ούτε εκεί

κροίσοι εν μέσω κρίσης

όταν τη θες τη δόση σου πολύ, όλο το Σύστημα θα συνωμοτήσει υπέρ σου..

το πήραμε...το πήραμε!....

θα βρέξει δανεικά!

 

προβόπουλος ο προβοκάτορας

Ο Προβόπουλος παγώνει την αναπτυξιολογία

«Αγανάκτησαν» ξαφνικά οι βουλευτές και μαζί τους ο εσμός των μιντιακών παπαγάλων: ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος Γ. Προβόπουλος, παρουσιάζοντας την Ενδιάμεση Εκθεση για τη Νομισματική Πολιτική του 2012 στην Επιτροπή Οικονομικών της Βουλής, υποστήριξε ότι η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών δεν πρόκειται να οδηγήσει ευθύγραμμα σε αύξηση της ρευστότητας στην αγορά.

Γιατί, όμως, «αγανάκτησαν» οι βουλευτές και τα ‘βαλαν με τον Προβόπουλο; Γιατί τους χάλασε την ωραία σούπα που τόσες μέρες τώρα σερβίρουν ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος, ο Κουβέλης, ο Στουρνάρας. Ολοι αυτοί που υποστηρίζουν πως πλέον «αρχίζει η ανάπτυξη». Μόλις έρθουν τα δισεκατομμύρια της δόσης, θα πλημμυρίσει η αγορά από χρήμα, θ’ αρχίσουν τα εργοστάσια να παράγουν, τα μαγαζιά να γεμίζουν τα ράφια τους, τα μηχανήματα να φτιάχνουν οδικούς άξονες και πάει λέγοντας. Και μάλιστα, ο Προβόπουλος τους χάλασε τη σούπα μια μέρα πριν παρθεί η τελική απόφαση για τη δόση από το Eurogroup και το ΔΝΤ, μετά και την ολοκλήρωση της διαδικασίας επαναγοράς μέρους του χρέους. Με όσα είπε θόλωσε τους πανηγυρισμούς που ετοίμαζαν τα επιτελεία του τρίο ξεφτίλα της συγκυβέρνησης. Γι’ αυτό και ενοχλήθηκαν οι βουλευτές.

Και όμως, μέρες πριν τον Προβόπουλο, τα ίδια πράγματα είχε πει ο πρόεδρος του ΣΕΒ και μάλιστα αμέσως μετά τη συνεδρίαση του Eurogroup στις 27 Νοέμβρη. Είπε συγκεκριμένα ο Δ. Δασκαλόπουλος: «Είναι ουτοπία να περιμένουμε πως οι δόσεις των δανεικών θα φέρουν την πολυπόθητη ανάπτυξη. Είναι ουτοπία να νομίζουμε ότι η επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών θα σημάνει ρευστότητα στην αγορά. Απλά θα καλύπτει τις ζημιές από το PSI και τις δικές τους αισιόδοξες εκτιμήσεις του ρίσκου. Η πίεση, εξάλλου, για την απορρόφηση των εκδόσεων των εντόκων γραμματίων του δημοσίου θα στεγνώσει ακόμη περισσότερο από κεφάλαια τις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά. Είναι ουτοπία να πιστεύουμε ότι η πληρωμή των χρωστούμενων του  δημοσίου θα συνεισφέρει στην ανάκαμψη. Η, σταδιακή μάλιστα, κάλυψη των υποχρεώσεων του κράτους προς τον ιδιωτικό τομέα αφορά σε μεγάλο βαθμό συγκεκριμένους και λίγους τομείς της οικονομίας, που δεν έχουν τη δυνατότητα να ηγηθούν μίας αναπτυξιακής προσπάθειας».

Αυτά, όμως, πέρασαν στο ντούκου. Πνίγηκαν μέσα στους πανηγυρισμούς για τη νέα «εθνική δίκη». Μέχρι που ήρθε ο Προβόπουλος και επανέλαβε τα ίδια, με λιγότερη οξύτητα στην έκφραση, αλλά με την ίδια σαφήνεια. Είπε ο διοικητής της ΤτΕ: «Μετά την ανακεφαλαιοποίηση θα υπάρχει μια μεγάλη ανάσα ρευστότητας. Οχι όμως μέσω της χρηματοδότησης. Από το γεγονός ότι θα υπάρξει καλύτερη εικόνα για τις τράπεζες στα μάτια των καταθετών, ελπίζω πως θα επανακάμψουν οι καταθέσεις. Και όντας καλά κεφαλαιοποιημένες και πιο ισχυρές, οι τράπεζες θα καταφέρουν να επαναπροσεγγίσουν τις διεθνείς αγορές κεφαλαίου, λίγο-λίγο, σταδιακά».

Ας αποκωδικοποιήσουμε τις δηλώσεις του διοικητή της ΤτΕ, γιατί πολλή παραπληροφόρηση έχει πέσει από Σαμαρά, Στουρνάρα και σία. Το πρώτο που λέει ο Προβόπουλος, διαψεύδοντας ευθέως τον Στουρνάρα που έλεγε ότι όλη αυτή η ρευστότητα θα πέσει στην αγορά, είναι πως τα χρήματα της ανακεφαλαιοποίησης δεν έχουν καμιά σχέση με τη ρευστότητα, δηλαδή με τα δάνεια που χορηγούν οι τράπεζες σε επιχειρήσεις και νοικοκυριά. Τα χρήματα της ανακεφαλαιοποίησης θα χρησιμοποιηθούν για να κλείσουν οι τράπεζες τις «μαύρες τρύπες» τους, ενώ η αύξηση του δανεισμού στην εσωτερική αγορά συναρτάται αποκλειστικά με το σύνολο των καταθέσεων που θα έχουν στη διάθεσή τους οι τράπεζες. Ο Προβόπουλος εκφράζει μια ευχή. Ελπίζει, όπως χαρακτηριστικά είπε, ότι οι ελληνικές τράπεζες θα γίνουν ελκυστικές, θα προσελκύσουν καταθέτες και με την αύξηση των καταθέσεων θα μπορέσουν ν’ αυξήσουν και τη ρευστότητα που οι ίδιες θα χορηγήσουν στην αγορά.

Αυτό είναι ένα σχήμα που στηρίζεται όχι σε αυστηρά υπολογισμένες υποθέσεις εργασίας, αλλά σε ευχολόγια που υπηρετούν πολιτικές σκοπιμότητες. Απλά, ο Στουρνάρας και το τρίο ξεφτίλα της συγκυβέρνησης ξεσαλώνουν και φλομώνουν τον ελληνικό λαό με ψέματα για την ανάπτυξη που θα ξεκινήσει ορμητικά από το 2013, ενώ ο Προβόπουλος εμφανίζεται συγκρατημένος και μιλά για «λίγο-λίγο, σταδιακά». Τι θα γίνει, όμως, «λίγο-λίγο, σταδιακά»; Θα καταφέρουν οι τράπεζες «να επαναπροσεγγίσουν τις διεθνείς αγορές κεφαλαίου». Δηλαδή, για να μπορέσουν οι τράπεζες να «ανοιχτούν» σε χορήγηση δανείων, θα πρέπει να μπορέσουν να δανειστούν οι ίδιες από τη διατραπεζική αγορά, δυνατότητα την οποία θα αποκτήσουν σε κάποιο απροσδιόριστο μέλλον, «λίγο-λίγο, σταδιακά», όπως λέει ο Προβόπουλος.

Απ’ αυτό το θεωρητικό σχήμα, όμως, λείπει η βασικότερη υπόθεση. Σε ποια αγορά θα δώσουν δάνεια οι τράπεζες, αν υποθέσουμε ότι έχουν εξασφαλίσει οι ίδιες ρευστότητα, δηλαδή καταθέσεις και δυνατότητα δανεισμού από τη διατραπεζική αγορά; Σε άρθρο μας στο φύλλο της 24ης Νοέμβρη γράφαμε: «Τι του λείπει του ψωριάρη, φούντα με μαργαριτάρι. Το πρόβλημα του ελληνικού καπιταλισμού είναι η ύφεση και η ύφεση δεν είναι αποτέλεσμα της έλλειψης ρευστότητας, αλλά αποτέλεσμα της ραγδαίας μείωσης της καταναλωτικής δυνατότητας του ελληνικού λαού. Οι δουλειές πέφτουν, οι επιχειρήσεις δεν επενδύουν, οι τράπεζες δεν δανείζουν με ρίσκο». Σ’ αυτό βρίσκεται η καρδιά του ζητήματος. Για τα νοικοκυριά δεν το συζητάμε καν. Σιγά μη δανείσουν οι τράπεζες ανθρώπους που δεν έχουν «πού την κεφαλήν κλίναι». Η εποχή του υπερδανεισμού, η εποχή που σε παρακαλούσαν πάρε δάνειο για σπίτι, αυτοκίνητο, διακοπές, πάρε την τάδε κάρτα, πάρε και την δείνα, παρήλθαν. Τώρα δεν πρόκειται να δανείσουν ούτε τον δημόσιο υπάλληλο, ούτε τον πολιτικό μηχανικό, γιατί ο μεν πρώτος έχει δει το στάνταρ εισόδημά του να συρρικνώνεται, ενώ πρέπει να συντηρήσει και τα άνεργα μέλη της οικογένειάς του, ενώ ο δεύτερος έχει να δει δουλειά από το 2010 και θ’ αργήσει πολύ να ξαναδεί, καθώς η οικοδομική δραστηριότητα θ’ αργήσει πάρα πολύ να ανακάμψει.

Μένουν οι επιχειρήσεις. Για ποιο λόγο να σπεύσουν οι τράπεζες ν’ ανοίξουν τις κάνουλες; Για να στηρίξουν μικρομεσαίες επιχειρήσεις αντιμέτωπες με την απειλή του λουκέτου; ‘Η μήπως «τρώνε» οι τραπεζίτες τη μπουρδολογία περί επικείμενης έκρηξης των εξαγωγών, οπότε θα σπεύσουν να χρηματοδοτήσουν τον βιοτέχνη του Βοτανικού, ο οποίος ξαφνικά θα σαρώσει τις ξένες αγορές με τα προϊόντα του; Αυτά είναι προπαγάνδα για το λαουτζίκο, όχι για τα «κοράκια» της αγοράς. Σε μια οικονομία βυθισμένη στην καπιταλιστική ύφεση, οι κάνουλες του τραπεζικού δανεισμού μένουν πάντοτε κλειστές, γιατί οι τράπεζες δε θέλουν να μεγαλώσουν το ρίσκο. Προτιμούν τη σίγουρη κερδοσκοπία, ακόμη κι αν αυτή έχει μικρότερες αποδόσεις. Και δυνατότητα σίγουρης κερδοσκοπίας έχουν, καθώς ο βραχυχρόνιος δανεισμός (έντοκα γραμμάτια) του ελληνικού κράτους παραμένει γύρω στα 20 δισ. ευρώ. Αυτό ακριβώς είχε κατά νου ο Δασκαλόπουλος, όταν έλεγε ότι «η πίεση για την απορρόφηση των εκδόσεων των εντόκων γραμματίων του δημοσίου θα στεγνώσει ακόμη περισσότερο από κεφάλαια τις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά».

Για όσους αμφιβάλλουν, για όσους σκέφτονται ότι ενδεχομένως να υπάρξει μια ανάσα, για όσους παραγνωρίζουν το γεγονός ότι μια οικονομία σαν την ελληνική κινείται σχεδόν αποκλειστικά από την εσωτερική ζήτηση, η οποία εξαρτάται από την καταναλωτική δυνατότητα των λαϊκών νοικοκυριών, παραθέτουμε ένα μικρό απόσπασμα από δήλωση που έκανε ο υπουργός Ανάπτυξης Κ. Χατζηδάκης, όταν παρουσίασε χθες (Τετάρτη, 12.12.12) τη συμφωνία με τους εργολάβους για την επανεκκίνηση των έργων κατασκευής των μεγάλων οδικών αξόνων. «Με την καταρχήν συμφωνία που σήμερα ανακοινώνουμε», είπε ο Χατζηδάκης, «ουσιαστικά τα έργα μπαίνουν σε μια καινούργια  βάση και μπορούν να προχωρήσουν υπό την προϋπόθεση φυσικά ότι θα υπάρξει και τελική συμφωνία με τις τράπεζες». Στη συνέχεια, χαρακτήρισε «ακανθώδεις» τις διαπραγματεύσεις με τις τράπεζες, που θ’ ακολουθήσουν και «σαφώς πιο δύσκολη» την προοπτική να ξαναμπούν στη χρηματοδότηση οι ξένες τράπεζες, διότι –όπως αναφέρεται στο ενημερωτικό σημείωμα του υπουργείου Ανάπτυξης– «συνέπεια της παγκόσμιας κρίσης είναι η αποχώρηση πολλών Τραπεζών γενικότερα από την δραστηριότητα χρηματοδότησης έργων υποδομής. Αποτέλεσμα είναι  να ενδιαφέρονται πλέον μόνο για την επανάκτηση των ήδη εκταμιευμένων κεφαλαίων και καθόλου για περαιτέρω ανάληψη κινδύνου (…) Σε κάθε περίπτωση το κενό χρηματοδότησης που διαφαίνεται ότι μπορεί να δημιουργηθεί λόγω της κρίσης, θα προσπαθήσουμε να καλυφθεί μέσω του ΕΣΠΑ με την απορρόφηση όσον δυνατόν μεγαλύτερο ποσοστού». Οταν, λοιπόν, παρουσιάζονται τόσο μεγάλες δυσκολίες για τη χρηματοδότηση έργων, στα οποία δε συμμετέχουν μόνο οι μεγάλες ελληνικές κατασκευαστικές, αλλά και μονοπωλιακοί κολοσσοί όπως η γερμανική Hochtief και η γαλλική Vinci, καταλαβαίνετε τι πρόκειται να ισχύσει για μικρομεσαίες καπιταλιστικές επιχειρήσεις και νοικοκυριά.

Βέβαια, υπάρχει πάντοτε η προοπτική να γίνουν επενδύσεις από ευρωπαϊκά μονοπώλια, γερμανικά και άλλα, στις Ειδικές Οικονομικές Ζώνες που έχουν ως στόχο να δημιουργήσουν στην ελληνική νεο-αποικία. Τέτοιες επενδύσεις θα έχουν καθαρά εξαγωγικό προσανατολισμό και έχουν ως προϋπόθεση την «κινεζοποίηση» της ελληνικής εργατικής τάξης. Κάποια εργατικά χέρια θα βρουν δουλειά, αλλά με ασιατικές αμοιβές και όρους εργασίας. Οι οικονομικοί δείκτες μπορεί ν’ αρχίσουν να ευημερούν, αλλά ο εργαζόμενος λαός θα συνεχίσει να ζει στην έσχατη φτώχεια. Στόχος των καπιταλιστών και του πολιτικού τους προσωπικού είναι να τους πει και ευχαριστώ για την «κινεζοποίησή» του ο λαός. Ευχαριστώ επειδή κάποια παιδιά θα βρουν δουλειά στα κάτεργα των Ειδικών Οικονομικών Ζωνών για να φέρνουν 300 ευρώ το μήνα στο σπίτι τους. Μ’ αυτά τα 300 ευρώ, βέβαια, η εσωτερική αγορά δεν μπορεί να γνωρίσει άνθιση, παρά μόνο μια εντελώς αναιμική σχετική ανάκαμψη.

Πέτρος Γιώτης

ΚΟΝΤΡΑ / ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ 15/12

πηγή: ΚΟΝΤΡΑ

μας ξανασώσανε!

 Συμβιβασμός με την Κρίση Redux (*)

27/11/2012

του Γιάνη Βαρουφάκη  

Όταν οι σώφρονες αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στις δανειακές τους συμφωνίες κρίνουν αλλαγές σε αυτές τις συμφωνίες στην βάση του αν μακροπρόθεσμα, με αυτές τις αλλαγές, το χρέος τους γίνεται λιγότερο ή περισσότερο δυσβάστακτο. Οι άφρονες θριαμβολογούν όταν καταφέρνουν να αποσπάσουν από τους δανειστές τους κι άλλα μεσοπρόθεσμα δάνεια, ανεξάρτητα από το εάν η βιωσιμότητα του χρέους τους παραμένει στο Ναδίρ.

Πριν κρίνουμε την τελευταία συμφωνία του Eurogroup, και το εάν η ανακούφιση που κι αυτή η δόση κατακτήθηκε, είναι δικαιολογημένη ή όχι, ας δούμε τι ακριβώς συμφωνήθηκε.

1. Μείωση των επιτοκίων του Μνημονίου 1 κατά 1%.

2. Αναβολή των αποπληρωμών του κεφαλαίου των δανείων από το Μνημόνιο 2 για 15 χρόνια και των τόκων που προκύπτουν από αυτά τα δάνεια για 10 χρόνια.

3. Απόδοση στο ελληνικό δημόσιο μέρους από τα κέρδη που βγάζει η ΕΚΤ από το γεγονός ότι αγόρασε (την περίοδο 2010-1) ελληνικά ομόλογα κοψοτιμής ενώ τώρα το ελληνικό δημόσιο τα αποπληρώνει στο ακέραιο. Τα κέρδη αυτά η ΕΚΤ τα αποδίδει, έως τώρα, στους εταίρους μας (ανάλογα με την συμμετοχή τους στο κεφάλαιο της ΕΚΤ). Αυτό που τώρα συμφωνήθηκε είναι ότι μεγάλο μέρος των κερδών αυτών θα επιστρέψουν στο ελληνικό δημόσιο.

4. Ανακοίνωση της πρόθεσης (όχι όμως κάτι πιο συγκεκριμένο) για επαναγορά χρέους του ελληνικού δημοσίου, χρέους το οποίο εκδόθηκε (υπό την μορφή ομολόγων του αγγλικού δικαίου) μετά το PSI σε υποχρεωτική/εθελοντική αντικατάσταση των παλαιότερων ομολόγων που κουρεύτηκαν.

 

Ας δούμε τι μπορούμε να περιμένουμε ρεαλιστικά από την κάθε μία από αυτές τις αποφάσεις:

1. Εφόσον η μείωση των επιτοκίων περάσει από όλα τα κοινοβούλια (βλ. επόμενη πρόταση), το μέτρο αυτό θα μειώσει το δημόσιο χρέος κατά 2 δις ή κατά 1,5% με 2,5% του ΑΕΠ. Λέω «εφόσον» καθώς δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτή η μείωση έχει διαφορετικό αντίκτυπο σε διαφορετικές χώρες. Π.χ. για την Γερμανία που δανείζεται εκ μέρους μας με χαμηλό επιτόκιο, θα μείνει και κάποιο κέρδος (αν τους αποπληρώσουμε στο ακέραιο με το νέο επιτόκιο). Όμως οι άμοιρες Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία και Ιταλία (που έχουν εγγυηθεί κι αυτές μέρος των δανείων μας του Μνημονίου 1) θα πρέπει να βάλουν, υπό συνθήκες τραγικές για τις ίδιες, το χέρι στην τσέπη. Θα το κάνουν; Μόνο αν τους το επιβάλουν οι της τρόικα (κάτι που δεν είναι ό,τι καλύτερο για εμάς εφόσον προσβλέπουμε σε μια μελλοντική συμμαχία μαζί τους).

2. Η επιμήκυνση αποπληρωμών χρεών και τόκων του Μνημονίου 2 μειώνουν τις αποπληρωμές μας βραχυπρόθεσμα αυξάνοντας όμως το συνολικό χρέος μακροπρόθεσμα – μετά το «σωτήριον» 2022 που, για κάποιο περίεργο λόγο, βρίσκεται στο επίκεντρο των σχεδίων της τρόικα. Και μάλιστα θα το αυξήσει συντριπτικά.

3. Υπολογίζεται ότι η απόδοση των κερδών της ΕΚΤ στο ελληνικό κράτος θα συνεισφέρει, τα επόμενα χρόνια, περί τα 7 δις. (Σημειωτέον ότι δεν ανακοινώθηκε αν θα επιστραφούν τα κέρδη που βγάζει η ΕΚΤ από το πτωχευμένο ελληνικό δημόσιο τους τελευταίους έξι μήνες.)

Από τα πιο πάνω φαίνεται καθαρά ότι το βάρος για την επίτευξη της μείωσης του ελληνικού δημόσιου χρέους (το οποίο του χρόνου θα αγγίξει το 200% του ΑΕΠ) στο 124% του ΑΕΠ έως το 2022 (κάτι που ανακοίνωσαν οι δανειστές μας ως τον συμφωνημένο στόχο) πέφτει σχεδόν αποκλειστικά στην θριαμβευτική επιτυχία της επαναγοράς των νέων (μετά PSI) ομολόγων, καθώς από τις δύο πρώτες αποφάσεις, μιλάμε για μια μείωση του χρέους μας το 2020 της τάξης των 9 δις, σε σύνολο περί των 350 δις. Ψίχουλα δηλαδή...

Διαβάζοντας τα νούμερα της τρόικας βλέπουμε ότι, μέσες-άκρες, το πλάνο της μείωσης του χρέους στο 124% του ΑΕΠ τα επόμενα οκτώ με δέκα χρόνια βασίζεται στην πρόθεση μείωσης του δημόσιου χρέους κατά 40 δις την ώρα που το ΑΕΠ θα αυξηθεί κατά 50 δις (ανακτά δηλαδή το κομμάτι που έχασε από την αρχή της Κρίσης). Θέτοντας στην άκρη το υπερασιόδοξο (για να μην πω γελοίο) σκέλος της βούλησης να αυξηθεί το ΑΕΠ κατά 50 δις (κάτι με το οποίο θα ασχοληθώ σε άλλο άρθρο), είναι δεδομένο ότι οι εταίροι μας υπολογίζουν να σβήσουν χρέος 31 δις μέσω της επαναγοράς του.

Δυστυχώς, οι ηγέτες μας δεν μας είπαν πως θα καταφέρουν έναν τέτοιο Ηράκλειο άθλο. Δεν είναι η πρώτη φορά που η επαναγορά χρέους συζητείται ως αντιπερισπασμός για να μην αποκαλυφθεί η έλλειψη πολιτικής βούλησης για πραγματική λύση. Δείτε εδώ. Το μόνο που ακούσαμε είναι ότι θα προσφέρουν στους ομολογιούχους τιμές όχι μεγαλύτερες από εκείνες που ίσχυαν την περασμένη Παρασκευή το απόγευμα. Το ερώτημα βέβαια τίθεται: Δεδομένου ότι τα ομόλογα αυτά, που εξέδωσε η κυβέρνηση Παπαδήμου-Βενιζέλου στο πλαίσιο του PSI, δεν κουρεύονται, γιατί κάποιος να τα πουλήσει στις τιμές της περασμένης Παρασκευής όταν κάποιος άλλος του δίνει περισσότερα; Ποιος άλλος; Τα hedge funds των οποίων τα σάλια τρέχουν με την ιδέα ότι θα τα αγοράσουν με έκπτωση και μετά, όπως έκαναν με την Αργεντινή πρόσφατα, θα τρέχουν το ελληνικό δημόσιο (ελέω αγγλικού δικαίου – αχ κ. Βενιζέλο!) στα δικαστήρια του Λονδίνου και της Ν. Υόρκης ζητώντας όλα τα κτήρια των πρεσβειών της Ελλάδας ανά τον κόσμο αν δε αποπληρωθουν εκατό τοις εκατό.

Περιληπτικά, το μόνο ουσιαστικό που συμφωνήθηκε είναι η απόδοση των περασμένων δόσεων του Μνημονίου οι οποίες είχαν παρακρατηθεί τους τελευταίους μήνες. Αντίθετα, όλη η υποτιθέμενη συμφωνία για την βιωσιμότητα του χρέους είναι εντελώς στον αέρα. Κι είναι στον αέρα όσο ΕΚΤ και εταίροι αρνούνται να παραδεχθούν ότι όλη η λογική του Μνημονίου (νέα μεγάλα δάνεια σε πτωχευμένες χώρες υπό τον όρο μέτρων που μειώνουν το ΑΕΠ τους) ήταν μια ύβρις που θα κατέληγε, με μαθηματική ακρίβεια, στην νέμεση. Και θα παραμένει στον αέρα όσο η κυβέρνησή μας εξακολουθεί να παραμένει θεατής στις διαπραγματεύσεις μεταξύ των δανειστών μας, πιστή στο Δόγμα Παπακωνσταντίνου: «Την επόμενη δόση να πάρουμε κι έχει ο Θεός».

Τέλος πάντων. Άλλο ένα Eurogroup  ήρθε και πέρασε. Άλλη μια δόση θα εισπραχθεί. Άλλη μια φορά η χώρα θα χωριστεί σε κυβερνητικούς που θριαμβολογούν (θυμίζοντας το δίδυμο Παπανδρέου-Παπακωνσταντίνου, ιδίως μετά την αντίστοιχη απόφαση επιμήκυνσης μετά μείωσης επιτοκίων τον Μάρτιο του 2011) και των υπόλοιπων που θρινούμε άλλη μια χαμένη ευκαιρία.

Εύχομαι ότι το γενικευμένο πλέον συναίσθημα, το οποίο έχουν αρχίσει να νιώθουν και οι πιο πιστοί Μνημονιακοί, πως η χώρα (κι όχι μόνο το χρέος της) βρίσκεται σε πορεία αποσύνθεσης λόγω του ενός και μοναδικού στόχου (δηλαδή την εξασφάλιση της επόμενης δόσης ενός τοξικού δανείου), να αποτελέσει την βάση μιας μελλοντικής σύμπνοιας που θα αντικαταστήσει την εκκολαπτόμενη εθνική διχόνοια.

(*) Τον τίτλο Συμβιβασμός με την Κρίση τον είχα δώσει σε άρθρο, εδώ στο protagon.gr, για τις θριαμβολογίες τον Μάρτιο του 2011 εκ μέρους κυβέρνησης Παπανδρέου-Παπακωνσταντίνου μετά την «εθνική επιτυχία» της επιμήκυνσης τους Μνημονίου 1 καθώς και της μείωσης των επιτοκίων δανεισμού. Ο Μαρξ είχε δίκιο: Η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα.

πηγή: protagon

στο κατακόρυφο η αγωνία του απλού μεγαλοτραπεζίτη

περιμένοντας τα ΜΕΓΚΑλα νέα για τη δόση

συνεχίζονται οι προσπάθειες στην ευρώπη..

altered altan #2

"ξαναπαίζουμε" λίγο με τον σπουδαίο altan  :)

εδώ που φτάσαμε..

όλα λυμένα και νοικοκυρεμένα

To χάος δεν μένει πια εδώ

Δεν θα υπάρχει κανένα πρόβλημα με τις συντάξεις του Δεκεμβρίου διαβεβαίωσε σήμερα από τη Βουλή ο Υπουργός Εργασίας. Εν τω μεταξύ το πρόβλημα των διαθεσίμων που τελείωναν στις 16 Νοεμβρίου, λύνεται, όπως μας πληροφορούν οι αρμόδιοι Υπουργοί, αφενός με την έκδοση γραμματίων και αφετέρου με νοικοκυρεμένη διαχείριση τους. Και αν υπάρχει κάτι αληθινά σουρεαλιστικό, είναι πως ό,τι ως μέχρι την ψήφιση των μέτρων παρουσιαζόταν ως η γραμμή που μας χωρίζει από το χάος, σήμερα ήταν από την τρικομματική κυβερνητική πλευρά ένα σχεδόν μη θέμα.

Το «Αν δεν πάρουμε τη δόση άμεσα θα καταστραφούμε - δεν υπάρχει άλλος χρόνος για διαπραγμάτευση» μετατράπηκε στο «Εντάξει, ας μην αγχωνόμαστε, θα την πάρουμε όταν είναι να την πάρουμε».

Και σε κάθε περίπτωση καθίσταται σαφές και από την κυβερνητική πλευρά πλέον, πως το πότε θα την πάρουμε την δόση δεν είναι ένα ζήτημα που εξαρτάται από εμάς, αλλά από έναν ενδοτροϊκανικό πόλεμο συμφερόντων, στο οποίο φυσικά και δεν πρόκειται να εμπλακούμε εμείς ως χώρα. Ο δε Πρωθυπουργός μας ενημέρωσε πως από αύριο αλλάζει κεφάλαιο και αρχίζει να κυνηγάει προσωπικά επενδύσεις. Μελετητές της σταδιοδρομίας του διαβεβαιώνουν πως δεν έχει εμφανιστεί στη σύγχρονη ιστορία πολιτικός που να χρησιμοποιεί τόσο συχνά το πρώτο ενικό. Για την καταβολή της δόσης τώρα έχει ο Θεός (όπως τον διαβεβαίωσε ο ίδιος στην πρόσφατη τηλεφωνική τους επικοινωνία).

Και πάντως τη δόση θα την πάρουμε, όπως διαβεβαίωσε ο Στουρνάρας, «εγκαίρως». Το χάος έχει οριστικά αποφευχθεί. Γιατί η γραμμή που μας χωρίζει από το 2010 έως σήμερα από το χάος, δεν έχει να κάνει με το πότε και υπό ποιές προϋποθέσεις θα υπογράφεται το κάθε μνημόνιο, δεν έχει να κάνει με το πότε και υπό ποιές προϋποθέσεις θα εκταμιεύεται η κάθε δόση. Η γραμμή που μας χώριζε και μας χωρίζει από το χάος είναι η γραμμή της υποταγής στα όσα μας προστάζουν να κάνουμε.

«Εμείς από την πλευρά μας ως χώρα έχουμε κάνει αυτό που πρέπει»: αυτό είναι το καίριο, αυτό είναι το αντίθετο του χάους.

Εδώ στη Δύση, εδώ στον καπιταλισμό, χάος συνιστά ό,τι δεν έχει εσωτερικεύσει τον κόσμο που ζούμε ως τον μόνο νοητό, ως τον μόνο, όχι απλά βιώσιμο, αλλά και επιθυμητό, ως τον πέραν κάθε ριζικής αμφισβήτησης.

Αφού δεν αμφισβητήσαμε τον κόσμο μας, το χάος έχει ξανά απομακρυνθεί από αυτόν. 

πηγή: old-boy

ήρθε η πρώτη δόση της δόσης των 31,5

τη δόση θα την πάρουμε, μόλις πούμε και τα κάλαντα..

Όχι άλλη δόση. Δώσαμε. Δώσαμε!

λοβοτομή στην ενημέρωση

 

Απατεωνιές

26 Οκτωβρίου 2012

Τα ταμειακά διαθέσιμα της χώρας φτάνουν μέχρι τις 15 Νοέμβρη, είπε ο Σαμαράς από τις Βρυξέλλες. Οι ντουντούκες της εξωνημένης ενημέρωσης το άρπαξαν και το μετέτρεψαν σε σλόγκαν που εγχύεται καθημερινά στις συνειδήσεις, δημιουργώντας και πάλι ένα κλίμα φόβου και αγωνίας, που σε απλά ελληνικά μεταφράζεται ως εξής: «Αν δεν πάρουμε τη δόση των 31,5 δισ. ευρώ, θα καταστραφούμε». «Θα πεινάσουμε» ή «θα πάθουμε ασφυξία», όπως λέει ο Στουρνάρας. Και βέβαια, για «να πάρουμε» τη δόση, θα πρέπει να ψηφιστεί το εφιαλτικό πακέτο των 13,5 δισ. ευρώ μαζί με τα συμπαρομαρτούντα του, τις «διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις», όπως αποκαλούνται πλέον αυτά που παλαιότερα αποκαλούσαμε αντεργατικές ανατροπές.

Και βέβαια, οι ντουντούκες της παραπληροφόρησης δολοφονούν για μια ακόμη φορά την απλή αριθμητική. Τι σχέση έχει η δόση των 31,5 δισ. με τα ταμειακά διαθέσιμα του κράτους, με τη ζωή ή το θάνατο ενός ολόκληρου λαού; Το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος αυτής της δόσης (τα 26 από τα 31,5 δισ. δεν πρόκειται να περάσει στα ταμειακά διαθέσιμα του κράτους, αλλά θα πάει για την ανακεφαλαίωση των τραπεζών, ενώ με τα υπόλοιπα 5,5 δισ. η κυβέρνηση φιλοδοξεί να πληρώσει τους δανειστές (γίνεται λόγος για 3,5 δισ.) και με ό,τι περισσέψει να ξεπληρώσει ένα μέρος από τα περίπου 8 δισ. ευρώ που οφείλει σε διάφορους προμηθευτές και εργολάβους του δημοσίου.
 

Και πώς τα βγάζει πέρα το ελληνικό κράτος; Πώς πληρώνει μισθούς και συντάξεις; Πώς καλύπτει τα ελλείμματα, αφού ακόμη –παρά τη βάρβαρη δημοσιονομική πολιτική των τελευταίων ετών– δεν έχει φτάσει σε πρωτογενή πλεονάσματα; Πληρώνει μισθούς και συντάξεις εισπράττοντας φόρους και καλύπτει τα ελλείμματά του με τον λεγόμενο βραχυχρόνιο δανεισμό. Με εξάμηνα και τρίμηνα έντοκα γραμμάτια, τα οποία εκδίδονται σχεδόν κάθε μήνα και μέσω των οποίων συντηρείται η κερδοφορία των ελληνικών τραπεζών.

Κοντολογίς, για άλλη μια φορά κοροϊδεύουν και εκβιάζουν τον ελληνικό λαό. Θα το πούμε για πολλοστή φορά: τα δάνεια από το μηχανισμό «στήριξης» και από το ΔΝΤ δεν χρησιμοποιούνται για να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις και γενικά για τη λειτουργία του ελληνικού κράτους. Χρησιμοποιούνται αποκλειστικά για την αποπληρωμή των προηγούμενων χρεών. Για την πληρωμή τόκων και χρεολυσίων. Τα ποσά των «μνημονιακών» δανείων αντιστοιχούν ακριβώς στα όσα οφείλει από προηγούμενα δάνεια το ελληνικό κράτος. Αν, μάλιστα, κάνουμε μια προβολή μέχρι το 2020, που υποτίθεται ότι είναι η χρονιά-ορόσημο για να γίνει βιώσιμο το ελληνικό χρέος, θα διαπιστώσουμε ότι, και μετά το «κούρεμα» που έγινε, υπάρχει ένα ποσό δανείων ύψους περίπου 100 δισ. ευρώ που πρέπει να αποπληρωθούν. Χώρια οι τόκοι που πρέπει να είναι άλλα τόσα. Γι’ αυτά τα δάνεια έχουν προβλεφτεί με τη νέα δανειακή σύμβαση λιγότερα από 40 δισ. ευρώ. Από πού θα βρεθούν τα υπόλοιπα περίπου 170 δισ. που θα χρειαστούν μέχρι το 2020; Και τι θα γίνει μετά, που υπάρχουν άλλα δάνεια;

Να γιατί ήδη γίνεται λόγος για νέο κούρεμα. Διότι ξέρουν πολύ καλά ότι βάφτισαν βιώσιμο το ελληνικό κρατικό χρέος το 2020 φτιάχνοντας ένα εξωπραγματικό σενάριο: ότι μέχρι τότε ο ελληνικός καπιταλισμός θα έχει μέση ετήσια ανάπτυξη 2,6% και το ελληνικό κράτος ετήσιο πρωτογενές πλεόνασμα ίσο με το 4,5% του ΑΕΠ! Και πάλι, όμως, ο λογαριασμός δεν βγαίνει με τίποτα. Νέα δάνεια θα χρειαστούν.

Μέχρι το 2020 (τουλάχιστον), ο ελληνικός λαός θα πρέπει να φτύσει αίμα για να πληρώνονται οι τοκογλύφοι του διεθνούς χρηματιστικού κεφάλαιου. Αυτή είναι η ουσία. Το χρέος είναι εργαλείο απομύζησης και εργαλείο «κινεζοποίησης» του ελληνικού λαού. Τα υπόλοιπα είναι απατεωνίστικη προπαγάνδα.

Π.Γ.

πηγή: ΚΟΝΤΡΑ

"Αν δεν πάρουμε τη δόση, θα πεινάσει ο κόσμος"

η αλήθεια:

Στους δανειστές η διαχείριση των 31,5 δισ.

Καπάκος Σ.

19/10/2012

 

Στον δεσμευμένο ειδικό λογαριασμό, που έχει δημιουργηθεί για την αποπληρωμή των τοκοχρεωλυσίων, θα πάνε τα 31,5 δισ. ευρώ της δόσης, ενώ τη διαχείριση αυτών των χρημάτων θα έχουν οι ίδιοι οι δανειστές. Με την απόφαση αυτή, που προωθεί το Βερολίνο και με την οποία συμφωνούν οι Βρυξέλλες, οι δανειστές διασφαλίζουν τα χρήματά τους, ενώ, αν τελικά υλοποιηθεί, η Ελλάδα θα πρέπει να καλύψει από τα φορολογικά έσοδα τις δαπάνες για μισθούς, συντάξεις, επιδόματα και επενδύσεις. Ούτε Ευρώ στην αγορά!

πηγή: αυγή