πρώτη ύλη

Μέσα σ'αυτήν την αγριότητα των "ελεύθερων αγορών" και του καπιταλισμού που μας πάει γαμιώντας (σε Ανατολή και Δύση, πλέον), το να είσαι φιλελές προϋποθέτει μία απ'τις δύο συνθήκες: ή ανήκεις στην οικονομική ελίτ (οπότε κερδίζεις από όλη αυτή τη βαρβαρότητα και δεν σε αγγίζει), ή είσαι τέρμα ηλίθιος (αφού δεν καταλαβαίνεις ότι όλο αυτό αργά ή γρήγορα αποβαίνει εις βάρος σου).

Επειδή τα πάντα στη ζωή και τη φύση είναι ντεγκραντέ, υπάρχουν και κάποιοι που είναι φιλελέδες από αυτοπεποίθηση, θεωρώντας εαυτούς "ξύπνιους", που θα καταφέρουν αργά ή γρήγορα να εισχωρήσουν στην πρώτη κατηγορία, αλλά δεν ξέρουν οι καημενούληδες ότι κατά πάσα πιθανότητα θα παραμείνουν στη δεύτερη με την (μικροαστική) φαντασίωσή τους αγκαλιά (και τη γλίτσα του δρόμου ως μπόνους).

Το παραπάνω σίχαμα για παράδειγμα, εκ θέσεως ανήκει στην πρώτη κατηγορία. Θυμίζει λίγο σε κυνισμό τη ρήση του δικού μας άδωνι, που είχε πει το περίφημο "όποιος δεν προσαρμόζεται, πεθαίνει", αλλά υπάρχει μια θεμελιώδης διαφορά. Ο λατρεμένος αντιπρόεδρος, μας είπε κάτι που ισχύει. Είναι βάρβαρο μεν, απάνθρωπο, αλλά δατς λάϊφ σουίτχαρτ. Έτσι γίνεται στη φύση. Εκεί ο αδύναμος, αυτός που δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του περιβάλλοντός του, την έχει όντως άσχημα.

Εδώ έρχεται ο πολιτισμός, η εξέλιξη, η κυριαρχία της σκέψης πάνω στα ζωώδη ένστικτα και ο διαφωτισμός με κάποιες πανανθρώπινες αξίες που έφερε στο προσκήνιο, να μας ανυψώσουν λίγο, ώστε να μπορούμε να βλέπουμε και λίγο πιο πέρα απ'το ατομάκι μας και να μην μένουν όλοι αυτοί εκτεθειμένοι σ'αυτή την βαρβαρότητα.

Υπάρχουν πολλοί, που όλα αυτά τα θεωρούν αυτονόητα, όπως και από την άλλη, υπάρχουν επίσης πολλοί, που τα βρίσκουν ανεδαφικά, γραφικά και αντιαναπτυξιακά. Ο καθένας με τις επιλογές του. 

Αυτό που λέει όμως το τραμποειδές, είναι τέρμα μαλακία και δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα, την υπαρκτή, την πανταχού παρούσα βαρβαρότητα του καπιταλισμού. Αυτό που ξεστομίζει ο γερουσιαστής είναι συνέπεια γνωστής ψυχασθένειας, που προέρχεται από μακροχρόνια ή απότομη έκθεση σε εξουσία και χρήμα. Καταδεικνύει υψηλότερα λέβελ κανιβαλισμού από αυτό του κοινού, λούμπεν νεοφιλελέ.

Κάποιοι θα ισχυριστούν ότι είναι η άλλη όψη του ίδιου, ματωμένου νομίσματος. Ίσως και να είναι. Ας μην ξεχνάμε ότι για πλανητάρχη έχουμε τον τραμπ. Η εποχή δείχνει να μην γνωρίζει από όρια. Άλλωστε κάτι τέτοιο δεν είχε πει και εκείνη η καθηγήτρια του ΣΚΑΪ και του Ποταμιού, που όλως τυχαίως ήταν του μητσοτάκη βαφτισιμιά? ή ανηψιά?-θα σας γελάσω..Είναι και το άλλο. Αυτή καθαυτή η ΤΙΝΑ τους, το μόνο ανθρώπινο που έχει είναι πρώτη της ύλη.

κοινωνικός ανασκολοπισμός

varouphobics

«Καλώς όρισες στη μαρτυρική αρένα»: Η διαστρέβλωση ως απολιτική πηγή πολιτικής

08.07.2016

του Θωμά Ψήμμα*

Τα συστημικά media, υπό το φόβο της απώλειας της πανίσχυρης Τέταρτης Εξουσίας τους ενόψει της διαδικασίας αδειοδότησης των τηλεοπτικών καναλιών (της αντικατάστασης της παλαιάς με τη νέα διαπλοκή), έχουν στρέψει ξανά τα βέλη στον αγαπημένο τους ευάλωτο στόχο, τον πρώην Υπουργό Οικονομικών Γιάνη Βαρουφάκη. Από τον άμβωνά τους δημοσιογράφοι-τηλεαστέρες και σύσσωμη η αντιπολίτευση του «Μένουμε Ευρώπη» τον απειλούν εκ νέου με σύσταση εξεταστικής επιτροπής, με τους τέως «συντρόφους» - άλλοτε φανατικούς οπαδούς του να διαχωρίζουν τη θέση τους και να τον απαρνιούνται πριν λαλήσει τρις ο πετεινός του επαίνου ή του ψόγου από τον ιστορικό του μέλλοντος.

Αφορμή για τη στοχοποίηση του κ. Βαρουφάκη αποτελεί η κυκλοφορία στα ελληνικά από τις εκδόσεις Πατάκη του βιβλίου-χρονικού, το οποίο έγραψε ο φίλος, συνάδελφος και σύμβουλός του, James K. Galbraith, με τον άκρως παραστατικό τίτλο «Καλώς όρισες στη μαρτυρική αρένα», φράση με την οποία ο άλλοτε Υπουργός Οικονομικών τον προϋπάντησε στη χώρα μας το Φλεβάρη του 2015. Μεταξύ άλλων, στο παράρτημα του βιβλίου ο Galbraith φέρνει για πρώτη φορά στην επιφάνεια το διαβόητο Plan X, το μυστικό σχέδιο επιστροφής σε εθνικό νόμισμα, το οποίο επεξεργαζόταν η διαπραγματευτική ομάδα σε περίπτωση που ναυαγούσαν οι διαπραγματεύσεις με τους εταίρους-πιστωτές και η Ελλάδα εξαναγκαζόταν σε αποχώρηση από την Ευρωζώνη. Το παράρτημα αυτό έδωσε το κατάλληλο πάτημα για μια πρωτοφανή διαστρέβλωση των όσων γράφει ο Galbraith, για την ύστατη πράξη του character assassination (δολοφονία προσωπικότητας) σε βάρος του Βαρουφάκη και για την κατασκευή ενόχων εσχάτης προδοσίας κατά της Ελλάδας, λες και το πολίτευμα της χώρας είναι ευρωκρατία και όχι προεδρευομένη κοινοβουλευτική δημοκρατία (άρ. 1 παρ. 1 Συντ.).

δεν ισιώνει

είναι απλό

ο ΤΙΝΑ-γιαλός του καπιταλισμού είναι από κατασκευής στραβός

δημιουργική και λυτρωτική καταστροφή

image source

[....] Σε πάρα πολλές περιπτώσεις, οι διεκδικήσεις δεν αποτελούν επιλογή, αλλά αναγκαιότητα – και  μερικές φορές ζωτικής σημασίας. Αλλά, με κάποια προβοκατόρικη πρόθεση, θέλω να τονίσω τα όρια ενός κινήματος διεκδικήσεων. Τα όρια αυτά φαίνονται ξεκάθαρα όταν βάζουμε τα ζητήματα σε παγκόσμια κλίμακα. Μπορούμε να διαδηλώσουμε όσο θέλουμε διεκδικώντας την αύξηση του κατώτατου μισθού, την εβδομάδα των 32 ωρών ή την επέκταση των κοινωνικών δικαιωμάτων: αλλά αυτό δεν έχει κανένα νόημα όταν δεν αμφισβητούνται ταυτόχρονα οι δομές του νεοφιλελευθερισμού, δομές που κάνουν αυτές τις διεκδικήσεις αδύνατες. Παγιδευμένες ανάμεσα στην χρηματιστικοποίηση, την εξουσία των μετόχων, το ανεξέλεγκτο ελεύθερο εμπόριο και τη λιτότητα του ευρώ, οι διεκδικήσεις των μισθωτών, σε όλο τον πλανήτη, δεν έχουν καμία τύχη.

Όταν οι νεοφιλελεύθεροι υποστηρίζουν ότι «δεν υπάρχει εναλλακτική λύση» λένε την αλήθεια. Αλλά είναι μια αλήθεια υπό όρους. Είναι αλήθεια ότι όταν το πλαίσιο το ορίζουν οι δομές του νεοφιλελευθερισμού, ναι, δεν υπάρχει πλέον καμία εναλλακτική λύση – και το πλαίσιο έχει οριστεί ακριβώς γι’ αυτό τον λόγο, για να μην υπάρχουν εναλλακτικές. Ωστόσο, αν δεν υπάρχει εναλλακτική λύση εντός πλαισίου, εξακολουθεί να υπάρχει η εναλλακτική λύση της επαναχάραξης του πλαισίου. Αλλά αυτό σημαίνει πολιτική· κι αυτό είναι  κάτι διαφορετικό από τη διατύπωση αιτημάτων. Καταλαβαίνουμε πολύ καλά ότι δεν μπορούμε να υποβάλλουμε «αιτήματα» αλλαγής του πλαισίου στους φύλακες του εν λόγω πλαισίου. Πρέπει να τους διώξουμε και στη συνέχεια να ξαναχτίσουμε πολιτικά το πλαίσιο. Και θα το κάνουμε ακριβώς για να ξαναδημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις ύπαρξης των δράσεων που θα προβάλουν διεκδικήσεις. [....]

Frédéric Lordon

απόσπασμα από ομιλία του στην Bourse du Travail στο Παρίσι, με θέμα τις προοπτικές της Nuit Debout*, στις 20.4.2016

*"nuit depout" είναι μια νέα αμεσοδημοκρατική δομή συσπείρωσης και δράσης διαφόρων κινημάτων αλληλεγγύης, που "ανθίζει" αυτές τις μέρες στις πλατείες διαφόρων πόλεων της Γαλλίας

**κι ένα προσωπικό σχόλιο για αυτά τα πολύ ωραία που μας είπε ο φρεντερίκ: τίτλος της ομιλίας του είναι ο "Δεν είμαστε φίλοι με όλους. Δεν ερχόμαστε για να φέρουμε την ειρήνη." Αυτό είναι μια λογική συνέπεια (ή/και προέκταση) του "Ο καπιταλισμός δεν διορθώνεται. Μόνο καταστρέφεται" των αναρχικών. Μια μεγάλη αλήθεια που ισχύει πολύ και στις μέρες μας, στα μέρη μας. Εδώ που ακούγεται πολύ τελευταία το "όλοι χαζοίμαζί", εθνικές κενότητες και οικουμενικά παραμύθια με δράκους για απολιτίκ νούμερα, που προσφέρουν χαμόγελα στην ανιαρή καθημερινότητα της οικονομικής ελίτ. Να πας δηλαδή με το τσουτσέκι του αρχιμιζαδόρου μεγαλοεργολάβου που 'χει στο payroll του υπουργούς και βουλευτές για να κάνει δουλίτσες, να αλλάξετε μαζί τη χώρα. Ή με τον φασίστα/κοπρόσκυλο των εφοπλιστών, που δεν κοιτάει τα χάλια του και νιώθει και άριος. Ή με τον ρατσίσταρο ψηφοφόρο του που ψηφίζει ναζί-δολοφόνους, ενώ ξέρει. Ή με το χυδαίο παπαγαλάκι της εξημέρωσης, που στο βωμό της δουλίτσας και των μισθών, έχει μεταλλαχθεί σε ομιλούσα γλίτσα. Ή με τον λούμπεν νεοφιλελέ, που το μόνο που θέλει να αλλάξει είναι το status του και να αρχίσει κι αυτός να κάνει "καριέρα".

ο χρήσιμος ηλίθιος και ο μπούφος που θα φέρει την Άνοιξη

Στις 780 ποσοστιαίες μονάδες έχει ανέβει η διαφορά μεταξύ Κυριάκου Μητσοτάκη και Αλέξη Τσίπρα στο δημοσκοπικό ερώτημα “Ποιον θεωρείτε καταλληλότερο, για να κάνει τα ντίλια με τους συμπατριώτες της Ζίμενς”.

Όσο για τη διαφορά μεταξύ νουδού και σύριζα, αυτή κυμαίνεται μεταξύ 400% και 480%.

Όπως καταλαβαίνετε ο Κυριάκος σαρώνει. Ειδικά στις κάπως πιο ώριμες ηλικίες μεταξύ 80 και 120 ετών.

Επίσης τον γουστάρει πολύ και η διαπλοκή όπως δείχνουν τα μπογδανοειδή της, κάτι αναμενόμενο. Είναι βέβαια και οι άδειες στη μέση, αλλά οι μεγαλοκαναλάρχες νομίζω ότι κοιτάνε τα νούμερα. Και σαν τα νούμερα της νουδού, ξέρουν ότι δεν θα βρουν πουθενά. Οι δεξιοί έχουν αυτήν την ευρωλιγούρα που τους κάνει να έχουν πολύ πλάκα. Άλλωστε οι νέοι αντιπρόεδροι του κώματος το πιστοποιούν και το εγγυούνται αυτό.

Από την άλλη ο γιορτινός Τσίπρας έχει προδιαγεγραμμένο τέλος και το γνωρίζει. Κάνει αυτό που ο ίδιος είχε δηλώσει παλαιότερα, ότι δεν έχει νόημα ποτέ να κάνει. Αυτοεκπληρούμενη προφητεία απ’την ανάποδη. Έχει πάρει παραμάσχαλα το μνημόνιο και τρέχει στην αούτομπανκ της ΤΙΝΑ, ακολουθώντας τα χνάρια των προκατόχων του.  Όλοι στην Ευρώπη γνωρίζουν ότι ο Αλέξης τελικά αποδείχτηκε πως είναι ένας χρήσιμος ηλίθιος, ο οποίος μέχρι να πέσει, θα περάσει τα μέτρα που «πρέπει» να περάσει.

Εδώ, στη χώρα της υστέρησης και της καθυστέρησης, υπάρχουν κάποιοι, που ενώ έχουν τα φόντα, δυσκολεύονται ακόμη να το χωνέψουν. Προσωπικά γνωρίζω καμπόσους. Δυστυχώς (και για τους συντρόφους και για τον Αλέξη), είναι θέμα χρόνου οι «εναπομείναντες» να νιώσουν αυτή την απαίσια αίσθηση της ματαίωσης. Της «προδοσίας». Η μαύρη αλήθεια, εκτός από μαύρη είναι και αμείλικτη. Σύμφωνα μ'αυτήν, η αριστερή παρένθεση ποτέ δεν θα κλείσει, γιατί πολύ απλά ποτέ δεν άνοιξε.

Μη χάσετε στο επόμενο επεισόδιο τον ήρωά μας Λαό, να ποντάρει τις ζόμπι-ελπίδες του στο επόμενο άλογο, που ακούει στο όνομα Κούλης, πιστεύοντας ότι υπό το βάρος των ευθυνών και περιστάσεων, δεν θα λειτουργήσει σαν ένας κανονικός Μητσοτάκης, αλλά σαν Mitsotakis light, με λίγους ρύπους και μάτι τσακίρικο.  

[Με αντιπρόεδρο τοάδωνι πάντως, μη σου πω ότι μέχρι και ο νέος Κένεντι μπορεί να αποδειχθεί.]

γέροντας ευρωπασηθύσιος

TINA's bitch