κάτω από το λούστρο

Ο Φιντέλ, η «μεσαία» μαυρίλα και η «αριστερή» οπορτουνίλα

Ο θάνατος του Φιντέλ είχε κι ένα "καλό": Έδωσε τη δυνατότητα αφενός να φανεί τι κρύβεται κάτω από το λούστρο του λεγόμενου "μεσαίου" χώρου ή άλλως πως «μεσαία» μαυρίλα. Αφετέρου έδωσε την ευκαιρία να θαυμάσουμε, ταυτόχρονα, την άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Του νομίσματος που αν η μια όψη του είναι η μαυρίλα του δήθεν "μεσαίου" χώρου, η άλλη όψη του είναι η «αριστερή» οπορτουνίλα, ούτως ειπείν ο "αριστερός" οπορτουνισμός που βγάζουν στο επικοινωνιακό τους παζάρι αστικά μορφώματα τύπου ΣΥΡΙΖΑ

Νίκος Μπογιόπουλος

Τετάρτη 30 Νοεμβρίου 2016

Από μια άποψη ο θάνατος του Φιντέλ είχε κι ένα "καλό": Έδωσε τη δυνατότητα να διαχωριστεί για μια ακόμα φορά η ήρα από το στάρι. Εξηγούμαστε:

Η «μεσαία» μαυρίλα...

Πρόσφερε την ευκαιρία να φανεί τι κρύβεται κάτω από το λούστρο του λεγόμενου "μεσαίου" χώρου.

Να καταδειχτεί τι είδους "φιλελευθερισμό" πρεσβεύουν κόμματα σαν τη ΝΔ.

• Και τι είδους "ενημέρωση" προσφέρουν φυσιογνωμίες της τηλεμνημονιάδας, από Μπογδάνους μέχρι πορτοσαλτε κι από κυριλέ ακροδεξιές νυφίτσες μέχρι κουστουμαρισμένους διακινητές της θεωρίας περί "σοβαρής χρυσής αυγής".
• Τόσο "μεσαίοι" είναι ώστε οι κραυγές τους κατά του "δικτάτορα" Κάστρο στα κανάλια - σαν αυτές ενός Κυρανάκη (εκπρόσωπος τύπου της ΝΔ) - να συναγωνίζονται εκείνες της αμερικανοκουβανικής μαφίας του Μαιάμι.
• Είναι τόσο "φιλελεύθεροι" σαν την κυρία Σπυράκη, που πριν γίνει ευρωβουλευτής της ΝΔ ήταν από τους δημοσιογράφους που έκρυβαν (κατά δήλωσή της) τις πληροφορίες στο μαξιλάρι τους. Αλλά τώρα καταθέτει με παρρησία τη γνώμη της: "Η Κούβα - είπε - είναι το βασίλειο της πορνείας". Πόσο συγκινητικό, αλήθεια, να ακούμε μια κυρία που υπηρετεί Μνημόνια, τα οποία στέλνουν γυναίκες (εδώ στην Ελλάδα) στην φτώχεια, στην ανεργία, στη δυστυχία, στην πορνεία, να νοιάζεται τόσο γενναιόδωρα για τις πόρνες... της Κούβας.
• Τόσο "αντικειμενικοί" είναι που δεν άφησαν γελοιότητα και προβοκάτσια που να μην την μεταδώσουν σαν "είδηση": Από το εδώ και μια δεκαετία γνωστής πλαστότητας δημοσίευμα του Forbes για τον "δισεκατομμυριούχο Κάστρο" μέχρι τις αναλύσεις περισπούδαστης ευήθειας (έτσι λένε οι μορφωμένοι την παλιά γνωστή τους "μαλακία") του τύπου Κάστρο = Φράνκο και Πινοσέτ...

Τα συμπεράσματα είναι ασφαλή.

στην αποικιοκρατία δεν υπάρχουν διέξοδα

Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΕΞΑΓΓΕΛΕΙ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ!

το δραματικό διάγγελμα του πρωθυπουργού αναλυτικά:

"Ελληνίδες Έλληνες, 

Εδώ και 7 μήνες η ελληνική κυβέρνηση δίνει μια μάχη μέσα σε συνθήκες πρωτοφανούς οικονομικής ασφυξίας, προκειμένου να εφαρμόσει το τρίτο εθνοσωτήριο μνημόνιο, που υπεγράφη το καλοκαίρι και ψηφίστηκε από την Ελληνική βουλή στις 14 Αυγούστου 2015.

Το σχέδιο διάσωσης των εταίρων μας που και καλά είναι για να τερματιστεί η λιτότητα και να επανέλθει στη χώρα μας η ευημερία και η κοινωνική δικαιοσύνη. Για μια Ελλάδα με ζόμπι οικονομία κι ένα κράτος που θα σέβεται τόσο τα συμφέροντα της ολιγαρχίας όσο και τους κοινούς ευρωπαϊκούς κανόνες και θα οδηγεί στην ειδική εκκαθάριση και την ολοκλήρωση του ξεπουλήματος λόγω κρίσης.

Σε όλο αυτό το διάστημα μετά τις εκλογές, μας ζητήθηκε να εφαρμόσουμε μέτρα που προβλέπονται στο μνημόνιο, παρόλο που αυτά καταδικάζουν σε ανέχεια μεγάλα τμήματα του Ελληνικού πληθυσμού.

Ωστόσο ούτε μια στιγμή δεν σκεφτήκαμε να κάνουμε πίσω. Να προδώσουμε -δηλαδή- την εμπιστοσύνη των εταίρων μας. Μετά από δύο μήνες σκληρής διαπραγμάτευσης για την αξιολόγηση και την ολοκλήρωση του προγράμματος οι εταίροι μας, δυστυχώς, κατέληξαν στο χθεσινό EG σε μια πρόταση- τελεσίγραφο προς την Ελληνική δημοκρατία και τον Ελληνικό λαό.

με το μαλακό τα γκόου μπακ

μετράει κρίματα

η μέρα της μαρμότας

Ευτυχισμένο το 2007

Date: 2016.02.08

Γιατί το 2007? Διότι αυτή είναι η χρονιά που άρχισε η κρίση. Υπάρχει μια διαστρεβλωμένη χωροχρονική αντίληψη στον περισσότερο κόσμο, που θα έκανε ακόμα και τον μακαρίτη τον P.K.Dick να χαμογελά με την ειρωνία. Αυτή η διαστρέβλωση είναι που κάνει κι εμάς τους προφήτες να κερδίζουμε δόξα και ουρί.

Οι περισσότεροι νομίζουν ότι η κρίση ξεκίνησε τον σεπτέμβρη του 2008 με την κατάρρευση της Lehman. Οι πιο πληροφορημένοι θα χαμογελάσουν επίσης και θα σημειώσουν ότι η κρίση ξεκίνησε τον φλεβάρη του 2008 με την κατάρρευση μιας άλλης επενδυτικής τράπεζας της bear sterns.

Την πεποίθηση αυτή θα σας την ενισχύσουν και κανά δύο ταινίες, όπως το big short. Που για να δημιουργήσει ένα δραματικό σασπένς των “ηρώων” που πάνε κόντρα στο ρεύμα (δεν έχει πλάκα που οι ήρωες σε αυτή την ταινία είναι διάφοροι κερδοσκόποι?), πηδάει χρονικά μέσα σε 5 λεπτά μεταξύ φλεβάρη και σεπτέμβρη του 2008. Όμως οι ήρωες κερδοσκόποι ήξεραν ήδη από το 2007 ότι είχαν κερδίσει το στοίχημα που έβαλαν.

Η κρίση, δηλαδή η συνειδητοποίηση του σκασίματος της φούσκας ξεκίνησε τους πρώτους μήνες του 2007. Φυσικά όλοι έκαναν πως κοιτούσαν από την άλλη πλευρά και πως αυτό το σκάσιμο δεν είναι τίποτα άλλο από μια προσωρινή διακοπή στην άνοδο. Άλλωστε η αμερικάνικη οικονομία “αναπτυσσόταν” επι 17 συνεχή χρόνια, μια πρωτοφανή κατάσταση για όλο τον ιστορικό καπιταλισμό. Μας πήρε κανένα δύο χρόνια ακόμα για να πέσουμε από τα σύννεφα καταλαβαίνοντας ότι αυτή η “ανάπτυξη” δεν ήταν παρά ένας πληθωρισμός στις τιμές των assets (ά ρε μίνσκυ την έκανες νωρίς). Αλλά γιατί να χαλάσεις το δραματικό σασπένς και τα εκατομμύρια των “ανυποψίαστων” που πέφτουν από τα σύννεφα?

ούτε εκεί

ο Διαφωτισμός χωμένος στον πάτο μας (πνιγολαμπίδες)

Ελπίζοντας στους εφιάλτες

31 10 , 2015

Να προσπαθήσεις να δεις ψύχραιμα το θέμα του πνιγμού παιδιών και οικογενειών ολόκληρων. Υπάρχει λόγος; Ας δεχτούμε ότι κάποιος γαμημένος λόγος θα υπάρχει. Τα δεδομένα:

Στα παράλια της Τουρκίας βρίσκονται κατ’ άλλους δύο και κατ’ άλλους τρία εκατομμύρια άνθρωποι που προσπαθούν να περάσουν στην Ευρώπη. Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι «πρόβλημα». Δεν αποτελούν «προσφυγικό πρόβλημα» ή «μεταναστευτικό πρόβλημα». Πρόβλημα είναι οι λόγοι που τους οδήγησαν να ξεριζωθούν και να ζήσουν την κόλασή τους για να περάσουν απέναντι.

Αν το δούμε έτσι, όπως δηλαδή πραγματικά είναι, τότε αυτομάτως δε χρειάζεται να σκεφτούμε «λύση» ή «αντιμετώπιση» των προσφύγων και μεταναστών, αλλά λύση και διάλυση των λόγων που δημιούργησαν αυτούς τους πρόσφυγες και τους μετανάστες. Με τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, το μόνο που έχει να κάνει η Ευρώπη είναι να τους σώσει. Τίποτε άλλο.

Θέλει η Ευρώπη να τους σώσει; Νομίζω πως είναι ξεκάθαρο ότι δεν θέλει. Αν το έκανε, αυτομάτως θα αποδεχόταν την ακύρωση των οικονομικών και στρατιωτικών πολιτικών της που είναι έτσι φτιαγμένες ώστε να δημιουργούν πρόσφυγες και μετανάστες. Είναι μία επίπτωση που δεν θέλει και δεν ενδιαφέρεται να αντιμετωπίσει, καθώς κάτι τέτοιο θα μείωνε τα κέρδη των πολυεθνικών της και της πολεμικής βιομηχανίας της. Δεν υπερβάλω μάλιστα, όταν σκέφτομαι ότι κάποια στιγμή θα κατηγορήσει όσους πνίγονται και για μόλυνση του θαλάσσιου περιβάλλοντος. Άλλωστε, το «μέτωπο της λογικής» τούς έχει κατηγορήσει για χίλια μύρια, σε αυτό θα ντραπεί;

Θα μπορούσε η Ευρώπη να τους σώσει; Σαφώς, αν η Ευρώπη ήταν ένα σύνολο ανεξάρτητων χωρών και όχι μία σειρά κυβερνήσεων υπό τις εντολές της Γερμανίας. Πρακτικά, μόνο το αεροδρόμιο της Φρανκφούρτης εξυπηρετεί 65 εκατομμύρια επιβάτες τον χρόνο. Μόνο το αεροδρόμιο της Φρανκφούρτης! Με στόλους πλοίων και αεροπλάνων, με ανοιχτά σύνορα και γκρέμισμα των φραχτών, η μεταφορά των δύο ή τριών εκατομμυρίων ανθρώπων που θέλουν να περάσουν από την Τουρκία στην Ευρώπη θα ήταν θέμα ημερών, αλλά κυρίως θα εξασφαλιζόταν η ασφάλειά τους.

Θέτω, λοιπόν, το ερώτημα πιο σωστά. Θέλει η Γερμανία να τελειώσει το θέμα των προσφύγων και μεταναστών; Φυσικά και όχι! Οι μετανάστες και οι πρόσφυγες έχουν μετατραπεί σε παιχνιδάκι εκβιασμού στα χέρια του νεοσουλτάνου Ερντογάν. Και η Γερμανία ποτέ δεν θέλησε να χαλάσει σχέσεις με την Τουρκία.

Η Ευρώπη της Μέρκελ ξέχασε με ευκολία τις εικόνες που έδειχναν να περνούν ανενόχλητοι μέσω Τουρκίας οι ευρωπαίοι εθελοντές του ISIS, ένας από τους βασικότερους λόγους δημιουργίας του προσφυγικού ρεύματος. Η Ευρώπη της Μέρκελ κάνει πως δε βλέπει ότι το πολίτευμα της Τουρκίας του Ερντογάν είναι η προεδρική τρομοκρατία. Η Ευρώπη της Μέρκελ υποκρίνεται πως αγνοεί ότι η μεταφορά προσφύγων και μεταναστών μέσω της Τουρκίας είναι μία από τις μεγαλύτερες βιομηχανίες του Σουλτανάτου, αφήνοντας κέρδη δισεκατομμυρίων σε όσους υποστηρικτές του καθεστώτος έχουν την έγκριση του νεοσουλτάνου Ερντογάν να ασκούν το επάγγελμα μεταφορέα ανθρώπων σε απόγνωση.

Αν η Ευρώπη της Μέρκελ αποφάσιζε κάποια στιγμή να πάρει αυτό το απάνθρωπο παιχνιδάκι από τα χέρια του Ερντογάν και να σώσει τους ανθρώπους που θαλασσοπνίγονται, τότε αυτομάτως θα θύμωνε τον σύμμαχό της, θα τον απομόνωνε, θα του στερούσε ένα τεράστιο όπλο διαπραγμάτευσης για πολλά και διάφορα, χάνοντας όμως ταυτόχρονα την εύνοιά του προς τα συμφέροντα των γερμανικών εταιρειών στην Τουρκία. Γεωστρατηγικά δε, θα οδηγούσε τον Ερντογάν να ενταχθεί πλήρως στο στρατόπεδο των ΗΠΑ κάτι που φυσικά θα στοίχιζε στις προσπάθειες της Γερμανίας να αναδειχθεί και πάλι σε Αυτοκρατορία.

Εντελώς ψύχραιμα, λοιπόν, το θέμα του πνιγμού παιδιών και οικογενειών ολόκληρων στη Μεσόγειο είναι αποτέλεσμα οικονομικών συμφωνιών, πολέμου συμφερόντων και επίδειξης δύναμης δύο τρελών αυτοκρατόρων, κάποιων θρησκόληπτων ηγετών κι ενός σφαγέα Νετανιάχου. Οι λοιποί ηγέτες των ευρωπαϊκών χωρών, της δικής μας συμπεριλαμβανομένης, τσιράκια είναι, εντολές εκτελούν και όλοι μαζί δεν αξίζουν ούτε μία τρίχα από τ’ αρχίδια των εθελοντών και των κατοίκων της Λέσβου και άλλων νησιών που ξημεροβραδιάζονται να σώζουν ανθρώπους.

Μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό αύξησης κερδών πολυεθνικών και κύκλου εργασιών πολεμικών βιομηχανιών, μέσα σε όλο αυτό τον φασισμό που αναγνωρίζει την Τουρκία ως δημοκρατία και συνομιλητή, δεν ξέρω αν υπάρχει χώρος για ελπίδα ότι κάτι μπορεί να αλλάξει από την πίεση επιχειρημάτων ανθρωπιστικού περιεχομένου που χρησιμοποιούν ομάδες πολιτών προς τις κυβερνήσεις τους. Την ελάχιστη ειλικρίνεια δε, αν διέθετε η Ευρωπαϊκή Ένωση, θα έπρεπε να περάσει το θέμα των μεταναστών και προσφύγων από την αρμοδιότητα του Επιτρόπου Μετανάστευσης στην αρμοδιότητα του Επιτρόπου Εμπορίου, διότι ως εμπόρευμα τους αντιμετωπίζουν, για κόστος μιλάνε, κέρδη βγάζουν, συμφέροντα μετράνε.

Επί της ουσίας, ναι, η υποδοχή δύο ή τριών εκατομμυρίων ανθρώπων θα ήταν δύσκολο έργο για την Ελλάδα μόνη της, για την Ιταλία μόνη της, για την Ισπανία μόνη της. Όμως 750 εκατομμύρια είναι ο πληθυσμός της Ευρώπης, είναι γελοίο να θεωρούμε ότι θα δημιουργηθεί πρόβλημα αν γίνουμε 753 εκατομμύρια. Και μόνο σε μία απλή σύσκεψη μεσαίων στελεχών των υπουργείων Εσωτερικών χωρών της Ευρώπης θα μπορούσαν να λυθούν τα πρακτικά θέματα. Όμως φυσικά επιλέγονται «Συσκέψεις Κορυφής» για να δείξουμε ότι το «πρόβλημα» είναι οι μετανάστες και οι πρόσφυγες και ότι το «πρόβλημα» αυτό είναι τεράστιο. Ένας έξυπνος τρόπος για να κρύψουν οι ένοχοι τις ευθύνες τους και να εξαφανίσουν τη λύση του «προβλήματος».

Σε κάθε περίπτωση, τα τόσα πνιγμένα παιδιά αποδεικνύουν ότι εδώ και καιρό οι πολιτισμένοι ευρωπαίοι έχουν χώσει στους κώλους τους τον διαφωτισμό, τους Καντ και τους Ρουσσώ τους, έχοντας βομβαρδίσει το ανθρωπιστικό καταφύγιο που θέλει την οδύνη του καλώς πράττειν ως τη μόνη πραγματική απόδειξη για την αρετή. Στυγνοί φονιάδες είναι, κοινοί φασίστες είναι και το μόνο που τους αξίζει είναι το ό,τι χειρότερο. Εύχομαι να πνιγούν από εφιάλτες που θα έχουν τα χέρια των πνιγμένων μωρών. Αν είμαστε τόσο ανίκανοι πια να τους τιμωρήσουμε εμείς, ας ελπίσουμε στους εφιάλτες.

πηγή: kartesios

τα αποτελέσματα της άτακτης και διαλυτικής συνθηκολόγησης

Η ελληνική καταστροφή και το ευρωπαϊκό κίνημα. 

Του Χρήστου Λάσκου

17 October 2015

Ανάμεσα σε όσα έχουν προκύψει μετά από τα καταιγιστικά γεγονότα που ακολούθησαν την 12^η Ιουλίου κεντρικό είναι το ερώτημα της επίδρασης.

Το ερώτημα, δηλαδή, των επιπτώσεων που αυτά τα τραγικά, από πολλές απόψεις, γεγονότα για τον ελληνικό λαό έχουν και θα έχουν στις εξελίξεις στην υπόλοιπη Ευρώπη, στις προοπτικές των ευρωπαϊκών κινημάτων εναντίον της λιτότητας και, αντίστοιχα, στις προοπτικές της ευρωπαϊκής Αριστεράς.

Όπως είναι γνωστό, το μοτίβο της κυβέρνησης είναι πως η ελληνική πλευρά, με «τη μάχη που έδωσε», πέτυχε αποτελέσματα. Από τη μια δημιούργησε κάποιες, πρώτες έστω, ρωγμές στον ευρωπαϊκό συσχετισμό.

Από την άλλη, αποκάλυψε τον αυταρχικό χαρακτήρα της ευρωενωσιακής ελίτ. Το “This is a coup” ακούστηκε σε ολόκληρο τον κόσμο και μαζί του ένα ευρύ κύμα συμπάθειας έφτασε από παντού.

Σε ό,τι αφορά το πρώτο, προσωπικά δεν θεωρώ πως έχει στα σοβαρά διαφανεί οποιαδήποτε πραγματική διάσταση μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών και των αρχουσών τους τάξεων. Κι αυτό γιατί η επιβολή του Τρίτου Μνημονίου έγινε με την ολόψυχη στήριξη τόσο της Μέρκελ όσο και του Ολάντ ή του Ρέντσι, χωρίς την παραμικρή απόκλιση μεταξύ τους –η γνώμη μου, μάλιστα, είναι πως η ελληνική κυβέρνηση προσφέρει πολύ κακή υπηρεσία στους εργαζόμενους και τους φτωχούς, όταν επιχειρεί να πείσει για το αντίθετο. Όποιος γνωρίζει τις άγριες αντεργατικές μεθοδεύσεις της ιταλικής και της γαλλικής κυβέρνησης καταλαβαίνει τι λέω.

Η δεδομένη, δε, σύγκλιση επί των βασικών του ελληνικού ζητήματος δεν είναι συμπτωματική. Αντίθετα, έχει στρατηγικό χαρακτήρα: οι ευρωπαϊκές άρχουσες τάξεις –και αυτές των κεντρικών χωρών, ακόμη περισσότερο- δεν εξαναγκάζονται να αποδεχτούν την πολιτική της λιτότητας και της κοινωνικής εκθεμελίωσης. Η επίταση της εργασιακής εκμετάλλευσης, ως βασιλική οδός εξόδου από την μεγάλη καπιταλιστική κρίση, είναι η θεμελιώδης συμφωνημένη πολιτική σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Την προωθούν ο Ραχόι και ο Γιούνγκερ, όσο η Μέρκελ και ο Ολάντ.

Γι’ αυτό, όσο κι αν είναι κατανοητό πως η ελληνική κυβέρνηση ψάχνει κάπου ν’ ακουμπήσει προκειμένου να υποστηρίξει πως «κάτι, ρε παιδί μου, κατάφερα», το συγκεκριμένο πεδίο είναι πραγματικό ναρκοπέδιο. Είναι η περίπτωση όπου το πειραματόζωο –μια παρομοίωση, που τόσο έχει χρησιμοποιήσει ο Τσίπρας τα προηγούμενα χρόνια- φαντασιώνεται πως προκαλεί ρωγμές στο … μέτωπο των πειραματιζόμενων πάνω του.

Ε, λοιπόν, δεν προκαλεί –απλώς φαντασιώνεται.

Ας πάμε τώρα στο δεύτερο, στον ισχυρισμό, δηλαδή, πως μέσω των τραγικών για μας γεγονότων επήλθε η αποκάλυψη των κυρίαρχων ευρωπαϊκών ελίτ και, σε ένα βαθμό και σε συνδυασμό με το πρώτο, ένα είδος απομόνωσής τους. Αν αφήσουμε το γεγονός πως είναι πολύ σόλοικο να λες στον ίδιο σου το λαό πως μπορεί να θυσιάστηκε στη νέα μνημονιακή λαίλαπα, αλλά … η θυσία δεν πήγε εντελώς χαμένη («τους αποκαλύψαμε τους άθλιους») χαίνει, επιπλέον, και η αντίφαση πως η ελληνική κυβέρνηση λειτουργεί στο νέο τρομακτικό πλαίσιο σαν να έχει να κάνει με εταίρους. Έτσι, όμως, προφανώς ακυρώνεται εν τη γενέσει του το «αποκαλυπτικό» αποτέλεσμα. Ήτοι, άνθρακες ο θησαυρός!

***

Αντίθετα από όσα υποστηρίζει η ελληνική πλευρά, το αποτέλεσμα της άτακτης και διαλυτικής συνθηκολόγησης της 12^ης Ιουλίου είναι απολύτως αρνητικό, έως καταστροφικό, για το ευρωπαϊκό εργατικό κίνημα και, ευρύτερα, για τα κοινωνικά κινήματα της ηπείρου. Γι’ αυτό κιόλας, η ευρωπαϊκή Αριστερά ψάχνει παντού τρόπους για να μην υποστεί την ανάλογα καταστροφική επίδραση στην ίδια και στη δυνατότητα δράσης της ενάντια στη λιτότητα.

Από αυτήν την άποψη, είναι χαρακτηριστική η πολιτική του πορτογαλικού Μπλόκο, το οποίο ως κυριότερο εμπόδιο προκειμένου να πετύχει ένα καλό εκλογικό αποτέλεσμα αντιμετώπισε, ακριβώς, τη συνάφειά του με τον ΣΥΡΙΖΑ. Όπως σημείωνε ο Ηλίας Σουκιάζης, στην Εποχή της προηγούμενης Κυριακής, «[η] απερχόμενη κυβέρνηση προσπάθησε, με κάθε ευκαιρία, να ταυτίζει το Μπλόκο με τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν το κατόρθωσε. Στην Πορτογαλία, ο κόσμος της Αριστεράς απογοητεύθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ, που παρότι κέρδισε το δημοψήφισμα, συνθηκολόγησε στο πραξικόπημα της Κεντρικής Τράπεζας και υπέγραψε το τρίτο μνημόνιο. Γι’ αυτό το Μπλόκο απέφυγε να ταυτιστεί με τον ΣΥΡΙΖΑ».

Στο μέτρο που το κατάφερε ενίσχυσε και το εκλογικό του αποτέλεσμα. Η βουλευτίνα Καταρίνα Πρινσίπε (Αυγή, 11 Οκτωβρίου) ξεκαθαρίζει πως αυτό, μαζί με την διευκρίνιση της θέσης απέναντι στην ΕΕ και το ευρώ, ήταν που διέψευσε «την εκτίμηση ότι η επίδραση του ΣΥΡΙΖΑ θα έβλαπτε την ανάπτυξη της [πορτογαλικής] Αριστεράς».

Η ίδια η Καταρίνα Μάρτινς, συντονίστρια του Μπλόκο, σε αντίστοιχη ερώτηση, είπε πρόσφατα πως, προκειμένου να υπερκεράσουν την αρνητική επίδραση των ελληνικών γεγονότων, οι σύντροφοι του Μπλόκο φρόντισαν να διαχωρίσουν την θέση τους τονίζοντας με ρητό τρόπο πως αν βρίσκονταν σε αντίστοιχα διλήμματα δεν θα δίσταζαν και μπροστα στην πιθανότητα ρήξης με την Ευρωζώνη.

Στην πραγματικότητα, η Μάρτινς μας πληροφόρησε πως θα ακολουθούσαν την διακηρυγμένη από τις συνεδριακές θέσεις τοποθέτηση του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό για το οποίο ήταν δεσμευμένος ο ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή, απέναντι στον ελληνικό λαό, όταν σε χίλιες περιστάσεις πριν από τις 25 Ιανουαρίου είχε ξεκαθαρίσει (sic) πως «ανάμεσα στο ευρώ και στην επιβίωση του ελληνικού λαού» θα επέλεγε με όλα τα ρίσκα το δεύτερο.

Αυτό που δεν έκανε όσες μάχες κι αν επικαλείται.

Οι ευρωπαίοι εργαζόμενοι το κατανοούν, ό,τι κι αν νομίζουν οι της κυβέρνησης. Και η ευρωπαϊκή Αριστερά, όπως είδαμε, παίρνει τα μέτρα της αποστασιοποιούμενη.

Το μέτωπο της αντιλιτότητας δεν περιλαμβάνει πια τον ΣΥΡΙΖΑ.

Όσο τραυματικό κι αν είναι, αυτό είναι.

ΥΓ. Είναι συχνό παλιοί σύντροφοι κάθε φορά που ασκείται έντονη κριτική στην κυβέρνηση να μας «στριμώχνουν» με το αμίμητο: ποιες είναι οι προτάσεις σας;

Καταρχήν, αυτή η στάση υποδηλώνει προϊούσα πασοκοποίηση, αν θυμηθούμε πως αποτελούσε το βασικό όπλο των αντιπάλων του ΣΥΡΙΖΑ για χρόνια: ποιες είναι οι προτάσεις σας, ρε συριζαίοι;

Ας μπω, ωστόσο, και στην «ουσία». Στην έκταση, φυσικά, που αξίζει της «ουσίας»: οι προτάσεις «μας» είναι οι προτάσεις που έφεραν τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση και δεν τηρήθηκαν ποτέ και κατ’ ελάχιστον. Με σημαντικότερη ανάμεσά τους αυτήν που αφορά την ανάγκη της κοινωνικής και πολιτικής προετοιμασίας του ελληνικού λαού για την απαραίτητη μεγάλης έκτασης σύγκρουση, χωρίς την οποία είναι βέβαιη μοίρα για την κοινωνική πλειοψηφία η εργασιακή σκλαβιά και η κοινωνική ταπείνωση –για γενιές μπροστά.

Όποιος νομίζει πως αυτό είναι βολονταριστικός αριστερισμός είναι, πιστεύω, απλώς ανόητος, στην καλύτερη περίπτωση. Κι ας μη μιλήσω, καλύτερα, για την χειρότερη…

πηγή: alterthess

γουί λαβ γιουροπίαν γιούνιον

Βγάζοντας selfies με Έλληνες ευρωλάγνους, η Άνγκελα Μέρκελ προσπαθεί να λύσει το πρόβλημα του bullying που υφίστανται οι ευρωΝΑΙΝΑίκοι.

Υπηρετώντας το προφίλ της Ευρωπαίας «προστάτιδας των νεοφιλελέδων» που προσπαθεί να χτίσει, η καγκελάριος της Γερμανίας επισκέφτηκε σήμερα ένα καφέ στην πλατεία Κολωνακίου, όπου συζήτησε και φωτογραφήθηκε με τα νούμερα της εγχώριας πολιτικής σόου-μπιζ.

Υπενθυμίζεται ότι η Γερμανία με την επιβολή της δημοσιονομικής πολιτικής εμπνέει κάθε σύγχρονο νεοφιλελέ, που αγωνίζεται για τα συμφέροντα του αφεντικού του, μήπως και του πετάξει μερικά ψίχουλα παραπάνω. Η ίδια η κ.Μέρκελ άλλωστε δήλωσε την προηγούμενη εβδομάδα ότι οι ευρωΝΑΙΝΑίκοι κάνουν καλό στην γερμανική οικονομία.

η αληθινή είδηση εδώ

λερναία τρόϊκα

Είμαι κάθε λέξη από το Σύνταγμα της Γερμανίας

 

19 Αυγ, ’15

Η γερμανική Βουλή υπερψήφισε το τρίτο πρόγραμμα στήριξης της Ελλάδας αλλά η απόφαση μπορεί να κριθεί άκυρη, αφού η συνεδρίαση της γερμανικής Βουλής έγινε στο φως της ημέρας και όχι μέσα στη μαύρη νύχτα, όπως συμβαίνει στη χώρα που γεννήθηκε η Δημοκρατία.

Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε απηύθυνε έκκληση προς τους Γερμανούς βουλευτές να υπερψηφίσουν το τρίτο πρόγραμμα στήριξης της Ελλάδας, ώστε να συνεχίσει η γερμανική κυβέρνηση να κονομάει δεκάδες δισεκατομμύρια και να καβατζώνει τον δημόσιο πλούτο της Ελλάδας.

Ο κ. Σόιμπλε είπε ακόμα πως η Ελλάδα χρειάζεται αυτά τα χρήματα για να πάρει μπροστά η ελληνική οικονομία, όπως πήρε μπροστά τα προηγούμενα πέντε χρόνια που, από την πολλή στήριξη από την Γερμανία, η Ελλάδα έσπασε όλα τα ρεκόρ σε ανεργία, αύξηση του χρέους, μείωση του ΑΕΠ και μετανάστευση.

Κατά τα άλλα, υπάρχουν κάποιοι που υποστηρίζουν ακόμα πως ο Σόιμπλε δεν ήθελε να παραμείνει η Ελλάδα στην ευρωζώνη, ενώ υπάρχουν και κάποιοι που τους πιστεύουν.

Ο πρόεδρος του Die Linke, Γκέγκορ Γκίζι είπε, μεταξύ άλλων, πως «μέχρι σήμερα η Ελλάδα, δεν έχει λάβει από τη Γερμανία ούτε ένα ευρώ επί της ουσίας» -αλλά αυτό δεν κάνει να το λέμε εμείς στην Ελλάδα γιατί θα μας πουν λαϊκιστές οι γερμανοτσολιάδες-, ενώ το Die Linke δεν ψήφισε το πρόγραμμα διάσωσης της Ελλάδας, γιατί, ουσιαστικά, είναι πρόγραμμα διάσωσης της Γερμανίας και εξαφάνισης της Ελλάδας.

Η Άνγκελα Μέρκελ είπε πως θα υπάρξει και τέταρτο πρόγραμμα διάσωσης της Ελλάδας, το οποίο θα προβλέπει, μεταξύ άλλων, πως τα ελληνικά κόμματα -που είναι γεμάτα ψεύτες και απατεώνες- θα αντικατασταθούν από παραρτήματα των γερμανικών κομμάτων στην Ελλάδα, ώστε αφενός να υλοποιούνται οι αποφάσεις της γερμανικής Βουλής και αφετέρου να μην χάνονται εκατοντάδες εκατομμύρια, για να πληρώνονται οι Φλαμπουράρηδες, οι Φίληδες, οι Βενιζέλοι και οι Μητσοτάκηδες, οι οποίοι είναι ανίκανα σκλαβάκια της γερμανικής κυβέρνησης.

πηγή: pitsirikos

επιθεώρηση

περνώντας απέναντι

eurozontrix reloaded

κακές παρέες

πρώτη φορά σκουριαστερά

eurozontrix

This Is Not "Aristera"

ας είμαστε ρεαλισταί

Καλούμαστε να είμαστε ρεαλιστές. Να μην επιλέξουμε την καταστροφή, το ακαριαίο θάνατο. Να μην προτάσσουμε το θυμικό. Να σκεφτούμε, να στοχαστούμε, να ζυγίσουμε. Να πούμε ναι, γιατί δεν υπάρχει εναλλακτική, γιατί η εναλλακτική είναι καταστροφική, γιατί η εναλλακτική είναι κομπογιαννίτικη, γιατί η εναλλακτική δεν είναι επαρκώς σχεδιασμένη και κοστολογημένη. Καλούμαστε να είμαστε ρεαλιστές.

*

Πριν από το δημοψήφισμα σε ένα από τα φεϊσμπουκικά καλέσματα του ναι, γράφεται από κάποιον χρήστη: «Το καταλαβαίνουμε πως πολλοί πολίτες είναι σε απόγνωση αυτή τη στιγμή. Αυτό τι σημαίνει πως είναι απαραίτητο να διαλυθεί ολόκληρη η χώρα;». Καλούμαστε να είμαστε ρεαλιστές. Οκ, βλέπουμε τους άστεγους, τους άνεργους, τους ανθρώπους που είναι σε απόγνωση. Αλλά αυτό τι σημαίνει; Αλήθεια, σωστή ερώτηση: Τι σημαίνει να βλέπεις αυτούς τους ανθρώπους;

Ή μάλλον, ας πάω ένα βήμα πιο πίσω. Πριν από την «περιπέτεια» του δημοψηφίσματος, βλέπαμε όλοι αυτούς τους ανθρώπους; Βλέπαμε όλοι την απόγνωση;