ντροπή

έχει πολύ πλάκα να βλέπεις τα διάφορα μπογδανοειδή ωσάν καταραμένοι μπρεχτικοί ήρωες, να ανακαλύπτουν ξαφνικά την αξία της πολυφωνίας, την ανάγκη για ανεξάρτητη ενημέρωση, το δικαίωμα στην εργασία, την ιερότητα του Συντάγματος, τη χαρά του αγώνα

και να σκέφτεσαι ότι το κάνουν αυτό, γιατί προφανώς θεωρούν ότι απευθύνονται σε μαλάκες

του εχθρού τους η φωνή

Αυτοί που βρίσκονται ψηλά

Θεωρούνε ταπεινό

Να μιλάς για το φαΐ

Ο λόγος; Έχουνε κι όλας φάει

Οι ταπεινοί αφήνουνε τον κόσμο

Χωρίς να’χουνε δοκιμάσει κρέας της προκοπής

Πώς ν’αναρωτηθούν πού’θε έρχονται

Και πού πηγαίνουν

Είναι τα όμορφα δειλινά τόσο αποκαμωμένοι

Το βουνό και την πλατειά τη θάλασσα

Δεν τά’χουν ακόμα δει

Όταν σημαίνει η ώρα τους

Αν δεν νοιαστούν οι ταπεινοί

Γι’αυτό που είναι ταπεινό

Ποτέ δεν θα υψωθούν

Το ημερολόγιο

Δεν δείχνει ακόμα την ημέρα

Όλοι οι μήνες, όλες οι ημέρες

Είναι ανοιχτές

Κάποια απ’ αυτές θα σφραγιστεί

Μ’ έναν σταυρό

Οι εργάτες φωνάζουν για ψωμί

Οι έμποροι φωνάζουν γι’αγορές

Οι άνεργοι πεινούσαν

Τώρα πεινάνε κι όσοι εργάζονται

Αυτοί που αρπάνε το φαΐ απ’ το τραπέζι

Κηρύχνουν τη λιτότητα

Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσήματα

Ζητάνε θυσίες

Οι χορτάτοι μιλάνε στους πεινασμένους

Για τις μεγάλες εποχές που θα’ρθουν

Αυτοί που τη χώρα σέρνουνε στην άβυσσο

Λες πως η τέχνη να κυβερνάς το λαό

Είναι πολύ δύσκολη για τους ανθρώπους του λαού

Αυτοί που βρίσκονται ψηλά λένε

Πόλεμος και ειρήνη

Είναι δυο πράγματα ολότελα διαφορετικά

Όμως η ειρήνη τους και ο πόλεμός τους

Μοιάζουν όπως ο άνεμος κι η θύελλα

Ο πόλεμος γεννιέται απ’ την ειρήνη τους

καθώς ο γιος από την μάνα

έχει τα δικά της απαίσια χαρακτηριστικά

ο πόλεμός τους σκοτώνει

ό,τι άφησε όρθιο η ειρήνη τους

Όταν αυτοί που είναι ψηλά

Μιλάνε για ειρήνη

Ο απλός λαός ξέρει

Πως έρχεται ο πόλεμος

Όταν αυτοί που είναι ψηλά

Καταριούνται τον πόλεμο

Διαταγές για επιστράτευση

Έχουν υπογραφεί

Στον τοίχο με κιμωλία γραμμένο

Θέλουνε πόλεμο

Αυτός που το΄χε γράψει

Έπεσε κι όλας

Αυτοί που βρίσκονται ψηλά λένε

Να ο δρόμος για τη δόξα

Αυτοί που είναι χαμηλά λένε

Να ο δρόμος για το μνήμα

Τούτος ο πόλεμος που έρχεται

Δεν είναι ο πρώτος

Πριν απ’ αυτόν γίνανε κι άλλοι πόλεμοι

Όταν ετέλειωσε ο τελευταίος

Υπήρχαν νικητές και νικημένοι

Στους νικημένους ο φτωχός λαός

Πέθαινε απ’ την πείνα

Στους νικητές ο φτωχός λαός

Πέθαινε το ίδιο

Σαν θα’ρθει η ώρα της πορείας

Πολλοί δεν ξέρουν

Πως επικεφαλής βαδίζει ο εχθρός τους

Η φωνή που διαταγές τους δίνει

Είναι του εχθρού τους η φωνή

Εκείνος που για τον εχθρό μιλάει

Είναι ο ίδιος τους ο εχθρός

Νύχτα

Τ’ανδρόγυνα ξαπλώνουν στο κρεβάτι τους

Οι νέες γυναίκες θα γεννήσουν ορφανά

Στρατηγέ το τανκς σου

Είναι δυνατό μηχάνημα

Θερίζει δάση ολόκληρα

Κι εκατοντάδες άνδρες αφανίζει

Μόνο που έχει ένα ελάττωμα

-χρειάζεται οδηγό

Στρατηγέ το βομβαρδιστικό

Είναι πολυδύναμο

Πετάει πιο γρήγορα απ’ τον άνεμο

Κι απ’ τον ελέφαντα σηκώνει βάρος πιο πολύ

Μόνο που έχει ένα ελάττωμα

-χρειάζεται πιλότο

Στρατηγέ ο άνθρωπος είναι χρήσιμος πολύ

Ξέρει να πετάει

Ξέρει και να σκοτώνει

Μόνο που έχει ένα ελάττωμα

-ξέρει να σκέφτεται

Μπέρτολντ Μπρεχτ

”Γερμανικό Εγχειρίδιο Πολέμου”

(Ποιήματα του Σβέντμποργκ, 1939)

τα νύχια καθαρά

όταν θα'ρθει ο καιρός που ο άνθρωπος θα βοηθάει τον άνθρωπο..

Στους μεταγενέστερους

Berthold Brecht

                         

[πριν λίγο άκουσα κάτι χαζοχαρούμενους στον Real, να λένε ότι πολλοί με ευκαιρία τον καλό καιρό φορέσανε την χάϊ διάθεσή τους και ξεχύθηκαν στις παραλίες, γυρίζοντας τον μαγιοφορεμένο κώλο τους στις απεργιακές εκδηλώσεις]

θέαμα στην αρένα

Ακόμα και όταν νικιούνται αυτοί που ενάντια στην αδικία παλεύουν,

πάλι δεν έχει η αδικία δίκιο!

Η ήττα μας δεν αποδείχνει τίποτ' άλλο, πέρα απ' το ό,τι

παραείμαστε λίγοι όσοι αγωνιζόμαστε ενάντια στην προστυχιά.

Και περιμένουμε απ' τους θεατές, τουλάχιστον να ντρέπονται.

Bertolt Brecht

antonis_: "Η χώρα διέρχεται τον τελευταίο κάβο"

 ....

Οι άνεργοι πεινούσαν

Τώρα πεινάνε κι όσοι εργάζονται!!

Αυτοί που αρπάνε το φαί από το τραπέζι κυρήχνουν τη λιτότητα

Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάνε θυσίες

Οι χορτάτοι μιλάνε στους πεινασμένους 

για τις μεγάλες εποχές που θάρθουν…

Αυτοί που τη χώρα σέρνουνε στην άβυσσο

λένε πως η τέχνη να κυβερνάς το λαό

είναι πολύ δύσκολη

για τους ανθρώπους του λαού!!

Bertolt Brecht ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΠΟΛΕΜΟΥ

"κοινωνική συναίνεση"

child in valencia by Henri Cartier-Bresson (1933)

Το ανυπεράσπιστο αγόρι

Ο κύριος Κ. έλεγε πως είναι σφάλμα να καταπίνεις σιωπηλά την αδικία που σου έγινε, και διηγήθηκε την ακόλουθη ιστορία: “Κάποιος περαστικός είδε ένα αγόρι που έκλαιγε και το ρώτησε τι είχε πάθει. “Είχα δυο γρόσες για να πάω σινεμά” είπε το αγόρι, “κι ένα παιδί που περνούσε, μου βούτηξε τη μια γρόσα απ’ το χέρι” – και του ‘δειξε ένα παιδί λίγο πιο πέρα. “Και δε φώναξες βοήθεια;” ρώτησε ο περαστικός. “Πώς δε φώναξα!” είπε το αγόρι, και τα αναφιλητά του δυνάμωσαν. “Και δε σ’ άκουσε κανείς;” ρώτησε πάλι ο περαστικός, και το χάιδεψε τρυφερά. “Όχι” είπε μέσα στ’ αναφιλητό του το αγόρι. “Και γιατί δε φώναζες πιο δυνατά; Δεν μπορούσες;” ξαναρώτησε ο περαστικός. “Όχι” ξανάπε το αγόρι, που βλέποντάς τον να χαμογελάει, ένιωσε την ελπίδα του να ζωντανεύει. “Τότε, δώσ’ μου τη κι αυτήν!” είπε ο περαστικός, και αρπάζοντάς του και την άλλη γρόσα από το χέρι, συνέχισε ανέμελα το δρόμο του”.

Bertolt Brecht ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ κ. ΚΟΫΝΕΡ

Μια μικρή ιστορία για εθνικιστές

Μια μικρή ιστορία για εθνικιστές (Μπ.Μπρεχτ)

Το παρακάτω είναι από τις ιστορίες του κου. Κόϊνερ :

Ο κ. Κόϊνερ δεν το έκρινε απαραίτητο να ζει σε μια συγκεκριμένη χώρα.
Πάντοτε έλεγε: παντού μπορεί να πεινάσω.

Κάποτε όμως έτυχε να περνάει μέσα από μια πόλη που την είχε κυριέψει ο εχθρός της χώρας όπου ζούσε.

Τον πλησίασε τότε ένας αξιωματικός του εχθρού και τον ανάγκασε να κατέβει από το πεζοδρόμιο.

Ο κος Κόϊνερ κατέβηκε και διαπίστωσε πως είχε αγανακτήσει ενάντια όχι μόνο σε αυτόν τον άνθρωπο, μα προπαντός ενάντια στη χώρα που ανήκε ο άνθρωπος αυτός, τόσο, που ευχήθηκε να γίνει ένας σεισμός και να την καταπιεί.

Γιατί, ρώτησε ο κος  Κόϊνερ έγινα εθνικιστής εκείνη τη στιγμή;
Γιατί συνάντησα έναν εθνικιστή…..

Μα γι’αυτό ακριβώς πρέπει να εξολοθρεύσουμε τη βλακεία- γιατί κάνει βλάκες αυτούς που τη συναντούν..