σύμφωνα με τον έμπορο στο σωστό ράφι στην ανακαίνιση του ευρωπαϊκού καταστήματος.

Έτσι καταλήγεις σε δύο επιλογές: Ή φωνάζεις τους τραμπούκους να σε σώσουν στιγμιαίως με μπράτσα φουσκωμένα και ξεφούσκωτα σώβρακα ή τους μαλθακούς να σε κανακέψουν κοιμίζοντας σε με νανουρίσματα ειρηνικής επανάστασης . Εσύ ο ίδιος πάντως δεν έχεις σκοπό να βγεις από την κονσέρβα που σε έχωσαν και να τα σπάσεις όλα στο μπακάλικο που σε έχει προς πώληση διότι έτσι ήσουν πάντα. Περίμενες κάποιον άλλον να σε σώσει μόνο που δεν σκέφθηκες ποτέ ότι δεν κινδύνευες από κανέναν παρά μόνο από τον ίδιο σου τον εαυτό που μεγάλωσε με το φόβο της καταπάτησης των φτιαχτών από το σύστημα δικαιωμάτων σου, ότι θα ποδοπατηθείς από τον διπλανό σου, ότι σώνει και καλά θα πρέπει να ανήκεις σε ομάδα για να επιβιώσεις. Έφτασες μέχρι εδώ διότι το πολιτικό σύστημα σε όρισε μάζα με ορισμένα δικαιώματα ζωής και το νέο πολιτικό σύστημα που στήνεται, αυτή την μάζα, θα την χρησιμοποιήσει αποκλειστικά για τα δικά του δικαιώματα κέρδους απλά τώρα δεν θα κρατήσει καν τα προσχήματα ότι σε έχει σε υπόληψη. Είσαι η μόνη πηγή ενέργειας που δεν πρόκειται ποτέ να εξαντληθεί. Με το φτυάρι θα σε χώνουν στους φούρνους σαν κάρβουνο για να κάνει το ατμόπλοιο τους υπερατλαντικές κρουαζιέρες. Κι ενώ εσύ θα καίγεσαι , στο πάνω κατάστρωμα κάτω από τους πολυελαίους καθισμένοι στις βελούδινες πολυθρόνες οι εκπρόσωποι όλων αυτών που σήμερα σε αποκαλούν «δικό τους» θα υψώνουν τα ποτήρια στην υγειά της νίκης τους μέσα σε χάχανα και κρύα αστειάκια.

Πριν λοιπόν πάρεις απόφαση να συμμετάσχεις σε όλα αυτά που θεωρείς απλά, φυσικά και εύκολα σκέψου έστω και την τελευταία στιγμή και ενώ αποχαιρετάς την ντροπή σου ότι, αν έκανες ο,τιδήποτε που αυτό το σύστημα δεν ενέκρινε, θα ήσουν ήδη νεκρός ή ήδη ελεύθερος.

όλα στο πρόγραμμα

“Monday, we burn Miller … Tuesday, Tolstoy … Wednesday, Walt Whitman … Friday, Faulkner … and Saturday and Sunday, Schopenhauer and Sartre. We burn them to ashes and then burn the ashes. That’s our official motto.”

Fahrenheit 451 (1966)

πηγή: IWDRM

Κλωσώντας το μίσος

 

Η Μιχαήλα άφησε πια τις κούκλες της

Γιάννης Χάρης

Μέρες του καύσωνα, στα Βοτσαλάκια στην Καστέλλα, λαϊκή, ελεύθερη παραλία, είδος προς εξαφάνιση, ως γνωστόν, μουσειακό οσονούπω, όσο να βάλει μπρος ο Μιχαλολιάκος, ο δήμαρχος, όχι ο άλλος, τα ήδη έτοιμα σχέδια «αξιοποίησης», στα Βοτσαλάκια λοιπόν, μπαμπάς με δύο γιους κι έναν τους φίλο, κάπου μεταξύ 16 και 18 και οι τρεις, λέει ο μεγαλύτερος γιος, και διόλου χαμηλόφωνα, ότι στην τάδε παραλία, όπου είναι όλοι σαν παρέα, «περνάει προχτές ένας Πακιστανός που κάτι πούλαγε, του λέει η Μιχαήλα: “νά σου πω”, γυρνάει εκείνος, και του ρίχνει μια γροθιά…» –μα τι γροθιά! έμοιαζε να ’ναι η συνέχεια, μα η φωνή έμεινε μετέωρη, μάλλον αδιάφορη εντέλει παρά γεμάτη θαυμασμό για την πράξη της Μιχαήλας, σαν να περιέγραφε την πιο τετριμμένη, καθημερινή πράξη.

Κι αυτό είναι το εφιαλτικό, τι Κασιδιάρης και Μιχαλολιάκος, τον άλλο Μιχαλολιάκο λέω τώρα, της Χρυσής Αυγής, τι Κασιδιάρης λοιπόν και Μιχαλολιάκος, η έφηβη Μιχαήλα, που μπορεί κάλλιστα να είναι ένα κοριτσάκι κλαράκι, άλλωστε ούτε το δεκαοχτάρι που έλεγε την ιστορία ήταν κάνα νεάντερταλ χρυσαυγιτάκι, κάθε άλλο, το θέμα είναι λοιπόν ένα κοριτσάκι, που κάθεται αραχτό με τα φιλαράκια του στην παραλία, και μέσα σ’ όλον τον κόσμο, μάλλον με την ασφάλεια όλου του κόσμου, είχε την έμπνευση, σκέφτηκε, να βγάλει τι; ποιο «μίσος», σιγά το μίσος, την πλάκα του έκανε το κοριτσάκι, με δεδομένη τη σιωπηλή έστω επιδοκιμασία του κόσμου.

Ή, ας μην υπερβάλλω: σίγουρα κάποιοι δε θα ήταν με το κοριτσάκι, άλλοι από κάποιου είδους οίκτο, ανοχή, ή σαν μεγαθυμία: «τι φταίει μωρέ κι ο δύστυχος αυτός», άλλοι περίτρομοι, πού να μιλάνε τώρα.

Γιατί, αλήθεια, εγώ, τι θα ’κανα εγώ, αν ήμουν κοντά στη Μιχαήλα, θα τολμούσα να της φωνάξω: «νά σου πω», και να γυρίσει και να της χώσω μια γροθιά ξεγυρισμένη, θα ’βαζα έστω τίποτα φωνές, ή μήπως θα λούφαζα κι εγώ; άλλωστε σάμπως είπα τίποτα στο κωλοπαίδι που αφηγούνταν με το πιο καθημερινό του ύφος το κατόρθωμα της Μιχαήλας;

Και γιά δες, όλο για «μικρά» έγραφα, και μόνο τώρα μου βγήκε το «κωλοπαίδι»: τάχα θυμός για το κωλοπαίδι ή για την αδράνεια τη δική μου; εννοώ «γνήσιος» θυμός για το γεγονός καθαυτό, ή μήπως θυμός που γεννήθηκε όταν έφτασα στην αντίδραση, τη μη αντίδραση εννοώ, τη δική μου; και πάλι, θυμός θυμός, έστω για τη μη αντίδραση, ή ίσα για να βολέψω τις ενοχές μου;

Θα ’χω, φοβάμαι, πολλές ευκαιρίες για να μάθω.

(περ. Unfollow 9, Σεπτ. 2012) 

πηγή: yannisharis

εβριμπάντι ντανς :))

Το χρώμα του αίματος

Ανοιχτή επιστολή προς την κα. Χασαποπούλου - διευθύντρια Αιμοδοσίας ΑΧΕΠΑ

Οι Νοσοκομειακοί γιατροί  και ο Πανελλήνιος Ιατρικός Σύλλογος, μόλις δημοσιοποιήθηκε η καμπάνια της Χ.Α. "αίμα μόνο για Έλληνες" σας ζήτησαν να ματαιώσετε την προγραμματισμένη αιμοδοσία, να αρνηθείτε, δηλαδή, να διαφημίσετε το "φιλανθρωπικά" ρατσιστικό και μισαλλόδοξο έργο της φασιστικής ΧΑ. Να αρνηθείτε να εξυπηρετήσετε τη φασιστική προπαγάνδα και να προστατέψετε την ιδέα της αιμοδοσίας.

Δυστυχώς,  κ. Χασαποπούλου, παρά τις αντιδράσεις  της Ομοσπονδίας Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας, της Ένωσης Νοσοκομειακών Γιατρών Θεσσαλονίκης και της Επιτροπής Κοινωνικής Πολιτικής και Υγείας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ), όχι μόνον πραγματοποιήσατε την προγραμματισμένη προπαγανδιστική αιμοδοσία, αλλά και εκδόσατε και κείμενο για να  δικαιολογήσετε  την απόφασή σας.

Στο εν λόγω κείμενο,  χαρακτηρίζετε ως «ακατανόητες», «απαράδεκτες» και «παράλογες» τις αντιδράσεις των εκπροσώπων των νοσοκομειακών γιατρών καθώς, όπως λέτε: (Το ΄μόνο για Έλληνες΄ δεν μπορούσε να αποτελεί λόγο ακύρωσης ή αναβολής της αιμοδοσίας διότι αφορά μόνο τις λεγόμενες ΄καλύψεις΄ του συλλόγου και όχι τη διαχείριση του αίματος))  Αντιμετωπίζετε δηλαδή την ΧΑ ως ένα συνήθη σύλλογο, παριστάνοντας πως αγνοείτε τη δράση και τις στοχεύσεις της...

Όμως, ουδείς πλέον, μπορεί να ισχυρισθεί πως δεν γνωρίζει τι συμβαίνει με τη Χρυσή Αυγή.

Ουδείς  μπορεί να ισχυριστεί πως αγνοεί τις στοχεύσεις  της  καθημερινά προβαλλόμενης  πρακτικής της,  που εκτείνεται από τον εκφοβισμό μέχρι τη δράση εγκληματικών ταγμάτων εφόδου.

Οι "φιλανθρωπικές" εξορμήσεις, οι διαποτισμένες από μίσος για τον Άλλον, όπως η διανομή τροφίμων σε Έλληνες ή η εθελοντική εργασία με αποκορύφωμα τις  αιμοδοσίες, λειτουργούν ως η πρώτη επαφή στρατολόγησης στα τάγματα εφόδου που μπορεί σήμερα να εξαπολύουν επιθέσεις εναντίον των μεταναστών αλλά αύριο θα εξαπολύσουν επιθέσεις εναντίων όλων, πλην αυτών των ιδίων. Όπως καλά γνώριζε ο Γκαίμπελς, "στρατολογημένος" δεν είναι μονάχα αυτός που κρατάει ένα ρόπαλο και δέρνει μέχρις θανάτου τον εχθρό, αλλά αυτός που με κινήσεις, διευκολύνσεις  ή εγκληματικές αποσιωπήσεις, εξυπηρετεί το στόχο. Το φασιστικό στόχο. 

Επιπλέον, στην επισήμανση που μας κάνετε "ότι ο κώδικας ιατρικής δεοντολογίας επιβάλει υπακοή σε ιεραρχικά ανώτερους", είναι φανερό πως μπερδεύετε τον ΚΙΔ με τον δημοσιοϋπαλληλικό κώδικα. Οφείλουμε να σας θυμίσουμε πως : Η αντίληψη που πρέσβευε ότι οι γιατροί υπακούουν στους ιεραρχικά ανώτερους και όχι στην ιατρική ηθική, οδήγησε ιστορικά σε μεγάλα εγκλήματα, που οι φιλάνθρωποι χρυσαυγίτες που πριμοδοτείτε εγκωμιάζουν ανερυθρίαστα.

Υπ αυτήν την οπτική, λοιπόν, θεωρούμε πως λειτουργήσατε ωσάν να ήσασταν στρατολογημένη στη ΧΑ και με τις ενέργειες σας μολύνατε την ιδέα της αιμοδοσίας. Σεις καθώς και το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό που από άγνοια ή από πρόθεση χρησιμοποιείσθε ώστε να νομιμοποιήσετε τη φριχτή προπαγάνδα της ΧΑ,  συμβάλλοντας στη διάχυση του μίσους και του φασισμού στην κοινωνία.

Δεν υπάρχει πια, κανένα άλλοθι αδράνειας και ανοχής.

Η ατομική ευθύνη  είναι Ιστορική Ευθύνη.

        ΚΙΑ Θεσσαλονίκης

τώρα που η ζωή μας ζητάει το λόγο

 δεν ήμουν

Θα σε πετύχω τυχαία στο δρόμο. Καλησπέρα, τί κάνεις; Όλα καλά; Σκατά, τα ίδια, αντέχουμε. Θα περπατήσουμε μαζί.

Δεν ήμουν φτιαγμένος για αυτό, θα πεις.

Δεν ήμουν φτιαγμένος να έρθω εδώ, να περπατήσω αυτούς τους δρόμους, να κοιτάξω αυτά τα πρόσωπα, να ζήσω αυτές τις μέρες.

Δεν ήμουν φτιαγμένος να φοβάμαι μέσα στο τρένο, να απελπίζομαι στις κεντρικές λεωφόρους, να ελίσσομαι ανάμεσα στα πτώματα, να αποφεύγω τα απλωμένα χέρια, να παρατηρώ τα παραιτημένα πόδια.

Δεν ήμουν φτιαγμένος να ζήσω αυτά τα χρόνια, αυτές τις ουρές, αυτά τις αγωνίες, αυτές τις φτώχειες.

Δεν ήμουν φτιαγμένος για αυτό, θα πεις και θα σκέφτεσαι τις φωτογραφίες κάποιων διακοπών, τότε που ήμαστε όλοι είκοσι και τίποτα δεν μπορούσε να πάει στραβά. Τίποτα δεν έμπαινε ανάμεσα στον εαυτό και την επιθυμία.

Θα πεις. Ήμουν φτιαγμένος για εκείνη την μακρινή παραλία με την παράταιρη καντίνα, τις παγωμένες μπύρες και την πίτα κάτω απ’ το αρμυρίκι. Για αυτοσχέδιες συναυλίες, μυστήριες γυναίκες, σπιτικά ποτά, αγέραστα καφενεία και νυχτερινές μπάρες. Ήμουν φτιαγμένος για πρωινές βόλτες και σακούλες γεμάτες βιβλία. Για βραδινά μπάνια και κοφτές ντρίπλες.

Οι ώμοι μου ήταν φτιαγμένοι για ένα σακίδιο που θα ξυπνούσε στη μία μεριά του κόσμου και θα κοιμόταν στην άλλη. Τα δάχτυλά μου ήταν φτιαγμένα για να γράφω εξυπνακίστικες ιστορίες και εντυπώσεις από απερίγραπτα τοπία. Το στόμα μου ήταν φτιαγμένο για να γελάει με φριχτά ανέκδοτα και να πίνει (άλλο) ένα τελευταίο κονιάκ και να φιλάει εξωτικούς λαιμούς, ξαπλωμένα χέρια και σεντονένια πόδια.

Ήμουν φτιαγμένος να γνωρίσω τη δυστυχία του κόσμου ως μυθιστόρημα, κακιά ανάμνηση, μελαγχολική ταινία και δυσπρόφερτο πετίσιον.

Τώρα κάνω βόλτες σε έρημους δρόμους πνιγμένους απ’ τα εκατοντάδες ενοικιάζεται. Γράμματα στοιβάζονται σε εισόδους, ζητιάνοι και πρεζάκια στοιβάζονται σε πεζοδρόμια, άνεργοι στοιβάζονται σε βιογραφικά, μετανάστες στοιβάζονται σε στρατόπεδα.

Δεν ήμαστε φτιαγμένοι για να βαδίζουμε ατρόμητοι καταπάνω σε όλα τα ζόρια – λογαριασμοί, απολύσεις, ερημιές, μπάτσοι, φασίστες, βιβλιάρια υγείας. Εμείς υπολογίζαμε ότι θα κλαίγαμε μόνο από έρωτα και εθιμοτυπικά, σε μεγάλες αθλητικές νίκες και επετείους. Άντε πότε πότε κι ένας θάνατος. Εμείς υπολογίζαμε ότι θα διαβάζαμε τους θεωρητικούς για λόγους κουλτούρας και ότι θα τα βάζαμε με την υπερκατανάλωση, την αλλοτρίωση και άλλες έννοιες απ’ τις εκθέσεις ιδεών.

Δεν περιμέναμε ότι πρέπει να βγάλουμε φωτιά απ’ τις λέξεις, ότι πρέπει να περπατήσουμε ξανά μαζί σε χαμένες απεργίες, ότι πρέπει να ηττηθούμε όπως οι άλλοι, αυτοί που κάποτε θαυμάζαμε. Δεν περιμέναμε ότι η ζωή θα μας ζητήσει το λόγο.

Και τώρα, μείναμε να περπατάμε ανάμεσα στα λυσσασμένα για αίμα θύματα . Ο χαλασμός παντού γύρω. Ίσως κάναμε λάθος, ίσως ήμαστε αφελείς, ίσως συνοψίσαμε το όνειρο σε ότι χωρούσε στην αγοραστική μας δύναμη.

Δεν ήμαστε φτιαγμένοι για αυτό, θα σου πω.

Ύστερα, θα κοιτάξουμε τριγύρω, τους δρόμους που περπατήσαμε. Την Καραγιώργη Σερβίας, την Αιόλου, την Αθηνάς απ’ την Ομόνοια ως την Πλάκα. Περιφερόμενοι μετανάστες, μικρομάγαζα, βιοτεχνίες, παπατζήδες, διάσημα εμπορικά καταστήματα, ξεχασμένες κόκκινες σημαίες, πρεζάκια στην Κλαυθμώνος, στένσιλ “welcome to the dark side”, δυο τρία μπαράκια που κάποτε παραήπιες, το τμήμα στην κάθετη της Κολολοτρώνη – περνάς και φτύνεις πάντα – , η πλατεία Συντάγματος γεμάτη κόσμο μπερδεμένο, μαλόξ στα μάτια στην Πανεπιστημίου, Δεκέμβριος 2008 καθισμένος στην άσφαλτο – δίπλα σου περνάει ένας και στο πλακάτ η Κούνεβα, την άλλη την πιάνουν ξαφνικά τα κλάματα – βόλτες στη Σωκράτους να δεις με τα ίδια σου τα μάτια, οι μαύρες σου μαυρίζουν την ψυχή, ένοχος γιατί μόλις βγήκες από το πάλαι ποτέ «σόουλ», πεταχτά φιλιά, μια γριά με αίματα και μάσκα σε κάποια διαδήλωση, το μεταξουργείο καθημερινή πρωί, μια ρακή στο Γιλμάζ στα Εξάρχεια, το παρκάκι απέναντι καθώς φτιαχνόταν, τα σουβλάκια των Κούρδων στην Κάνιγγος, ένας Πακιστανός που σου λέει ευχαριστώ σαν τρελός για ένα δίευρω. Κοιτάξαμε την πόλη μας, τους δρόμους που περπατήσαμε.

Θα γυρίσεις με ένα θυμό, όλο χαμόγελο, και το τσιγάρο στο στόμα και θα μου πεις, μη φοβάσαι ρε. Από δω και πέρα, δεν είμαστε φτιαγμένοι για να μας παγώνει ο φόβος. Από δω και πέρα είμαστε φτιαγμένοι για να ζήσουμε.

πηγή: vytio

"Αυτό είναι δική μας δουλειά!"

"Εμείς τι θα κάνουμε? Τις γλάστρες?"

Γουέλκαμ μπακ χομ!

Ακατάσχετη η "αιμορραγία" επιστημόνων στο εξωτερικό.

 

Ας μας το ανακοινώσει η Όλγα ή έστω ο Μανώλης..

Σκληρές οι διαπραγματεύσεις 

για τα πολύ σκληρά μέτρα.

Μπανανία με ευρώ

σα να μη το'χω

photo by Martin Parr

Αν δεν μπορέσω να το δεις κι εσύ, 

μοιάζει σα να μη το ‘χω.

Γιάννης Ρίτσος

Δεν έχει τέλος η παρτίδα.

Έλα να παίξουμε

Έλα να παίξουμε.
Θα σου χαρίσω τη βασίλισσά μου.
(Ήταν για μένα μια φορά η αγαπημένη.
Τώρα δεν έχω πια αγαπημένη.)

Θα σου χαρίσω τους πύργους μου.
(Τώρα πια δεν πυροβολώ τους φίλους μου.
Έχουν πεθάνει καιρό πριν από μένα.)

Κι ο βασιλιάς αυτός δεν ήτανε ποτέ δικός μου.

Κι ύστερα τόσους στρατιώτες τι τους θέλω;
(Τραβάνε μπρος, τυφλοί, χωρίς καν όνειρα.)

Όλα, και τα άλογά μου θα στα δώσω.

Μονάχα ετούτον τον τρελό μου θα κρατήσω.
Που ξέρει μόνο σ’ ένα χρώμα να πηγαίνει
δρασκελώντας τη μια άκρη ως την άλλη
γελώντας μπρος στις τόσες πανοπλίες σου
μπαίνοντας μέσα στις γραμμές σου ξαφνικά
αναστατώνοντας τις στέρεες παρατάξεις.

Κι αυτή δεν έχει τέλος η παρτίδα.
.

 Το Σκάκι
Μανώλης Αναγνωστάκης

η "επιμήκυνση" θέλει πόνο....

για "ώρα ανάγκης"

Οι νεοφιλελέδες και οι νεοναζί.

Είμαστε όλοι μανιχαϊστές

Τρίτη, 11 Σεπτέμβριος 2012 

Ο νεοφιλελευθερισμός έχει σήμερα γενέθλια. Γιορτάζει την ανατροπή του Σαλβαδόρ Αλιέντε στην Χιλή, εκείνο το πρωίνο της 11^ης Σεπτεμβρίου του 1973. Γιορτάζει τις εκτελέσεις, τους ομαδικούς τάφους και τις φυλακίσεις στη χώρα του Πινοσέτ που επέτρεψαν την πειραματική εφαρμογή των νεοφιλελευθερων μοντέλων που δημιουργούσε ο Μίλτον Φρίντμαν και η σχολή του Σικάγου...

Του Άρη Χατζηστεφάνου

Στην Ελλάδα οι εορτάζοντες φαίνεται πως βρήκαν το τελευταίο διάστημα το δικό τους τρόπο να τιμήσουν την ιστορική μνήμη. Σπάνια περνάει μια ημέρα όπου κάποιος προβεβλημένος νεοφιλελευθερος αναλυτής δεν «επιτίθεται» στο νεοναζισμό και τη Χρυσή Αυγή με μοναδικό στόχο να τα συγκρίνει με την Αριστερά. Κάθε φωνή αντίδρασης στην πολιτική του μνημονίου και της τρόϊκας βαφτίζεται εμμέσως πλην σαφώς φιλοναζιστική. Ακόμη και τα κύρια άρθρα ορισμένων εφημερίδων κάνουν λόγο για «ακροδεξιά και ακροαριστερά τάγματα εφόδου», θυμίζοντας τρομακτικά τα επιχειρήματα του τούρκου στρατηγού Εβρέν – του δικτάτορα που έφερε τον νεοφιλελευθερισμό στη γειτονιά της Ευρώπης.  

Η λογική της «συνάντησης των άκρων», η κριτική στη «βία της Αριστεράς» και τόσες άλλες ιδέες εκφράζονται πλέον με τόσο πανομοιότυπες φράσεις που προκαλούν εύλογα ερωτήματα για το αν προέρχονται από κάποιο σύγχρονο εγχειρίδιο πολιτικής προπαγάνδας. Αναζητώ εδώ και εβδομάδες μια νεοφιλελεύθερη ανάλυση που να ασκεί κριτική στο ναζισμό και στον φασισμό και η οποία να μην αποτελεί ταυτόχρονα ένα φτηνό λαϊκιστικό όχημα για μια ακόμη επίθεση στην Αριστερά. Μάταιος κόπος.

Πριν από περίπου ένα μήνα έγραψα κάπου ότι «απέναντι στο νεοναζισμό, όσοι δεν είναι μέρος της λύσης είναι μέρος του προβλήματος». Με μια ομοβροντία μηνυμάτων, νεοφιλελεύθεροι χρήστες του Twitter με συνέκριναν με τον Τζορτζ Μπους και τη φράση του «όσοι δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας». Ένα στέλεχος από το κόμμα του Στέφανου Μάνου, μάλιστα, με κατηγόρησε ανοιχτά για μανιχαϊσμό.

Και είχαν απόλυτο δίκιο. Απέναντι στην άνοδο του ναζισμού και του φασισμού, είμαστε μανιχαϊστές. Είμαστε μανιχαϊστές όπως οι γιουγκοσλάβοι παρτιζάνοι, οι αντάρτες του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ και οι στρατιώτες του κόκκινου στρατού (και όχι ο Στάλιν) που συνέθλιψαν τα ναζιστικά στρατεύματα του Χίτλερ.

Όσες φορές και αν ασκήσετε κριτική (δικαίως) στη συμφωνία Ρίμπεντροπ-Μολότοφ, θα σας θυμίζουμε ότι ο δρόμος για αυτό το τερατούργημα άνοιξε με τη συμφωνία του Μονάχου, με την οποία οι ευρωπαϊκές δυνάμεις έκλειναν το μάτι στον Χίτλερ. Όσες φορές μιλάτε για την ιδεολογική «συνάντηση των άκρων», θα σας μιλάμε για το κράτος της δεξιάς που παρέδωσε τα κλειδιά των φυλακών με τους πολιτικούς κρατούμενους στα ναζιστικά στρατεύματα κατοχής – και ύστερα τα παρέλαβε από αυτούς. Όποτε αναφέρεστε σε κοινούς στόχους φασισμού και κομμουνισμού, θα σας θυμίζουμε ότι η μοναδική συμφωνία μεταξύ του Χίτλερ και του Τσόρτσιλ στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο έγινε στην Ελλάδα, προκειμένου να αποχωρήσουν τα γερμανικά στρατεύματα ανενόχλητα και οι Βρετανοί να στραφούν προς τον πραγματικό τους εχθρό – τους έλληνες κομμουνιστές. 

  

Όταν θυμάστε τη «βία της Αριστεράς», θα σας δείχνουμε με το δάχτυλο τους δεξιούς κουκουλοφόρους συνεργάτες των ναζί, τους δοσίλογους και τους μαυραγορίτες αλλά και τους βασανιστές της χούντας – όλους αυτούς που συναπαρτίζουν αυτό που εσείς αποκαλείτε «εθνικό κορμό» και ελληνική αστική τάξη. Δεν χρειάζεται να ψάξουμε σε βιβλία ιστορίας για αυτό – τα ιδεολογικά τέκνα του δικτάτορα Παπαδόπουλου τα υπουργοποιήσατε με την πρώτη ευκαιρία και τους αξιωματούχους της χούντας τους κάνατε γενικούς γραμματείς. 

  

Όσους αναθεωρητές και αν ξεφουρνίσουν τα πανεπιστήμιά σας, δεν θα καταφέρουν να ξαναγράψουν αυτή την ιστορία. Ο φασισμός είναι γέννημα του καπιταλισμού. Είναι το πολυτιμότερο εργαλείο απέναντι στις κρίσεις υπερσυσσώρευσης που ελαχιστοποιούν την κερδοφορία του συστήματος, αναγκάζοντάς το να αναζητά  λύσεις μέσα στα ερείπια των παγκόσμιων πολέμων. Ήταν και παραμένει το απόλυτο ανάχωμα στα κινήματα της Αριστεράς.  Αν ο νεοφιλελευθερισμός κατάφερε να κρατήσει στη ζωή ένα αποτυχημένο οικονομικό σύστημα για τέσσερις δεκαετίες, ανακαλύπτοντας νέες μορφές εκμετάλευσης και κερδοφορίας, τώρα συνειδητοποιείτε ότι θα χρειαστεί να ξυπνήσετε και πάλι τα τέρατα του παρελθόντος.  

Σε αυτή λοιπόν τη μάχη απέναντι στις σύγχρονες μορφές ναζισμού και φασισμού, είμαστε μανιχαϊστές. Εσείς φυσικά μπορείτε να υιοθετείτε πολιτική «ίσων αποστάσεων» ανάμεσα στη φρίκη του Ολοκαυτώματος και στο όραμα μιας κοινωνίας ισότητας και δικαιοσύνης. Θα επιτρέψετε όμως και σε εμάς αυτή την 11^η Σεπτεμβρίου να μην θυμόμαστε μόνο τον Αλιέντε αλλά και να παραφράζουμε τον Τζορτζ Μπους: απέναντι στο νεοναζισμό, όσοι δεν είναι μαζί μας, είναι εναντίον μας. Και εσείς δεν υπήρξατε ποτέ μαζί μας. 

πηγή: unfollow

Ρουφάμε και τα λέμε, λέμε!

πατήρ Σφουγγάριος ο Πενθημεροκτόνος

47 χρόνια πίσω (για αρχή)..

Του μένι ντιλς, του λες τάϊμ.

από την επίσημη ιστοσελίδα της πρωθυπουργίας.

Τόσο γελοίοι?!

Τόσο!

Δακρύσαμε ρε antonis_!

Θέλεις απλά να μας πείσεις για την εργατικότητά* σου

ή και να μας προετοιμάσεις για τα "αναπτυξιακά" σκλαβοπάζαρα που συμφώνησες? 

*(στα 61 του είπε να προσποιηθεί ότι δουλεύει....Πόσο θλιβερό!)

χρυσοφόρος πηγή..

"Άλλαξε το κλίμα στην Ευρώπη"..

ο υπερεθνικός καπιταλισμός

από τον διαχρονικό Altan

ακόμη κι ένας φασίστας εξελίσσεται...

το "αλλά" του μικροαστείου

«Εγώ δεν είμαι φασίστας…» 

[12-09-2012]

Όποτε από την ραδιοφωνική εκπομπή, χαρακτηρίσω φασίστες όσους στέλνουν ξενοφοβικά, ρατσιστικά μηνύματα, δέχομαι έναν καταιγισμό μηνυμάτων, από ίδιους ή και άλλους, που με κομψό αλλά κυρίως άκομψο τρόπο, σημειώνουν ότι αυτοί δεν είναι φασίστες, αλλά «είναι έλληνες», ή είναι εθνικιστές προσπαθώντας να διαχωρίσουν τον φασιστικό τρόπο σκέψης, από τον δικό τους τρόπο σκέψης.

Για τον επιμελή σχολιαστή και σύμφωνα με τα ερμηνευτικά λεξικά, σίγουρα υπάρχουν κάποιες αμυδρές διαφορές, μεταξύ του ακροδεξιού, του ρατσιστή, του ξενόφοβου, του φασίστα. Τις διαφορές τις γνωρίζω, αλλά εδώ που φτάσαμε το τελευταίο που με απασχολεί είναι η ακρίβεια των χαρακτηρισμών.

Ο ρατσισμός, η ξενοφοβία, μια σειρά από άλλες φοβίες, το μίσος, η τυφλή βία, οδηγούν στον πεντακάθαρο φασισμό. Είναι η αρχή μιας τεράστιας λεωφόρου, που οδηγεί με ιλιγγιώδη ταχύτητα στο τείχος που λέγεται Φασισμός και που στο τέλος του προκαλεί, αίμα και θάνατο.

Όταν ο γερμανικός λαός κάποτε επέλεξε τον Χίτλερ για να τον κυβερνήσει, δεν επέλεγε τον πόλεμο, δεν επέλεγε το να αφήσει την ήρεμη ζωή του, να ντυθεί φαντάρος και να πάει στα πέρατα της Ευρώπης για να γίνει κιμάς. Η μανάδες που ψήφισαν Χίτλερ δεν ήθελαν να δουν τα παιδιά τους (αν τα είδαν), στα φέρετρα. Οι ηλικιωμένοι γερμανοί παππούδες, δεν ψήφισαν να γκρεμιστούν τα σπίτια τους, οι πόλεις τους, από τους βομβαρδισμούς των συμμάχων, ή να χάσουν τα εγγόνια τους. Τα ίδια ΔΕΝ επέλεξαν και όσοι ανέχτηκαν τον Χίτλερ ή έκαναν τα στραβά μάτια στον φασιστικό λόγο και τις πρακτικές του.

Όλοι αυτοί ψήφισαν τον Χίτλερ για να τους δώσει αξιοπρέπεια, δουλειές, καλύτερη ζωή, καλύτερη υγεία, παιδεία κλπ. Ο Χίτλερ όμως όταν ψηφιζόταν, είχε στο νου του όλο το πακέτο. Δεν το έκρυψε ποτέ. Το περιέγραφε με κάθε τρόπο. Απλώς οι περισσότεροι δεν το έβλεπαν ή δεν ήθελαν να το δουν, γιατί δεν ήταν φασίστες επειδή ήταν Γερμανοί…

Ερώτηση: Υπάρχουν ομοιότητες μεταξύ της σημερινής Ελλάδας και της προπολεμικής Γερμανίας;

Απάντηση: Υπάρχουν ομοιότητες στο πως μια κοινωνία που περνά βαθειά κρίση, προσπαθώντας να γλιτώσει από τα χειρότερα, επιλέγει τα χείριστα. Έχει συμβεί αρκετές φορές και δεν βλέπω κάποιο φωτεινό σημάδι που να δείχνει ότι εμείς θα είμαστε η εξαίρεση. (Έχει προηγηθεί άλλωστε τόση προεργασία, από τις εκλεγμένες κυβερνήσεις, ΜΜΕ, αγανακτισμένους πολίτες…)

Γι αυτό θεωρώ φασίστα, όχι μόνο όποιον ψηφίζει φασιστικό κόμμα, αλλά και όποιον το γλυκοκοιτάζει, όποιον μισοσυμφωνεί και όποιον δεν αντιδρά στην βία και το μίσος. Φασίστας δεν είναι μόνο ο ψυχάκιας που βγαίνει το βράδυ για να μαζέψει κεφάλια Πακιστανών. Είναι και ο γείτονας, συνάδελφος, φίλος που δεν αγανακτεί, επαναστατεί με αυτά που βλέπει. Και τέτοιοι είναι πάρα πολλοί δίπλα μας, εργάτες, μαγαζάτορες, γιαγιάδες, θείες, φοιτητές, μαθητές, όλοι αυτοί που θα γίνουν κιμάς με την πρώτη ευκαιρία, σε μερικά χρόνια ή μήνες, από το φασιστικό μύλο, που ξέρει να αλέθει αριστοτεχνικά και όσους τους υποστηρίζουν.

Η ταχύτητα των εξελίξεων, ή ένταση των οικονομικών μέτρων και των γενικότερων εξελίξεων, δεν πρέπει να αφήνει καμία αμφιβολία και ταλάντευση.

Ο Φασισμός είναι εδώ. Ο Φασισμός είναι βία, αίμα, θάνατος. Και πολλοί από εσάς,  χωρίς να το συνειδητοποιείτε, συμφωνείτε με την βία, το αίμα και τον θάνατο.

Γι αυτό η απλή καταδίκη τέτοιων φαινομένων, τέτοιων συμπεριφορών, ΔΕΝ φτάνει.

ΥΓ. Θα έλεγα σε όλους αυτούς τους φασίστες που νομίζουν ότι ΔΕΝ είναι φασίστες, να κοιταχτούν σε έναν καθρέφτη, αλλά νομίζω ότι θα τους βάλω σε έξοδα, γιατί προβλέπω την αντίδρασή τους, τρομάζοντας από το αποτρόπαιο θέαμα.

Θύμιος Κ.

 πηγή: ellinofreneia

το πρώτο ψέμα

«Πρώτο Θέμα» αδιασταύρωτων ειδήσεων

Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2012

 από ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΕΣΗΕΑ

«Μέλη της Χρυσής Αυγής έδειραν γιατρό που ζήτησε φακελάκι» 

ήταν ο τίτλος της είδησης που δημοσίευσε σήμερα στην ηλεκτρονική του έκδοση η εφημερίδα «Πρώτο Θέμα» επικαλούμενη δημοσίευμα της τοπικής εφημερίδας
της Πάτρας «Αλλαγή» για συμβάν που υποτίθεται ότι συνέβη στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο του Ρίου.

Στην πραγματικότητα βέβαια, πρόκειται για μια περίπτωση αναπαραγωγής αδιασταύρωτων ειδήσεων από την εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», 

η οποία το τελευταίο διάστημα αγκαλιάζει όλο και περισσότερο τις δράσεις και την παρουσία των νεοναζί της Χρυσής Αυγής.

Η Συνέλευση μας είναι σε θέση να γνωρίζει πως το περιστατικό διαψεύδεται πλήρως από τη διοίκηση του νοσοκομείου η οποία υποστηρίζει πως δεν υπάρχει καμία καταγγελία αλλά ούτε ίχνος ακόμη και ενδείξεων πως το περιστατικό ξυλοδαρμού γιατρού, ο οποίος φέρεται να ζήτησε "φακελάκι",

υφίσταται ως πραγματικό γεγονός. 

Απ' ότι μαθαίνουμε το νοσοκομείο συνεχίζει να έχει ανοιχτές τις πόρτες του σε όλους τους ασθενείς απορρίπτοντας τις λογικές διαχωρισμών και αποκλεισμών βάσει οποιονδήποτε κριτηρίων.

Το παραπάνω επιβεβαιώνεται και από τη δήλωση του πρόεδρου της Ένωσης Νοσοκομειακών Ιατρών Αχαΐας, Κώστα Γιαννάκενα στο patrastimes.gr και σύμφωνα με τον οποίο 

«κανείς δεν γνωρίζει τίποτα για το επεισόδιο με τον ξυλοδαρμό γιατρού από Χρυσαυγίτες για φακελάκι».

Έχουμε μιλήσει επανειλημμένως για τη μετατροπή των ενημερωτικών ιστοσελίδων σε ένα απέραντο copy-paste ανεπιβεβαίωτων ειδήσεων, 

που θα φέρουν τα περιζήτητα κλικ. 

Στην περίπτωση της Χρυσής Αυγής έχουμε και κάτι παραπάνω: 

Τα ίδια τα ΜΜΕ που έφεραν στην κοινωνική επιφάνεια την δράκα των ξυρισμένων μαφιόζων παρακρατικών ως φορέα έκφρασης του ακροδεξιού κενού που άφησε η πρόσδεση του ΛΑΟΣ στο μνημονιακό στρατόπεδο και ως το αναγκαίο άκρο για την καταστολή του ανταγωνιστικού κινήματος, τώρα δρέπουν τους θεαματικούς καρπούς του υποτιθέμενου κοινωνικού έργου των ναζιστών.

Υπενθυμίζουμε ότι το Πρώτο Θέμα ήταν η εφημερίδα που –πριν την είσοδο της συμμορίας στο Κοινοβούλιο- πρώτη έκανε ρεπορτάζ τέτοιου τύπου για τη γιαγιά που την πάει ο χρυσαυγίτης στο ΑΤΜ.  

Ας σημειώσουμε ότι ο ιδιοκτήτης Θέμος Αναστασιάδης τελευταία έχει διάφορες αδιαφανείς πηγές χρηματοδότησης της επιχείρησης του και ότι σε εποχές κρίσης το βρωμικό χρήμα χρειάζεται τα ανάλογα μαφιόζικά χέρια που θα πουλήσουν την απαιτούμενη προστασία για τέτοιου είδους business.

Μετά λοιπόν από το mediako σπρώξιμο της Χρυσής Αυγής στο Κοινοβούλιο τα ΜΜΕ ανέλαβαν από τη μια την δήθεν καταγγελία του ναζιστικού κινδύνου μέσα από την ταύτιση του με περιστατικά κινηματικής αντιβίας (θεωρία των άκρων), από την άλλη την παραγωγή πολλαπλάσιου μιντιακού θορύβου γύρω από τις καλά επικοινωνιακά οργανωμένες ενέργειες των ναζί που είχαν ως στόχο να παρουσιάσουν φιλικό προς την κοινωνία, αντισυστημικό προφίλ.

Ξαναγυρνώντας στο προκείμενο, μια μέρα πριν την ανεπιβεβαίωτη είδηση για τον ξυλοδαρμός το νοσοκομείο του Ρίου, είχαμε την είδηση για δηλώσεις διευθυντή δημοτικού σε σχολείο της Πάτρας ότι θα καλέσει την Χρυσή Αυγή για να λύσει το κτιριακό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι μαθητές. 

Στην πραγματικότητα ο διευθυντής είχε απαντήσει ειρωνικά σε ερώτηση γονέων για το τι μπορεί να κάνει για να ενδιαφερθεί το κράτος για το κτιριακό πρόβλημα, «ξέρω ’γω, μήπως να καλέσουμε την Χρυση Αυγή». 

Οι άνεργοι κι οι εργαζόμενοι της Πάτρας γνωρίζουν από πρώτο χέρι και την άθλια κατάσταση των σχολείων και την υποχρηματοδότηση των νοσοκομείων και τα καθάρματα με ιατρικές στολές που πλουτίζουν λόγω αυτής της κατάστασης.

 Δεν γνωρίζουν σε καμία περίπτωση τη βοήθεια της Χρυσής Αυγής στο να επιλυθούν τα συγκεκριμένα προβλήματα, αφού οι ναζί αντιμετωπίζουν ένα μικρό πρόβλημα στο να απευθυνθούν δημόσια στο πατραϊκό λαό χωρίς τις πλάτες των μπάτσων, λόγω της οργανωμένης δράσης του αντιφασιστικού κινήματος.

Αν γνωρίζουν κάτι για κοινωνική δράση της οργάνωσης, το έχουν ακούσει κι αυτοί στις τηλεοράσεις και στο διαδίκτυο.

 Έτσι κάποιοι αναπαραγάγουν τον μιντιακό θόρυβο πώς δήθεν η χρυσή αυγή νοιάζεται για τον πολίτη, στο ίδιο στυλ που παλιότερα θα έλεγαν 

«θα καλέσω τον Τριανταφυλλόπουλο». 

Έπειτα τα media έρχονται να πατήσουν πάνω στις κοινωνικές μουρμούρες που έχουν μάθει στους πολίτες να παπαγαλίζουν, έτσι ώστε να φτιάξουν ειδήσεις που θα πουλήσουν. Θυμάται άραγε κανείς μέσα σε αυτό την μεταμοντέρνα αναπαραγωγή του τίποτα εκείνη την παλιά ατάκα του Γκαίμπελς;

πηγή: kirki

Τρέχουν οι εξελίξεις!

αναζητώντας την "ανάπτυξη"

η σελινόψυχη οχιά

Όταν κλωσσάς αυγά φιδιού, 

μην περιμένεις να σου βγουν αηδόνια.

Το καλοκαίρι βρήκα μιαν οχιά στο μπαλκόνι μου.

Σκόνταψε στο καρεκλοπόδαρο.

Κι έκανε και μαίανδρο η ρουφιάνα.

Καλά λένε πως αυτά πρέπει να τα σκοτώνεις μικρά.

(Ο τίτλος είναι δανεικός).

πηγή: ο σκύλος της Βάλια Κάλντα