πατριωτικά παραμύθια

Η Μαρία Δεναξά περιγράφει την υποκρισία Ολάντ (διαβάστε συγκλονιστικό άρθρο)

29 Νοεμβρίου 2015

Της Μαρίας Δεναξά

Το ψέμα, την χειραγώγηση και την υποκρισία δεν τα υποφέρω ούτε σαν άνθρωπος, ούτε σαν δημοσιογράφος.

Εδώ και μέρες παρακολουθώ και περιγράφω την τραγωδία των νεκρών και ζωντανών που άφησε πίσω του το τρομοκρατικό μακελειό στο Παρίσι.

Για δεύτερη φορά μετά τον Ιανουάριο και τα γεγονότα του Charlie Hebdo, είδα τον μισοπεθαμένο πολιτικά Ολαντ να ανασταίνεται και να μεταμορφώνεται απο στρατηγό, σε αρχηγό μιας φανταστικής ιερής συμμαχίας και του αεροπλανοφόρου Charles de Gaulle.

Λες και τώρα θα κάνουν πίσω οι τζιχαντιστές, ενώ Ομπάμα και Πούτιν –ανίκανοι- περίμεναν τον “χαρισματικό” ηγέτη της Γαλλίας για να τα «βρουν» πάνω στο θέμα της Συρίας και μάλιστα μέσα σε μια εβδομάδα!

Ας γελάσω (πικρά)…

Μέσα στο κλίμα γενικού αποπροσανατολισμού, εκτός απο την εικόνα του πολεμοχαρή Ολαντ, το σκηνικό διανθίζεται και με το “πατριωτικό συναίσθημα”.

Μια αποκλειστικότητα που μέχρι πρότινος εκμεταλλεύονταν η δεξιά και η ακροδεξιά.

Ετσι τα τελευταία 24ωρα απο το Ελιζέ, παρακινούν τον κόσμο να βάλει στις πόρτες, στα.. παράθυρα, στα μπαλκόνια του γαλλικές σημαίες ως ένδειξη πένθους για την τραγωδία που βρήκε την χώρα απο τον παραλογισμό, τους χειρισμούς και τις αποφάσεις και των πολιτικών της νάνων!

Ζητούν δηλαδή απο τον κόσμο μέσα στο πένθος του, να επικροτήσει με μια συμβολική – πατριωτική κίνηση- ολες εκείνες τις πολιτικές και ανεκπλήρωτες υποσχέσεις που έσυραν την Γαλλία ως εδώ:

– Tον αδικαιολόγητο πόλεμο στην Λιβύη

– Τις “ιερές business” με το Κατάρ(1)* ή την Σαουδική Αραβία(2)*, όπου κι εκεί αποκεφαλίζουν, λιθοβολούν αθώους, κακοποιούν τον λαό, χρηματοδοτούν κρυφά το Ισλαμικό Κράτος το οποίο πολεμά η Γαλλία, όπως και τους Σύρους αντάρτες που εισχώρησαν στον ISIS και σκορπούν τον θάνατο κρατώντας και γαλλικά όπλα…

– Οτι απο τον Γενάρη, όλες οι υποσχέσεις του πρωθυπουργού Βάλς για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας έμειναν ανεκπληρωτες ενώ οι γαλλικές αρχές γνώριζαν – τουλάχιστον απο τον Αύγουστο – ότι οι τζιχαντιστές σχεδίαζαν μεγάλο τρομοκρατικό χτύπημα σε συναυλιακό χώρο στην καρδιά του Παρισιού.

– Κι επίσης, οι αρχές αντί να παρακολουθούν τους Γάλλους πιθανούς τζιχαντιστές που βρίσκονται στις λίστες των μυστικών υπηρεσιών, παρακολουθούσαν τις τηλεφωνικές επικοινωνίες του Σαρκοζί και των πολιτικών αντιπάλων του Φρανσουά Ολαντ!

Οπότε, τι να λέμε τώρα;

– Για το νέο ρεκόρ που κατέγραψε τον Οκτώβριο η ανεργία στην Γαλλία; Η χώρα πλέον μετράει 3.598.000 ανθρώπους χωρίς καμία πηγή εισοδήματος!

– Για την νέα βουτιά της κατανάλωσης κατά 0, 7% τον προηγούμενο μήνα;

– Για τις τοπικές εκλογές του Δεκεμβρίου όπου η ακροδεξιά θα κάνει περίπατο;

– Για την αποτυχία των γαλλικών μυστικών υπηρεσιών, όπως και του διπλωματικού μαραθώνιου του Ολαντ για την σύναψη διεθνούς συμμαχίας;

– ‘Η για την εγκατάλειψη και αδιαφορία χρόνια τώρα απο το κράτος των προαστίων, οπου παιδιά μεταναστών*** μεγαλώνουν στο περιθώριο της γαλλικής κοινωνίας βρίσκοντας καταφύγιο στον εξτρεμισμό και την τρομοκρατία;

Τίποτα απ’ όλα αυτά!

“ Πουλάει” καλύτερα στον κόσμο, ο επικοινωνιακός παροξυσμός γύρω απο την μεγαλειώδη τελετή μνήμης που ορισμένοι απο τους συγγενείς των θυμάτων της 13ης Νοεμβρίου, σνόμπαραν για τους παραπάνω λόγους.

Οπως πουλάνε περισσότερο τα πατριωτικά παραμύθια κι ο Φρανσουά Ολαντ σαν “Θεός του Πολέμου” που αύξησαν έως 17 ολόκληρες μονάδες την δημοτικότητα του, εν μέσω έντονης κοινωνικής δυσαρέσκειας και αμφισβήτησης για την πολιτική του και ενόψει κρίσιμων εκλογικών αναμετρήσεων.

(1)* Στις 17 Νοεμβρίου, τέσσερις μόλις μέρες μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις, ο Φρανσουά Ολαντ, δέχθηκε στο γαλλικό προεδρικό μέγαρο τον Εμίρη του Κατάρ, με τον οποίο τον περασμένο Μάιο υπέγραψαν συμφωνία αγοραπωλησίας 24 Rafale αξίας 6.3 δισ. ευρώ. Απο το Ελιζέ δεν θέλησαν να δοθεί δημοσιότητα στην επίσκεψη αυτή.

(2)* Η Σαουδική Αραβία που εφαρμόζει την Σαρία όπως και το Ισλαμικό Κράτος, την περασμένη άνοιξη έκανε παραγγελίες 50 δισ ευρώ στη Γαλλία. Ο Φρανσουά Ολαντ επισκέφθηκε το Riyad πριν απο λίγους μήνες και ο Εμμανουέλ Βαλς στις 15 Οκτωβρίου.

Υ.Γ. Τα «καλούπια» του «δημοσιογραφικού καθωσπρεπισμού» δεν είναι για μένα. Ευχαριστώ για την κατανόηση.

Πηγή: anatropinews.gr @ το κουτί της Πανδώρας

το νερό στα Γαλλικά είναι "eau"

..ακούστηκαν διάφορες μεγαλόστομες ανοησίες, όπως το «Ελλάς-Γαλλία-Συμμαχία», ενώ η γαλλική κρατική τηλεόραση -που έχει κανονικούς δημοσιογράφους και όχι κρατικοδίαιτους κάφρους- παρουσίασε, όπως βλέπετε και στην φωτογραφία, την επίσκεψη Ολάντ στην Αθήνα με τον τίτλο «Η Γαλλία κάνει τις αγορές της».

@pitsirikos

Ολαντρέου

Νίκος Μπογιόπουλος

Σήμερα η στήλη είναι κάτι παραπάνω από ενθουσιασμένη!

Πρώτον διότι εκείνα τα σύννεφα στις σχέσεις Ολαντ – Τσίπρα διαλύθηκαν. Οριστικά. Τι κι αν ο κ.Τσίπρας αποκαλούσε τον Γάλλο πρόεδρο «Ολαντρέου», καταγγέλλοντάς τον πριν από δυο χρόνια ότι όπως ο Γιώργος Παπανδρέου είχε αθετήσει τις «σοσιαλιστικές» του υποσχέσεις στην Ελλάδα, έτσι κι εκείνος, ο Ολάντ είχε αποδειχτεί αφερέγγυος απέναντι σε Γάλλους και Ευρωπαίους.

Δεύτερον διότι η Γαλλία είναι μια μεγάλη χώρα που αγαπά την ειρήνη. Οι πρόσφατες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις της από τη Συρία μέχρι το Μάλι το αποδεικνύουν. Οι ηγέτες της, επίσης, αγαπούν το λαό τους. Πράγμα που μπορεί να είναι ωφέλιμο και για τον δικό μας λαό. Απόδειξη, τόσο τα 10 εκατομμύρια των φτωχοποιημένων και κοινωνικά αποκλεισμένων στη Γαλλία – μια Ελλάδα δηλαδή – όσο και τα γκέτο του Παρισιού.

Τρίτον διότι με την πολιτική που εφαρμόζεται (και) στην Γαλλία το αστικό σύστημα οδηγεί τους ανθρώπους να λατρεύουν τη δημοκρατία. Οι εκλογικές επιδόσεις της Λεπέν είναι αδιάψευστος μάρτυς.

Τέταρτον διότι η Γαλλία είναι σίγουρο ότι θα μας βοηθήσει ώστε το θέμα του χρέους να διευθετηθεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο για τον ελληνικό λαό. Βέβαια εκείνο το χρέος της γαλλικής «Πεσινέ» προς το ελληνικό κράτος, όταν η καλή εταιρεία – σύμφωνα με την τότε αποικιοκρατική σύμβαση - κατανάλωνε το 10% όλης της ηλεκτρικής ενέργειας της χώρας (!) πληρώνοντας ένα τίμημα συμβολικό, δεν γνωρίζουμε να καταβλήθηκε ποτέ. Φυσικά δεν υπάρχει λόγος να χαλάμε τις καρδιές μας μπλέκοντας μεταξύ τους άσχετα θέματα…

Πέμπτον – και σημαντικότερο - διότι δυο πράγματα είναι αυτά που παρηγορούν τη ψυχή, που βελτιώνουν την διάθεση και που τα έχουν κατά νου οι Έλληνες για να πορεύονται στα δύσκολα. Το ένα είναι η ύπαρξη του Αϊ-Βασίλη και το άλλο είναι εκείνο το «Ελλάς – Γαλλία – συμμαχία»…

«Ελλάς – Γαλλία – συμμαχία»… λοιπόν. Και τώρα ερχόμαστε ξανά στη διαπίστωση ότι η ιστορία αυτής της αέναης τραγωδίας που βιώνει ο ελληνικός λαός και ο τόπος, ακόμα και στην περίπτωση που θα επαναλαμβανόταν ως φάρσα, θα ήταν μια κάποια «πρόοδος».

Όμως εδώ δεν έχουμε καν κάτι τέτοιο. Δεν έχουμε καν την επανάληψη της Ιστορίας ως φάρσα. Εδώ έχουμε την ίδια Ιστορία να συνεχίζεται ως αέναο δράμα, με το ένα τραγικό της κεφάλαιο να διαδέχεται το άλλο.

Για να δώσουμε ένα παράδειγμα, ας πάμε το ρολόι του χρόνου δυο αιώνες πίσω. Από τον 21ο αιώνα στα τέλη του 19ου. Στα 1887.

Τότε, παραμονές του «δυστυχώς επτωχεύσαμεν», ο Χαρίλαος Τρικούπης διαπραγματευόταν για λογαριασμό της εγχώριας πλουτοκρατίας ένα νέο δάνειο με τους (ίδιους πάντα) «συμμάχους» και «φίλους».

Τελικά, το δάνειο ορίστηκε στο ονομαστικό ποσό των 135 εκατομμυρίων γαλλικών φράγκων, από το οποίο, όμως, το πραγματικό ποσό που συμφωνήθηκε να εκταμιευτεί από τους πιστωτές μας - μετά τις κρατήσεις, τις εγγυήσεις και τις προπληρωμές τόκων - δεν ξεπερνούσε τα… 90 εκατομμύρια φράγκα.

Τί έγινε, όμως, με τα υπόλοιπα; Πού πήγαν τα λεφτά του δανείου;

Η μερίδα του λέοντος (κατά τον Ανδρεάδη τα 32 εκατομμύρια, κατά άλλους τα 52 εκατομμύρια του δανείου) καταβλήθηκε στους τραπεζίτες για την εξόφληση παλιότερων δανείων (σσ: είναι αυτό που σήμερα το έχουν βαφτίσει «ανακεφαλαιοποίηση»)...

Επίσης, ένα επιπλέον ποσό ύψους 13 εκατομμυρίων «πέταξε» για την ικανοποίηση παλιότερων οφειλών σε ξένους τοκογλύφους...

Από το δάνειο, επομένως, των 135 εκατομμυρίων δεν είχαν πια απομείνει παρά μόνο 25 εκατομμύρια…

Και εδώ έρχεται το «καλύτερο»: Επειδή ουδείς δανείζει ή «στηρίζει» (και τότε και τώρα και πάντα) χωρίς «ανταλλάγματα», για την εκχώρηση του δανείου που «πέτυχε» τότε ο Τρικούπης,  για τα 25 εκατομμύρια που είχαν δηλαδή απομείνει από το  δάνειο των 135 εκατομμυρίων, ο ελληνικός λαός υποχρεώθηκε να επωμιστεί νέα βάρη ύψους… 26 εκατομμυρίων!

Τόσο κόστιζαν - 26 εκατομμύρια φράγκα – τα τρία θωρηκτά και τα κανόνια που παρήγγειλε η κυβέρνηση Τρικούπη (σε γαλλικές, φυσικά, εταιρείες) και που δεσμεύτηκε να αγοράσει από τους δανειστές για να της δώσουν τη «στήριξή τους»!

Αυτή ήταν η «βοήθεια» πριν από εκατόν τριάντα χρόνια των «συμμάχων» και «φίλων» μας προς την Ελλάδα. Έτσι τις έκανε τις «δουλειές» της η εγχώρια ολιγαρχία με τις ξένες φίλες της.

Αυτά τότε…

Σήμερα, άλλωστε, οι Γάλλοι δεν μας ζητούν να αγοράσουμε θωρηκτά. Αντίθετα για κάτι φρεγάτες (έξι τον αριθμό) γίνεται λόγος τα τελευταία χρόνια. Και φυσικά η εταιρεία τους η «Souez», δεν κάνει μπίσνες με όπλα. Με το νεράκι (και με τις μετοχές τις ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΑΘ) κάνει μπίσνες…

email: mpog@enikos.gr

πηγή: enikos

τα αποτελέσματα της άτακτης και διαλυτικής συνθηκολόγησης

Η ελληνική καταστροφή και το ευρωπαϊκό κίνημα. 

Του Χρήστου Λάσκου

17 October 2015

Ανάμεσα σε όσα έχουν προκύψει μετά από τα καταιγιστικά γεγονότα που ακολούθησαν την 12^η Ιουλίου κεντρικό είναι το ερώτημα της επίδρασης.

Το ερώτημα, δηλαδή, των επιπτώσεων που αυτά τα τραγικά, από πολλές απόψεις, γεγονότα για τον ελληνικό λαό έχουν και θα έχουν στις εξελίξεις στην υπόλοιπη Ευρώπη, στις προοπτικές των ευρωπαϊκών κινημάτων εναντίον της λιτότητας και, αντίστοιχα, στις προοπτικές της ευρωπαϊκής Αριστεράς.

Όπως είναι γνωστό, το μοτίβο της κυβέρνησης είναι πως η ελληνική πλευρά, με «τη μάχη που έδωσε», πέτυχε αποτελέσματα. Από τη μια δημιούργησε κάποιες, πρώτες έστω, ρωγμές στον ευρωπαϊκό συσχετισμό.

Από την άλλη, αποκάλυψε τον αυταρχικό χαρακτήρα της ευρωενωσιακής ελίτ. Το “This is a coup” ακούστηκε σε ολόκληρο τον κόσμο και μαζί του ένα ευρύ κύμα συμπάθειας έφτασε από παντού.

Σε ό,τι αφορά το πρώτο, προσωπικά δεν θεωρώ πως έχει στα σοβαρά διαφανεί οποιαδήποτε πραγματική διάσταση μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών και των αρχουσών τους τάξεων. Κι αυτό γιατί η επιβολή του Τρίτου Μνημονίου έγινε με την ολόψυχη στήριξη τόσο της Μέρκελ όσο και του Ολάντ ή του Ρέντσι, χωρίς την παραμικρή απόκλιση μεταξύ τους –η γνώμη μου, μάλιστα, είναι πως η ελληνική κυβέρνηση προσφέρει πολύ κακή υπηρεσία στους εργαζόμενους και τους φτωχούς, όταν επιχειρεί να πείσει για το αντίθετο. Όποιος γνωρίζει τις άγριες αντεργατικές μεθοδεύσεις της ιταλικής και της γαλλικής κυβέρνησης καταλαβαίνει τι λέω.

Η δεδομένη, δε, σύγκλιση επί των βασικών του ελληνικού ζητήματος δεν είναι συμπτωματική. Αντίθετα, έχει στρατηγικό χαρακτήρα: οι ευρωπαϊκές άρχουσες τάξεις –και αυτές των κεντρικών χωρών, ακόμη περισσότερο- δεν εξαναγκάζονται να αποδεχτούν την πολιτική της λιτότητας και της κοινωνικής εκθεμελίωσης. Η επίταση της εργασιακής εκμετάλλευσης, ως βασιλική οδός εξόδου από την μεγάλη καπιταλιστική κρίση, είναι η θεμελιώδης συμφωνημένη πολιτική σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Την προωθούν ο Ραχόι και ο Γιούνγκερ, όσο η Μέρκελ και ο Ολάντ.

Γι’ αυτό, όσο κι αν είναι κατανοητό πως η ελληνική κυβέρνηση ψάχνει κάπου ν’ ακουμπήσει προκειμένου να υποστηρίξει πως «κάτι, ρε παιδί μου, κατάφερα», το συγκεκριμένο πεδίο είναι πραγματικό ναρκοπέδιο. Είναι η περίπτωση όπου το πειραματόζωο –μια παρομοίωση, που τόσο έχει χρησιμοποιήσει ο Τσίπρας τα προηγούμενα χρόνια- φαντασιώνεται πως προκαλεί ρωγμές στο … μέτωπο των πειραματιζόμενων πάνω του.

Ε, λοιπόν, δεν προκαλεί –απλώς φαντασιώνεται.

Ας πάμε τώρα στο δεύτερο, στον ισχυρισμό, δηλαδή, πως μέσω των τραγικών για μας γεγονότων επήλθε η αποκάλυψη των κυρίαρχων ευρωπαϊκών ελίτ και, σε ένα βαθμό και σε συνδυασμό με το πρώτο, ένα είδος απομόνωσής τους. Αν αφήσουμε το γεγονός πως είναι πολύ σόλοικο να λες στον ίδιο σου το λαό πως μπορεί να θυσιάστηκε στη νέα μνημονιακή λαίλαπα, αλλά … η θυσία δεν πήγε εντελώς χαμένη («τους αποκαλύψαμε τους άθλιους») χαίνει, επιπλέον, και η αντίφαση πως η ελληνική κυβέρνηση λειτουργεί στο νέο τρομακτικό πλαίσιο σαν να έχει να κάνει με εταίρους. Έτσι, όμως, προφανώς ακυρώνεται εν τη γενέσει του το «αποκαλυπτικό» αποτέλεσμα. Ήτοι, άνθρακες ο θησαυρός!

***

Αντίθετα από όσα υποστηρίζει η ελληνική πλευρά, το αποτέλεσμα της άτακτης και διαλυτικής συνθηκολόγησης της 12^ης Ιουλίου είναι απολύτως αρνητικό, έως καταστροφικό, για το ευρωπαϊκό εργατικό κίνημα και, ευρύτερα, για τα κοινωνικά κινήματα της ηπείρου. Γι’ αυτό κιόλας, η ευρωπαϊκή Αριστερά ψάχνει παντού τρόπους για να μην υποστεί την ανάλογα καταστροφική επίδραση στην ίδια και στη δυνατότητα δράσης της ενάντια στη λιτότητα.

Από αυτήν την άποψη, είναι χαρακτηριστική η πολιτική του πορτογαλικού Μπλόκο, το οποίο ως κυριότερο εμπόδιο προκειμένου να πετύχει ένα καλό εκλογικό αποτέλεσμα αντιμετώπισε, ακριβώς, τη συνάφειά του με τον ΣΥΡΙΖΑ. Όπως σημείωνε ο Ηλίας Σουκιάζης, στην Εποχή της προηγούμενης Κυριακής, «[η] απερχόμενη κυβέρνηση προσπάθησε, με κάθε ευκαιρία, να ταυτίζει το Μπλόκο με τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν το κατόρθωσε. Στην Πορτογαλία, ο κόσμος της Αριστεράς απογοητεύθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ, που παρότι κέρδισε το δημοψήφισμα, συνθηκολόγησε στο πραξικόπημα της Κεντρικής Τράπεζας και υπέγραψε το τρίτο μνημόνιο. Γι’ αυτό το Μπλόκο απέφυγε να ταυτιστεί με τον ΣΥΡΙΖΑ».

Στο μέτρο που το κατάφερε ενίσχυσε και το εκλογικό του αποτέλεσμα. Η βουλευτίνα Καταρίνα Πρινσίπε (Αυγή, 11 Οκτωβρίου) ξεκαθαρίζει πως αυτό, μαζί με την διευκρίνιση της θέσης απέναντι στην ΕΕ και το ευρώ, ήταν που διέψευσε «την εκτίμηση ότι η επίδραση του ΣΥΡΙΖΑ θα έβλαπτε την ανάπτυξη της [πορτογαλικής] Αριστεράς».

Η ίδια η Καταρίνα Μάρτινς, συντονίστρια του Μπλόκο, σε αντίστοιχη ερώτηση, είπε πρόσφατα πως, προκειμένου να υπερκεράσουν την αρνητική επίδραση των ελληνικών γεγονότων, οι σύντροφοι του Μπλόκο φρόντισαν να διαχωρίσουν την θέση τους τονίζοντας με ρητό τρόπο πως αν βρίσκονταν σε αντίστοιχα διλήμματα δεν θα δίσταζαν και μπροστα στην πιθανότητα ρήξης με την Ευρωζώνη.

Στην πραγματικότητα, η Μάρτινς μας πληροφόρησε πως θα ακολουθούσαν την διακηρυγμένη από τις συνεδριακές θέσεις τοποθέτηση του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό για το οποίο ήταν δεσμευμένος ο ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή, απέναντι στον ελληνικό λαό, όταν σε χίλιες περιστάσεις πριν από τις 25 Ιανουαρίου είχε ξεκαθαρίσει (sic) πως «ανάμεσα στο ευρώ και στην επιβίωση του ελληνικού λαού» θα επέλεγε με όλα τα ρίσκα το δεύτερο.

Αυτό που δεν έκανε όσες μάχες κι αν επικαλείται.

Οι ευρωπαίοι εργαζόμενοι το κατανοούν, ό,τι κι αν νομίζουν οι της κυβέρνησης. Και η ευρωπαϊκή Αριστερά, όπως είδαμε, παίρνει τα μέτρα της αποστασιοποιούμενη.

Το μέτωπο της αντιλιτότητας δεν περιλαμβάνει πια τον ΣΥΡΙΖΑ.

Όσο τραυματικό κι αν είναι, αυτό είναι.

ΥΓ. Είναι συχνό παλιοί σύντροφοι κάθε φορά που ασκείται έντονη κριτική στην κυβέρνηση να μας «στριμώχνουν» με το αμίμητο: ποιες είναι οι προτάσεις σας;

Καταρχήν, αυτή η στάση υποδηλώνει προϊούσα πασοκοποίηση, αν θυμηθούμε πως αποτελούσε το βασικό όπλο των αντιπάλων του ΣΥΡΙΖΑ για χρόνια: ποιες είναι οι προτάσεις σας, ρε συριζαίοι;

Ας μπω, ωστόσο, και στην «ουσία». Στην έκταση, φυσικά, που αξίζει της «ουσίας»: οι προτάσεις «μας» είναι οι προτάσεις που έφεραν τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση και δεν τηρήθηκαν ποτέ και κατ’ ελάχιστον. Με σημαντικότερη ανάμεσά τους αυτήν που αφορά την ανάγκη της κοινωνικής και πολιτικής προετοιμασίας του ελληνικού λαού για την απαραίτητη μεγάλης έκτασης σύγκρουση, χωρίς την οποία είναι βέβαιη μοίρα για την κοινωνική πλειοψηφία η εργασιακή σκλαβιά και η κοινωνική ταπείνωση –για γενιές μπροστά.

Όποιος νομίζει πως αυτό είναι βολονταριστικός αριστερισμός είναι, πιστεύω, απλώς ανόητος, στην καλύτερη περίπτωση. Κι ας μη μιλήσω, καλύτερα, για την χειρότερη…

πηγή: alterthess