η Ζωή και τα zombies

Κάψτε την μάγισσα του Σάλεμ

Tιμώ και σέβομαι τον συγκεκριμένο αστυνομικό,

γιατί δεν κρύβει τίποτα,

γιατί και στολή φοράει,

γιατί και τον ασύρματο τον κρατά διαρκώς σε θέση επίκαιρη,

γιατί το λέει ευθέως και συνέχεια,

πως αυτός εντολές εκτελεί. 

Ας φορούσαν στολές και όλα αυτά τα ανθρωπάκια

που εμφανίζονται στις τηλεοράσεις,

που βγαίνουν στα ραδιόφωνα,

που γράφουν σε έντυπα και σάιτ

και ας παραδεχθούν πως κι αυτοί

με τον ασύρματο προέκταση του χεριού τους λειτουργούν

και ας παραδεχθούν πως κι αυτοί

έτσι και μόνο έτσι έμαθαν να δουλεύουν,

εκτελώντας εντολές

άλλοτε πιο ήπιες,

άλλοτε εντελώς χυδαίες όπως τώρα,

σε αυτό τον αδιανόητο κανιβαλισμό,

τον οποίο αν κάποιοι από τον ΣΥΡΙΖΑ ανέχονται 

(αν δεν του κάνουν και πλάτες),

είναι επειδή δεν αντιλαμβάνονται

πως αν σε αυτή τη φάση τους βολεύει

αύριο θα τον βρουν μπροστά τους,

όταν έρθει η δική τους σειρά. 

 Αυτή η μιντιακή λύσσα

κατά της Ζωής Κωνσταντοπούλου

αποτελεί ντροπή για όλους μας.

Το σύμπλεγμα Κανάλια - Μνημονιακά Κόμματα 

ήταν όμως ούτως ή άλλως καταδικασμένο

στη συνείδησή μας.

Ανεξάρτητα από το τι θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ,

από τι θα κληθεί να υπογράψει και τι όχι

από το πώς θα το ονοματίσει και πώς όχι,

από το αν θα γίνει κι αυτός μνημονιακό κόμμα ή όχι,

ας προσέξει πάρα πολύ καλά,

μην γίνει συνεργός σε αυτού του είδους τη χυδαιότητα.

Ας λύσει τις εσωκομματικές του διαφορές

με όποιο τρόπο θέλει,

αλλά αν δεν είναι απέναντι σε όλο αυτό το σύμπλεγμα,

όπου οι καναλάρχες δίνουν εντολές από τον ασύρματο

 στον Θεοδωράκη να πει για γκεστάπο

και στον κάθε άνκορμαν και στην κάθε ανκορέσσα

να χάνουν κάθε είδους πρόσχημα

στο τί ξερνάνε και πώς το ξερνάνε,

τότε είτε καταφέρουν είτε δεν καταφέρουν

να κάψουν τη συγκεκριμένη μάγισσα στο Σάλεμ,

η αξιακή ήττα του ΣΥΡΙΖΑ θα είναι μεγαλύτερη 

και από τον πιο ανέντιμο τυχόν συμβιβασμό με τους δανειστές.

πηγή: old-boy

το τέλος των προσχημάτων

Ελβιέλες πάνω απ' τη Γάζα

Για κάθε δέκα καθεστωτικούς δημοσιολογούντες που θα αγανακτήσουν και θα καταγγείλουν μούντζες προς τη Βουλή ή συνθήματα που την αποκαλούν μπουρδέλο,

δεν θα βρεθεί ούτε μισός να αγανακτήσει και να καταγγείλει τη χρησιμοποίησή της από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ ως αληθινό μπουρδέλο.

Για κάθε δέκα καθεστωτικούς δημοσιολογούντες που θα καταδικάσουν τη βία από οπουδήποτε κι αν προέρχεται και θα ζητήσουν να αφεθούν στην άκρη συμψηφισμοί και «ναι μεν αλλά»,

δεν θα βρεθεί ούτε μισός να σοκαριστεί με την από αέρος σφαγή στη Γάζα.

Για κάθε δέκα αμερόληπτους κι αντικειμενικούς αθλητικογράφους που θα καταγγέλλουν διαρκώς αηδιασμένοι τη σαπίλα του ελληνικού ποδοσφαίρου,

δεν θα βρεθεί ούτε μισός να ψελλίσει το όνομα Βαγγέλης Μαρινάκης.

Έχουμε φύγει για τα καλά από την εποχή της τήρησης των προσχημάτων, τώρα το να τηρείς τα προσχήματα είναι ένδειξη αδυναμίας κι ηττοπάθειας, τώρα όλα πρέπει να συνεχίσουν να γίνονται ολοένα και πιο απροκάλυπτα, ολοένα και πιο ωμά, ολοένα και πιο πειστικά πως όχι μόνο θα συνεχίσουν να σε λιώνουν για να ολοκληρώσουν την ατζέντα τους, αλλά θα απολαμβάνουν κιόλας τη διαδικασία.

πηγή: old-boy

δυστοπία

Επιστημονικό επίπεδο μεσαίωνα - πολιτικό επίπεδο χούντας

 

Πέμπτη, Οκτωβρίου 24, 2013

Όχι, δεν ζούμε σε καμία δυστοπία, όταν

η αστυνομία στο πλαίσιο δικαστικής έρευνας κάνει έφοδο ψάχνοντας για ναρκωτικά στα γραφεία των Γιατρών του Κόσμου.

Όχι, δεν ζούμε σε καμία δυστοπία, όταν

η αστυνομία στο πλαίσιο δικαστικής έρευνας κάνει έφοδο ψάχνοντας για ναρκωτικά στο Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού.

Όχι, δεν ζούμε σε καμία δυστοπία, όταν απομαγνητοφωνημένα κείμενα ολόκληρων τηλεφωνικών συνεντεύξεων και συνδιαλέξεων με δημοσιογράφους ελληνικών και ξένων ΜΜΕ περιλαμβάνει η δικογραφία για τη σύσταση εγκληματικής οργάνωσης στις Σκουριές. Οι συνεντεύξεις που δίνονται τηλεφωνικά σε δημοσιογράφους που καλούν τα -κατά την Αστυνομία- μέλη της εγκληματικής οργάνωσης για να ενημερωθούν για τις εξελίξεις, αποτελούν και αυτές ενοχοποιητικό υλικό.

---

Αντιγράφω το στάτους ενός φεϊσμπουκικού φίλου (κι αν τυχόν παρεξηγηθεί ο υπουργούλης και θελήσει να κυνηγήσει δικαστικά κανένα, τότε δεν είναι κανενός φίλου κι έτσι τα λέω και δικό μου είναι):

«Τα πρωινά τις Παρασκευές πηγαινω στο Μητροπολιτικο Κοινωνικο Ιατρειο Ελληνικού οπου κανω εθελοντικη εργασια ως ... (και τα πρωινά τις Τρίτες πηγαινω στην ... ως αμισθος επιστημονικος συνεργατης στην προπτυχιακη κλινικη της ..., αφου πιο πριν περάσω μια βολτα πρωι πρωι απο το κυλικείο και πετάξω στον κάδο ολες τις Athens Voice που μολις έχουνε φέρει, καταπληκτικη αισθηση αν δεν το εχετε κανει καντε το). Μιας και δεν σας ειχα αναφερει το εβδομαδιαίο ωρολόγιο μου πρόγραμμα.

Tο Ιατρείο αυτό είναι μια κοινωνική δομή αλληλεγγύης με τεράστια σημασία εν καιρώ κρίσης που στηριζει τους μη προνομιούχους και με ακόμα πιο τεράστια σημασία σε ενδεχόμενη Κυβέρνηση της Αριστεράς, ειδικά τον πρώτο καιρό ανασύνταξης του χάους στο οποίο μας εχουνε φτάσει.

Θα μπορούσε κάποιος να πει λοιπόν οτι η τωρινή κυβέρνηση φοβάται πλέον ακόμα και την αλληλεγγύη προς όλους (ενω τα μοιράσματα σε άρειους απο τους χρυσαυγίτες ήταν μια χαρά) και γι αυτο μπούκαρε σήμερα στο Ιατρειο με τους μπάτσους (λογω ΑΝΩΝΥΜΗΣ καταγγελίας για ναρκωτικά, ναι οτι οι γιατροι δινουν ναρκωτικά σε ναρκομανείς, επιστημονικο επιπεδο μεσαίωνα, πολιτικό επίπεδο χούντας).

Δεν είναι καν αυτό παιδιά. Ειναι τόσο ηλίθιοι και επικίνδυνοι που ο Υπουργός Υγείας Αδωνης Γεωργιαδης (φανταζοσασταν ποτε 4-5 χρονια πριν οτι θα λεγατε μαζι αυτες τις 4 λεξεις? ουτε εγω) αποφάσισε να κανει ντου επειδη την Δευτέρα στον Χατζηνικολαου στριμωχτηκε απο μια ερωτηση Γιατρου του Μητροπολιτικού Ιατρείου. Σου λέει ετσι είσαι, τσάκω ενα ντου τωρα να μαθεις να εισαι σούζα στον υπουργούλη

Τακτικές μαφίας, τακτικές ρεβανσισμού, όμοιο με αυτόν που ανερυθρίαστα παραδεχτηκε ο Αδωνης οταν κλείνανε την ΕΡΤ (δεν μας φερόσασταν καλά, μας κρίνατε παραπανω απο οσο επιτρέπουμε, τωρα σας κλεινουμε ας προσέχατε) - ειχα ποσταρει τοτε και σχετικό βιντεάκι, για οποιον το επιθυμεί.

Και αυτό που ακούω συχνά να λέγεται αν δεν ήταν τόσο αστείοι θα ήταν επικίνδυνοι ή αν δεν ήταν τόσο επικίνδυνοι θα ηταν αστείοι...

Ε δεν είναι πια αστείο.

Να τελειώνουμε με αυτούς οσο το δυνατόν συντομότερα». 

πηγή: old-boy

εξαθλιωνόμαστε (με την καλή έννοια)

Bernardine Dohrn από τους Weather Underground

image@gifmovie

Ησύχως

Ο Ανδρέας Ράπτης εκ μέρους του Popaganda μου ζήτησε αν θέλω να απαντήσω στο πλαίσιο γενικοτερης συζήτησης με θέμα: «Το ερώτημα είναι: H βία είναι συστατικό κομμάτι κάθε κοινωνίας;Υπάρχει καλή εκδοχή της βίας; Κι αν ναι, πως θα την ορίζατε;».

---

Πώς ακριβώς ορίζεται η ατζέντα της δημόσιας συζήτησης;  Ποιός ακριβώς αποφάσισε να συζητάμε ad nauseam για το θέμα της βίας και δη με αυστηρά προδιατυπωμένους τους όρους της συζήτησης; Και πότε ακριβώς θα μας επιτραπεί να αλλάξουμε επιτέλους σελίδα; Αυτά για τα οποία μιλάμε στο δημόσιο διάλογο συνδέονται άρρηκτα με εκείνα για τα οποία σιωπούμε. Και κυρίαρχος του παιχνιδιού είναι εκείνος που καταφέρνει να παρασύρει τους άλλους στο να μιλούν διαρκώς για το ένα θέμα και σπανίως έως ποτέ για το άλλο.

Ας φανταστούμε π.χ. ότι όλον αυτόν τον καιρό δεν θα καλούμασταν να καταδικάσουμε τη βία, αλλά τη φτώχεια από οπουδήποτε κι αν προέρχεται. Να την καταδικάζαμε δηλαδή ακόμα κι αν προέρχεται από σχέδια δημοσιονομικής εξυγίανσης. Καταδικάζεις κύριε υπουργέ ή κύριε οικονομικέ παράγοντα ή κύριε τηλεοπτικέ δημοσιογράφε την εξαθλίωση που προέρχεται από τις μνημονιακές μεταρρυθμίσεις;

Ας φανταστούμε π.χ. ότι θα καλούμασταν όλον αυτόν τον καιρό να ξεκαθαρίσουμε όχι αν υπάρχει καλή ή κακή βία, αλλά αν υπάρχει καλή ή κακή γιγάντωση της ανεργίας, καλοί ή κακοί μισθοί πείνας, καλή ή κακή μετανάστευση, καλές ή κακές αυτοκτονίες, καλή ή κακή συρρίκνωση του κράτους προνοίας. Γιατί δεν αποτελεί η βία την μόνη δυσάρεστη και αποδοκιμαστέα κατάσταση στη ζωή. Μας διευκρινίζουν όμως πως οι θυσίες που κάνουμε ως πολίτες είναι «επώδυνες αλλά αναγκαίες». Τότε γιατί κατ΄αντιστοιχία να μην είναι και η βία επώδυνη αλλά αναγκαία;  Κι αν το τελικό επιχείρημα για να δικαιολογηθούν οι πολιτικές αποφάσεις που λαμβάνονται είναι το ότι «δεν υπάρχουν λεφτόδεντρα» τα οποία θα έλυναν τα προβλήματα, με ποιά λογική ζητούν να υπάρχουν και ζενόδεντρα ή αταραχόδεντρα ή στωικόδεντρα, που παράγουν καρπούς που σε κάνουν να αποδέχεσαι πειθήνια το να χάνεις τα πάντα μέσα από τα χέρια σου;

Το θέμα της βίας, με το ήθος, τον τρόπο και την ένταση που τέθηκε, τέθηκε εξ αρχής για να πει πως και η παραμικρή αντίδραση κατά του Θεόδωρου Πάγκαλου είναι βία, ανομία, κατάλυση της δημοκρατίας και το όγδοο έως το ογδοηκοστό όγδοο θανάσιμο αμάρτημα. Όλη η κουβέντα στήθηκε για  να δικαιούται η χυδαιότητα του Θεόδωρου Πάγκαλου να συνεχίσει να περιφέρεται αγιουχάιστη στις ταβέρνες, ακόμα κι όταν η κοινωνία δίπλα του συντρίβεται. Προσωπικά λοιπόν θεωρώ ότι το αντίθετο συμβαίνει, ότι δηλαδή ο Θεόδωρος Πάγκαλος ή ο  Άρης Πορτοσάλτε ή ο Γιάννης Πρετεντέρης ή ο Θέμος Αναστασιάδης ή πολλοί άλλοι παρόμοιοί τους δεν έχουν φτυστεί και γιαουρτωθεί επαρκώς. Και αυτό, ναι, το καταδικάζω απερίφραστα ως δείγμα αγελαδοποίησης ενός λαού. Και επίσης, ναι, μεταξύ του γιαουρτιού και της σωματικής βλάβης υπάρχει χαώδης απόσταση, καθώς το επιχείρημα κατ’ εμέ πάει ακριβώς αντίστροφα: όποιος τα εξισώνει, τα εξισώνει εκ του εντελώς πονηρού.

Το θέμα της βίας, με το ήθος, τον τρόπο και την ένταση που συζητείται τα τελευταία χρόνια, είναι ένα ψευδοθέμα. Δεν προσπαθεί να ερμηνεύσει ένα ευρύ κοινωνικό φαινόμενο, αλλά προσπαθεί πάση θυσία να προλάβει την γέννηση κι εξάπλωσή του, ώστε να εσωτερικευθεί η υπόρρητη προσταγή: εξαθλιωθείτε ησύχως.

πηγή: old-boy

οι δράστες αποθρασύνονται

image@gifmovie

Ντροπή σας από ένα σημείο και ύστερα

Όπου δεν υπάρχει αντίδραση, υπάρχει δράση. Και όσο περισσότερο υποχωρεί ο ένας παίκτης τόσο περισσότερο προωθημένες θα γίνονται οι θέσεις του αντιπάλου.

Aυτά τα «Αρχίζει και καταντάει και λίγο κουραστικό αυτό»,

αυτά τα «Ντροπή σας από ένα σημείο και ύστερα»,

αυτά τα «Σας βαρεθήκαμε»,

αυτά τα «Έπρεπε να σας απολύσουμε για να καταλάβετε τι εστί βερύκοκο»,

όλα αυτά δηλαδή που δεν θα μπορούσαν ποτέ να λεχθούν όχι μόνο επί μεταπολίτευσης, αλλά ακόμα και τα πρώτα μνημονιακά χρόνια,

όλα αυτά δηλαδή που ακούγονται σήμερα, είναι απλώς ένα ακόμη σκαλοπάτι προς τα ακόμη πιο ακραία λόγια που θα ακουστούν και τις ακόμη πιο ακραίες πολιτικές που θα εφαρμοστούν,
είναι όλα αυτά που ακούγονται σήμερα επειδή ο ένας παίκτης τα πήρε σταδιακά από το στόμα του αντιπάλου και η ντροπή άλλαξε στρατόπεδο.

Έτσι, δεν χρειάζεται πια να υποκρίνεται ο υπουργός πως ντρέπεται και λυπάται και κάνει ό,τι κάνει με πόνο ψυχής.

Τώρα σου λέει εσένα να ντρέπεσαι.

Τώρα σου λέει πως εσύ είσαι αυτός που τον κούρασες πια.

Τώρα σου λέει πως εκείνος είναι που βαρέθηκε εσένα.

Τώρα σου λέει πως κανονικά έπρεπε να δεις τη γλύκα,
αφού πάντα υπάρχει κάτι χειρότερο που μπορεί να σου κάνει.

Ωστόσο όπως ο ίδιος ο υπουργός θα πει, δεν πρόκειται στην πραγματικότητα για κάποια σχέση μεταξύ αντιπάλων, αλλά για μια αυθεντική σχέση εκπροσώπησης: «Ο λαός αποφάσισε, εξέλεξε εμάς και εφαρμόζουμε το σχέδιο». Και το σχέδιο θα συνεχίσει να εφαρμόζεται στο όνομα της δημοκρατίας, στο όνομα της λαϊκής απόφασης κι εκλογής, στο όνομα τελικά της μη λαϊκής αντίδρασης, επικυρωμένο τελικά από την απάθεια και την ολική ψυχική παράδοση. 

Όταν φεύγει ο φόβος της αντίδρασης, έρχεται νομοτελειακά η αποθράσυνση της δράσης.
Καταδικάσαμε την αντίδραση από οπουδήποτε κι αν προέρχεται και οποιαδήποτε μορφή κι αν έπαιρνε, ας γευθούμε λοιπόν τώρα την βερυκοκένια γεύση της δράσης.

πηγή: old-boy

αποκτηνωνόμαστε

Το ατύχημα 

Αν η Σαντορίνη είχε πάθει μπλακ άουτ μέσα Αυγούστου εξαιτίας της ΓΕΝΟΠ ή του ΠΑΜΕ, το γεγονός θα παρουσιαζόταν ως περίπου εσχάτη προδοσία και θα κατοικούσε στα στόματά τους τα επόμενα πέντε χρόνια σερί ως το πλέον καταλυτικό επιχείρημα: εκείνο το καλοκαίρι που χτυπήθηκε στη ρίζα του ο τουρισμός μας. Τώρα δεν τρέχει μία. Όσο κερδίζουν τον επικοινωνιακό πόλεμο θα κερδίζουν γενικά, και ας έχει φτάσει η αληθινή ζωή στο σημείο που έχει φτάσει.

Και το σημείο που έχει φτάσει, είναι να χάνει ένα παιδί 18 - 19 ετών τη ζωή του επειδή δεν είχε εισιτήριο στο τρόλεϊ. Ατύχημα; Ναι, ατύχημα. Προφανώς και αν ήξερε ότι θα σκοτωνόταν δεν θα πήδαγε. Αλλά ατύχημα που προκλήθηκε μέσα σε ένα συγκεκριμένο οικονομικό περιβάλλον, μέσα σε μια συγκεκριμένη εφαρμοζόμενη οικονομική ιδεολογία και μέσα σε μια συγκεκριμένη κουλτούρα ολοένα αυξανόμενης αυταρχικότητας.

Αποκτηνωνόμαστε. Οι ισχυρότεροι θα επιζήσουν. Χώρος για λαθρεπιβάτες δεν υπάρχει. 

πηγή: old-boy

νά εξάγομεν καί ολίγον γύψον, διά νά σώσομεν τήν Ευρώπην

Γκάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι 

Το ένα άκρο ομνύει μέσα στη Βουλή δια του κοινοβουλευτικού του εκπροσώπου στα «γραπτά της νιότης του», σύμφωνα με τα οποία «στις καρδιές μας φουντώνει η πίστη στα λόγια του Φύρερ», το άλλο άκρο διδάσκει στις τάξεις των σχολείων στα παιδιά μας, in their younger and more vulnerable years, Χατζιδάκι. «Ακούστε την ιστορία του Κεμαλίδη, ενός νεαρού οπλίτη της Σπάρτης, απόγονου του Λιονάιντας του στεριανού, που νόμισε ότι μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, αλλά πικρές οι βουλές του Δία και σκοτεινές οι ψυχές των βαρβάρων». Δηλαδή πόσο θα μας χαλούσε να ήταν κάπως έτσι; Δηλαδή πόσο κακό θα ήταν να τραγουδούν οι Έλληνες για τους Έλληνες; Όχι όμως. Έπρεπε να τραγουδούν για πρίγκιπες της Ανατολής και τον Τίγρη και τον Ευφράτη. Λες κι εδώ δεν έχουμε αξιοτραγούδιστα ποτάμια. Ε, αρκετά. Ο λαός είπε εκλογικά και συνεχίζει να λέει δημοσκοπικά ακόμη βροντωδέστερα το «αρκετά» του. Γιατί είναι ακριβώς το μέχρι πρότινος ηγεμονικό πολιτιστικά και ιδεολογικά άκρο που οδήγησε τώρα στην ανάδυση του άλλου. Αν δεν υπήρχαν αυτές οι υπερβολές, αν δεν υπήρχε αυτή η παλαβή κουλτουριαρίλα, αν οι Χατζιδάκιδες και οι Γκάτσοι δεν είχαν υπάρξει οι δολοφόνοι της πατριωτικής μας ψυχής, αν δεν υπήρχε αυτή η ακραία δράση, δεν θα είχε γεννηθεί η κατανοητά ακραία αντίδραση. Όταν όμως μεγαλώνεις με τον Γκάτσο στα χείλια σου, η απόσταση για να αποκαλέσουν τα ίδια αυτά χείλια τον αστυνόμο «μπάτσο» είναι ένας δίφθογγος δρόμος. Θα άξιζε να έρχονταν κάποτε στην εξουσία οι συριζαίοι μόνο και μόνο για να δούμε ποιοί θα προφύλασσαν τις πόλεις μας και τις «αρχές της κοινής μας ζωής» από τους πάσης λογής κουκουλοφόρους. Διμοιρίες Γκάτσων που θα απήγγελαν τραγουδάκια ώστε ο κόσμος να πλαντάξει στα δάκρυα με όσο Μaalox κι αν είχε αλειφθεί;

Ό,τι κι αν λένε οι λαπάδες, Κεμάλ, ο κόσμος αυτός αλλάζει διαρκώς. Και πηγαίνει μάλιστα προς δύο αντίθετες κατευθύνσεις. Εξίσου ακραίες. Εξίσου επικίνδυνες. Στην Γαλλία οι ομοφυλόφιλοι άρχισαν να παντρεύονται μεταξύ τους και τους επιτρέπουν πλέον και να υιοθετούν. Στην Τουρκία από την άλλη κοντεύουν να απαγορέψουν το αλκοόλ και τα φιλιά σε δημόσιους χώρους. Και η μεγάλη πρόκληση για την κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου – Κουβέλη είναι, όπως ύψωσε το ανάστημά της απέναντι στα δύο ελληνικά άκρα, να το υψώσει και απέναντι στα δύο παγκόσμια άκρα. Οφείλει να σταθεί αποφασιστικά ανάμεσα στο άκρο του παρά φύσιν γάμου που ανατρέπει όλα τα ιερά και όσια από την μία και το άκρο του επελαύνοντος ισλαμισμού από την άλλη. Οφείλει να σταθεί ανάμεσα στο άκρο μιας Ευρώπης της ακολασίας και στο άκρο ενός Ισλάμ που προσπαθεί να επιβάλλει τη σαρία στην Ευρώπη δια του δούρειου μεταναστευτικού ίππου. Η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου – Κουβέλη πρέπει, εκμεταλλευόμενη το πολιτικό κεφάλαιο που απέκτησε, οδηγώντας τη χώρα πέραν από κάθε προσδοκία από το Grexit στο Greekovery και ξεπερνώντας ακόμη και τα λάθη του ΔΝΤ, να μπει μπροστάρισσα στο όνομα μιας χριστιανικά ετεροφυλόφιλης Ευρώπης. Ναι, την ψηφίσαμε για να κρατήσει την Ελλάδα στην Ευρώπη, αλλά τώρα πρέπει να ηγηθεί μιας προσπάθειας να κρατηθεί η Ευρώπη στην Ευρώπη, να μη δολοφονηθεί η δική της ψυχή από τους δικούς της Χατζιδάκιδες.

Στην ολόσωμη φωτογραφία του σαραντάχρονου παιδόφιλου που έδωσε στη δημοσιότητα η αστυνομία, ένα άσπρο παραλληλόγραμμο φίλτρο καλύπτει τη στάμπα του τι σερτ. Είναι εντελώς συγκινητική αυτή η ευαισθησία να μην φανεί η στάμπα και δυσφημιστεί εξ αντανακλάσεως η άλφα ή η βήτα φίρμα. Είναι τεκμήριο ενός βαθέματος και πλατέματος της δημοκρατίας στον τομέα της προστασίας των προσωπικών δεδομένων των εταιριών ένδυσης, ενός βαθέματος και πλατέματος περισσότερο σουρεαλιστικού παρά εφιαλτικού, περισσότερο ΓΑΠικού παρά οργουελικού. Πράγματι οι στάμπες δεν φταίνε σε τίποτα. Φταίνε όμως τα τραγούδια μιας ακραίας κουλτούρας, που είχαν σαν στάμπες τη ζωή μας σημαδέψει με το λάθος συμπέρασμα: θα περάσει και θα παραπεράσει ο φασισμός. 

(Κείμενο γραμμένο για την Ελευθεροτυπία) 

πηγή: old-boy 

"όλοι χαζοί, μπορούμε!"

Ο καθένας μόνος του

Πέμπτη, Μαΐου 09, 2013 

Πηγαίνουμε με τα χίλια όσο δεξιότερα γίνεται. Η έλλειψη αντίδρασης, ή έστω η σάρωση αυτής της αντίδρασης, όταν και όπου εκδηλώθηκε, δια της αστυνομικής καταστολής, τους κάνει να συνεχίζουν να προωθούν τις θέσεις τους ολοένα και πιο ΄κει. Έχουμε και λέμε λοιπόν. Οι καθηγητές σκέφτονται να πάνε σε απεργία στις πανελλαδικές. Ο ΣΥΡΙΖΑ με τη σειρά του σκέφτεται τι θέση θα πάρει. Βλέπει ότι η λατρεμένη κοινή γνώμη, ο πολυφίλητος ελληνικός λαός, δε θέλει απεργίες. Όχι στην ομηρεία των παιδιών μας. Για αυτό κωλυσιεργεί. 

But still:

Από το Γραφείο Τύπου της Νέας Δημοκρατίας, σχετικά με τις δηλώσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ (π.χ. Γ. Μηλιός, Τ. Κουράκης και Τ. Χριστοδουλοπούλου) για τις κινητοποιήσεις της ΟΛΜΕ, κατά τη διάρκεια των Πανελλαδικών Εξετάσεων, εκδόθηκε η ακόλουθη ανακοίνωση:

«Για μία ακόμη φορά, ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει το πραγματικό του πρόσωπο. Ενθαρρύνοντας τις απεργιακές κινητοποιήσεις των καθηγητών, την ώρα των Πανελλαδικών Εξετάσεων, παίζει κομματικά παιχνίδια σε βάρος εκατοντάδων χιλιάδων μαθητών και των οικογενειών τους. Στρέφεται ευθέως, ανεύθυνα και αδίστακτα, εναντίον του κοινωνικού συνόλου. Ο κ. Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι υπόλογοι σε όλον τον Ελληνικό λαό, εάν επιμείνουν σε ακρότητες»

Ανακεφαλαιώνουμε. Ένας κλάδος σκέφτεται να απεργήσει. Η κυβέρνηση διευκρινίζει δια των επίσημων φερεφώνων της, πως την στιγμή που θα ανακοινωθεί η απεργία μέσα στις πανελλαδικές, την επόμενη έχει επιστρατεύσει τα καθηγητάκια. Η αξιωματική αντιπολίτευση σε όλο αυτό ψάχνεται, γιατί δεν θέλει να νομίσει ο κόσμος πως πάει κόντρα στα θέλω του. Παρά ταύτα η ΝΔ χαρακτηρίζει το ενδεχόμενο υποστήριξης μιας απεργίας ως και ευθεία και ανεύθυνη και αδίστακτη -ναι, και αδίστακτη- ενέργεια κατά του κοινωνικού συνόλου. Και να και η μαγική λέξη ακρότητα. Να το πάλι το άκρο. Μέσα Μαίου του 2013 ακρότητα χαρακτηρίζεται όχι η άμεση επιστράτευση, αλλά το ενδεχόμενο υποστήριξης μιας απεργίας, ακρότητα χαρακτηρίζεται η υποστήριξη ενός συνταγματικού δικαιώματος και όχι η de facto εξαϋλωσή του. 

Οι λιμενεργάτες δεν πρέπει να απεργούν το καλοκαίρι. Οι φύλακες των μουσείων δεν μπορούν να απεργούν την τουριστική περίοδο. Οι οδοκαθαριστές και οι αστυνομικοί δεν πρέπει να απεργούν γενικώς. Οι καθηγητές δεν πρέπει να απεργούν στην αρχή, το μέσο ή τος τέλος της σχολικής χρονιάς και σίγουρα όχι στις εξετάσεις. Οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας δεν μπορούν να απεργούν τα Χριστούγεννα ή το Πάσχα γιατί ενοχλούν τους ντόπιους αλλά ούτε και το καλοκαίρι γιατί ενοχλούν τους τουρίστες.

Δεν χρειάστηκε να τελειώσει και τις απεργίες η συγκυβέρνηση. Τις τελείωσε πρώτος ο αγανακτισμένος ελληνικός λαός. Δεν χρειάστηκε η επιστράτευση της αγανάκτησής του. Την είχε από μόνος του. Ναι, αυτή του η αγανάκτηση κρατά ακόμα. Κανένας γαμημένος κλάδος να μην πάρει τίποτα. Όλοι μαζί κάτω και πιο κάτω και πιο κάτω. Αυτό είναι το μόνο «όλοι μαζί» που μας έμεινε. Γιατί κατά τ' άλλα ο καθένας μόνος του, ο καθένας όμηρος της ολοκληρωτικής του παράδοσης στο ταξίδι προς το εργασιακό, οικονομικό, κοινωνικό, πολιτειακό προς τα πίσω.

 

πηγή: old-boy

τρεις δεκάδες

Σ' ένα καρέ τυφλών

Τρίτη, Απριλίου 09, 2013

Άκουγα τον Πρετεντέρη να επαινεί χθες βράδυ τον εαυτό του κι αναρωτήθηκα αν τα πιστεύει αυτά που λέει ή όχι. Κατέληξα πως άλλοι μπορεί να κοροϊδεύουν τον εαυτό τους, αλλά αυτός όχι. Είναι εξόχως συμβολικό πως το εμετικό του άρθρο δημοσιεύτηκε ελάχιστες μέρες μετά την παρουσίαση του βιβλίου του, στην οποία παρέστη σύσσωμη -σύσσωμη όμως- η κορυφή της οικονομικής και πολιτικής πυραμίδας. Δεν έχει υπάρξει διαχρονικότερο βαποράκι του συστημικού μίσους από τον Γιάννη Πρετεντέρη, κι όμως ήταν όλοι εκεί για να αποτίσουν τιμές. Σε ανταπόδοση έγραψε το άρθρο - καθρέφτη, όχι μόνο του ίδιου, αλλά τελικά και αυτής ακριβώς της κορυφής.

Τέσσερεις επιφανείς χρυσαυγίτες, κι ο Τράγκας δίπλα τους πέντε. Έχουμε μπει για τα καλά στην δεύτερη φάση του μνημονίου, όπου τα καθ' όλη τη διάρκεια της πρώτης φάσης φαινομενικά ακλόνητα ιδεολογικά χαρακτηριστικά, έχουν δώσει τη θέση τους σε προχαοτικά συμπτώματα. Όπως ακριβώς λοιπόν σήμερα ενώνουν την Εθνική με την Εurobank κι αύριο την ξε-ενώνουν, έτσι κι ο Σκάι δίνει εκπομπή στον Τράγκα, γιατί κατάλαβε πως τα καλά επικοινωνιακά χρόνια του Μπάμπη Παπαδημητρίου και του Ανδρέα Λοβέρδου πέρασαν, γιατί κατάλαβε πως όταν τελειώνουν τα αποθέματα μεταρρυθμιστικής ανόρθωσης που μπορείς να πουλήσεις, πρέπει η εποχή των χαλασμάτων που πέφτουν σαν το χαλάζι να μην σε βρει εντελώς απροετοίμαστο. Οι τράπεζες ετοιμάζονται να περάσουν σε γερμανικά χέρια, οπότε σε μια επιχείρηση αντίπραξης παίρνουμε το ναζισμό στα δικά μας ελληνικά χέρια, μέσω του Ταμείου Νεοναζιστικής Σταθερότητας.

Ο Δημήτρης Μελισσανίδης όπως είναι γνωστό τοις πάσι δεν έχει καμία σχέση με την Αegean, κάνει λοιπόν αγωγή και ζητάει μισό εκατομμυριάκι από τον Λευτέρη Χαραλαμπόπουλο, ο οποίος περνά τα βράδια του δεχόμενος απειλές από αγνώστους.

Εγώ πάλι, που δεν τολμά να με απειλήσει κανείς, γιατί ξέρει πως το επόμενο πρωί θα τον τσιμεντώσω, περνώ τα βράδια μου βλέποντας ταινιούλες, σειρούλες, ντοκιμαντεράκια, όπως αυτό εδώ για τον Κιούμπρικ, στο οποίο σε μια φάση (στο 48:20 για την ακρίβεια), ο Άρθουρ Κλαρκ λέει, πως πίσω από τον καθένα μας στέκονται τριάντα φαντάσματα, αφού αυτή είναι η αναλογία μεταξύ των ανθρώπων που έζησαν στο παρελθόν και των ανθρώπων που ζουν τώρα. Η φράση είναι απόσπασμα από το «2001». Ωραία πρόζα: "Behind every man now alive stand thirty ghosts, for that is the ratio by which the dead outnumber the living". Από όταν το έγραψε η αναλογία θα έχει αλλάξει ελαφρώς, πάντως κάπου εκεί γύρω θα είναι. Τρεις δεκάδες νεκροί νοματαίοι πίσω μου. Τους πιάνω κουβέντα. Τους ρωτάω για τον μεσαίωνα, την αρχαιότητα, τη βιομηχανική επανάσταση, για τότε που ζούσαν σε σπηλιές. Ο καθένας τους έχει να μου διηγηθεί κάτι ενδιαφέρον. Εγώ τους λέω για γκρίζα μαλλιά και μπλε κάρτες, τους μιλάω για την αφρικανική σκόνη που έκρυβε τον όμορφο ελληνικό ουρανό μας, τον υπέροχο ελληνικό μας ήλιο. Μου απαντούν πως όταν έρθει η Χρυσή Αυγή στα πράγματα η σκόνη θα φύγει φοβισμένη από μόνη της και δεν θα χρειαστεί καν να τη διώξει η νέα κυβέρνηση. Πως από τη Ζωή μπορεί κανείς να γλιτώσει, όπως κι από τον Κασιδιάρη, αλλά από τη Ζωή Κασιδιάρη κανείς. Ο Φώτης Κουβέλης χειροκροτά νηφάλια κι ο Σπύρος Λυκούδης εξηγεί πως η Ελλάδα δεν παράγει τίποτα και πως οι Έλληνες ζεσταίνονται με το πετρέλαιο των ξένων. 

Ολοένα και συχνότερα πλέον, ένας αόρατος τοίχος ματαιότητας ορθώνεται μπροστά σε ποστάκια που δεν βρίσκουν το λόγο να γραφτούν, αλλά αφού η σκόνη έφυγε και βγήκε ο ήλιος, τα ποστ διαπασών.

πηγή: old-boy

κανονικά

Καθόταν, κοιτούσε και κατέγραφε

Δούλευε κανονικά, με ωράριο, σε μεγάλη εταιρία, και ήταν επιφορτισμένος με το καθήκον να κάθεται στο γραφείο δίπλα στο μεγάλο παράθυρο, να κοιτάζει προς τα έξω και να σημειώνει πότε ο ουρανός πάνω από τα κεντρικά της εταιρίας ήταν εντελώς ηλιόλουστος, πότε μαζεύονταν σύννεφα, σε τι ποσοστό κάλυπταν τον ήλιο και για πόση ώρα, πότε ακριβώς ξεκίναγε και πότε ακριβώς τελείωνε η κάθε βροχή. Οι αρμοδιότητές του περιορίζονταν στη συμπλήρωση αυτών των ημερήσιων αναφορών, καθώς άλλα τμήματα ήταν επιφορτισμένα με την αρχειοθέτηση, επεξεργασία και στατιστική ανάλυσή τους.  Η δουλειά του μπορεί να φαινόταν σχετικά απλή, ήταν ωστόσο σαφές πως δεν μπορούσε να την κάνει ο καθένας. Ο εταιρικός θρύλος έλεγε πως οι τρεις προκάτοχοί του στο συγκεκριμένο πόστο είχαν χάσει τα λογικά τους, καθώς η συννεφιά μπορεί απλά να σου χάλασει τη διάθεση και η λιακάδα απλά να στην φτιάξει όταν ασχολείσαι με άλλα πράγματα και ο ουρανός είναι μοναχά το φόντο. Όταν όμως η παρατήρηση του ουρανού γίνεται η κύρια απασχόλησή σου, αργά ή γρήγορα διαπιστώνεις πως υπάρχει κάτι που δεν αντέχεται στην έλευση της κάθε συννεφιάς. Εκείνος όμως ήταν φαίνεται φτιαγμένος από άλλα υλικά κι είχε έτσι διαψεύσει όλες τις προβλέψεις, έχοντας γίνει η αιτία να αλλάξουν πολλά λεφτά χέρια σε ενδοεταιρικά στοιχήματα, καθώς συμπλήρωνε ήδη ένα χρόνο, στον οποίο δεν είχε δείξει το παραμικρό σημάδι κλονισμού.

Καθόταν, κοιτούσε και κατέγραφε. Καθόταν, κοιτούσε και κατέγραφε. Με ολοένα και μεγαλύτερη ακρίβεια, έχοντας αφήσει πίσω την απειρία των πρώτων μηνών. 9:32, σύννεφα πλησιάζουν από τον νότο / 9:38, συννεφιά καλύπτουσα το 10% της ατμόσφαιρας / 9:47, ουρανός εντελώς μουντός.

Έμεινε στη θέση του δώδεκα χρόνια, πέντε μήνες και τέσσερεις ημέρες. Θα έμενε παραπάνω, αλλά η εταιρία άντεξε λιγότερο από αυτόν κι έκλεισε. Τον πρώτο καιρό της ανεργίας έψαξε με επιμονή για άλλη δουλειά, αλλά δεν κατάφερε να βρει τίποτα. Σιγά σιγά άρχισε να κλείνεται στο σπίτι του. Για να μη σκουριάζει, τοποθέτησε μια καρέκλα κι ένα τραπέζι δίπλα στο παράθυρο κι άρχισε να συμπληρώνει αναφορές κάθε μέρα.

Καθόταν, κοιτούσε και κατέγραφε. Καθόταν, κοιτούσε και κατέγραφε. Όντας πλέον ο κύριος των αναφορών του, άρχισε να τις κολλάει στους τοίχους του σπίτιου του. Πρώτα κάλυψε το υπνοδωμάτιό του, μετά το σαλόνι, μετά ολόκληρο το σπίτι. Από τους τοίχους πέρασε στα πατώματα, μέχρι που τέλειωσαν κι αυτά. Μετά άρχισε να τις τοιχοκολλά στη γειτονιά του, ύστερα άρχισε να επεκτείνεται σε άλλες. Σίγουρα κάποιοι θα τις έβρισκαν χρήσιμες. Κι άλλωστε αυτό είχε μάθει να κάνει κι ήθελε να εξακολουθήσει να το κάνει καλά.

Οι αναφορές στους τοίχους άρχισαν να κινούν την περιέργεια του κόσμου, μια μέρα τον εντόπισε ένας δημοσιογράφος, σύντομα την πρώτη συνέντευξη ακολούθησε η δεύτερη, κι απέκτησε έτσι ένα σχετικό στάτους.

'Ηταν γέρος πια, αλλά άξιζε τον κόπο, καθώς είδε να μαζεύονται σπίτι του νέα παιδιά που ήθελαν να μάθουν την τέχνη του. Κάθονταν δίπλα δίπλα κοντά στο παράθυρο κι αυτός από πάνω τους τους επέβλεπε ικανοποιημένος. Ναι, πολλοί από αυτούς τρελάθηκαν στην πορεία. Αλλά αυτή η δουλειά δεν ήταν για όλους.

Λίγα χρόνια αργότερα είχε αποσυρθεί εντελώς και απλά καθόταν και χάζευε τον ουρανό. Καθόταν, κοιτούσε και δεν κατέγραφε. Καθόταν, κοιτούσε και δεν κατέγραφε. Μαζεύονταν σύννεφα κι αυτός τα κοιτούσε χαιρέκακα, ξέροντας πως η υποχρέωσή του απέναντί τους είχε τελειώσει. Τώρα μπορούσε να κλάψει. Αλλά δεν υπήρχε κανείς δίπλα του να καταγράψει τα δάκρυά του. Έτσι τα κράτησε μέσα του.

Έζησε μερικές εβδομάδες ακόμα, που τις πέρασε από την επόμενη ημέρα μπροστά σε έναν καθρέφτη. Καθόταν, κοιτούσε και κατέγραφε. Καθόταν, κοιτούσε και κατέγραφε. 11:14, συγκινούμαι πάλι, μα πώς; / 11:15, βούρκωσα / 11:16 - 12:07, κλαίω / 12:08, νιώθω καλύτερα / 12:22, γελάω.

πηγή: old-boy

και η ντροπή

image by Anton Semenov

 

Η παραμόρφωση είναι όλη δική μας

Δημοσιεύω μέιλ που έλαβα.

«Λέγομαι Χρήστος Ιωαννίδης. Είμαι καθηγητής στη μέση εκπαίδευση εδώ και 23 χρόνια και υπεύθυνος του περιοδικού "Schooligans" και του μαθητικού φεστιβάλ "Schoolwave". Γνώρισα τον Αντρέα-Δημήτρη Μπουρζούκο για τρία χρόνια (2005-2008). Ήταν μαθητής μου στο Μουσικό Λύκειο Παλλήνης.

Είμαι σοκαρισμένος από την είδηση της εμπλοκής του σε ένοπλη ληστεία. Δεν ξέρω τι τον οδήγησε ως εκεί. Θέλω όμως να μιλήσω για τα τρία χρόνια που τον γνώρισα ως μαθητή αλλά και ως εθελοντή στο περιοδικό.

Ήταν χαρά μου να έχω μέσα στην τάξη παιδιά σαν τον Αντρέα-Δημήτρη. Ήταν ευαίσθητος, ήταν έξυπνος, ήταν ανήσυχος. Όχι, δεν άκουγε heavy metal. Άκουγε ροκ, άκουγε Χατζιδάκι, άκουγε Μότσαρτ. Όχι, δεν ήταν αντικοινωνικός. Ίσα-ίσα ήταν πολύ αγαπητός στους συμμαθητές του. Και φυσικά είχε και αυτός θυμό μέσα του, όπως όλα τα αληθινά παιδιά που ανακαλύπτουν στην εφηβεία τους την απάνθρωπη και υποκριτική κοινωνία στην οποία ζούμε. Όχι, δεν ήταν κακός μαθητής, ήταν πολύ καλός. Μπήκε και αυτός στο πανεπιστήμιο, γράφοντας μία από τις εκθέσεις-κονσέρβες που του ζητάει το σύστημα. Οι γονείς του ήταν δύο αξιοπρεπέστατοι άνθρωποι. Ερχόντουσαν τακτικά στο σχολείο να μάθουν για το παιδί τους. Κάποια στιγμή έμαθα από τον Αντρέα-Δημήτρη ότι ο πατέρας του έμεινε άνεργος. Μου το είπε πικραμένος και θυμωμένος.

Δεν ξέρω πόσες αιτίες θυμού προστέθηκαν από τότε. Μπορώ ίσως να φανταστώ αρκετές απ' αυτές, καθώς ζω κι εγώ μέσα σ' αυτήν την Ελλάδα. Από κει και πέρα, λυπάμαι και ντρέπομαι. Λυπάμαι για τον Αντρέα-Δημήτρη που πίστεψε, καθώς φαίνεται, στη βία σαν απάντηση στη βία του συστήματος. Ντρέπομαι όμως και για την Ελλάδα που οδηγεί παιδιά σαν τον Αντρέα-Δημήτρη σ' αυτό το σημείο. Ντρέπομαι για τους αστυνομικούς που τον βασάνισαν. Ντρέπομαι για τους δημοσιογράφους που ήδη τον καταδίκασαν. Και ντρέπομαι για όλους τους ανυποψίαστους πολίτες που θα τον τσουβαλιάσουν μέσα στο κεφάλι τους σαν έναν "τρομοκράτη" και θα προσπεράσουν το παραμορφωμένο από τα χτυπήματα πρόσωπό του για να πάνε στην επόμενη είδηση. Η παραμόρφωση είναι όλη δική μας».

πηγή: old-boy