τα ανεκμετάλλευτα δάση

Το φιλελεδιστάν στα καλύτερά του! Τοτζήμερο με το παραπάνω βάζει άνετα υποψηφιότητα για τη μαλακιάρα της χρονιάς, αν και ακόμα έχουμε Αύγουστο και οι αδωνίτσες έχουν πλέον λαλήσει από την στέρηση και υπόσχονται πολλά. Το μυαλό του φιλελέ είναι δύσκολο να αντιληφθεί έννοιες όπως "κοινό" ή "κοινωνία" κι έτσι κάτι που δεν έχει ιδιοκτήτη, δεν ανήκει πουθενά!

Η λύση λοιπόν είναι να τα δώσουμε όλα σε ιδιώτες! :) Το γαμημένο το κέρδος είναι αυτό που θα σβήνει τις πυρκαγιές. Το γαμημένο το κέρδος κινεί τα πάντα. Ο κόσμος προχωράει, ο άνθρωπος δημιουργεί και εξελίσσεται με κίνητρο το γαμημένο το κέρδος. Εσύ κι εγώ υπάρχουμε γιατί κάποιος κερδίζει ή έχει να κερδίσει από εμάς. 

Πάρε παράδειγμα τα δάση. Στέκονται έτσι για χρόοοονια, ανεκμετάλλευτα, χωρίς λόγο ύπαρξης, χωρίς να αποφέρουν κέρδη σε κάποιον. Κι έτσι καίγονται. Ας πρόσεχαν.

Ενώ αν τα δώσουμε για τσιμέντωμα και εκμετάλλευση, τι θα καεί? Το μπετόν ή οι πισίνες? Ο ιδιώτης ξέρει. Για μαλάκα τον περάσατε? Τα όποια δέντρα θα αφήσει ζωντανά, θα αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της επενδυσάρας του και θα τα φυλάει σαν τα μάτια του. Θα'χει κάνει κι ένα συμβολαιάκι παροχής υπηρεσιών με καμιά εταιρεία πυρόσβεσης και έτσι μαγικά, το γαμημένο το κέρδος θα ξαναδώσει τη λύση που όλοι ψάχνουμε, εξασφαλίζοντας το απαραίτητο οξυγόνο για τις επόμενες γενιές των ανυποψίαστων τηλεθεατών και μάλιστα σε πολύ φιλικές τιμές!

ΟΛΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΚΟΥΡΙΕΣ

ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΥΜΕ ΓΙΑΤΙ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΤΟΝ ΜΠΟΥΛΟ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΙΚΙΑ

για να μη πω και όλα αυτά τα κωλόπουλα...που πάνε και χέζουν πάνω στις μπουλντοζίτσες και τους εκσκαφεούληδες των καημένων των επενδυτών, που δίνουν και τόσα λερωκάματα...

η λύση του φορμάτ

Όντα και προϊόντα

Posted on August 4, 2015

Εκεί που λες ότι η ευτυχία είναι τα μούρα, έρχονται τα σύκα.

Απελευθερωμένος στο αυθύπαρκτο Οικοσύστημα, εναρμονισμένος με το Χάος Του και συνειδητό μέλος της μοναδικής τέλειας Οικονομίας Του, ζώντας και μη εκβιάζοντας στο παραμικρό τη μόνη υφιστάμενη, τη Φυσική Ανάπτυξη, απολαμβάνεις κάθε στιγμή του ημερήσιου και του ετήσιου κύκλου Του ως ον, αντί να σπαταλιέσαι εγκλωβισμένος στα ράφια του καταναλωτισμού ως προϊόν.

Το τέλειο ον της φύσης, ο άνθρωπος, μεταλλάχθηκε σε τέλειο προϊόν για αυτο-εκμετάλλευση, για να ‘χουν οι συστημικά πιο ισχυροί ζωές να πατούν πάνω τους και να αναρριχώνται σε μια πορεία ύβρης προς την τελική του καθενός παταγώδη προσωπική κατάρρευση, οι δυστυχείς αυτοί και πλανημένοι άνθρωποι.

Οι φτωχοί του συστήματος όμως, η συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων, ως τελείως παραπλανημένοι κι αυτοί, συνεχίζουν ακόμη να επιζητούν, ως εγκλωβισμένοι, μιαν ολοένα συνεχόμενη συστημική “ανάπτυξη”, δηλαδή πλούτο ψεύτικο ξανά, λίγο φαί μες στο κλουβί να πέσει πάλι κι ας είναι πληρωμένο με αίμα και ζωή, επενδύσεις και επενδυτές πιότερους στο κεφάλι τους ζητούν, για να μπουν οι ίδιοι ακόμη πιο βαθιά μες στον ντορβά, δίχως να συνειδητοποιούν ότι αποτελεί συνέχιση της χειραγώγησής τους η επιλογή αυτή και πιο άγρια υποδούλωση των ίδιων και των τέκνων τους στους πλανημένους “ισχυρούς”, σ’ αυτούς που θεωρούν και που πλασάρουν το χρήμα ως πόρο φυσικό και τα αγοράζουν όλα.

Οι φτωχοί του συστήματος οφείλουν να αποτινάξουν τον ζυγό της πλάνης με τον οποίον είναι ζεμένοι από χρόνια και πορεύονται. Οφείλουν να κατανοήσουν επιτέλους ότι άλλη επανάσταση από την προσωπική του καθενός επαναφορά σε ον, από προϊόν, δεν υφίσταται, και ότι είναι αυτή η κίνησή τους, το προσωπικό του καθενός φορμάτ, η πιο σπουδαία συμβολή στη συλλογική πορεία της ανθρωπότητας προς την ελευθερία και προς τη μη εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Οφείλουν οι μη “ισχυροί” της γης να αγνοήσουν το σύστημα που τους καταναλώνει και τους απομυζεί παραπλανώντας τους με πλούτο εικονικό, να νικήσουν τον φόβο και να πηδήξουν ένας ένας απ’ το ράφι, όπου στοιβάχτηκαν σαν προϊόντα ανταγωνιστικά, ν’ απελευθερωθούν από τη συσκευασία τους, το βιογραφικό τους.

Μετά από τα σύκα ακολουθούν σε λίγες μέρες τα σταφύλια, σε μια πορεία πλούτου και ευτυχίας που άρχισε την πρώτη άνοιξη με τα μούσμουλα και συνεχίζει από τότε δίχως διακοπή. Ύστερα έρχεται φθινόπωρο, η ύφεση και μετά ο χειμώνας, η αυτοσυγκέντρωση και η φροντίδα του ριζικού συστήματος, για να ‘ναι έτοιμο και δυνατό το ον να υποδεχτεί ξανά την άλλη άνοιξη και να αναπετάξει πάλι τα κλαριά γεμάτα με καρπούς.

Αναστοχάσου λοιπόν σύγχρονε καταναλωτή, τώρα που είναι Αύγουστος και έχεις “δραπετεύσει”, τώρα που θα σου τύχει οπωσδήποτε στο δρόμο σου μια μέρα ένα σύκο, ένα σταφύλι, όχι αγοραίο προϊόν αλλά ον φυσικό και προσφορά δέντρου, αμπελιού ή κάποιου άλλου ανθρώπου, αναστοχάσου το απλούστερο την ώρα που το γεύεσαι, ότι το τρως, δεν το καταναλώνεις. Είναι η συνειδητοποίηση αυτής της διαφοράς των εννοιών το πρώτο βήμα σου για να μετάσχεις και εσύ στη σύγχρονη επανάσταση του γένους των ανθρώπων.

ΥΓ

Το σημείο τομής ανάμεσα στην καταναλωτική διαβίωση και στη φυσική ζωή είναι τα σύκα.
Διότι τον Αύγουστο, που οι καταναλωτές προσεγγίζουν το οικοσύστημα, όλο και κάποιο σύκο θα κατεβάσουν από καμιά αδέσποτη συκιά ή θα τους το προσφέρει δίχως να απαιτήσει από δαύτους χρήματα κάποιος περιβολάρης.

Αν και έχω παρατηρήσει τελευταία ότι οι καταναλωτές όσο περνούν οι γενιές γίνονται ολοένα και πιο φοβισμένοι με τη φύση και δεν απλώνουν χέρι να φάνε, να καταναλώσουν λένε αυτοί, τίποτα φυσικό διότι έχουν εμποτιστεί με τη φοβία της δηλητηρίασης που τεχνηέντως τους περνάει με κάθε ευκαιρία το σύστημα που υπηρετούν και ενσαρκώνουν οι δυστυχείς αυτοί άνθρωποι.

Τα σύκα όμως αποτελούν ακόμη μια αφορμή για να γευτεί ένας καταναλωτής τη ζωή όπως πραγματικά είναι και όχι όπως έχει την εντύπωση ότι είναι.

πηγή: yannismakridakis

φιλελεδομίχλη

ανάλωση κατά προτίμηση

Ημερομηνία λήξης: βλέπε στο μάρμαρο του τάφου

September 4, 2013 

Γιάννης Μακριδάκης

 

Σήμερα, διάβασα κάπου, άρχισε να εφαρμόζεται η νομοθετική ρύθμιση πώλησης ληγμένων συσκευασμένων προϊόντων στους νεοέλληνες. Συμβολική σημασία έχει αυτή η ρύθμιση και καθόλου ουσιαστική βέβαια. Συμβολική επειδή γινόμαστε ως χώρα, επισήμως πλέον, μια χώρα του τρίτου κόσμου και σε λίγο θα μας φέρνουν και τα απόβλητά τους οι “πολιτισμένοι”.

Ουσιαστική όμως δεν έχει αφού, είτε ληγμένα είτε όχι, τα προϊόντα διατροφής τα οποία το χρηματοοικονομικό σύστημα παράγει για να μπουκώνει στον ελεύθερο χρόνο τους τα γρανάζια του, είναι μαζικής και χημικής παραγωγής, χαμηλής ποιότητας, τα περισσότερα ακατάλληλα για βρώση από ζώντες οργανισμούς, προκαλούν ανήκεστες βλάβες στην υγεία του ανθρώπου που κρύβεται πίσω από το γρανάζι – καταναλωτή, και συμβάλλουν αποφασιστικά στην εύρυθμη λειτουργία των συστημάτων “υγείας”, ιατρικών, φαρμακευτικών, ασφαλιστικών και λοιπών συστημικών επιχειρήσεων που κερδίζουν αέρα επενδύοντας στον θάνατο ανθρώπων, φυτών και ζώων, του πλανήτη του ίδιου.

Από την στιγμή που ο άνθρωπος γίνεται καταναλωτής, που μπαίνει στο κλουβί του και γίνεται εξαρτώμενος μηνιαίων κουπονιών (χρήματος), με τα οποία αγοράζει συσκευασμένα υλικά και υποκατάστατα διατροφής, μαζικά παρασκευασμένα, καμιά απολύτως σημασία δεν έχει αν αυτά τα “τρόφιμα” αναγράφουν επί της συσκευασίας τους κάποια ημερομηνία που έχει ή δεν έχει παρέλθει.

Διότι οι περισσότεροι καταναλωτές του πλανήτη είναι δυστυχώς ληγμένοι οι ίδιοι ούτως ή άλλως. Όξινα χημικά κορμιά στην πλειονότητά τους, περιφερόμενα επί γης για λίγες δεκάδες χρόνια, γίνονται κατόπιν χημικό λίπασμα κάτω από το χώμα, καταστρέφοντας τον πλανήτη ακόμα και μετά θάνατον. Κι όσο περιφέρονται θαρρούν κιόλας πως είναι αθάνατοι. Και πως το οικοσύστημα είναι άπειρο. Πως μπορεί να τους τρέφει όλους δίχως να παράγει κανείς τους, παρά μόνο παίζοντας όλοι τους με τα κερμάτινα και χάρτινα κουπονάκια τους αγοράζοντας και πουλώντας τις ζωές τους.

Αναρωτιέμαι τι άλλο ακόμη χρειάζεται να ζήσουμε, για να νιώσουμε την κατάντια μας ως ανθρωπότητα. Αναρωτιέμαι τι άλλο θα υπομείνουμε οι δυστυχείς καταναλωτές, που είμαστε πεπεισμένοι ότι όλοι οι δυνατοί που κυβερνούν τον κόσμο συνωμοτούν εναντίον μας και απεργάζονται την καταστροφή μας. Αναρωτιέμαι πότε η κρίσιμη μάζα των ανθρώπων, σε τούτη τη χώρα τουλάχιστον, θα πάρουν επιτέλους χαμπάρι τι άθλιο παιχνίδι παίζουν με πιόνια τις ζωές τους τις ίδιες και με τα τέκνα τους, και πότε θα επιστρέψουν στην βάση, στην αρχή της ζωής, πότε θα θελήσουν να έρθουν σε επαφή με τον σπόρο που τους θρέφει, να τον γνωρίσουν, να τον αγαπήσουν, να τον ξαναπάρουν στα χέρια τους, να τον αναπαράξουν, να τραφούν από τον καρπό του και να τον προστατεύσουν.

 

πηγή: yiannismakridakis

καλά αυτοί εκεί στο Συμβούλιο της Ευρώπης, δεν παίρνουν διαφημίσεις της Ελ.Χρυσός?!....

Το Συμβούλιο της Ευρώπης λάβρος κατά της επένδυσης στις Σκουριές

Ιουλίου 09, 2013 

 

Με ψήφισμά του, το οποίο υπογράφεται από 21 βουλευτές το Συμβούλιο της Ευρώπης, στο οποίο συμμετέχουν 47 κράτη, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, επιβεβαιώνει όσα κατά καιρούς έχει γράψει το HOT DOC και του koutipandoras.gr για το περιβαλλοντικό έγκλημα που συντελείται στην ανατολική Χαλκιδική, εκεί όπου δραστηριοποιείται η εταιρία Ελληνικός Χρυσός.

Το Συμβούλιο διαπιστώνει σωρεία παραβάσεων, τόσο περιβαλλοντικών, όσο και κοινωνικών, αφού όπως επισημαίνει παρά τις συνεχείς καταγγελίες για βάναυση συμπεριφορά της αστυνομίας, απέναντι στους κατοίκους της Ιερισσού και παρά τo αίτημα της Διεθνούς Αμνηστίας προς τις ελληνικές Αρχές να εξετάσουν τα καταγγελλόμενα για παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, για εκφοβισμό κ.α ουδεμία κίνηση προς αυτή την κατεύθυνση έχει γίνει.

Επιπλέον, στο ψήφισμα επισημαίνεται, ότι οι πρακτικές της εταιρίας (σ.σ. Ελληνικός Χρυσός) είναι εξαιρετικά επιβλαβείς για τους ανθρώπους και το περιβάλλον εν γένει. «Η μέθοδος της κυάνωσης, πρέπει να έχει τερματιστεί μέχρι το 2018 και κανένα ορυχείο δεν μπορεί να λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο», τονίζει μεταξύ άλλων το Συμβούλιο της Ευρώπης.

Όλα τα παραπάνω έχει αναδείξει το HOT DOC σε παλαιότερο τεύχος του το οποίο μπορείτε να βρείτε ΕΔΩ

πηγή: το κουτί της Πανδώρας

η αληθινή Ανάσταση δεν θα σου'ρθει με delivery

Αυτό το Πάσχα βοσκήσαμε

Γιάννης Μακριδάκης

May 6, 2013 

Αυτές τις μέρες με επισκέφθηκαν κάμποσοι άνθρωποι από τις πόλεις και προέκυψαν δύο ζητήματα άξια σχολιασμού από την επικοινωνία και την συναναστροφή μας.

Το πρώτο αφορά στο ξάφνιασμα, την δυσπιστία, το αίσθημα ανασφάλειας που ένιωθαν κι εξωτερίκευαν με το βλέμμα και με τα λόγια τους, όταν, περπατώντας μες στο χωράφι, τους έκοβα κάποιο χόρτο ή κάποιον καρπό, τους τον έδινα στο χέρι και τους έλεγα να το δοκιμάσουν. Κορφές από παπούλες, λαγουδόχορτα, ρόκα, σέλινα, χλωρά μπιζέλια και ρεβύθια, ακόμα και τα τσάγαλα, τα αγίνωτα μύγδαλα, όλα τους προκαλούσαν έκπληξη και διστακτικότητα να τα βάλουν στο στόμα τους. Με όλους το συζητήσαμε το ζήτημα που προέκυψε από αυτήν την παρατήρηση της συμπεριφοράς τους. Το συζητήσαμε κατόπιν βέβαια, αφού είχαν, έστω με δισταγμό, γευτεί, αφού είχαμε κάνει χιούμορ περί βοσκής μας κι αφού είχαν ενθουσιαστεί με κάποιες από τις γεύσεις. Και φτάσαμε στο συμπέρασμα ότι οι άνθρωποι που ζουν εντός του αστικού ιστού και εντός του χρηματοοικονομικού συστήματος, έχουν μάθει πια να θεωρούν “ασφαλές τρόφιμο” αυτό που κάποιοι το έχουν ελέγξει, κάποιοι το έχουν συσκευάσει και κάποιοι το πουλάνε, δίχως βέβαια ταυτόχρονα να γνωρίζουν τίποτα για την παραγωγή του.

Καθώς απομακρύνθηκαν οι άνθρωποι από την παραγωγή της τροφής τους και την ανέθεσαν στα χέρια άλλων, για να έχουν οι ίδιοι τον χρόνο να ασχολούνται με ανώτερα ζητήματα, και όχι τόσο ταπεινά, χάσανε την επαφή με την γη, άρχισαν να την φοβούνται, να μην την εμπιστεύονται, ενώ την ίδια στιγμή μπορεί να τρώνε με αίσθημα υψίστης ασφάλειας σαλάμια από κρέας αλόγου και τρόφιμα από μεταλλαγμένους σπόρους και εμποτισμένα με χημικά λιπάσματα φυτά, επειδή μόνο και μόνο τους εγγυάται το ανήθικο και αναξιόπιστο χρηματοοικονομικό σύστημα ότι τις τροφές τους τις έχει ελέγξει.

Αυτό είναι το μέγα ζήτημα της “δημόσιας υγείας” το οποίο σημαίνει ότι οι άνθρωποι – καταναλωτές τρέφονται μόνο με ό,τι τους δίνει το σύστημα, το οποίο έφτιαξαν και εντός του οποίου ζουν αιχμάλωτοι, με όλα τα επακόλουθα, οικονομικά, υγείας, κλπ. Με το πρόσχημα λοιπόν της “δημόσιας υγείας” οι συστημικές κεφαλές χειραγωγούν τους ανθρώπους ελέγχοντας πλήρως την τροφή τους και καταστρέφουν την φύση, την βιοποικιλότητα και τελικά τον ίδιο τον άνθρωπο, διεκδικώντας την απόλυτη κατοχή και διακίνηση υβριδιακών σπόρων, απαγορεύοντας τους φυσικούς που επί αιώνες καλλιεργούνται και τρέφουν ανθρώπους, ως δήθεν μη ελεγμένους επιστημονικά για την ασφάλειά τους.

Η ανθρωπότητα βαδίζει σε μονοπάτια αδιέξοδα και τρομακτικά, σε μονοπάτια μετάλλαξης, οι άνθρωποι έχουν ήδη γίνει φοβικοί με το χώμα και το νερό, με τα συστατικά του σαρκίου τους δηλαδή, και την ίδια ώρα εμπιστεύονται τυφλά ό,τι πιο υβριστικό, ανήθικο και βρόμικο. Το μόνο που τους αρκεί είναι η ψευδαίσθηση ασφάλειας που τους δίνει το σύστημα με τις δομές υγείας πχ, ενώ την ίδια ώρα τους αρρωσταίνει για να τους πουλήσει και τα φάρμακα. Καταναλωτές αναλώσιμοι.

Επί αυτού άπτεται και το δεύτερο ζήτημα που προέκυψε από τις συζητήσεις μας. Η ιδιώτευση σε ένα χτήμα και η προσωπική αυτάρκεια και παραγωγή τροφής, δεν αρκεί για να ανατραπεί η κατάσταση, μου λένε κάποιοι, δεν είναι λύση η απόσυρση από τους κοινωνικούς αγώνες. Η άποψή μου επ’ αυτού είναι ότι όποιος αποσύρεται από τον αστικό βίο και επιστρέφει στις αξίες, όποιος αποδυναμώνει με την στάση της ζωής και της καθημερινότητάς του αυτόν τον καταστροφικό τρόπο με τον οποίον καλείται να ζήσει ο σύγχρονος άνθρωπος, δεν αυτομολεί από τους κοινωνικούς αγώνες, δεν ιδιωτεύει κοιτώντας την πάρτη του αλλά εργάζεται καθημερινά για όλους, διαφυλάσσοντας, καλλιεργώντας, αναπαράγοντας, διαιωνίζοντας, διεκδικώντας, υπερασπίζοντας το απόλυτο δικαίωμα της ανθρωπότητας, που είναι η κοινοκτημοσύνη των φυσικών πόρων, των σπόρων, του νερού, του οξυγόνου της ενέργειας. Ο κάθε άνθρωπος που φεύγει από τον αστικό ιστό, που νιώθει την ευτέλεια του χρήματος και την πολυτιμότητα των βασικών πόρων, αποτελεί θεματοφύλακά τους και εργάζεται όχι για τον εαυτό του αλλά για όλους και κυρίως για τους μελλοντικούς ανθρώπους και τα άλλα πλάσματα, αντιστεκόμενος στην ισοπέδωση που έρχεται με ερπύστριες και τείνει να υποκαταστήσει το φυσικό περιβάλλον με το χρηματιστηριακό, κάνοντας όλα τα αγαθά, προϊόντα των αγορών. Οι άνθρωποι που πήραν χαμπάρι το πού βαδίζει το σύνολο και βγήκαν να παλέψουν και να προστατεύσουν τις κοινές αξίες, δεν είναι ιδιώτες, είναι αυτοί που έχουν βιώσει ήδη την επανάσταση μέσα τους και που σιγά σιγά μπολιάζουν κι άλλους, καθημερινά όλο και περισσότερους για να αλλάξει μια μέρα εντός του προσεχούς ιστορικού χρόνου το τοπίο γύρω μας.

πηγή: yiannismakridakis

έσχως!...

Όχι σκουπίδια σε θάλασσες και ακτές!

πηγή εικόνων: kirki