το lobbying βαθιά κατάλαβέ το, δεν θα δουλέψει μόνο, στήριξέ το

Για την Ιστορία, οι μόνοι Έλληνες ευρωβουλευτές που καταψήφισαν αυτή την κατάπτυστη οδηγία είναι ο Χουντής και η Σακοράφα. 

Κι ενώ δεν περιμέναμε από Σπυράκηδες, Κεφαλογιάννηδες και τα χρυσαύγουλα να στηρίξουν το δικαίωμα των λαών της Ευρώπης για ανεξάρτητη ενημέρωση και ελεύθερη έκφραση, προκάλεσαν αηδία και ανακάτεμα οι Συριζαίοι ευρωβουλευτές οι οποίοι επέλεξαν να ΑΠΕΧΟΥΝ από την ψηφοφορία!!

Οδηγία για τα Copyrights: Αν ίσχυε ήδη, δεν θα είχε αποκαλυφθεί το σκάνδαλο Novartis

«Έγκλημα κατά της δημοκρατίας», «εργαλείο λογοκρισίας», «νόμος δικτατόρων», είναι λίγοι μόνο από τους χαρακτηρισμούς που έχουν χρησιμοποιηθεί για να περιγράψουν την Οδηγία της ΕΕ την οποία υπερψήφισε το ευρωκοινοβούλιο πριν λίγες ημέρες με το πρόσχημα της προστασίας των προσωπικών δεδομένων.

Πόσο αλήθεια είναι όμως αυτό; Ποιες ανάγκες καλύπτει πραγματικά η επίμαχη και άκρως αμφιλεγόμενη Οδηγία, ποιους προστατεύει και ποιους στοχοποιεί;

Συνεχίζοντας την προσπάθεια ενημέρωσης γύρω από το περίπλοκο αυτό θέμα, το Κουτί της Πανδώρας μίλησε με τον μηχανικό παραγωγής και διοίκησης Κωνσταντίνο Τζωαννόπουλο ο οποίος «φώτισε» άγνωστες για το ευρύ κοινό πτυχές της νέας αυτής Οδηγίας που μέσα στα επόμενα δύο χρόνια θα πρέπει να έχει ενσωματωθεί στις εθνικές νομοθεσίες των κρατών-μελών της ΕΕ, δημιουργώντας ένα πραγματικά δυστοπικό διαδικτυακό περιβάλλον.

Προστατεύει τους δημιουργούς περιεχομένου;

Το επιχείρημα ότι η νέα Οδηγία προστατεύει τους «μικρούς» δημιουργούς οποιουδήποτε περιεχομένου καταρρίπτει μιλώντας στο Κουτί της Πανδώρας ο Κωνσταντίνος Τζωαννόπουλος. «Δεν έχει καμία βάση ότι η οδηγία έχει στόχο να προστατέψει τον δημιουργό. Πρώτα απ’ όλα επειδή ήδη το ισχύον νομικό πλαίσιο για τα πνευματικά δικαιώματα είναι δρακόντειο», εξηγεί.

«Από κει που το ίντερνετ έδωσε στο χρήστη τη δυνατότητα να γίνει από καταναλωτής, δημιουργός, τώρα τον υποχρεώνει να μπει πίσω από την τριπλέτα εισπρακτική εταιρεία, εκδότης και φίλτρο», σημειώνει, περιγράφοντας ότι «μιλάμε για μια κατάσταση εφιαλτική».

η ευρώπη των τεχνοκρατών, το έλλειμμα 3%, οι προϋπολογισμοί και κάτι πούτσες μπλε σε γυάλινα βαζάκια

Περί χρεοκοπίας - 11 | Πώς μαγείρεψαν ένα σκληρά καταδυναστευτικό κριτήριο

11 Ιανουαρίου 2012

Είναι γνωστό ότι το Ευρωπαϊκό Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης ορίζει σαν κριτήριο «υγείας» μιας κρατικής οικονομίας το όριο «3% του δημοσίου ελλείμματος επί του συνόλου του ΑΕΠ (ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος)». Είναι γνωστό επίσης, πως με αυτό το νούμερο στο χέρι αποφασίζεται η μοίρα των κρατών-μελών, δηλαδή των πολιτών τους. Πώς όμως ορίστηκε σαν κριτήριο ο λόγος «δημόσιο έλλειμμα προς ΑΕΠ»; Και πώς προσδιόρισαν τον αριθμό 3%; Με βάση άραγε ποιους διεξοδικά μελετημένους, στέρεα θεμελιωμένους σε πολυετείς έρευνες και υποστηριγμένους από έγκριτες οικονομικές θεωρίες επιστημονικούς υπολογισμούς;

Το εντόπισα ξαφνικά σήμερα σκαλίζοντας, αν και το είχε αποκαλύψει αναλυτικότατα από πρόπερσι τον Οκτώβριο ο γάλλος οικονομολόγος Γκι Αμπέιγ,  υψηλόβαθμο στέλεχος του υπουργείου Οικονομικών επί Ζισκάρ ντ’ Εστέν και στις αρχές της περιόδου Φρανσουά Μιτεράν, επιφορτισμένος μεταξύ 1977-1982 με το έργο της εκτέλεσης του κρατικού προϋπολογισμού. 

Καταγράφοντας την ιστορική διαδρομή από το «πετρελαϊκό σοκ» του 1973, που σήμανε το τέλος της μεταπολεμικής «χρυσής τριακονταετίας», το πέρασμα στο νεοφιλελευθερισμό και στους απανωτούς πανικούς με το δημόσιο έλλειμμα, αφηγείται αναλυτικά τι συνέβη ένα βράδυ του 1981 στο γαλλικό υπουργείο Οικονομικών σε μια στιγμή που φαινόταν ότι, στον υπό κατάρτιση προϋπολογισμό για το 1982, το δημόσιο έλλειμμα θα ξεπερνούσε το σοκαριστικό για τα δεδομένα της εποχής αριθμών των 100 δις γαλλικών φράγκων.

Οι τεχνοκράτες μας δεν παίζουν ούτε καν με αλγόριθμους. Παίζουν ζάρια! Ορίστε:

«(…) Μέσα στις συνθήκες αυτές, ο Πιέρ Μπιλζέρ (που αργότερα πήγε και διέπρεψε στην Alcatel), ο υπ’ αριθμόν 2 στο υπουργείο Οικονομικών, μας καλεί ένα βράδυ, αργά, −εμένα και τον Ρολάν ντε Βιλπέν (απόφοιτοι κι οι δυο της ENSAE, από τους λίγους που ήξεραν πρόσθεση σε αυτό το υπουργείο, όπως μας έλεγαν χαριτολογώντας)− κι αφού μας ενημερώνει με δυο λόγια για την τρικυμία στον προϋπολογισμό, μάς γνωστοποιεί ότι ο Πρόεδρος [Μιτεράν] ζήτησε προσωπικά ο ίδιος και κατεπειγόντως να σκαρώσουμε ένα κανόνα, ένα γνώμονα απλό, εύχρηστο αλλά που να δίνει και την αίσθηση επιστημοσύνης, για να τον κοπανάει στους πιο σκληρούς από όσους τον επισκέπτονταν για να ροκανίσουν από τον κρατικό προϋπολογισμό.

Έπρεπε να  βιαστούμε. Ούτε ο Βιλπέν, ούτε κι εγώ είχαμε ιδέα τι να κάνουμε, αφού δεν υπήρχε καμιά οικονομική θεωρία για να μας βοηθήσει να σκαρώσουμε τον κανόνα αυτό, ούτε καν για να προσανατολίσει κάπως τη σκέψη μας. Αλλά η παραγγελία είχε έρθει από πολύ ψηλά. Στήσαμε λοιπόν το κτήνος του προϋπολογισμού πάνω στο ανατομικό τραπέζι κι αρχίσαμε να το ψάχνουμε.

€πέη

Είπανε ΟΧΙ στα νομοσχέδια για την ιθαγένεια, για το σύμφωνο συμβίωσης, για την ταυτότητα φύλου και πολύ πρόσφατα για την φαρμακευτική χρήση της κάνναβης, ενώ υπόσχονται ότι μόλις βγούνε θα γεμίσουν την Ελλάδα μπάτσους και φυλακές τύπου Γ.

Από την άλλη έχουν για αντιπρόεδρο τον νανοβιονικό Άδωνι και δίνουν τον μπούλο σε όποιον του κάνει κριτική, ενώ διατηρούν στις τάξεις τους διάφορους χουντικούς και πειραγμένους κομμουνιστοφάγους, καραμπινάτους ακροδεξιούς, κατηγορούμενους για παιδεραστία αλλά και για χοντρό μιζάρισμα, καταδικασμένους για χρηματισμό, όπως και κάτι περίεργους κοκοφιλημένους οι οποίοι δεν δηλώνουν ρατσιστές, αλλά ότι σιχαίνονται τους "γύφτους".

"Σύγχρονο ευρωπαϊκό κόμμα" my ass.

"μπάχαλα"

 

Τα επεισόδια των τελευταίων ημερών στο Αμβούργο προκαλούν μπάχαλο στο μυαλό των εγχώριων αστών, οι οποίοι βλέπουν τα "άβατα" στην αγαπημένη τους Ευρώπη να πληθαίνουν και τον Κούλη μόλις βγει με το καλό, να'χει να απελευθερώσει και μια Γερμανική πόλη, μετά τα Εξάρχεια.

Με μια κίνηση τακτικής, το σωματείο ΦΑΚ (Φίλοι Αριστείας Κολωνακίου) ζήτησε επισήμως από την Γερμανική κυβέρνηση την άδεια, για να μεταβεί αυτό το σαββατοκύριακο μια αντιπροσωπεία στο Αμβούργο για ψώνια. Το ξερό νάϊν που εισέπραξε το ΦΑΚ, καταδεικνύει με τον πιο επίσημο τρόπο, την αργή αλλά υπαρκτή σοβιετοποίηση της αγαπημένης μας Ευρώπης. Αν δεν αναχαιτίσουμε αυτήν την εφιαλτική επέλαση των άπλυτων πλεμπαίων, πολύ σύντομα στα γραφικά πεζοδρόμια και στενά του Κολωνακίου θα αντηχεί το βάρβαρο "ταβάριτς", έχοντας αντικαταστήσει για πάντα το πολυαγαπημένο μας "μαλάκα".

και υπεύθυνος και εισηγητής

αυτήν την Ευρώπη θέλουμε!

μπορεί να διαπιστώνεται μία σχετική έλλειψη δημοκρατίας στην Ευρώπη,

αλλά από χιούμορ καλά πάμε!

 

[το αφήνω αυτό εδώ, να υπάρχει]

συνεχίστε

Hateism

Ο εθνικισμός ως το νέο μαύρο

Date: 2016.08.02

Το κίνημα του εθνικισμού λίγο πολύ άρχισε να δείχνει τις δυνατότητές του κατά τη διάρκεια του δεύτερου τριαντακονταετούς πολέμου της νεοτερικότητας που ξεκινά με τη γαλλική επανάσταση. Εκεί ακριβώς βλέπουμε για πρώτη φορά τους στρατούς των ξεβράκωτων, όχι μόνο να στέκονται στα ίσα απέναντι στους μισθοφόρους αντιπάλους τους, αλλά να τους σαρώνουν στο διάβα τους.

Η φαντασίωση του ανήκειν σε ένα έθνος ήταν η κινητήριος δύναμη της δύσης έκτοτε. Όχι μόνο γιατί δημιουργούσε ένα παθιασμένο, πολυάριθμο και εντυπωσιακά φθηνό στρατό, αλλά και γιατί πρόσφερε μια συγκολλητική ουσία για εκατομμύρια ανθρώπους· έναν λόγο για να υπάρχουν, που υπερέβαινε την απλή θνητή ζωή τους.

η δημοκρατία στην Ευρωλάνδη

pliatsiko express

Ξεφορτωθήκαμε και την ΤΡΑΙΝΟΣΕ

14 Ιούλ, ’16

Μεγάλη επιτυχία σημείωσε η χώρα μας, αφού η ΤΡΑΙΝΟΣΕ πέρασε από το ελληνικό Δημόσιο στο ιταλικό Δημόσιο.

Δημόσιο να ‘ναι κι ας είναι και της Τουρκίας.

Σημασία έχει να μην πέσει η περιουσία των Ελλήνων στα χέρια ιδιωτικών εταιρειών.

Βέβαια, και οι ιταλικοί σιδηρόδομοι θα αποκρατικοποιηθούν αλλά μπορεί να τους πάρει το δημόσιο της Γαλλίας, οπότε θα είμαστε πάλι νικητές.

Η ΤΡΑΙΝΟΣΕ πουλήθηκε έναντι 45 εκατομμυρίων ευρώ στο ιταλικό Δημόσιο, αν και η Γιουβέντους έδινε τα ίδια χρήματα και τρεις ποδοσφαιριστές.

Η τιμή πώλησης της ΤΡΑΙΝΟΣΕ θεωρείται χαμηλή γιατί ξεκίνησαν οι θερινές εκπτώσεις και το αφεντικό τρελάθηκε.

Για την επίτευξη της συμφωνίας δεν υπήρξαν δυσκολίες, αφού οι Ιταλοί τα βρήκαν με τους Κινέζους της COSCO και με τους Ρώσους, ενώ οι Γερμανοί δεν έφεραν αντιρρήσεις γιατί η SIEMENS δεν φτιάχνει τρένα.

Μόλις οι Ιταλοί συμφώνησαν με τους Κινέζους και τους Ρώσους, βάρεσαν παλαμάκια, για να έρθουν οι Έλληνες σερβιτόροι του ΤΑΙΠΕΔ με τα συμβόλαια και τις σαμπάνιες.

Το θετικό με την πώληση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ είναι πως οι Ιταλοί δεν θα πάρουν τα τρένα και τους σιδηρόδρομους από την Ελλάδα. Θα τα αφήσουν εδώ, για να παίζουμε κι εμείς.

Οι Ιταλοί τα τρένα, οι Γερμανοί τα αεροδρόμια, οι Κινέζοι τα λιμάνια, οπότε άντε να αγοράσει κάποιος τώρα και τους Έλληνες να τους πάει σε καμιά έρημο, ώστε να έρθει επιτέλους η ανάπτυξη στην Ελλάδα.

Μένουμε Ευρώπη.

(Έχω μια απορία για τους Έλληνες του ΤΑΙΠΕΔ και όσους Έλληνες εμπλέκονται στο ξεπούλημα και τη λεηλασία της δημόσιας περιουσίας: δεν ντρέπονται; Και καλά που δεν ντρέπονται, αλλά δεν φοβούνται. Μάλλον θα το θεωρούν τιμητικό και πατριωτικό αυτό που κάνουν. Ο μισθός να πέφτει.)

πηγή: pitsirikos

πληρώνουμε την αποτυχία των νεοφιλελέδων

εσύ βέβαια νεοφιλελεδάκο μου, μπορείς να τα αγνοήσεις όλα τα παραπάνω και να συνεχίσεις να πιστεύεις τα μπογδανοειδή για το "κακό δημόσιο" και τους "καλούς επιχειρηματίες", όπως και να ψηφίσεις τον Κούλη στις επόμενες εκλογές, για να τιμωρίσει τους δημόσιους και να δώσει τις καλές δουλίτσες σε τίμιους ιδιώτες με πατριωτικές οφσόρ

"ίσως γιατί δεν έχουμε πουθενά να πάμε"

photo: EPA/Zoltan Balogh

Περιμένοντας τον Γκοντό στην Ειδομένη

Του Απόστολου Λυκεσά

27 Μαΐου 2016

Η άδεια συνοριογραμμή της Ειδομένης είναι σήμερα το άρτιο σκηνικό όπως το οραματίστηκε ή το προφήτευσε ο Σάμιουελ Μπέκετ.  Μια λεηλατημένη ύπαιθρος από την οποία ένα υπερκόσμιο τέρας ρούφηξε όλη τη ζωή αφήνοντας μόνο μια προσδοκία, χιλιαστική προσδοκία, ένα ψέμα που δεν έχει την ανάγκη, καν, να φορέσει φρου φρου και κορδελίτσες, είναι περισσότερο ανάμνηση, η οποία θέλει να γεννήσει κάτι αλλά, ούτε αυτό μπορεί.

Στην Ειδομένη βιώθηκε ο πυρήνας της Μπεκετικής τραγωδίας, ρημαγμένοι άνθρωποι, μουλιασμένοι από τη βροχή, ξεραμένοι από τον ήλιο, ανεμοσκορπισμένοι από τον Βαρδάρη, περίμεναν και περίμεναν, ζώντας το πλέον παράδοξο και βασανιστικό, μια νοσταλγία για κάτι που γνώριζαν από διηγήσεις και στο οποίο ποτέ δεν θα βρεθούν, παρόλα αυτά όμως, το διεκδίκησαν και το περίμεναν με πείσμα παιδιού και γενναιότητα κλασσικού ήρωα.

Κι εμείς ήμασταν θεατές αυτής της παράστασης, όχι δίωρης, αλλά πολύμηνης

έκπληκτοι στην αρχή, «τι μας έλαχε να ζήσουμε!»

θορυβημένοι, «πόσο θα συνεχίζεται αυτό;»

συγκινημένοι, «για δες τι βγαίνει μέσα από την απελπισία…»

αρρωστημένοι φασίστες «…τι γκοντό, ρε, αυτοί είναι λαθρό…»

ανυπόμονα βαριεστημένοι , «πόσο θα πάει αυτό το έργο;»

θυμωμένοι, «μα, επιτέλους, πόσο θα κρατήσει ετούτη η παράσταση;»

εξοργισμένοι «ε, όχι και να κλείνουν τις σιδηροδρομικές γραμμές»

εκπαιδευμένοι να περιμένουμε μια έκπληξη, μια ανατροπή, «τώρα κάτι θα γίνει, να δεις, θα’ρθει ο Γκοντό, θα ανοίξουν τα σύνορα ή θα βαρεθούν και θα φύγουν»

τέλος(;)

το έργο τελείωσε και κυριολεκτικά κανείς δεν ήρθε, κανείς δεν έφυγε. Αντί για τις κουρτίνες που κλείνουν και σημαίνουν το τέλος μιας παράστασης ήρθαν μπουλντόζες, με σιδερένια δόντια να σαρώσουν και το ίδιο το σκηνικό.

Παίχτηκε το έργο με όλους του τους διαλόγους, τις συναισθηματικές τραμπάλες, τις μονοτονίες και τις εκπλήξεις, τις εμφανίσεις που γεννούσαν ελπίδες, τα νέα που άναβαν κεριά στο σκοτάδι. Το σκοτάδι και η ερημιά κάθε που διακόπτονταν επέστρεφαν με μεγαλύτερη ένταση. Προσπάθησαν όπως οι ήρωες του Μπέκετ, οι πρόσφυγες της Ειδομένης να ξεφύγουν οι ίδιοι, προσπάθησαν με κάθε τρόπο, εξάντλησαν τα λογικά και μεταφυσικά δεδομένα κι ήταν σαν να ακουγόταν διαρκώς η φράση που βάζει ο τραγικός να φωνάζει ένας από τους δύο βασικούς ήρωες ο Βλαντιμίρ απευθυνόμενος προς τον Εστραγκόν ο οποίος προσπαθεί να φύγει από την σκηνή:

«Ηλίθιε, δεν μπορείς να ξεφύγεις από κει».

Μόνο που το «ηλίθιε» απευθύνεται περισσότερο στους θεατές και μοιάζει όχι με προειδοποίηση αλλά με παγιωμένη αναπόφευκτα θανατερή διαπίστωση. Κανείς μας δεν μπορεί να φύγει. Ίσως γιατί δεν έχει πουθενά να πάει, ίσως γιατί είναι ήδη εκεί που ήθελε να πάει, κι αυτό το εκεί, είναι αυτό που τον γέννησε, αυτό από το οποίο ήθελε να φύγει. Είναι και όνειρο και εφιάλτης σε ζωντανή μετάδοση με τις κάμερες να μεταδίδουν τρισδιάστατα τις εξελίξεις.

Μουγγοί και τυφλοί δευτεραγωνιστές στο έργο, πρωταγωνιστές στην αληθινή ζωή, εμφανίζονται σαν τους Λάκι και Πότζο στην παράσταση, οι Αφέντες πρώτα και κύρια, δήθεν υπόσχονται διπλωματικές λύσεις με την παρουσία και το επιτηδευμένο ενδιαφέρον τους αλλά δεν κάνουν άλλο παρά να γυρνάνε την ιστορία στην αρχή της, επαναλαμβάνουν με σαδιστικό τρόπο το αδιέξοδο και ταυτόχρονα μια ευκαιρία για να βασανίσουν τον υπηρέτη, επιτρέποντας ή και διατάζοντας τον να φλυαρεί ακατάπαυστα, χωρίς ειρμό να παραληρεί στα δίκτυα νομίζοντας ότι καταλαβαίνει τι συμβαίνει, και πως όσα προτείνει είναι δήθεν, η σωτήρια πρωταγωνιστών και θεατών.

Η ερημιά του σκηνικού της Ειδομένης αντηχεί τώρα μόνο την ηχώ των δακρύων και τον αναστεναγμό των προσφύγων, οι οποίοι κάλλιστα  θα μπορούσαν να απευθυνθούν στους ευρωπαίους, και στον καθένα μας χωριστά, με μια ελάχιστη παραλλαγή της δυστοπικής διατύπωσης του Βίτγκεστάιν «αν τα λιοντάρια μπορούσαν να μιλήσουν την γλώσσα μας, πάλι, δεν θα μας καταλαβαίνατε».

πηγή: στο Κόκκινο

όχι στο μπούλιγκ των μενουμευρώπηδων

λες?

τις τελευταίες μέρες, στις πρώτες ειδήσεις των μπουρδελοκάναλων, είναι η Βενεζουέλα και τα μεγάλα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα που αντιμετωπίζει

μάλιστα, χθες νομίζω, άκουσα ένα απ'τα τσόλια του σκάϊ, να λέει με έμφαση και όλος χαρά, ότι "ζούμε την κατάρρευση του Αριστερού μοντέλου"

για τον ίδιο λόγο, τοάδωνι με τους adonistas του έχουν ξεσαλώσει στο twitter και για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια της "αριστερής παρένθεσης" βλέπουμε να σκάει λίγο το χειλάκι τους απ'την χαιρεκακία που τους βγαίνει

και αναρωτιέμαι...

σε ποιον τα λένε όλα αυτά?

πόσο φελλός πρέπει να είσαι, για να καταπίνεις αμάσιτη αυτή την παραμύθα των φιλελέδων?

λες και δεν ζεις στην ευρωπαϊκή και καρακαπιταλιστική ελλάδα των μνημονίων

λες και δεν στα φόρτωσαν όλα αυτά που τραβάς στην καμπούρα σου, ξερνώντας κατάμουτρα κατηγορίες του τύπου "μαζί τα φάγατε" και "ζούσες πάνω απ'τις δυνατότητες σου"

 λες και η διάλυση με την ταυτόχρονη, φασιστοποίηση της ΕΕ που ζούμε καθημερινά, οφείλεται στους μιμητές του Τσάβες και του Μαντούρο και όχι στις εφαρμοζόμενες νεοφιλελέδικες και κανιβαλικές πολιτικές "δημοσιονομικής προσαρμογής"

λες και δεν κράζουν μέχρι και οι πέτρες τον Τσίπρα, για το ότι δεν κυβερνά ως αριστερός, αλλά εφαρμόζει νεοθατσερικά μέτρα που σώζουν τις σάπιες τράπεζες και μόνο

λες και δεν πληρώνει όλος ο ευρωπαϊκός νότος την κρισάρα του σκασίματος της χρηματοπιστωτικής φούσκας

λες και δεν μαθαίνεις για τον χαμό που γίνεται αυτές τις μέρες στις πόλεις της Γαλλίας, όπου εφαρμόστηκε μέχρι και απαγόρευση κυκλοφορίας για λόγους "ασφαλείας"

λες να σε περνάνε για τόσο μαλάκα?..

παρθενωνοκοίτες

[εναλλακτικός τίτλος:]

θα μοιάζει με πιστοποιητικό αθωότητας, αλλά κατά βάθος θα είναι πιστοποιητικό μαλακίας

Παρθενώνες και βελανίδια

2 Μαΐ, ’16

Το Μεγάλο Σάββατο πέθανε ο πρώην υπουργός και βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, Νίκος Αθανασόπουλος. Ο Νίκος Αθανασόπουλος, ως αντεισαγγελέας, είχε χειριστεί -μαζί με τον ανακριτή Χρήστο Σαρτζετάκη και τον εισαγγελέα Παύλο Δελαπόρτα- την υπόθεση της δολοφονίας του βουλευτή της Αριστεράς Γρηγόρη Λαμπράκη, ενώ το 1991 καταδικάστηκε για το σκάνδαλο με το γιουγκοσλαβικό καλαμπόκι και φυλακίστηκε για 19 μήνες.

Η υπόθεση με το γιουγκοσλαβικό καλαμπόκι αφορούσε την πώληση γιουγκοσλαβικού καλαμποκιού από ελληνική κρατική εταιρεία σε χώρες της ΕΟΚ, αφού πρώτα το καλαμπόκι είχε βαφτιστεί ελληνικό.

Θεωρώ πταίσμα την υπόθεση του γιουγκοσλαβικού καλαμποκιού, μπροστά στα σκάνδαλα που έγιναν και γίνονται -από πολλές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις- στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Όταν υπάρχουν υποθέσεις όπως αυτή της Siemens, η υπόθεση με το γιουγκοσλαβικό καλαμπόκι μοιάζει αστεία.

Αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι η φράση που απηύθυνε ο Νίκος Αθανασόπουλος στον Βέλγο αξιωματούχο Εμίλ Μένενς, προϊστάμενο του Τμήματος Καταπολέμησης της Απάτης, ο οποίος είχε καταθέσει στο δικαστήριο εναντίον του Αθανασόπουλου.

Ο Αθανασόπουλος γύρισε και είπε στον Βέλγο αξιωματούχο «όταν εμείς οι Έλληνες χτίζαμε Παρθενώνες, εσείς οι βάρβαροι τρώγατε βελανίδια».

Δηλαδή, ένας υπουργός πιάνεται με την γίδα στην πλάτη -κι εγώ δέχομαι πως ο Αθανασόπουλος και οι άλλοι υπεύθυνοι για το καλαμπόκι είχαν αγνές πατριωτικές προθέσεις-, και αυτό που έχει να πει είναι πως «όταν εμείς οι Έλληνες χτίζαμε Παρθενώνες, εσείς οι βάρβαροι τρώγατε βελανίδια».

Δεν ήταν μόνο ο Νίκος Αθανασόπουλος που είχε αυτή την άποψη.

Είναι πάρα πολλοί οι Έλληνες που πιστεύουν πως το να είσαι Έλληνας είναι πιστοποιητικό αθωότητας.

Δηλαδή, αρκεί να έχεις γεννηθεί στην Ελλάδα, για να είσαι αθώος για όλα.

Εμείς οι Έλληνες είμαστε όλοι αθώοι γιατί οι προγονοί μας έχτισαν τον Παρθενώνα, και οι άλλοι είναι όλοι ένοχοι επειδή οι προγονοί τους ήταν βάρβαροι.

Αυτή η λογική εξηγεί πολλά από τα δεινά της Ελλάδας.

Πάντως, αν υπάρχει Παράδεισος, μην πείτε στην πόρτα στον Άγιο Πέτρο πως, όταν οι Έλληνες έχτιζαν Παρθενώνες, ο Χριστός δεν είχε γεννηθεί ακόμα.

Μπορεί να θυμώσει και να σας στείλει στην …Ελλάδα.

πηγή: pitsirikos