ο ξεχασμένος κένεντι, ο πρετεντέριος κόσμος και το άλλοθι της Μακρονήσου

[εναλλακτικός τίτλος]

"στρουθοκαμηλίζοντας θα βρούμε και πετρέλαιο"

καταπληκτικό κείμενο που περιγράφει το αδιέξοδο και τη μάχη της Αριστεράς, που χάθηκε, επειδή ποτέ δεν δόθηκε

την original εικόνα την βρήκα εδώ

αποχαιρετισμός

Οκτωβρίου 18, 2015

δεν ξέρω τίποτα, δεν έχω γνώση, δεν έχω συγκρότηση. Μ’ αρέσει να γενικεύω και να ισοπεδώνω. Δεν γράφω πολιτικά κείμενα. Τα παρακάτω δεν επιδέχονται σοβαρή συζήτηση.

Όπου αριστερά= η επίσημη αριστερά, όχι οι άνθρωποί της.

***

Κάντε μια βόλτα σ ‘ένα δημόσιο νοσοκομείο, εκεί κατά τις 9 το βράδυ.

Έχει καταλάβει η αριστερά ότι το ελληνικό κράτος έχει καταρρεύσει σχεδόν ολοκληρωτικά; Αν ναι, έχει επηρεάσει σε κάτι τη σκέψη της, την οπτική της και την (όποια) πρότασή της αυτή η διαπίστωση. (ή η εθνικοποίηση τραπεζών/διαγραφή χρέους/παραγωγική ανασυγκρότηση είναι ο παπάς που θάβει όποιον βρει μπροστά του). Έχει καταλάβει η αριστερά ότι η κοινωνία επίσης έχει καταρρεύσει;

Μιλάω πάντα για την αριστερά εκτός κυβέρνησης. Η άλλη δεν μας απασχολεί, πολύ απλά γιατί δεν υπάρχει τίποτα να πεις. Άλαλα τα χείλη των τηλεθεατών.

δύο θεωρίες για τη σωτηρία.

*

Γράφει ο Φανόν:

«το πρώτο πράγμα που μαθαίνει ο ιθαγενής είναι να μένει στη θέση του, να μην περνάει τα όρια. Γι’ αυτό τα όνειρα του ντόπιου είναι όνειρα μυώδη, όνειρα δράσης, όνειρα επιθετικά. Ονειρεύομαι πως πηδώ, πως κολυμπώ, πως τρέχω, πως σκαρφαλώνω. Ονειρεύομαι πως σκάω στα γέλια, πως περνάω το ποτάμι με μια δρασκελιά, πως με κυνηγάνε κοπάδια αυτοκίνητα που δεν θα με φτάσουν ποτέ. Κατά τη διάρκεια της αποικιοποίησης ο αποικιοκρατούμενος δεν παύει να απελευθερώνεται ανάμεσα στις εννιά το βράδυ και στις έξι το πρωί».

Κακό πράγμα οι αναλογίες, ειδικά οι χοντροκομμένες. Αλλά αν παίζουμε το ρόλο του ντόπιου και η αποικιοποίηση παριστάνει τον καπιταλισμό σήμερα, θα μπορούσαμε άραγε να πούμε ότι η αριστερά παίζει το ρόλο εκείνου του ψυχιάτρου που όχι μόνο μας λέει ότι είναι φυσιολογικό και υγιές να απελευθερωνόμαστε μόνο στον ύπνο μας, αλλά ότι αυτό είναι και το μοναδικό ενδεχόμενο. Και δεν μιλάω σε σχέση με το μνημόνιο – αντιμνημόνιο, αλλά γενικότερα για το πώς ζούμε.

*

Δεν έχω καταλάβει τι προτείνει η αριστερά πρακτικά. Πέρα απ’ την εθνικοποίηση των τραπεζών και την παραγωγική ανασυγκρότηση (που εγώ δεν ξέρω τι είναι και τα δύο) τι προτείνει συγκεκριμένα για το εδώ και τώρα στη ζωή μας. Ποια είναι η αλλαγή που ονειρεύεται σήμερα, όχι στο επέκεινα. Τι προτείνει στους ανθρώπους σήμερα, όπως είναι τα πράγματα; Έχει κάτι να πει; Λέει πήγαινε δούλεψε όπου λάχει κι αν οι συνθήκες δεν είναι σωστές, συνδικαλίσου; Κι ύστερα περίμενε να πιάσουν τόπο οι ρωγμές στην Ευρώπη (λολ) ή να έρθει η ώρα που θα έχει νόημα το να βγούμε απ’ την Ε.Ε. γιατί τώρα δεν γίνεται τίποτα έτσι κι αλλιώς, ό,τι κι αν κάνουμε είμαστε καταδικασμένοι; Τι προτείνει η αριστερά για την καθημερινή ζωή; Δουλειά στα πάμπλικ για 400€ και συναυλία Μποφίλιου (ή έτερου έντεχνου) το βράδυ στο σταυρό του νότου με τιμές μπουζουξίδικου; Πως προτείνει να περάσουμε τις μέρες και τις νύχτες μας; Με υπομονή και συμμετοχή στις πορείες της ΓΣΕΕ; Με υπομονή και συμμετοχή στις εθνικές εκλογές; Με υπομονή και συμμετοχή στις κοινωνικές δομές; (εδώ ένα χμ. Γιατί όλα καλά με τις κοινωνικές δομές αλλά όταν αρχίζει η σοβαρή κουβέντα για τους αριστερούς το ξαναγυρνάνε στις εθνικοποιήσεις τραπεζών, οπότε τα εγχειρήματα αλληλεγγύης κλπ είναι κυρίως παραδείγματα του φρονήματος του «λαού» μας και ωραίες κινήσεις μέχρι να γίνουν εκλογές. Εκεί υποτιμάται διαρκώς η πολιτική σημασία τους και τις κοιτάμε κυρίως από κοινωνική σκοπιά, από τη σκοπιά της δημιουργίας κουλτούρας ή κάτι ακόμη χειρότερο: από τη σκοπιά του κυβερνώντος που λέει: κάντε εσείς δομές και θα συνεργαστούμε, θα καλύψετε τα κενά, εκεί που εμείς δεν τα καταφέρνουμε λόγω έλλειψης πόρων. Κι όμως οι διάφορες δομές αλληλεγγύης υπαινίσσονται κάτι πολύ περισσότερο απ’ αυτά).

Για να επανέλθω, τι προτείνει η αριστερά στην καθημερινή ζωή; Πως προτείνει να ανταπεξέλθουμε στις βασικές αντιφάσεις του καπιταλισμού; Τι προτείνει να επιδιώξουμε για την επιβίωσή μας; Πως βλέπει την εργασία μας; Πως μετράει το ψυχικό κόστος;

Για την αριστερά έχει εντέλει σημασία το να ζούμε έτσι ή αλλιώς;

"Επειδή αρνούμαστε να εγκαταλείψουμε τον αγώνα"..

Νέα πολιτική κίνηση και συμπόρευση με την Λαϊκή Ενότητα

03.09.2015

Αριστερή Ριζοσπαστική Κίνηση (ΑΡΚ) είναι το όνομα της νέας πολιτικής κίνησης η οποία συγκροτήθηκε από πρώην μέλη του ΣΥΡΙΖΑ και της νεολαίας του κόμματος, οι οποίοι ανακοίνωσαν την εκλογική συνεργασία τους με την Λαϊκή Ενότητα.

Την ανακοίνωση αυτή μέχρι στιγμής την έχουν υπογράψει 83 άτομα.

Αναλυτικά η ανακοίνωσή τους:

Όσες και όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο είμαστε αφοσιωμένες/οι στην υπόθεση της Αριστεράς, των ιδανικών και των αγώνων της. Όλα αυτά τα χρόνια δώσαμε πολυετείς και σκληρές μάχες  για την ενότητα των αριστερών δυνάμεων, τη συνάντηση της Αριστεράς με το οικολογικό κίνημα και τη ριζοσπαστική ανασυγκρότηση του χώρου, ήδη από την εποχή του πρωτοπόρου εγχειρήματος του Χώρου Διαλόγου και Κοινής Δράσης, καρπός του οποίου υπήρξε και ο ΣΥΡΙΖΑ. Ήμασταν ανάμεσα σε αυτές και αυτούς που διαδήλωσαν στη Γένοβα και στο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ, που συμμετείχαν στο νικηφόρο μέτωπο του «άρθρου 16», πο βρέθηκαν στο δρόμο τον Δεκέμβρη του 2008, που στήριξαν όλα τα κινήματα που είχαν στόχο την προάσπιση των  πολιτικών, κοινωνικών, ατομικών και εργασιακών δικαιωμάτων, με αποκορύφωμα τους αντιμνημονιακούς αγώνες μας στις πλατείες και το μεγαλειώδες δημοψήφισμα του 62%. Βρεθήκαμε μαζί στους πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες των εργαζομένων, των νέων και των ανέργων, στις μεγάλες διαδηλώσεις κατά της κρατικής καταστολής, στην υπερήφανη μάχη των κατοίκων ενάντια στην εξόρυξη χρυσού στη ΒΑ Χαλκιδική.

Οργανωθήκαμε στον ΣΥΡΙΖΑ προερχόμενοι/ες από διαφορετικά σημεία εκκίνησης – άλλοι από κόμματα, οργανώσεις και κινηματικές συλλογικότητες, άλλες ανένταχτες. Όλα αυτά τα χρόνια εργαστήκαμε με ανιδιοτέλεια για το κοινό μας εγχείρημα, δρώντας με βάση την αδιαπραγμάτευτη για όλους μας συμφωνία  να ακυρωθούν τα μνημόνια και να διατυπώσουμε συλλογικά μια νέα ατζέντα για τον κοινωνικό μετασχηματισμό – ιδίως μετά την εξάντληση του σοσιαλδημοκρατικού μοντέλου και του αποτυχημένου παραδείγματο των χωρών του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Δώσαμε μάχες γι’ αυτό που παρέμενε ζητούμενο: την εσωκομματική δημοκρατία, την οριζοντιότητα των δομών, την αντι-ιεραρχική και συλλογική συμμετοχή των μελών μας στον πολιτικό διάλογο και τη λήψη των αποφάσεων. Και, πάνω από όλα, επιμείναμε στην ανάγκη τα κόμμα να δουλεύει συσηματικά μέσα στην κοινωνία, επιμένοντας ότι μόνο έτσι θα φάνταζαν εφικτοί σήμερα οι στόχοι της συλλογικής χειραφέτησης και της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Με την ανάληψη της διακυβέρνησης από το ΣΥΡΙΖΑ, και παρά τις ενστάσεις μας για το περιεχόμενο και τη διαδικασία διαμόρφωσης της πολιτικής του, στηρίξαμε την κυβέρνηση της Αριστεράς, με την ελπίδα ότι αυτή θα κρατούσε ζωντανή την κοινή μας υπόθεση: την ανατροπή της σκληρά ταξικής λιτότητας, την αναβάθμιση της δημοκρατίας, την ανάκτηση της λαϊκής κυριαρχίας και της αξιοπρέπειας των πολιτών. Παρά τις αμφιβολίες και την κριτική απόστασή μας από την αδιέξοδη, όπως αποδείχτηκε, στρατηγική της κυβέρνησης, να εγκλωβιστεί σε μια διαδικασία διαπραγμάτευσης χωρίς να φροντίσει για ένα μαζικό κίνημα αλλαγής του συσχετισμού δυνάμεων στην Ελλάδα και την Ευρώπη -- στρατηγική που οδηγούσε σε εγκλωβισμό στο πλαίσιο και τους όρους της ηγεμονίας των νεοφιλελεύθερων αυταρχικών ευρωπαϊκών δυνάμεων--,  δώσαμε μαζί τη νικηφόρα μάχη του ΟΧΙ.

Ακόμα και μετά την ταπεινωτική συνθηκολόγηση της 13ης Ιουλίου, που διέψευσε τις προσδοκίες και τις ελπίδες της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, ιδίως των πιο ταλαιπωρημένων στρωμάτων που οδηγήθηκαν στη φτώχεια, αλλά  και  της νεολαίας, πολλοί/ές από εμάς παραμείναμε στον ΣΥΡΙΖΑ, διεκδικώντας τη μη εφαρμογή, τουλάχιστον- από την κυβέρνηση στην οποία συμμετείχε η Αριστερά, του εξοντωτικού Μνημονίου. Σήμερα όμως αποχωρούμε από τον ΣΥΡΙΖΑ, διότι το εσωκομματικό πραξικόπημα, η προκήρυξη δηλαδή εκλογών και η ακύρωση συλλογικών αποφάσεων, ήταν η τελευταία σταγόνα. Η ηγετική ομάδα της κυβέρνησης καταπάτησε  την απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής για τη διεξαγωγή Έκτακτου Συνεδρίου, ακυρώνοντας τη δυνατότητα να αναζητήσουμε με δημιουργικό τρόπο, συλλογιά και ενωτικά, χωρίς δηλαδή αποκλεισμούς, τα αίτια της καταστροφικής στρατηγικής που ακολουθήθηκε ερήμην του κόμματος. Αυτός ήταν και ο μόνος τρόπος να συνδιαμορφώσουμε, ως κομματική συλλογικότητα, ένα κοινό πρόγραμμα απεγκλωβισμού από το δόγμα της ανυπαρξίας εναλλακτικής (TINA), στο οποίο εμφανώς έχει προσχωρήσει η ηγεσία του κόμματος και της κυβέρνησης.

Επειδή αρνούμαστε να γίνουμε συνένοχοι/ες στο να μετατραπεί το Τρίτο Μνημόνιο σε προεκλογικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, πολύ δε περισσότερο στη μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ σε μνημονιακό κόμμα, με διαφορετική κοινωνικοπολιτική συγκρότηση και ταξική αναφορά από αυτές που εκφράστηκαν στις εκλογές και τη μάχη για το ΟΧΙ.

Επειδή έχει μεγάλη σημασία να μην εγκαταλειφθεί το ΟΧΙ στη ναζιστική ακροδεξιά, αλλά αντίθετα, να ενισχυθεί ο αγώνας ενάντια στο Μνημόνιο με τη στήριξη ενός αριστερού ψηφοδελτίου.

Επειδή έχει πολύ μικρότερη σημασία ποιος θα διαχειρίζεται το Τρίτο Μνημόνιο στο εφιαλτικό σενάριο μιας βουλής που θα απαρτίζεται μόνο από κόμματα που εκπροσωπούν παραλλαγές διαχείρισης του ανελαστικού μνημονιακού προγράμματος.

Επειδή θέλουμε να εκφραστούν ουσιαστικά και ριζοσπαστικά οι κοινωνικές δυνάμεις που αγωνίζονται για μια άλλη ζωή, στον αντίποδα της εξοικείωσης με τη θλιβερή μνημονιακή «κανονικότητα» που επιβάλλουν οι «από πάνω».

Επειδή στις δυνάμεις αυτές πρέπει να δοθεί λόγος και ρόλος, κι επειδή από αυτές θα παραχθούν οι επεξεργασίες για τον απεγκλωβισμό, σε αντικαπιταλιστική προοπτική, από τα μνημόνια.

Επειδή ο στόχος του απεγκλωβισμού απαιτεί να εξετάσουμε όλα τα ενδεχόμενα, με δεδομένα τα ανελαστικά όρια της νεοφιλελεύθερης αστικής ηγεμονίας στην Ε.Ε. και την ευρωζώνη, αλλά δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς την ανάπτυξη κοινών αγώνων με τους ευρωπαϊκούς λαούς και την αξιοποίηση των ρήξεων που προέκυψαν ή θα προκύψουν από τους αγώνες αυτούς.

Επειδή αρνούμαστε να εγκαταλείψουμε τον αγώνα για την ανάσχεση  των μνημονιακών πολιτικών, την επιβίωση, την αξιοπρέπεια και την δημοκρατία – το δικαίωμά μας δηλαδή να αντιστεκόμαστε.

Για όλους αυτούς τους λόγους επιδιώκουμε να συμβάλουμε με όλες μας τις δυνάμεις, με αποσκευές τις αξίες και τα οράματα που έχουμε ως αριστεροί και αριστερές, στην προσπάθεια να συγκροτηθεί μία πλατιά, πλουραλιστική κίνηση εκλογικής παρέμβασης για τις 20 Σεπτέμβρη.

Η κίνηση αυτή, η Αριστερή Ριζοσπαστική Κίνηση (ΑΡΚ), είναι ένα εγχείρημα με ταξικό, οικολογικό, φεμινιστικό, κινηματικό, αντιρατσιστικό και διεθνιστικό πρόσημο, η ατζέντα του οποίου αντλεί από την ισχυρή παρακαταθήκη του ΟΧΙ. Η κίνηση θα συμμετάσχει στην εκλογική μάχη, σε συνεργασία με το ενωτικό, πολυπολικό Μέτωπο που συνδιαμορφώνεται με τη ΛΑΕ και άλλες πολιτικές δυνάμεις και συλλογικότητες. Το στοίχημα γι’ αυτή μας τη συμμετοχή είναι το υπό συγκρότηση Μέτωπο να αρθρωθεί και να λειτουργήσει δημοκρατικά, με συλλογικούς και «ανοιχτούς» όρους, αντλώντας από τις καλύτερες παραδόσεις της Αριστεράς του 21ουαιώνα και απορρίπτοντας τρόπους οργάνωσης, λειτουργίας και παρέμβασης που απογοητεύουν, αντί να εμπνέουν.