RIP Muhammad Ali

Ο Muhammad Ali δεν ήταν απλά μια από τις κορυφαίες προσωπικότητες που ανέδειξε ποτέ ο παγκόσμιος αθλητισμός. Ήταν πραγματική μορφάρα! Χρησιμοποίησε τις γροθιές του για να φτάσει στην κορυφή-μακράν του δεύτερου και στη συνέχεια τη δόξα και τα χρήματα που κέρδισε, για να παλέψει για την κοινωνική ισότητα και δικαιοσύνη.

Όταν ήρθε η ώρα του να καταταγεί στο στρατό, αρνήθηκε να το κάνει τόσο εξαιτίας των θρησκευτικών του πεποιθήσεων όσο και λόγω του πολέμου του Βιετνάμ, στον οποίο δεν έβλεπε κανέναν λόγο να προσχωρήσει. Το κόστος της ανυποταξίας του μεγάλο, αφού το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ τον έσυρε σε δίκη όπου και καταδικάστηκε, του αφαιρέθηκαν οι 3 παγκόσμιοι τίτλοι και του απαγορεύτηκε η συμμετοχή του σε αγώνες για 3,5 χρόνια.

Βάζοντας συνειδητά τις προσωπικές του αξίες πάνω από "καριέρα" και "επιτυχία", ο Muhammad Ali δικαιολόγησε την άρνησή του με μερικές σαφείς και ιστορικές φράσεις:

"..Κανένας Βιετκόνγκ δεν με έχει αποκαλέσει Νέγρο. Όχι δεν πρόκειται να ταξιδέψω 10.000 μίλια για να βοηθήσω στη δολοφονία, τον σκοτωμό και το κάψιμο ανθρώπων, βοηθώντας απλώς στην συνέχιση της κυριαρχίας των λευκών δουλεμπόρων σε βάρος των μαύρων ανά τον κόσμο. Έφτασε η μέρα που το κακό και η αδικία πρέπει να τερματιστεί. Γιατί μου ζητούν να βάλω μία στολή και να βομβαρδίζω και πυροβολώ ανθρώπους στο Βιετνάμ, όταν φωνάζουν Νέγρους τους ανθρώπους στο Λούισβιλ, μας συμπεριφέρονται σαν σκυλιά και δεν σέβονται τα ανθρώπινα δικαιώματα;

Εχθροί μου είναι οι λευκοί άνθρωποι όχι οι Βιετκόνγκ... Εσύ είσαι εκείνος που αντιπαλεύεις την ελευθερία μου. Εσύ είσαι εκείνος που αντιπαλεύεις όταν ζητώ την δικαιοσύνη. Εσύ είσαι εκείνος που αντιπαλεύεις την ισότητα."

δημιουργική και λυτρωτική καταστροφή

image source

[....] Σε πάρα πολλές περιπτώσεις, οι διεκδικήσεις δεν αποτελούν επιλογή, αλλά αναγκαιότητα – και  μερικές φορές ζωτικής σημασίας. Αλλά, με κάποια προβοκατόρικη πρόθεση, θέλω να τονίσω τα όρια ενός κινήματος διεκδικήσεων. Τα όρια αυτά φαίνονται ξεκάθαρα όταν βάζουμε τα ζητήματα σε παγκόσμια κλίμακα. Μπορούμε να διαδηλώσουμε όσο θέλουμε διεκδικώντας την αύξηση του κατώτατου μισθού, την εβδομάδα των 32 ωρών ή την επέκταση των κοινωνικών δικαιωμάτων: αλλά αυτό δεν έχει κανένα νόημα όταν δεν αμφισβητούνται ταυτόχρονα οι δομές του νεοφιλελευθερισμού, δομές που κάνουν αυτές τις διεκδικήσεις αδύνατες. Παγιδευμένες ανάμεσα στην χρηματιστικοποίηση, την εξουσία των μετόχων, το ανεξέλεγκτο ελεύθερο εμπόριο και τη λιτότητα του ευρώ, οι διεκδικήσεις των μισθωτών, σε όλο τον πλανήτη, δεν έχουν καμία τύχη.

Όταν οι νεοφιλελεύθεροι υποστηρίζουν ότι «δεν υπάρχει εναλλακτική λύση» λένε την αλήθεια. Αλλά είναι μια αλήθεια υπό όρους. Είναι αλήθεια ότι όταν το πλαίσιο το ορίζουν οι δομές του νεοφιλελευθερισμού, ναι, δεν υπάρχει πλέον καμία εναλλακτική λύση – και το πλαίσιο έχει οριστεί ακριβώς γι’ αυτό τον λόγο, για να μην υπάρχουν εναλλακτικές. Ωστόσο, αν δεν υπάρχει εναλλακτική λύση εντός πλαισίου, εξακολουθεί να υπάρχει η εναλλακτική λύση της επαναχάραξης του πλαισίου. Αλλά αυτό σημαίνει πολιτική· κι αυτό είναι  κάτι διαφορετικό από τη διατύπωση αιτημάτων. Καταλαβαίνουμε πολύ καλά ότι δεν μπορούμε να υποβάλλουμε «αιτήματα» αλλαγής του πλαισίου στους φύλακες του εν λόγω πλαισίου. Πρέπει να τους διώξουμε και στη συνέχεια να ξαναχτίσουμε πολιτικά το πλαίσιο. Και θα το κάνουμε ακριβώς για να ξαναδημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις ύπαρξης των δράσεων που θα προβάλουν διεκδικήσεις. [....]

Frédéric Lordon

απόσπασμα από ομιλία του στην Bourse du Travail στο Παρίσι, με θέμα τις προοπτικές της Nuit Debout*, στις 20.4.2016

*"nuit depout" είναι μια νέα αμεσοδημοκρατική δομή συσπείρωσης και δράσης διαφόρων κινημάτων αλληλεγγύης, που "ανθίζει" αυτές τις μέρες στις πλατείες διαφόρων πόλεων της Γαλλίας

**κι ένα προσωπικό σχόλιο για αυτά τα πολύ ωραία που μας είπε ο φρεντερίκ: τίτλος της ομιλίας του είναι ο "Δεν είμαστε φίλοι με όλους. Δεν ερχόμαστε για να φέρουμε την ειρήνη." Αυτό είναι μια λογική συνέπεια (ή/και προέκταση) του "Ο καπιταλισμός δεν διορθώνεται. Μόνο καταστρέφεται" των αναρχικών. Μια μεγάλη αλήθεια που ισχύει πολύ και στις μέρες μας, στα μέρη μας. Εδώ που ακούγεται πολύ τελευταία το "όλοι χαζοίμαζί", εθνικές κενότητες και οικουμενικά παραμύθια με δράκους για απολιτίκ νούμερα, που προσφέρουν χαμόγελα στην ανιαρή καθημερινότητα της οικονομικής ελίτ. Να πας δηλαδή με το τσουτσέκι του αρχιμιζαδόρου μεγαλοεργολάβου που 'χει στο payroll του υπουργούς και βουλευτές για να κάνει δουλίτσες, να αλλάξετε μαζί τη χώρα. Ή με τον φασίστα/κοπρόσκυλο των εφοπλιστών, που δεν κοιτάει τα χάλια του και νιώθει και άριος. Ή με τον ρατσίσταρο ψηφοφόρο του που ψηφίζει ναζί-δολοφόνους, ενώ ξέρει. Ή με το χυδαίο παπαγαλάκι της εξημέρωσης, που στο βωμό της δουλίτσας και των μισθών, έχει μεταλλαχθεί σε ομιλούσα γλίτσα. Ή με τον λούμπεν νεοφιλελέ, που το μόνο που θέλει να αλλάξει είναι το status του και να αρχίσει κι αυτός να κάνει "καριέρα".

να δημιουργήσουμε νέους κόσμους, στο μπόϊ των ονείρων μας, στο μπόϊ των ανθρώπων

                       

 απόσπασμα από την ταινία "Ο Άνθρωπος με το Γαρύφαλλο" 

Από την απολογία του Νίκου Μπελογιάννη (1η & 2η δίκη): Το αγωνιστικό ήθος του κομμουνιστή αντηχεί στην Ιστορία μέχρι το σήμερα

«Είμαι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και ακριβώς για την ιδιότητά μου αυτή δικάζομαι, γιατί το κόμμα μου παλεύει και χαράζει το δρόμο της Ειρήνης, της Ανεξαρτησίας και της Ελευθερίας. Στο πρόσωπό μου δικάζεται η πολιτική του ΚΚΕ».

*

«Εάν έκανα δήλωση αποκήρυξης θα αθωωνόμουνα κατά πάσα πιθανότητα μετά μεγάλων τιμών… Αλλά η ζωή μου συνδέεται με την ιστορία του ΚΚΕ και τη δράση του… Δεκάδες φορές μπήκε μπροστά μου το δίλημμα: να ζω προδίδοντας τις πεποιθήσεις μου, την ιδεολογία μου, είτε να πεθάνω, παραμένοντας πιστός σ’ αυτές. Πάντοτε προτίμησα το δεύτερο δρόμο και σήμερα τον ξαναδιαλέγω».

*

«Θα έλεγα ότι «δε μιλάνε για σχοινί στο σπίτι του κρεμασμένου», γιατί ο κόσμος το ‘χει τούμπανο τι ρόλο παίζουν οι Αμερικανοί στην Ελλάδα. Και εδώ μέσα αποδείχτηκε ο ρόλος τους, ακόμη και στις ανακρίσεις της Ασφάλειας. Οι κομμουνιστές δεν είναι όργανα των ξένων. Ο κομμουνισμός είναι πανανθρώπινο ιδανικό και παγκόσμιο κίνημα (…). Μπορεί ποτέ όργανα των ξένων να δημιουργήσουν ένα τέτοιο μεγαλειώδες κίνημα; Ποιος ξένος πράκτορας δίνει με τέτοια απλοχεριά τη ζωή του, όπως τη δίνουν χιλιάδες κομμουνιστές; Οι θυσίες αυτές μόνο με τις θυσίες των πρώτων χριστιανών μπορεί να συγκριθούν. Αλλά και πάλι υπάρχει μια διαφορά, ότι ενώ οι χριστιανοί δέχονταν το μαρτύριο και το θάνατο, ελπίζοντας να κληρονομήσουν τη βασιλεία των ουρανών, οι κομμουνιστές δίνουν τη ζωή τους μην ελπίζοντας σε τίποτα. Τη δίνουν για ν’ ανατείλει στην ανθρωπότητα ένα καλύτερο, ευτυχισμένο αύριο, που αυτοί δε θα το ζήσουν. Ποιο όργανο των ξένων μπορεί να προσφέρει τη ζωή του σ’ έναν τέτοιο μεγάλο σκοπό;».

*

«Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας έχει στο λαό βαθιές ρίζες. Συνδέεται μαζί του με ακατάλυτους δεσμούς αίματος και δεν μπορεί κανείς να το εξοντώσει ούτε με στρατοδικεία, ούτε με εκτελεστικά αποσπάσματα. Ο στόχος μας ήταν και είναι να προστατέψουμε τα συμφέροντα του λαού και της χώρας μας…»

παθήματα ζωής

Τους είδα να έρχονται από μακριά. Πατέρας και γιός. Κρατιούνται χέρι-χέρι. Κρατιούνται χέρι-χέρι εδώ και 18 περίπου χιλιόμετρα και θα πρέπει να κρατηθούν για δύο ακόμη, μέχρι να φτάσουν στην Ειδομένη. Σε λίγο θα βραδιάσει και ο μικρός θα σφίξει ακόμη περισσότερο το χέρι του πατέρα του. Ο ένας παίρνει δύναμη από τον άλλον. Ο πατέρας ταξιδεύει για να δώσει στο παιδί του ένα καλύτερο μέλλον και ο γιός ακολουθεί παρά το ότι δεν ξέρει που πηγαίνουν. Εμπιστεύεται τον πατέρα του. Καθώς πλησιάζουν, σηκώνω την μηχανή για να φωτογραφίσω. Μόλις με βλέπουν, ο πατέρας κάνει το σήμα της νίκης. Γυρνάει στον γιό του και του ζητάει να κάνει το ίδιο. Ο μικρός ακολουθεί τον πατέρα. Με χαιρετάει. Με χαιρετάνε και οι δύο. Η νίκη τους απέχει ακόμη πολλές εκατοντάδες χιλιόμετρα. Μέχρι τον τελικό προορισμό τους. Το αν θα είναι νίκη ή ήττα δεν το γνωρίζει κανείς. Ίσως τη νίκη την φέρει κάποτε στην πατρίδα του ο γιός. Επιστρέφοντας για να ζήσει με ειρήνη και όχι με πόλεμο. Οι δυτικές «προηγμένες» δημοκρατίες θα πρέπει να του το διδάξουν αυτό. Για την ώρα του διδάσκουν μόνον πως σηκώνονται οι φράχτες και πως κλείνουμε τα σύνορα στο πέρασμα του. Πως κοιμούνται δεκάδες άνθρωποι μέσα σε μια σκηνή με παγωνιά. Πως το φαγητό δεν φτάνει για να χορτάσεις και πως το μέλλον είναι αβέβαιο για ανθρώπους σαν κι αυτόν. Για τους πρόσφυγες…

RIP Killahp

πηγή: άτακτος

[ενωμένηγαμημένη ευρώπη] 

πολλή πλάκα

zapatistas, πριν 22 χρόνια

 

"Βρίσκεστε σε έδαφος των εξεγερμένων Ζαπατίστας.

Εδώ οι άνθρωποι αποφασίζουν

και η κυβέρνηση υπακούει."

η εργασία(τους) (με)απελευθερώνει

"ξεμπερδεύουμε με το παλιό"

"περασμένα ξεχασμένα"

"ψωμί κι αλάτι"

"κοιτάμε μόνο μπροστά"

"όλοι χαζοί μαζί θα προχωρήσουμε, ξεχνώντας τα παλιά" 

η Ζωή υπενθυμίζει μερικά από τα παλιά, που η διαπλοκή επιθυμεί να ξεχάσουμε

             

ο Αγώνας τώρα, ντροπιά-ζε-ται

                

Σκουριές: εικόνες ντροπής για μια κυβέρνηση της Αριστεράς!

Σχόλιο από το «Ξεκίνημα»

Τα όσα συνέβησαν σήμερα το πρωί στις Σκουριές, η ανοιχτή συνεργασία ανδρών των ΜΑΤ και εντεταλμένων εργαζόμενων της Eldorado Gold, η κοινή επίθεση στην οποία προχώρησαν ενάντια στους κατοίκους της περιοχής που είχαν συγκεντρωθεί για να διαδηλώσουν ενάντια στην εξόρυξη χρυσού, προκαλούν οργή και αγανάκτηση!

Συγκεκριμένα, οι δυνάμεις των ΜΑΤ, όχι μόνο επέτρεψαν σε ομάδα εργαζομένων της Eldorado Gold να προσεγγίσουν τον χώρο όπου βρίσκονταν συγκεντρωμένοι κάτοικοι της περιοχής προκειμένου να πάρουν μέρος στην διαδήλωση ενάντια στην εξόρυξη χρυσού, αλλά όταν αυτοί επιτέθηκαν στους κατοίκους με πέτρες, καδρόνια, κλπ., οι αστυνομικοί άρχισαν ταυτόχρονα να τους ρίχνουν χημικά!!!

Αυτή είναι εικόνα ντροπής για μια αριστερή κυβέρνηση. Τέτοιες συμπεριφορές από τα ΜΑΤ είχαμε επί κυβέρνησης Σαμαρά! Μάλιστα, επί κυβέρνησης Σαμαρά το κίνημα διαδήλωνε επάνω στο βουνό ενώ τώρα η αστυνομία σταματάει τις διαδηλώσεις πριν καν φτάσουν στις Σκουριές! Που πήγαν οι εξαγγελίες για «κατάργηση των ΜΑΤ» και για «άμεση απαγόρευση των χημικών» στις λαϊκές κινητοποιήσεις;

Ούτε πρόκειται για «ανεξέλεγκτους αστυνομικούς» μια και είναι η τρίτη φορά μετά τις εκλογές της 25ης Γενάρη που συμβαίνει κάτι τέτοιο. Δεν είναι λοιπόν «μεμονωμένο περιστατικό»!

Απαιτούμε:

- την παραδειγματική τιμωρία των υπεύθυνων αστυνομικών. Αν η κυβέρνηση δεν προχωρήσει άμεσα στην αποπομπή τους, θα φέρει και αυτή την ευθύνη για ότι έγινε σήμερα.

-  ο υπουργός Δημόσιας Τάξης, Γ. Πανούσης, 9 ώρες μετά την επίθεση δεν έχει πάρει θέση. Αυτό δείχνει ότι καλύπτει ή προσπαθεί να καλύψει την στάση της αστυνομίας. Στο βαθμό που ισχύει αυτό δεν μπορεί να παραμένει στην θέση του και πρέπει να παραιτηθεί! Μόλις προχτές, είχε χρόνο να αρθρογραφήσει στα «Νέα» ενάντια στην «ανομία» της «Αριστεράς του τίποτα». Σήμερα, δεν έχει να πει τίποτα για τις τραμπούκικες επιθέσεις που καλύπτουν την καταστροφική εξόρυξη στις Σκουριές

- Άμεση ακύρωση της σύμβασης με την Eldorado Gold και παύση των εργασιών

πηγή: ξεκίνημα

Είναι χαρακτηριστικό ότι η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Κατερίνα Ιγγλέζη δήλωσε (Στο Κόκκινο):

«Αυτό που συνέβη είναι πρωτοφανές! Τα ΜΑΤ, όχι μόνο επέτρεψαν στους μεταλλωρύχους, που είχαν προφανείς άγριες διαθέσεις, να φθάσουν στο σημείο της συγκέντρωσης των κατοίκων, αλλά συνασπίστηκαν μαζί τους! Η αστυνομία επιτέθηκε εναντίον των κατοίκων μαζί με τους μεταλλωρύχους της Eldorado Gold. Καταγγέλλω τους υπεύθυνους της Αστυνομίας, Μανωλά και Μαντουβάκη, γι' αυτό. Αυτή η απαράδεκτη κατάσταση δεν στρέφεται μόνο εναντίον των κατοίκων της Χαλκιδικής και του κινήματος εναντίον της ολέθριας εξόρυξης. Εκθέτει την ίδια την κυβέρνηση. Ποιος ελέγχει την αστυνομία; Η κυβέρνηση ή η Eldorado Gold; Ο κόσμος εδώ είναι απογοητευμένος. Δεν περίμενε ότι θα του ρίχνουν χημικά, όταν διαδηλώνει, και επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ».

πηγή: εφημερίδα των συντακτών