ο αυταρχικός καπιταλισμός

ΣΥ­ΝΕ­ΝΤΕΥ­ΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΣΛΟ­ΒΕ­ΝΟ ΦΙ­ΛΟ­ΣΟ­ΦΟ ΣΛΑ­ΒΟΪ ΖΙ­ΖΕ­Κ

Κυριακή, 10 Φεβρουαρίου 2013

Αρι­στε­ρά, νο­μι­μό­τη­τα και η­θι­κή στην ε­πο­χή της πα­γκο­σμιο­ποίη­σης

Τη συνέντευξη πήρε
η Ζωή Γεωργούλα και η Ιωάννα Δρόσου

Μόλις μερικές μέρες πριν τα βασανιστήρια στους εικοσάχρονους συλληφθέντες από την αστυνομία δουν το φως της δημοσιότητας και πάρουν αριθμό στη σειρά κακοποιήσεων πολιτών από την ελληνική αστυνομία, ο σλοβένος φιλόσοφος Σλαβόι Ζίζεκ δημοσίευσε άρθρο στην «Γκάρντιαν», το οποίο μεταφράστηκε και δημοσιεύτηκε στην «Εφημερίδα των Συντακτών», ενάντια στην αποδοχή των βασανιστηρίων στην οποία οδηγούμαστε μέσω της ουδέτερης παρουσίασής τους στον κινηματογράφο, αλλά και συζητώντας ανοιχτά για αυτά. Χωρίς δευτερη σκέψη, λοιπόν, δέχτηκε να μιλήσει στην «Εποχή» και η συζήτηση ζωηρή, αφού ενημερώνεται συνεχώς και ανησυχεί για τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα.

Στην Ελλά­δα σή­με­ρα συλ­λη­φθέ­ντες βα­σα­νί­ζο­νται, α­περ­γοί, α­πλή­ρω­τοι για μή­νες ε­πι­στρα­τεύο­νται, ου­σια­στι­κά με την α­παί­τη­ση να συ­νε­χί­σουν να δου­λεύουν χω­ρίς μι­σθό. Η νο­μι­μό­τη­τα κα­τα­πα­τεί­ται με το πρό­σχη­μα της ε­πι­βο­λής του νό­μου και της τά­ξης. Εί­μα­στε η ε­ξαί­ρε­ση ή έ­να κομ­μά­τι ε­νός με­γα­λύ­τε­ρου σχε­δίου;
Δεν θα πω τα προ­φα­νή. Θα πω μό­νο ό­τι αυ­τό που μου φαί­νε­ται εν­δια­φέ­ρον σε αυ­τό το γε­γο­νός, εί­ναι πώς αυ­τό το εί­δος α­νοι­χτής κα­τα­πά­τη­σης των υ­παρ­χό­ντων νό­μων α­πο­τε­λεί ο­λοέ­να και πε­ρισ­σό­τε­ρο χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό αυ­τών που βρί­σκο­νται στην ε­ξου­σία, και ό­χι μό­νο στην Ελλά­δα. Κρα­τι­κοί μη­χα­νι­σμοί σε ο­λό­κλη­ρο τον κό­σμο δεν υ­πα­κούν στους ί­διους τους τους κα­νό­νες, ώ­στε να μπο­ρέ­σουν να α­να­πα­ραχ­θούν. Κα­τα­πα­τούν τους ί­διους τους τους νό­μους και πα­ράλ­λη­λα ε­φαρ­μό­ζουν μέ­τρα έ­κτα­κτης α­νά­γκης. Δεν υ­πάρ­χει πια το πα­ρα­δο­σια­κό σχή­μα, αυ­τοί που βρί­σκο­νται στην ε­ξου­σία, ο κρα­τι­κός μη­χα­νι­σμός να ε­πι­βάλ­λει βίαια το νό­μο και οι δια­δη­λω­τές να κα­τα­πα­τούν το νό­μο. Όχι, εί­ναι το ί­διο το κρά­τος που ό­λο και πε­ρισ­σό­τε­ρο κα­τα­πα­τά το νό­μο. Ίσως εί­ναι και­ρός για την α­ρι­στε­ρά να ε­γκα­τα­λεί­ψει την «ποιη­τι­κή» της ε­ξέ­γερ­σης και της υ­πέρ­βα­σης και να πει κα­θα­ρά ό­τι σή­με­ρα μό­νο ε­μείς, η α­ρι­στε­ρά, μπο­ρού­με να α­πο­κα­τα­στή­σου­με το νό­μο και την τά­ξη.

Το καμάρι και η αληθινή περηφάνεια.

Το καμάρι της Κέρκυρας

5 Φεβ, ’13

Pitsirikos

Άνετος παρουσιάστηκε ο υπουργός Βασανιστηρίων Νίκος Δένδιας μετά τη δημοσιοποίηση των φωτογραφιών των συλληφθέντων στην Κοζάνη, που κακοποιήθηκαν από τους αστυνομικούς. Ο Νίκος Δένδιας δήλωσε πως έγινε επεξεργασία στις φωτογραφίες, ώστε να μην τρομάξουν πολύ οι γονείς των νεαρών όταν θα τους έβλεπαν στην τηλεόραση και να πέσουν ξεροί μόλις τους δουν από κοντά. 

Ο Νίκος Δένδιας ξεκαθάρισε πως ήταν ναζιστής από μικρός αλλά δεν περίμενε πως θα ερχόταν μια μέρα που θα γινόταν υπουργός μιας ακροδεξιάς κυβέρνησης και θα είχε την ευτυχία να κάνει σε ανθρώπους αυτά που έκανε στις κατσίκες και στα βατράχια στο κωλοχώρι του στην Κέρκυρα.

Σύμφωνα με τον Νίκο Δένδια, οι αστυνομικοί έκαναν photoshop στις φωτογραφίες των συλληφθέντων για να μπορέσουν οι ρουφιάνοι να τους αναγνωρίσουν.

«Είχαν φάει τόσο ξύλο που ήταν αγνώριστοι και δεν μπορούσαν ούτε οι γονείς τους να τους αναγνωρίσουν» δήλωσε χαρούμενος ο Νίκος Δένδιας και τόνισε πως για μια στιγμή σκέφτηκε να δώσει εντολή στους αστυνομικούς να τους τεμαχίσουν και να τους πετάξουν στα σκυλιά –για να μην υπάρχουν αντιδράσεις- αλλά υπάρχει αυτή η ευαίσθητη Λουλού της ΔΗΜΑΡ που είναι πολύ υστερικιά σε θέματα δημοκρατίας και θα ζητούσε να γίνει σταδιακή απαγκίστρωση της κυβέρνησης από τα βασανιστήρια και τις δολοφονίες.

Ο Νίκος Δένδιας αρνήθηκε την κατηγορία πως ακολουθεί τις πρακτικές της χούντας, αφού η χούντα φρόντιζε να μην υπάρχουν σημάδια από βασανιστήρια όταν εμφανίζονταν οι αντιστασιακοί στα δικαστήρια, ενώ η ναζιστική κυβέρνηση Σαμαρά δείχνει την αλήθεια στο λαό, έστω και με photoshop.

Επίσης, ο Δένδιας τόνισε πως η ναζιστική κυβέρνηση Σαμαρά είναι εκλεγμένη και αυτό δείχνει πως οι πολίτες επικροτούν τα βασανιστήρια σε άλλους και χαίρονται που αυτοί δεν έχουν βασανιστεί ακόμα, αν και το περιμένουν με αγωνία επειδή είναι μαζοχιστές.

Σύμφωνα με τον Νίκο Δένδια –που μάλλον έχει ξεχάσει πως στη ζωή υπάρχει και παρακάτω ή σκοπεύει να διαφύγει στο εξωτερικό- τα βασανιστήρια των αστυνομικών στους τέσσερις αναρχικούς που λήστεψαν την τράπεζα θα παραδειγματίσουν και θα αποτρέψουν τους πολίτες, όταν θα αποφασίσουν να κάνουν ντου από παντού στις τράπεζες.

Ο Νίκος Δένδιας αποκάλυψε ακόμα πως το αγαπημένο του τραγούδι είναι εκείνο που λέει «χτυπάνε βράδυ στην ταράτσα τον Ανδρέα» και πως πάντα γούσταρε που χτυπούσαν τον Ανδρέα και ζήλευε που δεν μπορούσε να πάει κι αυτός να του χώσει μια κλωτσιά στο κεφάλι με τη γερμανική του μπότα.

(Οι γονείς των τεσσάρων αναρχικών που βασανίστηκαν από τους αστυνομικούς αλλά δεν έχασαν την αξιοπρέπειά τους να είναι περήφανοι για τα παιδιά τους. Όλοι οι φίλοι μου κι εγώ είμαστε περήφανοι για αυτά τα παιδιά. Περήφανοι είναι όλοι οι Έλληνες. Εκτός από τους δωσίλογους και τους γερμανοτσολιάδες.)

πηγή: pitsirikos

και η ντροπή

image by Anton Semenov

 

Η παραμόρφωση είναι όλη δική μας

Δημοσιεύω μέιλ που έλαβα.

«Λέγομαι Χρήστος Ιωαννίδης. Είμαι καθηγητής στη μέση εκπαίδευση εδώ και 23 χρόνια και υπεύθυνος του περιοδικού "Schooligans" και του μαθητικού φεστιβάλ "Schoolwave". Γνώρισα τον Αντρέα-Δημήτρη Μπουρζούκο για τρία χρόνια (2005-2008). Ήταν μαθητής μου στο Μουσικό Λύκειο Παλλήνης.

Είμαι σοκαρισμένος από την είδηση της εμπλοκής του σε ένοπλη ληστεία. Δεν ξέρω τι τον οδήγησε ως εκεί. Θέλω όμως να μιλήσω για τα τρία χρόνια που τον γνώρισα ως μαθητή αλλά και ως εθελοντή στο περιοδικό.

Ήταν χαρά μου να έχω μέσα στην τάξη παιδιά σαν τον Αντρέα-Δημήτρη. Ήταν ευαίσθητος, ήταν έξυπνος, ήταν ανήσυχος. Όχι, δεν άκουγε heavy metal. Άκουγε ροκ, άκουγε Χατζιδάκι, άκουγε Μότσαρτ. Όχι, δεν ήταν αντικοινωνικός. Ίσα-ίσα ήταν πολύ αγαπητός στους συμμαθητές του. Και φυσικά είχε και αυτός θυμό μέσα του, όπως όλα τα αληθινά παιδιά που ανακαλύπτουν στην εφηβεία τους την απάνθρωπη και υποκριτική κοινωνία στην οποία ζούμε. Όχι, δεν ήταν κακός μαθητής, ήταν πολύ καλός. Μπήκε και αυτός στο πανεπιστήμιο, γράφοντας μία από τις εκθέσεις-κονσέρβες που του ζητάει το σύστημα. Οι γονείς του ήταν δύο αξιοπρεπέστατοι άνθρωποι. Ερχόντουσαν τακτικά στο σχολείο να μάθουν για το παιδί τους. Κάποια στιγμή έμαθα από τον Αντρέα-Δημήτρη ότι ο πατέρας του έμεινε άνεργος. Μου το είπε πικραμένος και θυμωμένος.

Δεν ξέρω πόσες αιτίες θυμού προστέθηκαν από τότε. Μπορώ ίσως να φανταστώ αρκετές απ' αυτές, καθώς ζω κι εγώ μέσα σ' αυτήν την Ελλάδα. Από κει και πέρα, λυπάμαι και ντρέπομαι. Λυπάμαι για τον Αντρέα-Δημήτρη που πίστεψε, καθώς φαίνεται, στη βία σαν απάντηση στη βία του συστήματος. Ντρέπομαι όμως και για την Ελλάδα που οδηγεί παιδιά σαν τον Αντρέα-Δημήτρη σ' αυτό το σημείο. Ντρέπομαι για τους αστυνομικούς που τον βασάνισαν. Ντρέπομαι για τους δημοσιογράφους που ήδη τον καταδίκασαν. Και ντρέπομαι για όλους τους ανυποψίαστους πολίτες που θα τον τσουβαλιάσουν μέσα στο κεφάλι τους σαν έναν "τρομοκράτη" και θα προσπεράσουν το παραμορφωμένο από τα χτυπήματα πρόσωπό του για να πάνε στην επόμενη είδηση. Η παραμόρφωση είναι όλη δική μας».

πηγή: old-boy

o Φωτοσόπιος Δίας και η παραποιημένη "δημοκρατία"

Τα κεφάλια (του Γιώργου Ιωάννου)

Νίκος Σαραντάκος

Εικόνα παρμένη από τη στήλη του Δημοκίδη στη Lifo

Κάτι άλλο είχα σκοπό να ανεβάσω σήμερα, κάτι μικρό κι ανάλαφρο, γιατί το μεγάλο που σχεδίαζα δεν το προλαβαίνω, ύστερα όμως είδα τις φωτοσοπημένες φωτογραφίες των συλληφθέντων για τη ληστεία στο Βελβεντό, που έδωσε στη δημοσιότητα η αστυνομία, με φανερά τα σημάδια του ξυλοδαρμού. Και βλέπω πως δεν ήμουν ο μόνος που σκέφτηκε το ίδιο πράγμα.

Οπότε, ανεβάζω ένα μικρό αλλά όχι ανάλαφρο διήγημα, του αγαπημένου μου Γιώργου Ιωάννου, από τη συλλογή “Η σαρκοφάγος” (1971).

Τα κεφάλια

Μπαίνοντας εκείνο το βράδυ στο δικηγορικό γραφείο του φίλου μου, με χτύπησε μια πολύ βαριά βρώμα. Μέσα, ένας γεροδεμένος μα μεγαλούτσικος στα χρόνια χωρικός κουβέντιαζε ζωηρά μαζί του για κάποια μάλλον κτηματική υπόθεση. Έμοιαζε παλιός πελάτης.

Κάθισα στον προθάλαμο κι άνοιξα την εφημερίδα. Όμως η ανεξήγητη βρώμα ήταν ανυπόφορη. Κοίταξα το ταβάνι, τους τοίχους, μήπως είχε σπάσει καμιά σωλήνα  απ’ αυτές που κατεβάζουν τις βρωμιές, μα δε φαινόταν τίποτε. Όλα λευκά και πεντακάθαρα. Έφτασα στο σημείο να φέρω στη μύτη μου ακόμα και την εφημερίδα, που ήταν ν’ ανοίγει η καρδιά σου, σωστός μπαχτσές: μάχες, τουφεκισμοί, συλλήψεις, προδοσίες, αποκηρύξεις και φυσικά μπόλικες δηλώσεις πολιτικών αρχηγών. Ένα νέο, πάντως μας αφορούσε ιδιαίτερα: μες στη βδομάδα θα περνούσαν απ’ τους κεντρικούς δρόμους μας τους αιχμάλωτους αντάρτες, που λίγες μέρες πριν είχαν βομβαρδίσει την πόλη μας με κανόνι. Προαναγγέλλονταν άγρια αποδοκιμασία.

Καθώς διάβαζα αυτά, τέλειωσε μέσα η ακρόαση κι ο χωρικός βγαίνοντας σήκωσε απ’ τη μισοσκότεινη γωνιά ένα μικρό σακί που είχε εκεί αφημένο. Βρωμοκόπησε ο τόπος. Εδώ λοιπόν ήταν η πηγή της βρωμιάς. Ο φίλος δε βαστάχτηκε, τον ρώτησε για το περιεχόμενο. Κι αυτός με το φυσικότερο ύφος μας είπε: «είναι τα κεφάλια δυο συγχωριανών μου. Τα πηγαίνω στο χωριό να τα στήσουμε στην πλατεία. Θα περάσει όλο το χωριό να τα δει και να τα φτύσει. Θα σας τα έδειχνα, μα είναι τυλιγμένα σε εφημερίδες».

Μόλις γκρεμοτσακίστηκε, ανοίξαμε τα παράθυρα και πήραμε δρόμο. Γυρίζαμε στην παραλία πάνω κάτω σαν τρελοί. Δε μιλάγαμε καθόλου, ούτε καν κοιταζόμασταν. Ύστερα μπήκαμε σε μια ταβέρνα και γίναμε στουπί στο μεθύσι. Κερνούσε ο φίλος απ’ τα λεφτά που είχε εισπράξει προηγουμένως.  Εγώ δεν έβγαζα ακόμα χρήματα, κόντευα όμως. Ήμουν φοιτητής, άνθρωπος του Μέλλοντος, όπως μας ξεγελούσαν διάφοροι σιχαμεροί και τότε. 

πηγή: sarantakos