ΕΛληνική ΑΣυδοσία

Εκτός τροχιάς: Σχόλιο στην απάντηση της ΕΛ.ΑΣ. για τους «περήφανους φασίστες»

Δευτέρα 1 Δεκεμβρίου 2014

Αναστασία Τσουκαλά

Ένα σχόλιο για την απάντηση του υπουργείου Δημόσιας Τάξης σχετικά με τα έκτροπα στη Σχολή Αξιωματικών της Αστυνομίας, όπως καταγράφηκαν στο ρεπορτάζ του UNFOLLOW,  «Σχολή Αξιωματικών της ΕΛ.ΑΣ: Φυσικά είμαστε φασίστες. Υπάρχει κανένα πρόβλημα;»…

Σχολιάζοντας την απάντηση του υπουργείου Δημόσιας Τάξης στην καταγγελία μου για τα έκτροπα στη Σχολή Αξιωματικών της Αστυνομίας, τον Μάρτιο του 2013, θα παραβώ τις συνήθεις ακαδημαϊκές επιφυλάξεις και θα αναφερθώ στην ΕΛ.ΑΣ ως να ήταν ένα ενιαίο, συμπαγές σώμα. Όχι επειδή παραβλέπω τις δομικές και λειτουργικές της διαφοροποιήσεις, ούτε επειδή αγνοώ τις έντονες διαφορές νοοτροπίας του προσωπικού της σε θέματα διαφθοράς και σεβασμού των αρχών του κράτους δικαίου, αλλά επειδή οι αποχρώσεις αυτές καθίστανται ανεπαίσθητες όταν η αστυνομία λειτουργεί ως πολιορκητικός κριός εντός μιας δημοκρατικής ή, έστω, εκδημοκρατιζόμενης κοινωνίας.

Μια γρήγορη αναδρομή στο πρόσφατο παρελθόν δείχνει ότι η πολιορκία αυτή διεξάγεται σε τρία κλιμακούμενα, αλληλένδετα και αλληλεπικαλυπτόμενα στάδια.

Στο πρώτο στάδιο, παρατηρείται κατακόρυφη αύξηση των κρουσμάτων αστυνομικής βίας και αυθαιρεσίας. Από τον Γιάννη Καυκά ως τον ανώνυμο διαδηλωτή, από την Αγγελική Κουτσουμπού ως τον ανώνυμο συνδικαλιστή, και από τον Μάριο Λώλο ως τον ανώνυμο φωτογράφο, ο στόχος είναι ένας : ο πολίτης. Η ασύδοτη συμπεριφορά της αστυνομίας επιδιώκει να εμπεδώσει έναν διάχυτο αυταρχισμό που διαρρηγνύει τις σχέσεις πολίτη–πολιτείας.

Παράλληλα, η αστυνομία αποκρούει κατηγορηματικά κάθε απόπειρα περιορισμού της εξουσίας της από την πολιτική τάξη. Από την ευρύτατη παραβίαση της υποχρέωσης των αστυνομικών να φέρουν διακριτικά ώς τη μη λειτουργία του Γραφείου Αντιμετώπισης Περιστατικών Αυθαιρεσίας, ο στόχος είναι ένας: η πολιτική τάξη. Η ανεξέλεγκτη συμπεριφορά της αστυνομίας επιδιώκει να εμπεδώσει ένα καθεστώς αυτονόμησης που διαρρηγνύει τις σχέσεις κρατικού μηχανισμού–πολιτικής τάξης.

Σε αυτό το νοσηρό πλέγμα εξουσιαστικών σχέσεων με τον πολίτη και την πολιτική τάξη προστίθεται ένα ιδεολογικό πλαίσιο αναφοράς, ο φασισμός. Η έκνομη συμπεριφορά της αστυνομίας παύει να συνιστά μια επονείδιστη έκφανση αυταρχισμού. Αναβαθμίζεται σε υπερήφανη διεκδίκηση του δικαιώματος στην ανομία στο όνομα μιας πολιτικής ιδεολογίας. Από την αρχική δήλωση «είμαστε περήφανοι που είμαστε φασίστες» ως την εμφατική απόρριψη όλων των νόμιμων ορίων της αστυνομικής δράσης, ο στόχος είναι ένας: το πολίτευμα. Η εξ ορισμού πλέον αντιδημοκρατική συμπεριφορά της αστυνομίας επιδιώκει να εμπεδώσει ένα φασιστικό πλαίσιο δράσης που διαρρηγνύει τις σχέσεις μηχανισμού καταστολής–πολιτεύματος.

Θεωρώ αυτονόητο ότι η κλιμάκωση αυτή θα ήταν ανέφικτη, ή έστω υποδεέστερης σημασίας, αν η επανειλημμένη υιοθέτηση ασύδοτων, ανεξέλεγκτων και αντιδημοκρατικών συμπεριφορών από μέλη της αστυνομίας δεν βασιζόταν στην αμέριστη αλληλεγγύη πολλών εκπροσώπων του δικαστικού σώματος και των συστημικών ΜΜΕ. Ο εκτροχιασμός της ΕΛ.ΑΣ είναι πολιτικά επικίνδυνος επειδή ακριβώς υποθάλπεται και νομιμοποιείται από δύο άλλους πυλώνες της αστικής δημοκρατίας, τη δικαστική εξουσία και τον Τύπο.

 πηγή: unfollow

ντου ιτ λάϊκ ερτ

Χαρακτηριστικές περιπτώσεις ελληνικών επιχειρήσεων που έχουν μπει στη διαδικασία της "εξυγίανσης" από τον antonis_.

Θα ξανανοίξουν κάποια στιγμή....

με άλλον ιδιοκτήτη, άλλη επωνυμία και ίσως διαφορετικά προϊόντα.

Αλλά θα σφίζουν από φιλελέδικη υγεία!

Ο παλιός μαγαζάτορας, αν σταθεί πολύ κωλόφαρδος, πιθανόν να βρει δουλειά ως υπάλληλος στη νέα "επένδυση". Το ότι από αφεντικό στο μαγαζί του, θα έχει γίνει υπάλληλος κάποιου άλλου, είναι μια ασήμαντη λεπτομέρεια, που δεν θα τον εμποδίσει να γεύεται καθημερινά το νέκταρ της τεράστιας επιτυχίας του μεταρρυθμιστή με το σφουγγάρι.

Και που ξέρεις? Μπορεί ο νέος επενδυτής να είναι πιο νοικοκυραίος (ε antonis_?) από αυτόν, να το εξελίξει σε μια πολυεθνική, και αυτός, να φτάσει να γίνει μέχρι και...μην σας λέω και υπερβολές τώρα.....προϊστάμενος βου!!...

έτοιμος να σκάσει..

αλλά δεν σκάει....

αγορεύει.....

σε απολυμένους

σε θύματα μιας παράνομης επίθεσης από ένα (σχεδόν) Καθεστώς

με την κινητούμπα και τη σακακιά στον ώμο - αλά Παπαμιχαήλ

στην πορεία προστίθεται και κρύο νερό..

κοράκιασε μουγκρίζοντας τις μαλακίες που λέει και το μέγκα 

τόσο καιρό, τα'χει μάθει απ'έξω..

και το άλλο χέρι ελεύθερο να δείχνει...

να επιβάλλεται..

η γυαλούμπα τον βοηθάει στην άμυνα και να επιλέγει που τον συμφέρει να απευθυνθεί..

τους κάνει μάθημα

για το τι είναι η Ελλάδα..

«θα φτάσουμε και στην ΕΡΤ», κοιτώντας συχνά πίσω του - από που θα φύγει..και με ύφος "σας γράφω στις αρχιδάρες μου"

αγενέστατος και λαϊκίζων

 «να είστε σεμνοί και ταπεινοί όταν μου μιλάτε»

με την αυτοπεποίθηση του "πρώτου μάγκα"

αν φέρεις έναν ξένο, που δεν τον ξέρει, να τον ακούσει, θα υποθέσει ότι είναι στέλεχος των greeks neonazi

τώρα που είπα νεοναζί....παρένθεση 

{ο έτσι, που είναι και γραμματέας της νουδού, πούλησε και την τρέλα του πριν μερικούς μήνες, ψηφίζοντας "ωχη" στην άρση ασυλίας του κασιδιάρη

καλό παιδί ο ηλίας...και αντιαριστερός πατριώτης!}

παπαγαλάκι της επίσημης γραμμής

την επαναλαμβάνει και ζητάει να μην τον διακόπτουν

το ενισχύει αυτό χαρακτηρίζοντας ως "μπούρδες" κάτι που ακούει..

με επιχειρήματα, που δεν στέκουν ούτε σε μεθυσμένη παρέα μπαμπουϊνων:

«Δεν κάνατε τα ίδια όταν έπεφτε μαύρο σε ιδιωτικά κανάλια»

από τους ταλιμπάν της ακροδεξιάς παρέας που κατρακυλάει τον τόπο, "με πυγμή και αποφασιστικότητα"

κάποιοι τον/τους ψήφισαν στις πιο κρίσιμες εκλογές της νεώτερης ιστορίας μας, για να σώσει/σουν.(τελεία)

το θέμα είναι τι να σώσουν? 

:)

και εν τέλει τι σώζουν? τι προσπαθούν να σώσουν? 

κορόϊδο.... 

μου θέλησαν να παίξουν και με τον Ελύτη, τρομάρα τους!

 Σαν σήμερα, 15 Ιουνίου 1994 ο Μάνος Χατζιδάκις "έφυγε" από κοντά μας.

Αυτός ο μεγάλος Έλληνας είχε δώσει κάποτε τον ορισμό του "λαϊκού".

"Λαϊκό" είχε πει "δεν είναι αυτό που αρέσει στο λαό, αλλά αυτό που εκφράζει το λαό".

Έχουμε φτάσει σε τέτοιο χάλι δυστυχώς, που μερίδα του πληθυσμού πραγματικά  εκφράζεται από τέτοιους τύπους με τέτοιες συμπεριφορές.

γι'αυτό και δεν αποτελεί παραφωνία στην πολιτική σκηνή

να τον/τους χαίρεστε κοψοχέρηδες και "σύγχρονοι ευρωπαίοι" μου

καμαρώστε τον λεβέντη

ο αυταρχικός καπιταλισμός

ΣΥ­ΝΕ­ΝΤΕΥ­ΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΣΛΟ­ΒΕ­ΝΟ ΦΙ­ΛΟ­ΣΟ­ΦΟ ΣΛΑ­ΒΟΪ ΖΙ­ΖΕ­Κ

Κυριακή, 10 Φεβρουαρίου 2013

Αρι­στε­ρά, νο­μι­μό­τη­τα και η­θι­κή στην ε­πο­χή της πα­γκο­σμιο­ποίη­σης

Τη συνέντευξη πήρε
η Ζωή Γεωργούλα και η Ιωάννα Δρόσου

Μόλις μερικές μέρες πριν τα βασανιστήρια στους εικοσάχρονους συλληφθέντες από την αστυνομία δουν το φως της δημοσιότητας και πάρουν αριθμό στη σειρά κακοποιήσεων πολιτών από την ελληνική αστυνομία, ο σλοβένος φιλόσοφος Σλαβόι Ζίζεκ δημοσίευσε άρθρο στην «Γκάρντιαν», το οποίο μεταφράστηκε και δημοσιεύτηκε στην «Εφημερίδα των Συντακτών», ενάντια στην αποδοχή των βασανιστηρίων στην οποία οδηγούμαστε μέσω της ουδέτερης παρουσίασής τους στον κινηματογράφο, αλλά και συζητώντας ανοιχτά για αυτά. Χωρίς δευτερη σκέψη, λοιπόν, δέχτηκε να μιλήσει στην «Εποχή» και η συζήτηση ζωηρή, αφού ενημερώνεται συνεχώς και ανησυχεί για τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα.

Στην Ελλά­δα σή­με­ρα συλ­λη­φθέ­ντες βα­σα­νί­ζο­νται, α­περ­γοί, α­πλή­ρω­τοι για μή­νες ε­πι­στρα­τεύο­νται, ου­σια­στι­κά με την α­παί­τη­ση να συ­νε­χί­σουν να δου­λεύουν χω­ρίς μι­σθό. Η νο­μι­μό­τη­τα κα­τα­πα­τεί­ται με το πρό­σχη­μα της ε­πι­βο­λής του νό­μου και της τά­ξης. Εί­μα­στε η ε­ξαί­ρε­ση ή έ­να κομ­μά­τι ε­νός με­γα­λύ­τε­ρου σχε­δίου;
Δεν θα πω τα προ­φα­νή. Θα πω μό­νο ό­τι αυ­τό που μου φαί­νε­ται εν­δια­φέ­ρον σε αυ­τό το γε­γο­νός, εί­ναι πώς αυ­τό το εί­δος α­νοι­χτής κα­τα­πά­τη­σης των υ­παρ­χό­ντων νό­μων α­πο­τε­λεί ο­λοέ­να και πε­ρισ­σό­τε­ρο χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό αυ­τών που βρί­σκο­νται στην ε­ξου­σία, και ό­χι μό­νο στην Ελλά­δα. Κρα­τι­κοί μη­χα­νι­σμοί σε ο­λό­κλη­ρο τον κό­σμο δεν υ­πα­κούν στους ί­διους τους τους κα­νό­νες, ώ­στε να μπο­ρέ­σουν να α­να­πα­ραχ­θούν. Κα­τα­πα­τούν τους ί­διους τους τους νό­μους και πα­ράλ­λη­λα ε­φαρ­μό­ζουν μέ­τρα έ­κτα­κτης α­νά­γκης. Δεν υ­πάρ­χει πια το πα­ρα­δο­σια­κό σχή­μα, αυ­τοί που βρί­σκο­νται στην ε­ξου­σία, ο κρα­τι­κός μη­χα­νι­σμός να ε­πι­βάλ­λει βίαια το νό­μο και οι δια­δη­λω­τές να κα­τα­πα­τούν το νό­μο. Όχι, εί­ναι το ί­διο το κρά­τος που ό­λο και πε­ρισ­σό­τε­ρο κα­τα­πα­τά το νό­μο. Ίσως εί­ναι και­ρός για την α­ρι­στε­ρά να ε­γκα­τα­λεί­ψει την «ποιη­τι­κή» της ε­ξέ­γερ­σης και της υ­πέρ­βα­σης και να πει κα­θα­ρά ό­τι σή­με­ρα μό­νο ε­μείς, η α­ρι­στε­ρά, μπο­ρού­με να α­πο­κα­τα­στή­σου­με το νό­μο και την τά­ξη.