Showing posts with label επανάσταση. Show all posts
Showing posts with label επανάσταση. Show all posts

Tuesday, 29 November 2016

hasta na pane


 την ώρα που έχουμε τα πάσης φύσεως φιλελέδικα τατιανοειδή να πασχίζουν να μας πείσουν ότι βγήκε μάπα το καρπούζι Fidel 
και να σκούζουν ότι δεν υπάρχουν ήρωες και ιδέες και λαϊκές επαναστάσεις
και ότι αν δεν υπάρχουν εκλογές που είναι στημένες από συστημικά ΜΜΕ, τότε μιλάμε για δικτατορίες
και δώστου να σφίγγονται να χέσουν πάνω στον θρύλο του μπας και τον κάνουν σαν τα μούτρα τους

σκάει σαν μεταμοντέρνα μούντζα η συγγένεια του τζήμερου με τον Τσε Γκεβάρα

:)
 
κάτι με την δεύτερη ξαδέρφη του παίζει και τον εγγονό του Τσε, αλλά δεν κατάλαβα ακριβώς, θα σας γελάσω

όπως μας γελάει και η Ιστορία με τα παιχνίδια της

τα παιχνίδια της, που μας θυμίζουν ότι στη ζωή δεν έχει και πολύ σημασία το πως λέγεσαι ή το από που κατάγεσαι..
σημασία έχει να μην είσαι πολύ μαλάκας

Saturday, 11 June 2016

Καλά που δεν γίναμε Γαλλία

İnsurrection θα πει "εξέγερση" και είναι ο τίτλος ενός video με εκπληκτικό μοντάζ του Clément Gino, με σκηνές απ'τις συγκρούσεις στους δρόμους της Γαλλίας μεταξύ του εξεγερμένου λαού και των καθεστωτικών δυνάμεων καταστολής.

άντε και στα δικά μαςΕυτυχώς εμείς σωθήκαμε με τα μνημόνια και δεν χρειάστηκε να σηκωθούμε απ'τον καναπέ μας
                 

πηγή video: hit&run

Sunday, 8 May 2016

δημιουργική και λυτρωτική καταστροφή


[....] Σε πάρα πολλές περιπτώσεις, οι διεκδικήσεις δεν αποτελούν επιλογή, αλλά αναγκαιότητα – και  μερικές φορές ζωτικής σημασίας. Αλλά, με κάποια προβοκατόρικη πρόθεση, θέλω να τονίσω τα όρια ενός κινήματος διεκδικήσεων. Τα όρια αυτά φαίνονται ξεκάθαρα όταν βάζουμε τα ζητήματα σε παγκόσμια κλίμακα. Μπορούμε να διαδηλώσουμε όσο θέλουμε διεκδικώντας την αύξηση του κατώτατου μισθού, την εβδομάδα των 32 ωρών ή την επέκταση των κοινωνικών δικαιωμάτων: αλλά αυτό δεν έχει κανένα νόημα όταν δεν αμφισβητούνται ταυτόχρονα οι δομές του νεοφιλελευθερισμού, δομές που κάνουν αυτές τις διεκδικήσεις αδύνατες. Παγιδευμένες ανάμεσα στην χρηματιστικοποίηση, την εξουσία των μετόχων, το ανεξέλεγκτο ελεύθερο εμπόριο και τη λιτότητα του ευρώ, οι διεκδικήσεις των μισθωτών, σε όλο τον πλανήτη, δεν έχουν καμία τύχη.

Όταν οι νεοφιλελεύθεροι υποστηρίζουν ότι «δεν υπάρχει εναλλακτική λύση» λένε την αλήθεια. Αλλά είναι μια αλήθεια υπό όρους. Είναι αλήθεια ότι όταν το πλαίσιο το ορίζουν οι δομές του νεοφιλελευθερισμού, ναι, δεν υπάρχει πλέον καμία εναλλακτική λύση – και το πλαίσιο έχει οριστεί ακριβώς γι’ αυτό τον λόγο, για να μην υπάρχουν εναλλακτικές. Ωστόσο, αν δεν υπάρχει εναλλακτική λύση εντός πλαισίου, εξακολουθεί να υπάρχει η εναλλακτική λύση της επαναχάραξης του πλαισίου. Αλλά αυτό σημαίνει πολιτική· κι αυτό είναι  κάτι διαφορετικό από τη διατύπωση αιτημάτων. Καταλαβαίνουμε πολύ καλά ότι δεν μπορούμε να υποβάλλουμε «αιτήματα» αλλαγής του πλαισίου στους φύλακες του εν λόγω πλαισίου. Πρέπει να τους διώξουμε και στη συνέχεια να ξαναχτίσουμε πολιτικά το πλαίσιο. Και θα το κάνουμε ακριβώς για να ξαναδημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις ύπαρξης των δράσεων που θα προβάλουν διεκδικήσεις. [....]


Frédéric Lordon

απόσπασμα από ομιλία του στην Bourse du Travail στο Παρίσι, με θέμα τις προοπτικές της Nuit Debout*, στις 20.4.2016

*"nuit depout" είναι μια νέα αμεσοδημοκρατική δομή συσπείρωσης και δράσης διαφόρων κινημάτων αλληλεγγύης, που "ανθίζει" αυτές τις μέρες στις πλατείες διαφόρων πόλεων της Γαλλίας

**κι ένα προσωπικό σχόλιο για αυτά τα πολύ ωραία που μας είπε ο φρεντερίκ: τίτλος της ομιλίας του είναι ο "Δεν είμαστε φίλοι με όλους. Δεν ερχόμαστε για να φέρουμε την ειρήνη." Αυτό είναι μια λογική συνέπεια (ή/και προέκταση) του "Ο καπιταλισμός δεν διορθώνεται. Μόνο καταστρέφεται" των αναρχικών. Μια μεγάλη αλήθεια που ισχύει πολύ και στις μέρες μας, στα μέρη μας. Εδώ που ακούγεται πολύ τελευταία το "όλοι χαζοίμαζί", εθνικές κενότητες και οικουμενικά παραμύθια με δράκους για απολιτίκ νούμερα, που προσφέρουν χαμόγελα στην ανιαρή καθημερινότητα της οικονομικής ελίτ. Να πας δηλαδή με το τσουτσέκι του αρχιμιζαδόρου μεγαλοεργολάβου που 'χει στο payroll του υπουργούς και βουλευτές για να κάνει δουλίτσες, να αλλάξετε μαζί τη χώρα. Ή με τον φασίστα/κοπρόσκυλο των εφοπλιστών, που δεν κοιτάει τα χάλια του και νιώθει και άριος. Ή με τον ρατσίσταρο ψηφοφόρο του που ψηφίζει ναζί-δολοφόνους, ενώ ξέρει. Ή με το χυδαίο παπαγαλάκι της εξημέρωσης, που στο βωμό της δουλίτσας και των μισθών, έχει μεταλλαχθεί σε ομιλούσα γλίτσα. Ή με τον λούμπεν νεοφιλελέ, που το μόνο που θέλει να αλλάξει είναι το status του και να αρχίσει κι αυτός να κάνει "καριέρα".

Tuesday, 29 March 2016

οι "τρομοκράτες" και οι ραγιάδες

         
 Το video αυτό δημιουργήθηκε για τις ανάγκες σχολικού αφιερώματος για την Επανάσταση του 1821 (ΓΕ.Λ. Καρέα)

Οι επαναστάτες του 1821 ήταν τρομοκράτες

25 Μαρ, ’16

Αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί, οι επαναστάτες του 1821 ήταν τρομοκράτες. Πήραν τα όπλα και τα έστρεψαν εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην οποία ανήκαν. Αυτά είναι απαράδεκτα πράγματα.

Πρέπει να καταδικάζουμε τη βία από όπου κι αν προέρχεται.

Και η Επανάσταση του 1821 είχε βία. Πολλή βία.

Υπήρχε και άλλος τρόπος -εκτός από τα όπλα- για να λύσουν τα θέματα που είχαν με τους Τούρκους.

Μπορούσαν να κάνουν προτάσεις για διάλογο, ώστε να ξεκινήσουν οι μεταρρυθμίσεις.

Κάποιοι λογικοί Έλληνες εκείνης της εποχής ήταν κατά της Επανάστασης και υπέρ του διαλόγου -από τότε υπήρχαν φιλελέδες- αλλά οι τρομοκράτες δεν τους άκουσαν.

Αυτό που με έμαθαν οι Έλληνες επαναστάτες του 1821 είναι να κοιτάω πάντα και την άλλη πλευρά.

Σήμερα η Ελλάδα ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Πολλές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης καταπίεζαν στο παρελθόν ή καταπιέζουν ακόμα και σήμερα άλλους λαούς.

Οι λαοί αυτοί αντιδρούν ή προσπαθούν να αντιδράσουν. Βίαια. Όπως βίαια αντιμετωπίζονται από τις ευρωπαϊκές χώρες.

Κάποιοι λένε «ελάτε να ξεχάσουμε τι έγινε στο παρελθόν. Ελάτε να ξεχάσουμε την αποικιοκρατία, το μακελειό, τις μαζικές εκτελέσεις, τους ακρωτηριασμούς και τα βασανιστήρια που έκαναν οι δυτικές χώρες σε λαούς της Αφρικής, της Μέσης Ανατολής και άλλους».

Δεν αρκεί να ξεχάσει αυτός που έκανε τις θηριωδίες.

Πρέπει να ξεχάσει και αυτός που υπέστη τις θηριωδίες.

Και αυτό είναι πολύ δύσκολο.

Βλέπουμε πόσο δύσκολο είναι ακόμα και σήμερα στις πλούσιες Ηνωμένες Πολιτείες να ξεχάσουν οι μαύροι αυτά που υπέστησαν οι προγονοί τους αλλά και τις διακρίσεις που συνεχίστηκαν επίσημα μέχρι την δεκαετία του ’60, ενώ ανεπίσημα συνεχίζονται και σήμερα.

Κάποιοι λένε πως οι λαοί της Μέσης Ανατολής είναι απολίτιστοι και πως δεν είναι φτιαγμένοι για δημοκρατίες.

Δεν είναι αλήθεια αυτό.

Αν η Δύση δεν στήριζε επί δεκαετίες απολυταρχικά καθεστώτα -χτυπώντας παράλληλα τους δημοκράτες-, αυτές οι χώρες θα ήταν πολύ διαφορετικές σήμερα.

Πριν από εφτά χρόνια, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα ουσιαστικά ζήτησε συγγνώμη για την ανατροπή της δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης του Μοχάμεντ Μοσαντέκ στο Ιράν το 1953.

Ο Μοσαντέκ ήταν ένας κοσμικός πολιτικός, μετριοπαθής και δημοκρατικός, ο οποίος θεωρείτο ήρωας από τους Ιρανούς.

Βρετανοί και Αμερικανοί -λόγω συμφερόντων και πετρελαίου- τον ανέτρεψαν με πραξικόπημα και ο Μοσαντέκ συνελήφθη.

Ακολούθησαν ο Σάχης για 25 χρόνια και μετά οι μουλάδες του Χομεϊνί.

Να ξεχάσουν οι Ιρανοί την ανατροπή του Μοσαντέκ;

Μα καθόρισε απόλυτα την πορεία της χώρας τους και τις ίδιες τους τις ζωές.

Και μια συγγνώμη, μισό αιώνα μετά, δεν αλλάζει τα όσα έγιναν.

Ναι, οι αγωνιστές του 1821 με έμαθαν να κοιτάω πάντα και την άλλη πλευρά.

Γιατί κάποτε ήμασταν εμείς οι Έλληνες η άλλη πλευρά.

Ζήτω το ’21! 

πηγή: pitsirikos

Thursday, 11 February 2016

μέχρι και το Ariel το κατάλαβε, κι έκανε επανάσταση

artwork by Halász Géza

 [...]
Υπάρχουν στη ζωή την κοινωνιών εποχές που η επανάσταση γίνεται επιτακτική ανάγκη, που επιβάλλεται απ’ τα πράγματα. Νέες ιδέες βλασταίνουν παντού, επιδιώκουν να βγουν στο φως της μέρας και να εφαρμοστούν στη ζωή, αλλά σκοντάφτουν στην αδρανειακή δύναμη εκείνων που έχουν συμφέρον να διατηρηθεί το παλιό καθεστώς και να τις πνίξουν μες στην αποπνικτική ατμόσφαιρα των παλιών προκαταλήψεων και παραδόσεων. Αυτά που έχουμε διδαχθεί για τη συγκρότηση των κρατών, για τους νόμους της κοινωνικής ισορροπίας, για τις πολιτικές και οικονομικές σχέσεις μεταξύ των πολιτών δεν αντέχουν στην αυστηρή κριτική που δέχονται καθημερινά σε κάθε ευκαιρία στο σαλόνι και στο καμπαρέ, στα φιλοσοφικά έργα και στην καθημερινή κουβέντα. Οι πολιτικοί, οικονομικοί και κοινωνικοί θεσμοί γκρεμίζονται. Σαν κτίσμα που ρήμαξε πιέζουν, εμποδίζουν ν’ αναπτυχθούν τα νεαρά βλαστάρια που φυτρώνουν στους ραγισμένους τοίχους του κι αρχίζουν ν’ απλώνονται γύρω του.

Γίνεται αισθητή η ανάγκη για μια νέα ζωή. Ο κώδικας της καθιερωμένης ηθικής που κυβερνά την καθημερινή ζωή των περισσότερων ανθρώπων φαίνεται πια ανεπαρκής. Καταλαβαίνουμε πως κάτι, που πριν φαινόταν δίκαιο και σωστό, είναι κραυγαλέα άδικο. Η ηθική του χθες γίνεται σήμερα ανυπόφορα ανήθικη. Η σύγκρουση των νέων ιδεών με τις παλιές παραδόσεις ξεσπά μέσα σ’ όλες τις κοινωνικές τάξεις, σ’ όλα τα περιβάλλοντα και σ’ όλες τις οικογένειες. Ο γιος τα βάζει με τον πατέρα, βρίσκει ανυπόφορα αυτό που ο πατέρας του έβρισκε φυσικό σ’ όλη του τη ζωή. Η κόρη ξεσηκώνεται ενάντια τις αρχές που της μετέδωσε η μάνα της ως καρπό της μακρόχρονης πείρας της. Η λαϊκή συνείδηση εξεγείρεται καθημερινά ενάντια τα σκάνδαλα που ξεσπούν στους κόλπους της τάξης των προνομιούχων και των χασομέρηδων, ενάντια στα εγκλήματα που διαπράττονται εν ονόματι του δικαίου του ισχυρότερου ή με σκοπό τη διατήρηση των προνομιών. Οι άνθρωποι που θέλουν να θριαμβεύσει η δικαιοσύνη, να εφαρμόσουν στην πράξη νέες ιδέες, σύντομα αναγκάζονται ν’ αναγνωρίσουν ότι οι ευγενείς, φιλάνθρωπες κι αναμορφωτικές ιδέες τους δεν έχουν θέση στην υπάρχουσα κοινωνία, αναγνωρίζουν πως είναι ανάγκη μια επαναστατική ανεμοθύελλα να σαρώσει όλην αυτή τη σαπίλα, ν’ αναζωογονήσει με την πνοή της τις ναρκωμένες καρδιές και να φέρει στην ανθρωπότητα τον αλτρουισμό (φιλαλληλία), την αυταπάρνηση και τον ηρωισμό, που χωρίς αυτά η κοινωνία εκφυλίζεται, υποβαθμίζεται και αποσυντίθεται.
 [...]

απόσπασμα από το "Το Επαναστατικό Πνεύμα" του Piotr Kropotkin, 1880

πηγή: provo